Mevcut sistem insan kaynağımızı yetenek, yetkinlik ve yatkınlığına göre değil tamamen kalıplaşmış algılara göre yönlendirmekte ve bunun sonucunda da insanımızı kısır bir döngüye hapsetmektedir. Oysa modern insan kaynağı literatürü son derece açık: yetenek potansiyeldir, yetkinlik işlenmiş kapasitedir, yatkınlık ise sürdürülebilirliğin şartıdır. Bu üçünden biri yoksa başarı yoktur. Daha da önemlisi, potansiyel erken yaşta doğru tanılanmazsa büyük ölçüde geri kazanılamaz. Nitekim Dünya Bankası verilerine göre[1] beceri farklarının önemli bir bölümünün çocuklar daha okula başlamadan önce ortaya çıktığını ve bu farkların eğitim hayatı boyunca büyük ölçüde sabit kaldığını göstermektedir.

Eğitim sistemimizin eleme ve yönlendirme fonksiyonunun son derece kısıtlı olması, eleme işini sadece nitelikli(!) okullar ile sınırlandırması, bunu yaparken de öğrencileri yetenek, ilgi ve yatkınlıktan çok kalıplaşmış başarı algılarıyla dar bir alana hapsetmesi insan kaynağımızın büyük oranda zayi olmasına sebep olmaktadır. Aynı raporlara göre Türkiye’de insan sermayesindeki mevcut öğrenme ve beceri açıkları gelecekteki potansiyel işgücü gelirlerinin yaklaşık %42’sinin kaybedilmesine yol açtığını göstermekte. Bu, eğitim sisteminin yalnızca bireysel değil doğrudan ekonomik potansiyel kaybı ürettiğini de göstermektedir.

TÜİK verilerine göre yükseköğretim mezunu oranımız artarken iş gücü piyasasındaki nitelik uyumsuzluğu sorununun devam etmesi bunun en açık göstergesidir. Sayıyı artırıyor ama kaliteyi yönetemiyoruz. Nitekim OECD raporlarına[2] göre Türkiye, yükseköğretim mezunlarında beceri uyumsuzluğunun en yüksek olduğu ülkelerden biri ve bu durum doğrudan verimlilik kaybına yol açmaktadır.

Akademik eğitimin hemen her kademede dayatılması, ölçme sisteminin kağıt üzerinde öğrenci odaklı olmasına rağmen gerçekte farklılıkların yok sayılarak herkesi aynı akademik kalıba sokmaya çalışması ve gençlere hedef olarak masa başı beyaz yakalılık telkin edilmesi uzun vadede büyük bir toplumsal hayal kırıklığı üretmektedir. Çünkü potansiyel yalnızca akademik başarı değildir. Sosyo-duygusal beceriler, problem çözme kapasitesi ve teknik üretim yetkinliği modern insan sermayesinin temel bileşenleri arasında sayılmaktadır.

Mesleki yönlendirmenin tamamen veli ve öğrenci keyfine bırakılması da ayrı bir problemdir. Elde bugün LGS gibi son derece önemli bir ölçme aracı olmasına rağmen biz bu sınavı doğru kullanamıyoruz. Halbuki bu sınav doğru tasarlansa öğrencilerin yetenek, yetkinlik ve yatkınlık haritalarını çıkarabilecek stratejik bir planlama aracına dönüşebilir. Çünkü potansiyel yönetimi ölçmeden yapılamaz.

Türkiye zengin bir ülke değildir ve kaynaklarını da savurganca kullanma lüksü yoktur. Buna rağmen hâlâ herkesin önüne üniversiteleri hedef olarak koyuyoruz. Oysa insan sermayesi literatürü açık biçimde göstermektedir ki eğitim süresinin artması tek başına kalkınma üretmez; eğitim kalitesinin ve beceri uyumunun da artması gerekir.

Müfredat çeşitliliğini maalesef biz çok sayıda dersin olması şeklinde anlıyoruz. Halbuki müfredat çeşitliliği aynı dersin farklı seviyelerde öğrenciye verilebilmesi olarak anlaşılmalıdır. Fen lisesinde verilen matematik ile meslek lisesinde verilen matematiğin aynı ağırlıkta olması pedagojik bir tercih değil sistemsel bir hatadır. Bu hatayı yıllardır düzeltemiyoruz çünkü eşitlik ile aynılığı karıştırıyoruz. Oysa gerçek eşitlik potansiyelin ortaya çıkabileceği uygun öğrenme ortamını sağlamaktır.

Bu yanlış süreç üniversite eğitimini de verimsizleştirmekte ve piyasa ile kopukluğa yol açmaktadır. Türkiye’de yükseköğretime erişim oranı artarken, iş gücü piyasasında karşılığı olmayan diplomalı sayısı da aynı hızla artmaktadır. Bu durum başarı değil plansızlıktır. Nitekim Türkiye’de şirketlerin yaklaşık %70’i bilişim teknolojisi alanlarında ihtiyaç duyduğu nitelikte çalışan bulmakta zorlandığını bildirmektedir.

Sorun yalnızca bireysel düzeyde değildir. Kurumsal düzeyde de şirketler yanlış insanı doğru işe yerleştirmekte, diploma ile yetkinliği, deneyim ile performansı, özgeçmiş ile potansiyeli karıştırmaktadır. Ulusal düzeyde ise insan kaynağını planlayamayan ülkeler kalkınma hedeflerini gerçekleştiremezler. Genç nüfus doğru yönlendirilmediğinde avantaj değil yük hâline gelir.

Üstelik yapay zekânın geldiği nokta bu hatayı artık sadece görünür değil, tehlikeli hâle getirmiştir. Bilmenin tek başına bir değerinin kalmadığı, bilmekten ziyade doğru soruları sorabilmek, eleştirel düşünebilmek ve bilgiyi davranışa dönüştürebilmenin önemli olduğu bir sürece girdik.

Henüz bu dönüşümün nereye gideceğini tam olarak bilmiyoruz. Ancak görünen şudur: el becerisi, makineleri yönetebilme kapasitesi ve sistem kurma yeteneği gelecekte çok daha değerli olacaktır. Buna rağmen bizim eğitim sistemimiz ne mevcuda ne de gelecekte olacaklara hazırlamamaktadır.

Bu sebeple öğrencilerin ölçme ve değerlendirilmesinde farklı yolların denenmesi, akademik eğitim ve mesleki eğitim konusunda radikal kararlar alınması ve sınav sisteminin buna göre yeniden tasarlanması artık bir tercih değil zorunluluktur.

Milli sporumuz olan kendimizi kandırma alışkanlığından vazgeçmediğimiz sürece ileride çok daha ciddi problemler yaşayacağımız ortadadır. Eğitim sistemini yetenek, yetkinlik ve yatkınlık ekseninde yeniden kurgulayamadığımız takdirde, nüfusumuz genç olsa bile insan kaynağımız yaşlanmış sayılacaktır. Çünkü mesele sayı değil niteliktir.

The post Yetenek, yetkinlik ve yatkınlık sarmalında eğitim sistemimiz appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Sabah yapılan Genel Yetenek-Genel Kültür Oturumuna 1 milyon 470 bin 487 kişi başvurmuş. Demek ki insanımızın hala bir umudu var.

Var olmasına var da; bu umut çok da makul bir umut değil. Daha doğrusu eğri oturup doğru konuşacak olursak bu umut çok da safiyane bir umut değil.

Bir ülke, halkı nasılsa öyle yönetilirmiş derler bizim halkımız da “bugün olmasa da yarın bir yolunu buluruz” mantığı ile işlere bakıyor.

Günlerdir gazetelere yansıyan mülakat ve atama skandallarına rağmen kimsenin kılı kıpırdamıyor ülkede… Bakmayın muhalefetin gürültüsüne onlar muhalefette oldukları için bağırırken diğerleri de iktidara yakın oldukları için susuyor. Yarın devran dönerse bugün bağıranlar susacak diğerleri bağıracak.

Ve biz de çok şaşırmayacağız…

Cumhurbaşkanımız muhalif belediyelerdeki akraba atamalarından şikayet ediyordu geçenlerde ama aynı Cumhurbaşkanımız nedense hakim-savcı-kaymakamlık-polislik vs. alımlarındaki eş-dost-akraba atamalarına karşı sessiz.

***

Pazar günü öğleden sonra yapılan KPSS’nin ikinci ayağı Eğitim Bilimleri Oturumuna başvuran aday sayısı 526 bin 926 kişiymiş. Yani öğretmen olma umudu ile yarım milyona yakın insan sınava girdi. Son öğretmen alım kontenjanı ise sadece 20 bin civarında idi.

Öğleden sonraki oturumda görevliydim ve ister inanın ister inanmayın ağlamamak için kendimi zor tuttum. Dışarıda bekleyen insanların yüzündeki umutsuzluk ve bezginlik yürek yaralayıcı idi. Ve işin kötüsü bu insanların pek çoğunun bu sınava belki 5. belki 10. girişi idi.

Ve içlerinde genç yok denecek kadar azdı. Yaşları 30’u geçmiş 40’ına merdiven dayamış, bir kısmı çoluk çocuğa karışmış binlerce insan MEB’in yeni çıkardığı yeni ucube sistemde 100 tam puan alsalar bile atanamama ihtimalleri olmasına rağmen öğretmen olabilmek için bir umut ter dökecekti.

***

Zaman zaman kinaye yollu yazıyorum başka bir ülkede olsa YÖK ve Üniversite Rektörleri “Milli Kaynakları” kötüye kullanmak ve israf etmekten ağır cezada yargılanırdı diye.

Nasıl bir düzen kurmuş isek benim yeğenim gibi 15 senedir, arkadaşım gibi 26 senedir yapılan hemen her KPSS sınavına katılan yurdum insanı var. Ve bazıları ısrarla başka bir yol arama seçeneğini yok sayıyor. Sınava giren sayısına bakıldığında artık öğretmen olma umudunu kaybetmiş, işsizliği benimsemiş ya da başka işlere girmiş (bunların binlercesi polis, asker, gardiyan vs. oldular çaresiz) bir yarım milyon görülüyor. Gireni girmeyeni ile sayısı 1 milyonu geçen bir atanamayan öğretmen aday adayı havuzumuz var.

Ve maalesef bu insanların çoğu mevcut düzende devletinden özel kurumlara adeta köle öğretmen olarak istihdam ediliyor. Devletimiz öğretmen açığını asgari ücreti bile zor gören 66 bin 780 ücretli öğretmenle kapatırken, Özel Eğitim Kurumlarımız da bu insanlardan çoğuna asgari ücreti layık görerek o da sadece 9-10 ay ücret ödeyerek (1-2 yıllık sözleşmelerle) istihdam ediyor.

***

Bu rahatlık neden?

Çünkü, piyasa yüz binlerce öğretmen aday adayı ile dolu. Ve hala İhtiyacın kat kat fazlası öğretmen adayı arkadan gelmekte ve buralara harcanan boşa emek ve paralar da kimsenin umurunda değil.

Bir ülke kendi insanına böyle bir kötülük yapabilir mi?

Demek ki yapabiliyormuş. Çok yazık…

The post Modern köleler: Atanamayan öğretmenler appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Bizim nesilde üç çocuktan az aile nerede ise parmakla sayılacak kadar azdı, doğum kontrolü pek bilinen bir şey değildi ve çocuk ölümlerinin fazlalığı, kadınların genelde ev hanımı olmaları vb. birçok sebep doğurganlığı arttırıyordu. Tabii erkek çocuk sahibi olma arzusu da artışı tetikliyordu.

Çocuk derken geçmişin çocuklarını bugünün çocukları gibi algılamamak lazım. 6. Sınıfa giden kızım daha ocağı açıp kapamayı bilmezken annem 9 yaşında 20 kişilik bir ailenin sofrasını donatma becerisine sahipti. Babam aynı yaşta el kapılarında azap durup çobanlık yapıyordu. Ben bile ilk paramı su, simit, poşet satarak kazanmıştım daha ilkokul çağında iken. Ortaokulla birlikte hem okumuş hem de inşaatlarda çalışmıştım.

Ve çocukluğumda daha okula başlar başlamaz çevremizdeki büyüklerden ilk duyduğumuz sözler “Bu evin geçimini yarın siz sağlayacaksınız!” olurdu.

Bugün çocuğuna o gözle bakan kaç kişi var çevrenizde? Nüfusun %5’ini geçeceğini sanmıyorum.

O nesil bambaşka bir yere savruldu ve yokluklarla büyümenin acısı ile yapılamayan ne varsa gücü yettiğince çocuklarının önüne sermeye çalıştı. Sosyo-ekonomik seviye değiştikçe çocuğa bakış açısı ve verilen değer de değişti. Bir zamanlar erkek delisi olan ailelerin yerini daha küçük aileler ve kız ya da erkek fark etmez diyen bir nesil aldı.

Giderek evlenme yaşı yukarıya doğru çıktı. Geç evlilikler beraberinde daha az çocuk demekti.

Dahası Erdoğan’ın üç çocuk hayalini gerçekleştirecek bir ekonomik alt yapı da hiçbir zaman oluşturulamadı. Eğitim seviyesi arttıkça ve ilginçtir ekonomik refah kısmen yukarı çıktıkça insanlar çok çocuk sahibi olmaktan çekinir oldu. Bunun bencilce sebepleri de mantıklı sebepleri de vardı…

Bugün gelinen noktada eğitimli eğitimsiz fark etmeksizin doğurganlık oranının hızla düştüğünü görüyoruz. Çünkü, yaşam şartları hiç olmadığı kadar zorlaşmış durumda. Çocuk demek bir aile için çok büyük bir harcama kalemi demek. Kadınların iş gücüne katılmadığı bir ailede geçim ise nerede ise mümkün değil. Tek maaşla geçinmek demek eğer aileden kalan bir servet yok ise açlık sınırında yaşamak anlamına geliyor.

Çocuklarını şımartan nesil için de deniz bitti. Emeklilerin feryat ve figanlarının en büyük sebebi biraz bu. Kırsalda yaşamıyor ve ek bir geliriniz yoksa aldığınız ücretle geçinmek çok güç. Benzer bir durum gençler için de öyle. Pek çoğu için yıllarca süren eğitim kandırmacasının sonu dayısı yoksa ve şansı yaver gitmemişse asgari ücretten öteye geçmiyor. Bırakın asgari ücreti hasbelkader memur olmuş bir gencin tek maaşla ve arkasında bir destek olmadan aile kurması bir, iki, üç çocuk sahibi olması çılgınca bir durum…

Bebeklerin bez ve takviye gıda masrafları, okul çağındaki çocukların beslenme, giyim, yol vb. ihtiyaçları kara bir delik gibi tüm bütçeyi yutuyor. Peki, bu kara delikten anne ve babaya ne kalıyor?

Üç çocuk isteyen Erdoğan’ın yönetimindeki Türkiye’de TÜİK verileri gösteriyor ki; ülkemizde son 20 yılda evlenme oranları düşerken boşanma oranları artmış. 2004-2023 yılları arasında boşananların sayısı yüzde 89 artmış. 2004 yılında boşanan çift sayısı 91 bin 22 iken 2023 yılında bu sayı 171 bin 881’e yükselmiş. Türkiye genelinde son 20 yılda 11 milyon 800 bin 266 çift evlenirken 2 milyon 559 bin 910 çift ise boşanmış.

Boşanmanın en çok görüldüğü yaş grubu kadınlarda 30-34, erkeklerde ise 35-39. Ortalama ilk evlenme yaşı erkeklerde 28,3, kadınlarda 25,7 olurken, 2010 yılına göre erkeklerde evlenme yaşında 2,2 kadınlarda 2,5 yaşlık bir artış gerçekleşmiş.

Evlenme yaşı yükselirken paralelinde boşanmaların neden arttığını anlamak için herhalde müneccim olmaya gerek yok. Başka araştırmalar boşanmaların büyük kısmının ilk 5 yıl içinde gerçekleştiğini bize gösteriyor.

Önümüzde yüksek eğitimli ama vasıfsız devasa bir kitle hızla yükselirken geleceğimiz açısından kaygı duymamak mümkün değil. Vasıfsızlığa mahkum edilmiş ve artı değer üretemeyen bir toplumun güçlü bir şekilde ayağa kalkması da pek mümkün görünmüyor.

Ya Araplar gibi toprağımızın altından dolarlar fışkıracak ya da bu dolarları üretecek bir ekonomik alt yapı yaratacağız. Bunu yapamazsak geleceğimizin bugünlerden bile zor olacağı kesin.

Hadi bakalım şimdi de çocuklarına bayramlık alamayan yurdum insanından üç çocuk isteyelim…

The post Üç çocuktan aşağısı kurtarmaz!.. appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

1- Bir sanata, bir bilime, bir düşünce ve davranış sistemine temel olan, yön veren ilke, nizam: Dil bilgisi kuralları.

2-Davranışlarımıza yön veren, uyulması gereken ilke: “O, yirmi beş yaşına kadar umumi kurallara, yargılara sığmayan bir hayat yaşamıştır.” – Halide Edip Adıvar
Eski basımlarında “kaide” olarak da açıklanıyor.

Kurallar neden konur, herkesin bu konuda herhalde bir fikri vardır. Kuralsızlık bazı durumlarda ciddi problemler çıkarabilir. Az ama öz kurallar hayatımızda olmalı ki düzen ve nizam devam edebilsin. Sürekli bir anarşi ortamında güven tesis etmek mümkün olmaz. 1978-80 arasındaki anarşi ortamını yaşayanlar çok iyi hatırlar. Çocuk da olsam, o günleri Ankara’nın en karışık mahallelerinden birinde yaşadığım için pek çok olayı dün gibi hatırlıyorum ve o yüzden de olan bitenlere baktığımda bazen büyük bir endişeye kapılıyorum.

Neyse ben başlığın dışına çıkmamaya çalışayım.

Koskoca MEB’in yıllardır değişmeyen bir rutini var. Sınıf geçme yönetmeliğine göre sınıfta kalmak nerede ise mucizevî bir beceriye terk edilmiş durumda. Diğer yanda ise bu başarının mimarı olabilecek bir devam-devamsızlık kuralı var ki sürekli olarak esnetilip türlü türlü hallere sokularak anlamsızlaştırılıyor.

Ve yıllardır da, her seferinde bir kerelik denilerek 12. Sınıf öğrencileri için devamsızlıktan af çıkıyor.
Bu işe bir çözüm bulmak lazım. Öğrenciyi zorla okulda tutmanın bir anlamı olmadığı çok açık. Okullara verilen rolü daha önceleri defalarca yazdığım için aynı yere dönmek istemiyorum. Okula ve öğretmenlere bakıcılık görevi verildiği malum ve daha fazlası da istenmiyor. Çobanlık denilince birileri alındığı için öyle dedim. Şimdi de bakıcılar itiraz etsin.

Madem hemen her yıl son sınıflar için devam-devamsızlık anlamsızlaştırılacak bırakalım da liselerde okula devam zorunluluğu tümden kalksın. Üniversitelerde olduğu gibi öğrenciler için vize ve final haftaları koyalım. Sınavlarda başarılı olan öğrenciler başarılı sayılsın ve bu komediden kurtulalım. Zaten elli tane sınav hakkı veriyoruz, birinde geçerler.

Şimdi hemen birileri çocuk işçiler, eğitim hakkı vs. diye atlayacak… Sevgili okuyucular hepimiz biliyoruz ki ülkede bu konuda zaten eşitlik yok. Olması da mümkün değil. Gerçekçi olmakta fayda var. Akademik yeterliliği gelişmemiş öğrenciyi okulda tutmak hem başarılı olabilecek öğrencilerin hakkını gasp etmek anlamına geliyor hem de zorla getirilen öğrencilerin ömürlerinden ömür çalıyor. Okul pek çoğu için sosyalleşme dışında hiçbir anlam ifade etmiyor. Üstelik hayata geç atılmalarına yol açarak kendi yollarını çizme şansını da olumsuz yönde etkiliyor.

Bir de siz gelişim çağındaki insanların karşılarındaki kurallarla böyle sürekli oynar ve esnetirseniz bu gençlerin ileride genel geçer ahlaki ve hukuki kurallara uymamalarından da şikâyet etme hakkınız olmaz.

Nitekim seçim sürecinde yaşananlar bile bu tür tutarsızlıklarımızın bir sonucu. Yalanın, kopyanın, suçun cezalandırılmadığı bir ortamdan geçen insanlarımız bu tavırlarını büyüdüklerinde de fırsatını bulunca devam ettiriyorlar.

Hukuken birisine saldırmanın bir cezası var mı? Var… Peki, bu ceza nasıl uygulanıyor? İşte orası koca bir muamma!..

Siz kuralları yapana, yapılana, kimin kime ne sebeple yaptığına-yapmadığına göre değerlendirirseniz sonucun ne olacağı aslında çok açık.

Ne hikmetse maçlarda ve sokakta taşkınlıkları hep “bir avuç kendini bilmez” yapıyor bu ülkede.

Milli sporumuz kendimizi kandırma işini bırakalım. Bu ülkede olan pek çok şeyi “bir avuç kendini bilmez” yapmıyor. Tam aksine bir avuç işini çok iyi bilenlerce insanlarımız bilerek-istenerek bu süreçlere alet ediliyor. Bu işler için binlercesi de gönüllü oluyor.

Sahaya girip rakip oyunculara uçan tekme atan genci siz kahraman gibi karakoldan alıp, boy boy resim çektirirseniz –gerçi biz katillerle de fotoğraf çektiriyoruz- onun gibi binlercesi neden sahaya atlayıp, rakip futbolcu ya da hakem dövmesin ki?

Anakara’daki arsızlığının sonucu bir bakmışsınız, Sivas’ta hem de Avrupa maçında bir başka kendini bilmez(!) tarafından bir İtalyan futbolcunun burnu kırılıverir. Tabii tüm dünyanın gözü üstümüzde olunca da doğru hapsi boylarsın. Aaa, bu işin cezası varmış olur…

Sahaya girecek yeri de kafa göz yaracak yeri de maalesef keyfe göre belirliyoruz. Olayları küçümseyen sevgili ülkem insanı nedense geçmişteki Sivas-Kayseri maçını hiç hatırlamıyor. Madımak, Maraş, Çorum katliamları ve Kırıkhan olaylarını da hiç hatırlamadığı gibi.

Sahi dünden ders almaz isek nasıl güzel bir yarın kurabiliriz ki? Tabii niyet sadece kendimiz için güzellik değilse!..

The post 12. Sınıfları kapatalım gitsin!.. appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Yıllar önce memurların sendikalaşma sürecinde de benzer şeyler yaşanmış, gelen tüm itirazlar “efendim dün o da yoktu!” denilerek püskürtülmüştü. Gelinen noktada hemen her toplu sözleşme sürecinde memurları masada yüzüstü bırakan ve sarı sendikacılığın destanını yazan sendikalar var ama ne hikmetse küçülmek yerine hep büyüyorlar.

Komediyi şuradan anlayabilirsiniz: Pazarlık masasına %35-40 zam beklentisi ile oturup, hükümetin %3,5’luk teklifine “bu konuşulacak bir teklif değil” deyip sonra %5’i konuşulabilir bulan memur sendikaları ve memurlardan da sürekli destek alan sendikalar var.

Öğretmenlik meslek kanunu hazırlanırken de yetkili sendikaların bu işin neresinde olduklarını açıkçası çok bilmiyoruz. Sayın Özer’in açıklamaları sürecin çok da sağlıklı yürümediğini gösteriyor. Bakanın “mülakatı ben istemedim çünkü bitmek tükenmek bitmeyen spekülasyonlar olacaktı” demesi bile sendikaların bu işi ellerine yüzlerine bulaştırdıklarını gösteriyor.

Öğretmene yapılacak üç kuruşluk iyileştirmeyi öğretmenleri aşağılamadan vermeyi beceremedikleri ortada. İtibar kazandıralım derken tüm öğretmenleri 2000 TL için el açan insanlar seviyesine düşürmek gerçekten çok acı!

Burada öğretmenler de bir çift sözü hak ediyor. Siz, sizi bu hale düşüren sendikalarınıza gerekli tepkiyi ver(e)mezseniz başınıza daha çok iş gelir. Aynı sendika daha önce de masada tüm memurlar seyyanen zam alırken öğretmenleri unutmuştu. Peki, bu unutmanın karşılığı ne oldu? Sendika daha da büyüdü!..

Öğretmenlik mesleği maalesef kendi içinde zaten bir sürü basamağa ayrılmış durumda: Ücretli, vekil, sözleşmeli, kadrolu, uzman, başöğretmen.

Peki, bu farklılıklar bu öğretmenlerin sınıf içinde yaptıkları işi değiştiriyor mu? Burada kişisel farklılıklardan bahsetmiyorum, işin asgari özelliklerinden bahsediyorum. Çok büyük fark yok ancak işin içinde olanlar bilir ki öğretmenlik yapa yapa öğrenilen ve tecrübe ile gelişilen bir meslek.

Öğretmenlerin akademik gelişimi desteklenebilirdi –halbuki bir başka Ak Partili bakan Yüksek Lisans (YL) ve doktorayı anlamsızlaştırmıştı- nitekim Özer’in de bu yönde açıklamaları var. Ancak, YL konusunun çeşitli sebeplerle sulandırıldığı da malum. Herhalde ülkemize özgü bir tezsiz YL olayı var. YÖK Tez Merkezine girdiğinizde yazılan YL tezlerinin büyük bir kısmı lise seviyesinde iken tezsiz YL’nin seviyesini tahmin etmek sanırım çok zor olmasa gerek.

Öğretmenler zaten normal şartlarda meslekte yıllandıkça kademe derece alıyorlar. Verilmek istenen üç kuruşluk iyileştirme kademelere dağıtılarak ve ekstradan akademik gelişim programlarına katılımlarına göre verilemez miydi? 25-30 yıllık bir öğretmen ile 2-3 yıllık bir öğretmenin arasındaki 2000-2500 TL’lik maaş fark sizce de komik değil mi?

2-3 yıllık bir öğretmen maaşı bu günlerde asgari ücret için konuşulan rakamın bir tık üstünü 10 bin TL’yi bile bulmuyor. Şimdi sağdan soldan ek ders ücreti diye koşacaklara şu gerçeği söylemek gerek: öğretmenlerin önemli bir kısmı çeşitli sebeplerle zorunlu ders yüklerini ancak yerine getirebiliyor. Yani maaş karşılığını doldurabilen bir öğretmen 2000-2500 TL arası bir ek ders ücreti ancak alabilir.

Bir başka itiraz da şu “Dışarıda 700 binden fazla öğretmen adayı var. Maaşlarını beğenmiyorlarsa istifa etsinler.” Bir de asgari ücretliler var, sanki bu ücretin sorumlusu öğretmenlermiş gibi itiraz eden. Birilerinin atanamamış olması, birilerinin de asgari ücretle çalışıyor olmaları öğretmenlerin suçu değil. İtirazımızı doğru yere ve doğru şekilde yapmamız gerekiyor.

Yukarıda değindiğim gibi iş biraz da öğretmenlerde bitiyor. Doktorlar –haklı olarak- günlerce sosyal medyayı meşgul ederek, kamuoyu oluşturarak hiçbir gerekçeye gerek duyulmadan bir öğretmen maaşı kadar zam aldılar. Öğretmenleri ise önce öğretmenler ezerken nasıl güçlü olacaklar ki?

The post İtibar verelim derken itibarsızlaştırılan meslek: Öğretmenlik appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

80’lerden itibaren hayatımızda giderek artan “eğitim fetişizmi” ile birlikte alaylılar da azalmaya başladı. Üniversitenin ilgili ilgisiz her gence hedef konması da son darbeyi vurdu.

***

Halbuki bundan 30-40 yıl öncesine kadar hemen her alanda piyasanın ihtiyaç duyduğu vasıflı ara kadrolar çekirdekten yetişirdi. İşletmeler de doğal olarak daha donanımlı ve becerikli oldukları için -devletimiz diploma ve sertifika şartı getirse bile- mekteplileri değil alaylıları tercih ediyordu çünkü kimse yetiştirmek için zaman da, para da kaybetmek istemiyor.

Bugün maalesef mesleki eğitimin hemen her kademesinde korkunç bir yetersizlik var ve bu nedenle gençlerimiz de okullarını bitirdiklerinde büyük bir hüsrana uğruyor.

***

Peki, alaylılık ile mektepliliği uzlaştıramaz mıydık?

Yapabilirdik ama beceremedik. Çünkü eğitim felsefemizin hedefi insanı geliştirmek, olgunlaştırmak ve yükseltmek değil de ideolojik bir kimlik kazandırmak esaslı olunca ortaya çıkan üründe defolu oldu.

İyi insan olmak ile iyi vatandaş olmak arasındaki farkı çocuklarımıza öğretemediğimiz gibi ortak ahlaki değerler de oluşturamadık.

Gemisini yürütenlerin kaptan olduğu bir düzen kurduk.

Geçen hafta Talim Terbiye Kurulu eski Başkanı Emin Karip’in “2017 Eğitim Değerlendirme Raporu” yayınlanınca basında bildik bir fırtına koptu. Rapora göre 100 gençten 18’i, lise çağındaki her 4 öğrenciden 1’i açık öğretim lisesine gidiyormuş.

Aman ne felaket!

TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu, Emine Erdoğan’ın himayesinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) arasında imzalan “Çocuk İşçiliği ile Mücadele Deklarasyonu”nun imza töreni “Çocuk işçiliğini önlemenin yapısal çözümü ise öncelikle eğitime önem vermek”ten geçiyor demiş.

Bilindik senaryo…

“EĞİTİM ŞART!”

***

Eğitim şart da bugünkü gibi bir eğitim hiç olmasa daha iyi.

Ahilikten Loncaya oradan çıraklığa uzanan bir geçmişimiz var; Batıyı anlamadan taklit edince de asırlara dayanan çıraklık sistemimizi “çocuk işçi” yazıklanmalarına kadar indirgeyip el birliğiyle yok ettik. Halbuki bu sistemi eğitim sistemimize entegre edebilir ve bugün okul sıralarında hedefsiz ve ümitsiz bir şekilde oturan çocuklarımıza daha iyi bir gelecek vaat edebilirdik.

Ama olmadı.

***

“Meslek Lisesi, Memleket Meselesi!” dedik ama bir arpa boyu bile yol gidemedik çünkü hâlâ meslek liselerini, kimse alınmasın ama işe yaramazların gönderildiği okullar olarak görüyoruz.

Halbuki bu çocuklar doğru bir planlamayla çok iyi ustalar, tasarımcılar, mucitler olarak yetişebilirdi.

Sistem çöktüğü için Türkiye genelinde birkaç okul ve birkaç bölüm hariç meslek liseleri tam anlamıyla felaketi yaşıyor.

Ne meslek öğretebiliyoruz ne de ahlâk.

Diğer liselerin de çok farklı olduğunu düşünmeyin…

Fabrikaları, işletmeleri mesleki eğitimin ana parçası haline getirerek ara eleman yetiştirilmesini sağlayacak yeni bir eğitim felsefesi üretmemiz gerekiyor. Büyümek ve dünyada söz sahibi olmak istiyorsak bunu başarmamız gerek.

MEB ise hâlâ öğretmenleri nasıl sıkboğaz ederimin derdinde!

***

Geldiğimiz noktayı oto boyacı ustası Erdal Ertürk veciz bir şekilde ifade ediyor “5-10 yıla kalmaz sanayilerde araçlarımızı tamir edecek usta bulamayacağız çünkü bunları yapabilecek son kuşak biziz ve sayımız giderek azalıyor. Artık bozulan, çizilen, hasar alan her parçanın yenisiyle değiştirileceği bir devre gidiyoruz.”

***

Bugün gelişmiş pek çok ülkede de lise eğitimi çökmüş durumda. ABD bile beceremediği için işi üniversitelere ve hayat okuluna atıyor. Hal böyleyken biz hâlâ sistem içinde tutacağız diye çocuklara faydadan çok zarar veren bir sistemde ısrarcıyız. Sistemin işlemediğini herkes görüyor ama kimse değiştirmeye yanaşmıyor.

Bunu yapabilmek için bir zihniyet değişikliği şart. Ancak, bu iradenin bu sistemden en çok zarar gören toplumca da gösterilmesi gerekmez mi?

The post Alaylı mı mektepli mi? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Şu çok açık ki eğitimde artık kral çıplak ve öyle ağzımızı doldura doldura reform meform deme dönemi de geçti. Acilen eyleme geçmek gerekiyor.

Yaşı kırkın üzerinde olanlar eğitimci bir aileden gelmiyorlarsa muhtemelen olan biten karşısında şaşkınlığa uğramıştır. Bu yaş grubunun okul ve öğretmen anılarının şimdiki çocukların anılarına benzemediği kesin.

Elbette dün de okulu, öğretmeni hiçe sayan, çıldırtan öğrenciler vardı ama o öğrencilerin bile mutlaka korktuğu, çekindiği öğretmenleri ya da bir yerler olurdu.

Israrla yazıp çiziyorum; işin teorik kısmı çöktü, pratiğe bakmak lazım. Kusura bakmasınlar ama bu iş üniversite hocaları ile de çözülecek bir mesele değil.

Akademisyenlerin durumu teori ile pratik arasına sıkışmış Marksistlere benziyor.

***

Eğitim fakültelerinde öğretmenlik adına öğretilenlerin çoğunun sınıfta bir karşılığı yok, öğretmen adayları çoğu şeyi el yordamı ile öğreniyor.

Şanslı olanlar nispeten eğitim kalitesinin(?) yüksek olduğu değil; tabii ki kökleşmiş iyi kötü bir seviye yakalamış okullara düşenler oluyor.

Geçen yıllarda MEB’in öğretmenlere getirmek istediği ancak sonradan vazgeçtiği rotasyon uygulaması bir an için çok sayıda öğretmenin yer değiştirmesine sebep olmuştu.

Bu sirkülasyonda bizzat şahit olduğum bir durum okullar arasındaki farkı anlatmak için sanırım güzel bir örnek olur: Bu yer değişiklikleri sırasında -adı bende kalsın- X Lisesinden bir bayan öğretmenin tayini bulunduğu ilçenin sıralamadaki en iyi ikinci okuluna çıkar. X okulunda iken çoğu kez mutsuz ve bir an önce emekliliğinin gelmesini bekleyen öğretmenimiz ile tayininin üzerinden aşağı yukarı altı ay sonra tekrar karşılaştığımda çok şaşırmıştım. Öğretmenimizin yüzüne renk gelmiş ve etrafına mutluluk saçıyordu. Selamlaştıktan sonra “Öğretmenim maşallah değişiklik yaramış?” dediğimde “Şenol Bey, yıllar sonra ilk kez öğretmen olduğumu anladım ve ders anlatmaktan zevk aldım. Şimdi okula isteyerek koşa koşa gidiyorum.” demişti.

TEOG tartışmaları sırasında eğitim bilimci Dr. Özgür Bolat verdiği bir röportajda “okullar bilişsel beceri üstüne kurulu. Biliyor musunuz aslında çocukların yüzde 50’si okula gitmemeli.” demişti. Eksik bile söylemiş diploma zorunluluğu olmasa pek çok genç farklı mecralarda kendi kaderlerini çizer ve hayatta da daha başarılı olabilirlerdi.

Bolat çok önemli tespitlerde bulunmasına rağmen her ne hikmetse okullarda öğretmenlerin otoritesinin eskisi gibi devam ettiğini sanıyor. Halbuki öğretmenlik ile bekçilik arasında nitelik bakımından çok az fark var bugün hatta bekçilik daha rahat! Devletimiz pek çok okula ve öğretmene sadece şu görevi vermiş durumda “Bu çocukları sabahtan akşama kadar okulda tut. Tut ki dışarda suça bulaşmasınlar!”

Batı’yı örnek alırken her şeyi yarım yaptığımız gibi eğitimde de yarımız. Batı çok farklı gerekçelerle gençlerin bir kısmının bazı alanlarda uzmanlaşmalarını ileri yaşlara bırakıyor. Biz ise gizli işsiz istihdam ediyoruz. Kağıt üstünde günü kurtarıyoruz ama ya yarınlar?

Akademik eğitimden çok mesleki eğitime yönelmesi gereken milyonlar lise ve üniversite sıralarında ömür tüketiyor. Biz bu eğitimi uzatma işini Batı gibi kaliteli yapamadığımız için de elinde diploması olan ama hiç bir vasfı olmayan milyonlarca gencin geleceklerini karartıyoruz.

***

Bunlar eskilerin deyimi ile daha iyi günlerimiz; çok uzak değil yakın bir gelecekte bu mutsuz ve umutsuz kitleler hepimizin başını çok ciddi şekilde ağrıtacak.

Önlem alınamaz mı? Alınır ama kısır siyasi çekişmelerden bir türlü çıkamıyoruz ki!

Sınıftaki öğrencilere kazandırdığımız(?) ahlaki değerlere ise daha sıra gelmedi. Gençlerin her türlüsünü yetiştirdik; Atatürkçü, Milliyetçi, Çağdaş, Dindar ama gelin görün ki temel ahlaki değerlere sahip bir nesil yetiştiremedik.

Kimseyi suçlamayalım, bu ürün hepimizin. Bu hali ile liselerin çoğunu kapatsak emin olun ülkeye de çocuklara da daha az zarar veririz…

The post Okulları Kapatalım Gitsin! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

***

Bugün sayısal veriler açıkça gösteriyor ki, eğitim seviyesinin yükselmesi yaşam standartlarının yükselmesi anlamına gelmiyor; tam tersi sistem içinde geçen süre arttıkça daha iyi bir yaşam elde etme şansı giderek azalıyor. Çünkü pek çoğumuzun aldığı eğitimin piyasada ya bir karşılığı yok ya da çok yetersiz. En verimli çağları boşa harcayınca da iyi bir hayat kazandıracak bir meslek edinme şansı da azalıyor. Medeni cesaretin kaybolması da cabası.

Özal döneminin “herkesi üniversiteye yollama” yanlışını sonraki hükümetler ve AK Parti abartınca da ortaya vahim bir tablo çıktı. 20-25 üniversite varken bugün sayıları yüzün üzerinde ve mezunlarının çoğu bütün umutlarını devlete bağlamış durumda.

Gelinen acı noktayı Sayın Başbakanımız itiraf etti: “Devlet olarak ne onlara(öğretmen adayları), ne diğer üniversite mezunlarının hepsine iş bulmamız mümkün değil. Dünyanın hiçbir yerinde de her üniversite mezununa devlet iş vermiyor.”

Başbakan haklı, ancak haklı olması sorunu çözmüyor.

***

İyi niyetle (?) çıkardığımız 12 yıllık zorunlu eğitim dayatması ile çocukları, adına okul dediğimiz ve hiçbir mesleki beceri ve alt yapı kazandıramayan hapishanelere kapattık.

Pek çoklarımızın beğenmediği sınıf öğretmenleri Türkiye’nin en yoksul ve yoksun mahallerinde en ilgisiz velilerin çocuklarına dahi okuma-yazma ve temel matematik becerilerini kazandırabilirken; ne oluyorsa ondan sonra oluyor.

Ortaokul ve liselerimiz felaket ve vurun abalıya misali ilk suçu öğretmenlerde arıyoruz. Halbuki öğretmenler bu durumun müsebbibi değil daha çok mağduru.

Tüm çocuklara aynı seviyedelermiş muamelesi yaptığımız için de pek çoğu, farklı nedenlerle bu yükü kaldıramıyor. Yetenek ve becerilerine göre yönlendirme yapmadan sadece sınıf geçiriyoruz, geçirdiğimiz içinde seviye sürekli düşüyor.

Milliyet’teki bir habere göre zorunlu eğitim çağında olan ama açıktan okuyan 1.3 milyon civarında çocuk varmış. Ve yılların Eğitimci yazarı Abbas Güçlü de buna feveran ediyor. Sayın Güçlü de okullardaki sorunları en az bizim kadar biliyor ama eğitim fetişçiliğinden kendini kurtaramıyor.

Halbuki bugün orta ve liselerde o sıralarda oturmak yerine daha basit bir eğitim ya da mesleki eğitime yönlendirilmesi gereken milyonlarca çocuk var. Ve biz bu çocukları o sıralara mahkum ederek iyilik yapmıyoruz. Sadece o çocuklara kötülük yapsak, yine iyi! Onlarla beraber akademik eğitim alabilecek potansiyele sahip çocuklara da zarar veriyoruz.

Nitelikli okullar ve ekonomik düzeyi yüksek velilerin çocuklarının gittikleri okullarda sorunlar zaten az ve var olan problemler de diğer okulların yanında bir hiç.

Zaten anne ve babanın yeterince ilgilen(e)mediği, ekonomik durumun düşük olduğu çevrelerdeki okullarda imkan verildiği takdirde başarılı olabilecek binlerce çocuk eğitim fetişizmimiz yüzünden kaybolup gidiyor. Burada imkandan kastım maddi şartlar değil, öyle olsa idi TEOG sınavlarında dağda çobanlık yapan çocuklardan birinci çıkmazdı.

***

Bütün mesele bu tür çocukları aşağı çeken sistemi yıkmak ve diğerlerine de meslek kazandırabilecek bir sistem kurmak!

Sayın Güçlü ve Güçlü gibi düşünenler kusura bakmasın ama tüm çocuklar sıralarda oturacak diye bu tip çocukların hayatlarının harcanmasına kimsenin hakkı olmamalı. Hem diğer çocukların da başarılı olabilecekleri birçok alan varken bu alanlara yönlendirmek yerine üstesinden gelemeyecekleri işlerle uğraştırmak reva mı? Eğitime biraz da bu yönü ile baksak!

Eğitim fetişçiliği yapacağız derken şu çocuklara yazık etmesek!

The post Eğitim Fetişizminden Kurtulmalı! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

MEB, yeni müfredatın çağın gereklerini karşılamak için hazırlandığını söylerken özellikle PISA vb. ölçme sistemlerinin beklentilerini karşılamayı hedeflediğini belirtiyor. Hedefler oldukça iddialı. Peki, gerçekleşir mi? Söylendiği kadar kolay değil…

***

İki yüzyıldır sürekli aynı dehlizlerde kayboluyoruz. İşe rantiye kafasıyla bakınca da on sekiz değil seksen kişi de kontrol etse bir kutup ayısı bir ders kitabının sayfaları arasına sızıp o malum hareketi hepimize yapabiliyor. Çünkü zihniyet aynı…

Sofrasında kırmızı etin en iyi yeri eksik olmayan bazı lümpenlerimizin her kurban bayramı hayvan sever kesilmeleri gibi bir durum… Tabii ki adama “ot ye!” diyemiyorsun!

Eğitim işinin mutfağında olmaktan çok işin teorik kısmıyla uğraşan akademisyenlerimiz de çoğunlukla -dünyadan aşırma bilgilerle- uçmaya devam ediyorlar. Söylediklerinin pratikte uygulanıp uygulanamayacağını kimse sorun etmiyor.

Sonra da hep birlikte sandviç oluyoruz. Amerika’da yapılan IQ testlerinde siyah çocuklar “Spartaküs kimdir?” sorusuna sandviç cevabı veriyormuş çünkü annelerinin yaptığı bir çeşit sandviç ismiymiş. Tabii ki testler beyazlar için hazırlandığından sonuç malum.

Yeni nesilden sürekli şikayetçiyiz ama eğitim sistemimizdeki çarpık ceza-ödül ilişkisini bir türlü sağlıklı hale getirecek çareler üretemedik. Geçmişte sınıf geçmek çok zordu şimdi ise sınıfta kalabilmek için büyük yetenek gerekiyor!

Geçen yıl milyonlarca takdir ve teşekkür belgesi dağıtmışız; PISA’da yerlerdeymişiz ne gam!

Ceza denilince aklıma geldi; bir klişe var “köpek adamı ısırırsa değil, adam köpeği ısırırsa haber olur.” Okullarımızda öğretmenlere karşı şiddet vaka-i adiyeden bir hal almış durumda ama haber değeri yok…

Bir zamanlar ‘Eti senin kemiği benim hocam!’ diyorduk şimdi de “eti de senin kemiği de senin evladım!” modundayız.

Gemisini kurtaranın kaptan olduğu bir memleketteyiz. Okul her şey mi? Belki değil ama mevcut sistemde velisinden gerekli desteği alamayan ve çevresel şartların yetersiz olduğu bir yerdeki çocuğun başarı şansı tamamen kadere ve Allah vergisi yeteneklerine kalmış durumda.

O yüzden sınavlarda başarılı olan tek tük gariban ve çoban çocukları bizi fazlasıyla heyecanlandırıyor. Ne kadar adil değil mi?

Her yerimiz dökülüyor, Anadolu Lisesine 2-3 matematik netiyle gelen öğrenciler biraz büyüdüklerinde bu kez de mühendislik fakültelerine hatta matematik bölümlerine 4-5 netle yerleşiyor. Sonra da Yargıtay başkanımız Hukuk mezunlarının seviyesinden şikayet ediyor. Haklı mı?..

İki yüz küsur üniversitemiz olmuş; 3-5 bin nüfuslu kasabalarımızda bile yüksekokullarımız var…

Meslek liselerini geçmişte İmam Hatipleri (İH) engelleyeceğiz diye yok ettik. Bugünse “Meslek Lisesi Memleket Meselesi” sloganına rağmen hala yerimizde sayıyoruz ve şimdi de tüm meseleyi İH’ler üzerinden çözmeye çalışıyoruz. Ne de olsa Tevhid-i Tedrisatçıyız. Dün tersindendi bugün de düzünden dayatıyoruz.

***

Yaz yaz bitmez… Almanya’daki Türklerin anadilde eğitimleri bir hak ama kendi insanımıza böyle bir hak yok! Bu ülkede milyonlarca Sünni olmayan insan var ama bu insanların çocukları için kendi inançlarına-felsefelerine uygun bir eğitim isteme hakları yok, varmış gibi davranıyoruz.

Hem böyle bir şey zaten doğamıza aykırı. Ne demiş büyüklerimiz: “Ya davulcuya, ya zurnacıya…” Maazallah serbestlik bize gelmez!

İlgisiz ama aklıma geldi, zamanında bir Diyanet İşleri Başkanımız hac dönüşünde gazetecilerin DİB’in gayr-ı müslim vatandaşlarımız için ne tür hizmetlerde bulunduğu sorusuna “Elbetteki biz onlar için de çalışıyoruz. Onlara İslam’ın ne kadar güzel bir din olduğunu anlatıyoruz!” mealinde bir cevap vermişti.

Davul, tokmak misali. Tokmak kimin elinde ise keyfince dövüyor!

The post Eğitim şart! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Sendikal mücadelenin amacı çalışanların özlük haklarını korumak, çalışma şartlarını iyileştirmek, geleceklerini olabildiğince güvence altına almak olmalıyken bizde ise sendikalar daha çok siyasi bir parti gibi çalışıyor. Böyle olunca da sendikalar ister istemez bir siyasi partinin arka bahçesine dönüşüyor. Hatta bu siyasi takıntıları zaman zaman çalışanların mağduriyetinin baş müsebbibi haline de gelebiliyorlar.

Geçmişte sendika ağaları vardı –hala var-, yakın geçmişte ve bugün de pek çok sendikacının sendikaları milletvekili, belediye başkanı ya da başka mevkiler için birer atlama taşı olarak kullandıklarını gördük, yaşadık. Hak ederek gelenleri elbette ki tenzih ederiz. Daha doğrusu daha başından beri siyasi bir takım gelecek planları olan ve bunları gizlemeyenleri bu kategoride değerlendirmeyiz, sözüm diğerlerine…

***

Sendika(cı)ların siyasi tercihleri olabilir mi? Elbette olabilir ancak bu rengin çok fazla öne çıkması bir süre sonra bu sendikaları kaçınılmaz bir şekilde işlevsizleştiriyor.

Şimdi düşünelim; siz A sendikasısınız ve B partisinin güdümündesiniz. Sendika ileri gelenleriniz bir süre sonra B partisinden milletvekili oluyor, partide önemli-önemsiz görevlere geliyor. B partisi muhalefette olduğu için siz de toplu sözleşme görüşmeleri sırasında esip gürlüyor; memurun-işçinin hakkı diyerek mangalda kül bırakmıyor, isteklerinizde sınır tanımıyor, iktidarı işçi-memur hakkı yemekle itham ediyorsunuz. Bütün bunlar yetmiyor siyasi karar alma merciinin yetki alanına giren sosyal-siyasal-ekonomik konularda dahi kırmızıçizgiler çekiyorsunuz. İktidar partisi de sizi muhatap almak yerine kendine yakın gördüğü sendika ile iş görüyor, o sendikayı gizli-açık destekleyerek büyümesini sağlayarak ana muhatap haline getirirken sizi de zayıflatabilmek için her yolu kullanıyor. Siz de bu arada bu sendikaya verip veriştiriyorsunuz.

Gün geçip devran dönüyor iktidar değişiyor, desteklediğiniz parti iktidar oluyor ve iktidarın desteği ile hızla büyüyerek toplu sözleşme görüşmelerinde ana muhatabı artık siz oluyorsunuz. Üyeleriniz mutlu, siz mutlusunuz ama sözleşme masasında artık roller değişiyor. Dün uzlaşanlar bugünün uzlaşmayanları, dünün uzlaşmayanları da bugünün uzlaşanları oluyor. Dün makam ve mevki dağıtmakla, çalışanların hakkını yedirmekle suçladığınız sendikaların yerini siz alıyorsunuz.

Tabii ki siz sendika olmaktan çok teknik tabiri ile sarı sendika olduğunuz için asıl işlevinizi yapamıyorsunuz. Pazarlık masasına çakı gibi oturamadığınız için de istekleriniz bir süre sonra komikleşmeye başlıyor. Ne yardan ne serden geçebiliyor, hem iktidarı hem de üyelerinizi küstürmemek için kırk dereden su getiriyorsunuz. Ama elinizdeki güç daha tatlı olduğu için ve bizlerde bu güçten çekindiğimiz için işler şimdilik yolunda gidiyor.

Küçük makam ve mevkileri dağıtırken işleri ehline verme konusunda hatalar yapmaya başlıyor ve başkalarının mutsuzluğu üzerinden ikbal devşirirken günün birinde nasıl dün değişmişse yarında iktidarın değişebileceği ihtimali aklınıza bile gelmiyor.

Hak aramak için kurduğunuz sendika hak arama mücadelesi dışına çıkıp mazlumlar yaratıyorsa vay halimize…

***

Söylenecek çok söz var ama kısa bir açıklama beklemek sanırım hakkımız. Yetkili bir sendika toplu sözleşme görüşmelerinde ilginç bir talepte bulundu… Ben rüşvet demeyeyim de sizin için yumuşatarak “yetkili sendika mensuplarına” BAHŞİŞ demekle yetineyim. Yetkili sendikanın “toplu sözleşme ikramiyesi” olarak üyelerine “200 TL diğerlerine 102 TL” ödenmesi ve üyesi olmayanlardan dayanışma aidatı talebinde bulunmanın mantığını bize birileri çıkıp açıklarlarsa çok sevinirim.

Bu istek rahmetli Kemal Sunal’ı hatırlatmadı desem yalan olur.

Haydi, size iyi pazarlıklar. Umarız çalışanların hakkını layığı ile korursunuz…

The post Ben de Haranlıyam appeared first on Özgür Eğitim-Sen.