Michel Foucault “aklın delilik üzerine bir monoloğu”ndan başka bir şey olmayan psikiyatri dilinin tarihini yazmaktansa, deliliğin sessizliğinin “arkeolojisini yapmak” istediğini belirtir ısrarla. Delilik, hapishane, cinsellik, psikiyatri gibi alanlara ilişkin çalışmalarının hepsinin neredeyse ortak ufkunu bu ısrarda buluruz. Bir anlamda bizi sokak lambasının altında aramaya yönlendiren egemen yaklaşımın yönlendirmesine çekince koyarak karanlıkta bırakılan, karanlıkta kalan yerleri de içeren geniş bir perspektifle hareket etme zaruretimizin altını çiziyor. 2016 yılı 15 Temmuz’unda yaşadığımız sıra dışı hadisenin yıldönümü vesilesiyle birbirimize ezberlediğimiz, akredite edilmiş bir söylemi kolektif olarak tüketmek yerine Foucault’un belirttiği üzere sessizliğe bırakılan, görmezden gelinen, görülmeyen hususlara değinmekte yüksek yarar görüyorum. 15 Temmuz hadisesi şüphesiz siyasi tarihimizin istisnai bir hadisesi. Milletin iradesine ipotek koymaya, devleti tüm kurum ve kuruluşlarıyla vesayet altına almaya kalkışan hadisenin sadece sıra dışı aktörleri değil aynı zamanda destekçileri, bağlantıları, iş görme tarzı da çok boyutlu bir okumayı zorunlu kılıyor.

Diğer taraftan hadisenin teknik detayları üzerinden devam edegelen tartışmaların, spekülasyonların varlığı da ortadadır ve konu bu yönüyle de ilgili olan araştırmacıların, tarihçilerin dikkatini, ilgisini ve merakını bekliyor.

15 Temmuz ihanetinin yıldönümünde bize bu ihaneti yaşatanları lanetlemek, destansı bir direniş gösteren, tarihi bir varoluş refleksi gösterenleri hayırla anmanın yanında yapılacaklar var. Daha doğrusu 15 Temmuz’u efsaneleştirerek, mitleştirerek görünmez kılan, ruhuna ve anlamına kasteden ve giderek yeni düzenin kurucu, meşrulaştırıcı anlatısına dönüştüren araçsallaştırmadan koparıp adil ve özgür bir Türkiye’nin inşası için taşıdığı kritik önemi, anlamı açığa çıkartmakla yükümlüyüz. 15 Temmuz’da elbette Türkiye bir ihanete maruz kalmıştır ve hiç şüphesiz toplum şanlı bir direniş ortaya koymuştur. Ancak 15 Temmuz hadisesini ihanet ve direniş dikotomisinde tutmak ve tüketmek başımıza gelen hadiseden hiç ders almamaktır. O yüzden “yaşadığımız şey”, “yaşadığımız şeyle nasıl baş ettiğimiz” hayati önem arz ediyor.

Ülke olarak bizi bu tür şeyler yaşamak zorunda bırakan veya bu tür şeyler yaşama konusunda açıkta bırakan genel görünümümüze dikkat çekmek istiyorum. Bu dikkati çekerken aynı zamanda iktidar pratiğinin kullanışlı bir enstrümanına dönüşen hadisenin bitmek bilmeyen bir mazerete, siyasetin akışını, yönünü ve iklimini çerçeveleyen bir dizayn aparatına dönüşmesinin problemli oluşunun da altını çizmek gerekiyor.

Gelelim meselenin kritik yönüne. Konu netameli ve nazik olduğu için tekrar etmek mecburiyetinde hissediyorum. İhanet kalkışması, aktörleri, kullandıkları yol ve yöntemler şüphesiz siyaseten, hukuken meşru olmadıkları gibi maşer-i vicdanda da karşılıkları yoktur. Ancak diğer taraftan bize kastedenlerin sıra dışı kimlikleri bizim saldırıya açık oluşumuza mazeret olamazlar. Bizim ne halde olduğumuza, işleyişimizin ne nitelikte olacağına karar verecekler bize kastedenler olamazlar. Türkiye tarihsel olarak düşmanlarının varlığını ve çokluğunu kullanışlı bir mazerete dönüştürerek kendi sorumluluk alanlarına karşı boyutlarını kestiremediğimiz bir kayıtsızlık-sorumsuzluk alanı oluşturuyor ve oluşturduğu bu alanda da keyfe keder hareket etmek istiyor. Kullanışlı mazeretler üreterek yürürlükteki düzenin kör topal ayakta kalmasıyla yetinen ve bunu zamanla siyasal bir pozisyona/stratejiye dönüştüren konforlu, imtiyazlı bir varoluşun bedellerini ödüyoruz esas itibariyle.

Türkiye’nin varlık iddiası kullanışlı mazeretlere sığınarak lakayt bir hayat organizasyonuyla sürdürülemez. FETÖ’nün kötücül karakterine ilişkin dönen resmi anlatının kendi başına bir anlamı vardır ancak çok sınırlı ve yetersiz olduğu bilinmelidir. Türkiye’nin bu tip hadiselerle bir daha karşılaşmaması devletin işleyişinin nitelikli, standartları yüksek bir hâl almasıyla doğrudan ilintilidir ve maalesef bu yönde ciddi bir çalışmamız olmadığı gibi ülkemizin kronik sorunları, sorun çözme tarzı aynıyla yürürlüktedir. Yapıyı, yerleşik tarzı ve ilişkiyi dönüştürmedik, 15 Temmuz’un açtığı fırsatı kullanarak bu yönde adım atmak yerine 15 Temmuz’u maalesef radikal bir tutuculuğun, statükoculuğun mazeretine dönüştürüyoruz.

İşinden olan, mahkemelerden beraat edip görev bekleyen pek çok insanımızın kurumsal ve toplumsal intibakı ülkemizin temel meselelerinden birisine dönüştü. En az bunun kadar önemli olan diğer husus ise devletin bir tüzel kişilik olarak yapılanması, işleyişi, toplumla ilişkisinin günümüz dünyasının standartlarında regülasyonu ki bu yönde maalesef ne toplumsal bir talep ne de devletin/siyasetin günümüz dünyasının yönelimine uygun bir konumlanışı söz konusu.

Dikkatleri çekmek istediğim hususun bir daha altını çizmek istiyorum: Yaşadığımız hadise ezoterik bir anlatı ve dizginsiz bir güç istenci üzerinden kafayı sıyırmış bir şahsın ve örgütünün akıl almaz eylemliliği gibi ele alınamaz. Meselenin sosyal, siyasal boyutu yokmuş gibi cari sistemi ısrarla gözden kaçıramayız. Sistemin yapılanması, ilişki ağı ve biçimi tartışılmadan, vesayetçi niteliği vs. dikkate alınmadan tartışma yapılamaz. Kalkışma, FETÖ’nün kötücül karakterinden kaynaklandığı gibi aynı zamanda bir türlü yüzleşemediğimiz mevcut sistemin sonucudur. Bu açıdan mevcut sistem muhafaza edildikçe yaşadığımız darbe girişimi ne ilk ne de son olacaktır. Dolayısıyla bilinmelidir ki hangi görünüm altında olursa olsun varoluşumuzu tehdit eden unsurlar, esasında sistem kaynaklı bir sıkıntı olarak kıyılarımıza vuruyor. Bu tartışma düzeyi ne darbeyi anlamamızı sağlar ne de kimi dönemler alevlenen olası tehditleri görmemizi ve engellememizi sağlar. Ne hazindir ki bu çapta bir hadisenin akla getireceği reformlar ve devletin yeniden inşası gibi başlıkları öne çıkarmak yerine köhnemiş bir düzene can suyu taşıma, bugüne kadar hiçbir aktüel soruna cevap üretemeyen bir düzeneğe methiyeler düzme girişimleri ile karşı karşıyayız. Eğer tüm bunlar şartların zorladığı ittifaklara ödemek zorunda olunan bedel ise bilinmelidir ki ittifak yapılacak yer; adil ve özgür Türkiye idealidir. Bu ideale halel getirecek her ittifak arayışı Büyük Millet Direnişi’nin istismarı ve destansı mücadelenin sulandırılmasıdır. Büyük bedeller pahasına kazanılmış şanlı bir zaferin yağmalanmasıdır.

NASIL BAŞ EDELİM Kİ BİR DAHA BAŞIMIZA GELMESİN?

FETÖ, bir ihanet şebekesi olma yanında aynı zamanda usûle, edebe, erkâna riayet etmeyen, amaç için aracı meşru gören bir iş/ilişki tarzı ve zihniyetidir. Bu husus çok önemli! “Düşmanlarımız öğretmenlerimiz olamaz” diyen Aliya’nın ve Ömer Muhtar’ın şanlı direnişlerine bir kez daha selam olsun. Başımıza gelen şeyin bir daha başımıza gelmemesi için yapılması gereken iki şey var. Birincisi; bu ihanet kalkışmasında rol almış olanlardan “Düşmanımıza adalet borçluyuz.” şiarına uygun hesap sormak. Bu hesabın sorulması olmazsa olmazdır ve Türkiye’nin darbelerle mücadele tarihinin önemli bir göstergesidir.

İkincisi ise kısa ve net bir şekilde mevcut sistemi hak ve özgürlükler temelinde dönüştürmek, sivil siyaseti güçlendirmek, genişletmek dolayısıyla katılıma ve çoğulculuğa imkân tanımaktır. Bu amaçlılığı “Usûl, esasa mukaddemdir.” ilkesi uyarınca titizlikle yürütülecek bir mücadeleyle sürdürmektir. O yüzden cari sistemin sorun üreten yapısı ile hesaplaşmak, toplumun talep ve beklentilerini ilke ve değerler üzerinden görmek, gözetmek ve ‘zamanın ruhu’nu, tarihsel-toplumsal yönelimi dikkate almaktır. 15 Temmuz ihanetinin failleri maşeri vicdanda ve adalet önünde zaten mahkûm ve gayrı meşrudurlar. Anma/hatırlama çabamız özü itibariyle bize ve bugünümüze/yarınımıza dönük bir duyarlılıktır ve sorumlusu olduğumuz hak ve adalet mücadelesini yükseltmek ile ilintilidir. Evet, 15 Temmuz FETÖ’nün milleti hedef alan hain saldırısıdır. Ancak aynı zamanda 15 Temmuz, bu ihanet ve şer şebekesi için mümbit bir zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin varlığının da işaretidir. Bizim anma ve hatırlamamızda önemli olan 15 Temmuz şanlı direnişi ve hain FETÖ kadar bu zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin sorun edilmesidir. Aynı zamanda FETÖ ile mücadelenin esas zemini; yapıyı, ilişki ağını, zihniyeti, felsefeyi, sorun çözme tarzını ve iklimi dönüştürme mücadelesi olduğunu bilmek ve ona göre davranmaktır.

The post appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Anmalar, normal koşullarda, anılan şeyin önemine ve ciddiyetine vurgu yapmak için varlar. Ancak anılan şeyin içeriğine kast eden etkinlikler de yok değil. Anılan şeyin araçsallaştırılması, paravanlaştırılması, varlığının ve ima ettiklerinin dışında iş ve işlemler için operasyonel bir aygıta dönüştürülmesi de pekâlâ mümkün. O yüzden “yaşanan şey”, “yaşanan şeyle nasıl baş ettiğimiz” hayati önem arz ediyor.

15 Temmuz’un yıldönümü vesilesi ile değinilmesi ve netleştirilmesi gereken bir kaç husus var. Birincisi, olan neydi? Yani 15 Temmuz 2016 tarihinde ne oldu? Başımıza ne geldi? İkincisi, olan şeyi makul ve mantıklı bir zemine oturtacak olan başımıza gelen şeyin başımıza niye/nasıl geldiği meselesidir? Dikkat edilirse ikinci husustaki mesele başımıza gelen şeyin ölçeğini genişletiyor ve işin içine bizi çekiyor. Biz nasıl bir haldeyiz ki başımıza bu geldi? Üçüncüsü ise başımıza gelen şeyle nasıl baş edeceğiz ki bu başımıza gelen şey bir daha başımıza gelmesin? Ne tür tedbirler almalıyız, ne tür bir dönüşümden geçmeliyiz ve bu tedbirlerin ve dönüşümlerin içeriği kadar yolu, yöntemi nasıl olmalı? Ülke olarak “ne/nasıl idik?”, “ne/nasıl olduk?” ve “ne/nasıl olacağız” şeklinde sınıflandırabileceğimiz bu soru başlıklarına dikkat çekmemiz gerekiyor.

11 Temmuz 1995’teki ‘Srebrenitsa Katliamı’nın yıldönümü vesilesiyle bugünlerde yeniden rahmetle andığımız Aliya’nın ‘savaşta büyük zulme uğradınız. Zalimleri affedip affetmemekte serbestsiniz. Ne yaparsanız yapın ama soykırımı unutmayın. Çünkü unutulan soykırım tekrarlanır’ ve İngiliz tarihçinin “her anma töreni bir unutmadır” uyarılarını gözeterek ülkemiz siyasi tarihinin en sıra dışı ihanetlerinden olan 15 Temmuz kalkışmasını değerlendirmemizde fayda var.

15 TEMMUZ’DA BAŞIMIZA NE GELDİ?

Bugün hala etrafını cami, ağyarını mani şekilde ele alınmayan bu darbe teşebbüsü, öncülleri olan diğer darbelerden farklı olarak uzun yıllara yayılan hazırlık süreci, örgütlenme mantığı ve şekli, kadrolaşması, küresel ilişki ağı, söylemi vs. ile beliren soft bir ‘cemaat’ yapılanmasının medya, hukuk üzerinden başlattığı darbe sürecini 15 Temmuz’da güvenlik güçlerinin kullanımıyla zirve noktasına ulaştırmasıydı. 7 Şubat MİT Krizi, 17-25 Aralık Yolsuzluk Operasyonları gibi ön basamaklarını gördüğümüz darbe girişimi 15 Temmuz’da fiili kalkışmaya dönüştü. Milletin destansı direnişi ile püskürtülen kalkışma ardında 248 şehit, 2 bin 196 yaralı ve sayısız mağdur bıraktığı gibi aynı zamanda yapısal sıkıntılarla malul devlet yapılanmamızı iyice içinden çıkılmaz bir hale sürükledi. Başta emniyet, askeriye ve yargı olmak üzere devletin tüm kurumsal varlığı güven ve meşruiyet krizine girdi.

15 TEMMUZ BAŞIMIZA NİYE GELDİ?

Bu hadise başımıza niye ve nasıl gelebildi? Biz ne haldeydik ki başımıza bu hadise gelebildi? 15 Temmuz analizinin esaslı sorusu budur. Malik Bin Nebi’nin “sömürgeciler geldiklerinde sömürgeleştirilmeye müsait bir halk vardı” tespitini dikkate alarak darbe yapmaya kalkışanların darbe yapmaya müsait bir ortam nasıl bulabildiği veya daha önce 12 Eylül darbesinden bildiğimiz üzere darbeye giden koşulların nasıl oluşturulabildiği gerçeği hayati önemde olup darbeye maruz kalanlar olarak bizim varlığımıza, varlığımızın niteliğine çarpıcı şekilde ayna tutmaktadır. Örneğin devlet-toplum ilişkimiz, bürokratik yapılanmamız, yerleşik güç ilişkileri, sivil siyasetin varlığı ve niteliği. Devlet-toplum ilişkimiz hak ve özgürlükler temelinde mi hayata geçirilmiş yoksa toplumun belirli kesimlerinin bir “hayat tarzı” ortaklığı temelinde devletle dayanıştığı ve bu nitelikleri dolayısıyla kayırıldığı diğer kesimlerin sert ve kaba bir mühendislik söylemiyle biteviye çevreye püskürtüldüğü, ‘makbul vatandaşlar’ ile ‘sakıncalı pre-vatandaşlar’ın sosyal/kültürel/politik bir ayrışmanın tarafları olarak ontolojik bir karşıtlık temelinde yerleştirildiği ve bir anlamda ‘muhayyel cemaat’in vücuda gelmesi için devletin ideolojik ve baskı aygıtlarının seferber edildiği çatışmalı/gerilimli bir ilişki, iklim mi oluşturulmuş? Nasıl bir yapı ve ilişki söz konusu ki devlet, içinde karanlık, örtük dayanışma gruplarının cirit attıkları etkisiz ve işlevsiz bir kalkana dönüşüyor? Karşımızda nasıl bir devlet yapılanması var ki toplumunun önemli bir kesimi ancak içine sızarak, başka türlü görünerek orada kendisine yer bulabiliyor? Böyle bir yapı, böyle bir ilişki ağı sızmaları meşrulaştırmaz mı, sızmaları tahrik etmez mi ve daha da önemlisi sızanların içerde birbiriyle dayanışarak daha da gürbüzleştirdikleri yapılara yol vermez mi?

Dikkatleri çekmek istediğim hususun bir daha altını çizmek istiyorum: Yaşadığımız hadise ezoterik bir anlatı ve dizginsiz bir güç istenci üzerinden kafayı sıyırmış bir şahsın ve örgütünün akıl almaz eylemliliği gibi ele alınamaz. Meselenin sosyal, siyasal boyutu yokmuş gibi cari sistemi ısrarla gözden kaçırıyoruz. Sistemin yapılanması, ilişki ağı ve biçimi tartışılmadan, vesayetçi niteliği vs. dikkate alınmadan tartışma yapılamaz. Kalkışma, FETÖ’nün kötücül karakterinden kaynaklandığı gibi aynı zamanda bir türlü yüzleşemediğimiz mevcut sistemin sonucudur. Bu açıdan mevcut sistem muhafaza edildikçe yaşadığımız darbe girişimi ne ilk ne de son olacaktır. Dolayısıyla bilinmelidir ki hangi görünüm altında olursa olsun varoluşumuzu tehdit eden unsurlar esasında sistem kaynaklı bir sıkıntı olarak kıyılarımıza vuruyor. Bu tartışma düzeyi ne darbeyi anlamamızı sağlar ne de kimi dönemler alevlenen olası tehditleri görmemizi ve engellememizi sağlar. Ne hazindir ki bu çapta bir hadisenin akla getireceği reformlar ve devletin yeniden inşası gibi başlıkları öne çıkarmak yerine köhnemiş bir düzene can suyu taşıma, bugüne kadar hiçbir aktüel soruna tekbir cevap üretemeyen bir düzeneğe methiyeler düzme girişimleri ile karşı karşıyayız. Eğer tüm bunlar şartların zorladığı ittifaklara ödemek zorunda olunan bedel ise bilinmelidir ki ittifak yapılacak yer; adil ve özgür Türkiye idealidir. Bu ideale halel getirecek her ittifak arayışı Büyük Millet Direnişi’nin istismarı ve destansı mücadelenin sulandırılmasıdır. Büyük bedeller pahasına kazanılmış şanlı bir zaferin yağmalanmasıdır.

FETÖ, bir ihanet şebekesi olma yanında aynı zamanda usûle, edebe, erkâna riayet etmeyen, amaç için aracı meşru gören bir iş/ilişki tarzı ve zihniyetidir. Bu husus çok önemli! “Düşmanlarımız öğretmenlerimiz olamaz” diyen Aliya’nın ve Ömer Muhtar’ın şanlı direnişlerine bir kez daha selam olsun. Başımıza gelen şeyin bir daha başımıza gelmemesi için yapılması gereken iki şey var. Birincisi; bu ihanet kalkışmasında rol almış olanlardan ‘düşmanımıza adalet borçluyuz” şiarına uygun hesap sormak. Bu hesabın sorulması olmazsa olmazdır ve Türkiye’nin darbelerle mücadele tarihinin önemli bir göstergesidir. İkincisi ise kısa ve net bir şekilde mevcut sistemi hak ve özgürlükler temelinde dönüştürmek, sivil siyaseti güçlendirmek, genişletmek dolayısıyla katılıma ve çoğulculuğa imkân tanımaktır. Bu amaçlılığı ‘usûl, esasa mukaddemdir’ ilkesi uyarınca titizlikle yürütülecek bir mücadeleyle sürdürmektir. O yüzden cari sistemin sorun üreten yapısı ile hesaplaşmak, toplumun talep ve beklentilerini ilke ve değerler üzerinden görmek, gözetmek ve ‘zamanın ruhu’nu, tarihsel-toplumsal yönelimi dikkate almaktır.

NASIL BAŞ EDELİM Kİ BİR DAHA YAŞANMASIN?

15 Temmuz ihanetinin failleri maşeri vicdanda ve adalet önünde zaten mahkûm ve gayrı meşrudurlar. Anma/hatırlama çabamız özü itibariyle bize ve bugünümüze/yarınımıza dönük bir duyarlılıktır ve sorumlusu olduğumuz hak ve adalet mücadelesini yükseltmek ile ilintilidir. Evet, 15 Temmuz FETÖ’nün milleti hedef alan hain saldırısıdır. Ancak aynı zamanda 15 Temmuz, bu ihanet ve şer şebekesi için mümbit bir zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin varlığının da işaretidir. Bizim anma ve hatırlamamızda önemli olan 15 Temmuz şanlı direnişi ve hain FETÖ kadar bu zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin sorun edilmesidir. Aynı zamanda FETÖ ile mücadelenin esas zemini, yapıyı, ilişki ağını, zihniyeti, felsefeyi, sorun çözme tarzını ve iklimi dönüştürme mücadelesi olduğunu bilmek ve ona göre davranmaktır.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Yıl dönümünde Bir 15 Temmuz Muhasebesi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Anmalar, normal koşullarda, anılan şeyin önemine ve ciddiyetine vurgu yapmak için varlar. Ancak dikkat etmekte fayda var zira anılan şeyin içeriğine kast eden etkinlikler de var. Aynı şekilde anılan şeyin araçsallaştırılması, paravanlaştırılması, varlığının ve ima ettiklerinin dışında iş ve işlemler için operasyonel bir aygıta dönüşmesi de pekâlâ mümkün. O yüzden “yaşanan şey”, “yaşanan şeyle nasıl baş ettiğimiz” hayati önem arz ediyor. Mesele sadece içerik meselesi değil aynı zamanda bir usul, yol, erkân, metot meselesidir. 

Bu açıdan 15 Temmuz’un yıldönümü vesilesi ile değinilmesi ve netleştirilmesi gereken bir kaç husus var. Birincisi, olan neydi? Yani 15 Temmuz 2016 tarihinde ne oldu? Başımıza ne geldi? İkincisi, olan şeyi makul ve mantıklı bir zemine oturtacak olan başımıza gelen şeyin başımıza niye/nasıl geldiği meselesidir? Evet, 15 Temmuz 2016 tarihindeki kalkışma başımıza niye geldi? Nasıl geldi? Dikkat edilirse ikinci husustaki mesele başımıza gelen şeyin ölçeğini genişletiyor ve işin içine bizi çekiyor. Biz nasıl bir haldeyiz ki başımıza bu geldi? Üçüncüsü ise başımıza gelen şeyle nasıl baş edeceğiz ki bu başımıza gelen şey bir daha başımıza gelmesin? Ne tür tedbirler almalıyız, ne tür bir dönüşümden geçmeliyiz ve bu tedbirlerin ve dönüşümlerin içeriği kadar yolu, yöntemi nasıl olmalı? Kabaca ülke olarak “ne/nasıl idik?”, “ne/nasıl olduk?” ve “ne/nasıl olacağız” şeklinde sınıflandırabileceğimiz bu soru başlıklarına 15 Temmuz vesilesi ile dikkat çekmemiz gerekiyor. 

11 Temmuz 1995’teki ‘Srebrenitsa Katliamı’nın yıldönümü vesilesi nedeniyle bugünlerde yeniden rahmetle andığımız Aliya’nın ‘savaşta büyük zulme uğradınız. Zalimleri affedip affetmemekte serbestsiniz. Ne yaparsanız yapın ama soykırımı unutmayın. Çünkü unutulan soykırım tekrarlanır’ ve İngiliz tarihçinin “her anma töreni bir unutmadır” uyarılarını gözeterek ülkemiz siyasi tarihinin en sıra dışı ihanetlerinden olan 15 Temmuz kalkışmasını değerlendirmemizde fayda var. 

15 Temmuz’da başımıza ne geldi?

Bugün hala etrafını cami, ağyarını mani şekilde ele alınmayan bu darbe teşebbüsü, öncülleri olan diğer darbelerden farklı olarak uzun yıllara yayılan hazırlık süreci, örgütlenme mantığı ve şekli, kadrolaşması, küresel ilişki ağı, söylemi vs. ile beliren soft bir ‘cemaat’ yapılanmasının medya, hukuk üzerinden başlattığı darbe sürecini 15 Temmuz’da güvenlik güçlerinin kullanımıyla zirve noktasına ulaştırmasıydı. 7 Şubat MİT Krizi, 17-25 Aralık Yolsuzluk Operasyonları gibi ön basamaklarını gördüğümüz darbe girişimi 15 Temmuz’da fiili kalkışmaya dönüştü. Milletin destansı direnişi ile püskürtülen kalkışma ardında 248 şehit, 2 bin 196 yaralı ve sayısız mağdur bıraktığı gibi aynı zamanda yapısal sıkıntılarla malul devlet yapılanmamızı iyice içinden çıkılmaz bir hale sürükledi. Başta emniyet, askeriye ve yargı olmak üzere devletin tüm kurumsal varlığı güven ve meşruiyet krizine girdi. 

15 Temmuz 2016 tarihindeki kakışma başımıza niye geldi?

Peki, bu hadise başımıza niye geldi? Daha doğrusu niye ve nasıl gelebildi? Biz ne haldeydik ki başımıza bu hadise gelebildi? 15 Temmuz analizinin esaslı sorusu budur. Cezayirli düşünür Malik Bin Nebi’nin “sömürgeciler geldiklerinde sömürgeleştirilmeye müsait bir halk vardı” tespitini dikkate alarak darbe yapmaya kalkışanların darbe yapmaya müsait bir ortam nasıl bulabildiği veya daha önce 12 Eylül darbesinden bildiğimiz üzere darbeye giden koşulların nasıl oluşturulabildiği gerçeği hayati önemde olup darbeye maruz kalanlar olarak bizim varlığımıza, varlığımızın niteliğine çarpıcı şekilde ayna tutmaktadır. Örneğin devletin-toplum ilişkimiz, bürokratik yapılanmamız, yerleşik güç ilişkileri, sivil siyasetin varlığı ve niteliği. Devlet-toplum ilişkimiz hak ve özgürlükler temelinde mi hayata geçirilmiş yoksa toplumun belirli kesimlerinin bir “hayat tarzı” ortaklığı temelinde devletle dayanıştığı ve bu nitelikleri dolayısıyla kayırıldığı diğer kesimlerin sert ve kaba bir mühendislik söylemiyle biteviye çevreye püskürtüldüğü, ‘makbul vatandaşlar’ ile ‘sakıncalı pre-vatandaşlar’ın sosyal/kültürel/politik bir ayrışmanın tarafları olarak ontolojik bir karşıtlık temelinde yerleştirildiği ve bir anlamda ‘muhayyel cemaat’in vücuda gelmesi için devletin ideolojik ve baskı aygıtlarının seferber edildiği çatışmalı/gerilimli bir ilişki, iklim mi oluşturulmuş? Nasıl bir yapı ve ilişki söz konusu ki devlet, içinde karanlık, örtük dayanışma gruplarının cirit attıkları etkisiz ve işlevsiz bir kalkana dönüşüyor? Karşımızda nasıl bir devlet yapılanması var ki toplumunun önemli bir kesimi ancak sızarak, başka türlü görünerek orada kendisine yer bulabiliyor? Böyle bir yapı, böyle bir ilişki ağı sızmaları meşrulaştırmaz mı, sızmaları tahrik etmez mi ve daha da önemlisi sızanların içerde birbiriyle dayanışarak daha da gürbüzleştirdikleri yapılara yol vermez mi? Yazının sınırlılıklarını dikkate alarak bu kısmı bitiriyorum. Ancak tüm bu analiz “hırsızın hiç mi suçu yok?” şeklindeki haklı soruyu görmezden geldiğimizi düşündürtmesin. Elbette hırsızın suçu var, elbette sömürgeleştirmek için gelen sömürgecinin hadsiz hesapsız suçu var. Ve elbette diğer darbelerde olduğu gibi 15 Temmuz’da da millet iradesine kasteden ihanet şebekesi FETÖ suçlu. 

Burada dikkatleri çekmek istediğim hususun bir daha altını çizmek istiyorum: Yaşadığımız hadise ezoterik bir anlatı ve dizginsiz bir güç istenci üzerinden kafayı sıyırmış bir şahsın ve örgütünün akıl almaz eylemliliği gibi ele alınamaz. Meselenin sosyal, siyasal boyutu yokmuş gibi cari sistem ısrarla gözden kaçırıyoruz. Sistemin yapılanması, ilişki ağı ve biçimi tartışılmadan, vesayetçi niteliği vs. dikkate alınmadan tartışma yapılamaz. Kalkışma, FETÖ’nün kötücül karakterinden kaynaklandığı gibi aynı zamanda bir türlü yüzleşemediğimiz sistemin sonucudur. Bu açıdan mevcut sistem muhafaza edildikçe yaşadığımız darbe girişimi ne ilk ne de son olacaktır. Dolayısıyla bilinmelidir ki hangi görünüm altında olursa olsun varoluşumuzu tehdit eden unsurlar esasında sistem kaynaklı bir sıkıntı olarak kıyılarımıza vuruyor. Bu tartışma düzeyi ne darbeyi anlamamızı sağlar ne de kimi dönemler alevlenen olası tehditleri görmemizi ve engellememizi sağlar. Ne hazindir ki bu çapta bir hadisenin akla getireceği reformlar ve devletin yeniden inşası gibi başlıkları öne çıkarmak yerine köhnemiş bir düzene can suyu taşıma, bugüne kadar hiçbir aktüel soruna tekbir cevap üretemeyen bir düzeneğe methiyeler düzme girişimleri ile karşı karşıyayız. Eğer tüm bunlar şartların zorladığı ittifaklara ödemek zorunda olunan bedel ise bilinmelidir ki ittifak yapılacak yer; adil ve özgür Türkiye idealidir. Bu ideale halel getirecek her ittifak arayışı Büyük Millet Direnişi’nin istismarı ve destansı mücadelenin sulandırılmasıdır. Büyük bedeller pahasına kazanılmış şanlı bir zaferin yağmalanmasıdır.

Başımıza gelenle nasıl baş edelim ki bir daha başımıza gelmesin?

FETÖ, bir ihanet şebekesi olma yanında aynı zamanda usûle, edebe, erkâna riayet etmeyen, amaç için aracı meşru gören bir iş/ilişki tarzı ve zihniyetidir. Bu husus çok önemli! “Düşmanlarımız öğretmenlerimiz olamaz” diyen Aliya’nın ve Ömer Muhtar’ın şanlı direnişlerine bir kez daha selam olsun.  O yüzden başımıza gelen şeyin bir daha başımıza gelmemesi için yapılması gereken iki şey var. Bunların birincisi; bu ihanet kalkışmasında rol almış olanlardan ‘düşmanımıza adalet borçluyuz” şiarına uygun hesap sormak. Bu hesabın sorulması olmazsa olmazdır ve Türkiye’nin darbelerle mücadele tarihinin önemli bir göstergesidir. İkincisi ise kısa ve net bir şekilde mevcut sistemi hak ve özgürlükler temelinde dönüştürmek, sivil siyaseti güçlendirmek, genişletmek dolayısıyla katılıma ve çoğulculuğa imkân tanımaktır. Bu amaçlılığı ‘usûl, esasa mukaddemdir’ ilkesi uyarınca titizlikle yürütülecek bir mücadeleyle sürdürmektir. O yüzden cari sistemin sorun üreten yapısı ile hesaplaşmak, toplumun talep ve beklentilerini ilke ve değerler üzerinden görmek, gözetmek ve ‘zamanın ruhu’nu, tarihsel-toplumsal yönelimi dikkate almaktır. 

Unutmayalım ve tekraren altını çizelim! 15 Temmuz ihanetinin failleri maşeri vicdanda ve adalet önünde zaten mahkûm ve gayrı meşrudurlar. Anma/hatırlama çabamız özü itibariyle bize ve bugünümüze/yarınımıza dönük bir duyarlılıktır ve dolayısıyla mükellef olduğumuz hak ve adalet mücadelesini yükseltmek ile ilintilidir. Evet, 15 Temmuz FETÖ’nün milleti hedef alan hain saldırısıdır. Ancak aynı zamanda 15 Temmuz ve FETÖ, bu ihanet ve şer şebekesi için mümbit bir zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin varlığının da işaretidir. Bizim anma ve hatırlamamızda önemli olan 15 Temmuz şanlı direnişi ve hain FETÖ kadar bu zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin sorun edilmesidir. Aynı zamanda FETÖ ile mücadelenin esas önemli ayağının zemini, yapıyı, ilişki ağını, zihniyeti, felsefeyi, sorun çözme tarzını ve iklimi dönüştürme mücadelesi olduğunu bilmek ve ona göre davranmaktır.

The post 15 Temmuz’u anmak adil ve özgür bir Türkiye inşasıyla mümkündür! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

11 Temmuz Srebrenitsa katliamının yıldönümüydü. “Krivaya 95 Harekâtı”nın bir parçası olarak Srebrenitsa’yı Temmuz 1995’te işgal eden Ratko Miladiç komutasındaki ağır silahlı Sırp ordusu en az 8 bin 372 insanı genç-yaşlı demeden öldürdü. Sırpların sistematik kıyımlarına Avrupa/Batı, en hafif ifadeyle yardım ve yataklık etti. BM’nin Srebrenitsa’yı güvenli bölge ilan etmesi ve sözüm ona “Barış Gücü” olarak kentte bulunan 600 Hollandalı askerin katliama alan açması, bu suçun en somut örnekleri.

EN AĞIR İHANET

15 Temmuz ise tarihimizin en ağır ihanet kalkışmalarından birinin yıldönümü. 15 Temmuz 2016’da doğrudan millet iradesini prangalamaya yeltenen ve ardında 248 şehit, 2 bin 196 yaralı ve sayısız mağdur bırakan bir yapının sınır tanımayan ihanetine maruz kaldık. Ve yine bu ihanet ağının üzerinden aralayabildiğimiz örtünün altında, tüm ilkesizliği ve ahlaksızlığı ile işleyen küresel sistemi, bu sistemin merkez ülkelerini ve mevcut yağma düzeninin işlerliği için retorikle cilalanan ilke ve değerlerin operasyonel birer araç olarak kullanılmasını gördük, görüyoruz ve muhtemelen görüyor olacağız.

Hatırlamak, yaşadıklarımızdan ders almaktır

Bu önemli hadiselerin, yıldönümü vesilesiyle yapılan anmaların gerçekçi bir nitelik kazanması için birkaç hususun altını çizmekte fayda var. En ihtişamlı günlerinde bile kuytu köşelerinde ihanetlerin tezgâhlandığı, karanlık mahfillerinde dolapların çevrildiği, akla-hayale gelmedik oyunların kotarıldığı bir coğrafyadayız. Koşulların zorlaştığı sancılı süreçlerde ise güç-çıkar-iktidar ve istikbal mücadelesinin düşüncede, inançta ve eylemde ne tür savrulmalara yol açacağını, ne tür imkânsız ittifakları mümkün kılacağını ve ihanette hangi sınır tanımazlığı önümüze koyacağını acı tecrübelerle öğrendik, öğreniyoruz. Bildik, biliyoruz. Lakin ne öğrenmenin ne de bilmenin sınırı var. Hele hele öğrenme ve bilme kapasitemize eşlik eden amelimiz yoksa öğrenme/bilme anlamsız varlığı da tartışmalıdır zaten. Zira bilme/öğrenme, zihin dünyamızla mukayyet soyut bir kazanımı değil, geçerliliği-güvenilirliği tavır, tutum ve davranışlarımızla sınanan performatif bir vaziyeti zorunlu kılıyor. O yüzden mesele çok şey yaşamak, ağır ve travmatik yaşantılar geçirmek, sınır tanımayan belalar ve musibetlerle sınanmak değil. Tecrübeli olmak da yaşadığımız şeylerin çokluğu ve ağırlığı ile ilintili bir şey değil. Tecrübeli olmak sizin veya başkasının yaşadıklarından alınması gereken dersi almak ve istikameti bu dersler üzere tayin etmektir. Yoksa yaşadığımız şeylerin çokluğu, başımıza gelen bela ve musibetlerin fazlalığı engin deneyimimize değil tersine akılsızlığımıza, tedbirsizliğimize, yetersizliğimize ve yüzeyselliğimize işaret eder. Aksi halde tekerrür eder miydi tarih. Bu işin bir kısmı.

“Bugünü ihya, düne en güzel vefadır”

Bağlantılı bir diğer husus ise hafıza sahibi olmaktır. Balık hafızalı olmamaktır. Bu da, tıpkı tecrübeli olmak gibi, zihinde muhafaza edilen şeylerin çokluğu-azlığı ile ilgili değil. Yaşadığınız şeyleri unutmamaktır. Yaşatılanları, yaşatanları bilmek, farkında olmaktır. O yüzden Aliya İzzetbegoviç şu tarihi uyarıyı yapıyordu: “Soykırımı unutmayın, çünkü unutulan soykırım tekrarlanır.” Ancak unutmamanın veya hatırlamanın keyfiyeti de ayrı bir önem arz ediyor. Unutmamanız veya hatırlamanız yetmiyor, bunu nasıl yaptığınız önemli hale geliyor. Örneğin; toplama kamplarında insanlık tarihinin en büyük trajedilerinden birisine maruz kalanlar, aynı trajediyi başkalarına yaşatmakta çok da zorlanmıyorlar. Çünkü unutmamak veya hatırlamak, çoğunlukla yaşadıklarına esir düşmektir. Hafızanın esaretine girmektir. Bazen hatırla(t)mak/unut(tur)mamak bugüne karartma uygulamaya dönüşür. Bugünü gözden kaçıran, sorumluluğu öteleyen ve yanlışları perdeleyen bir işlev görür. Denilebilir ki dünyanın pek çok yerinde atlatılan her büyük hadise, esbabı mucibince kavranmamış ve hak ettiği muameleden muaf tutulmuş ise bu eksikliği gölgeleyecek abartılı sembolizmde buharlaşması kaçınılmazdır. Baudrillard’ın ifadesiyle meselenin pornografikleşmesi, içerik yitimine maruz bırakılmasıdır. Türkiye siyaset geleneğinde mekanik bir hal alan vesayet sistematiğinin nevzuhur bir uzantısı olan 15 Temmuz darbe kalkışmasını ve temel aktörü FETÖ’yü, unutmama/hatırlama yükümlülüğümüz sadece söz konusu kalkışma ve örgütün nevi şahsına münhasırlığı üzerinden değil, aynı zamanda bireysel ve kurumsal işleyişimizdeki eksiklikler, yanlışlıklar temelinde ele alınmayı zorunlu kılıyor. Devlet yapılanmamızdaki yapısal sorunlardan, insan kalitemizdeki eksikliklere ve zaaflara uzanan bir özeleştiriyi de gerektiriyor.

Hatırlama, tarihe/hayata meydan okumaktır

Hatırlamak/unutmamak/hafıza sahibi olmak dikkat edilmezse bugünü ve yarını işgal girişimine dönüşebilir. Dünün bugünü istila etme teşebbüsü olabilir. İbn-ul vakt olamayanların sığındıkları bir mazerete dönüşebilir. O nedenle neyi niçin yaptığımızın farkında olmalıyız. Neyin niçin anlam taşıdığını bilmek durumundayız. 15 Temmuz’un, Srebsenitsa katliamının ve benzer her hadisenin iki boyutu var: Birincisi hadisenin failleri, müsebbipleri, tarih, toplum ve adalet önünde zaten mahkûm ve meşruiyetsiz olanlar. İkincisi ise olayın mağdurları, mazlumları, onların konumları, eksiklikleri, yanlışlıkları. Hatırlama, bugünü/yarını belirli bir duyarlılık üzerinden şekillendirme iddiası ise ki öyledir, bu iddianın zalimler üzerinden değil tersine mağdurların/mazlumların hayatları, söylemleri, duyarlılıkları üzerinden sınandığını görmek durumundayız. Hatırlama, anma tarihe/hayata karşı bir meydan okumadır. Uyanık olunduğunun, hatalarından, eksikliklerinden, zaaflarından gerekli derslerin alındığının bir ilanıdır özü itibariyle hatırlama/anma.

FETÖ’NÜN İLİŞKİ AĞI

Mazlum olmaları da meşru bir pozisyon olarak görülmeyen Müslümanların, başlarına gelen musibetlerin çetelesini tutup, celallenmeleri ve zalimlerin/yedi düvelin saldırılarına maruz kalmış olmanın mazeretinde teskin bulmayı değil, ne zalimliği ne de mazlumluğu kabul ederek, hak ve adalet mücadelesini yükseltmeyi öne almalılar. 15 Temmuz, FETÖ’nün milleti hedef alan hain saldırısıdır. Ancak aynı zamanda 15 Temmuz ve FETÖ, bu ihanet ve şer şebekesi için mümbit bir zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin varlığının da işaretidir. Bizim anma ve hatırlamamızda 15 Temmuz şanlı direnişi ve hain FETÖ kadar bu zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin sorun edilmesidir. Aynı zamanda FETÖ ile mücadelenin esas önemli ayağının zemini, yapıyı, ilişki ağını ve iklimi dönüştürme mücadelesi olduğunu bilmek ve ona göre davranmaktır. 15 Temmuz’un sene-i devriyesinde de odaklanmamız gereken yer budur.

Abdulbaki Değer – Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post 15 Temmuz’u unutmamak vesayet sistematiğini dönüştürmektir appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

The post TARİH NE OLURSA OLSUN MİLLETİN YANINDAYIZ appeared first on Özgür Eğitim-Sen.