Yıllar önce, katıldığım bir televizyon programında programa benimle birlikte konuk olan bir eğitim sendikasının temsilcisi (10 yıl içinde üye sayısı 10 kat artan bir sendika!) sendikasından bahsederken Türkiye’nin en büyük sendikası olduklarını söylemişti.

Ona göre belli ki büyüklük, rakamsal verilerle ilgiliydi. Nasıl, ne şekilde ve ne pahasına olduğu önemli olmaksızın en kalabalık olan, en büyüktü.

Hak, adalet ve özgürlük mücadelesi ne zamandan beri sayıya vurulur oldu?

Haklı olmak ne zamandan beri kaç kişi olduğuna göre değişen bir şey haline geldi?

Bu nasıl bir itikad?

Hak, adalet arayışını misyon edindiği iddiasında olanların kalabalık ile övünmesi obez bir insanın vücudundaki yağlarla övünmesi gibidir. Aleni biçimde sağlıksız ve estetik açıdan problemli bir durum ile iftihar etmektir bu. Bu yaklaşımın anlaşılır bir tarafı var aslında. O da şu: Türkiye’de pozitivistler ikiye ayrılır: 1) Pozitivistler 2) Pozitivist olduğunu bilmeyen pozitivistler

Şaka şaka… Pozitivizm filan değil düpedüz ahlaksız var burada!

Kamu kurumları yahut açık ya da gizli güç merkezleri ile yanaşık düzen olmayı onlarla kendisini ilişkili kılarak bundan rant, ikbal ve istikbal devşirmeyi içine sindirmiş ve maalesef tam da bu nedenle ilgi ve alakaya mazhar olmuş yapılar var. Bu ilgi ve alakanın gökten zembille inmediği ya da marifete dönük bir iltifat olmadığı açık. Her dönem ve her devirde “altına hücum”, diyen gürûhlar dün olduğu gibi bugün de bu koşullanmalarından vazgeçmiş değiller.

Burada rant, ikbal ve istikbal karşılığı özerkliklerini kaybetmiş nahoş ilişki biçimi üzerinden sivilliği idrak edememiş özerk ve özgün duruşun kıymetinden bîhaber birkaç dernek, vakıf ya da sendika yöneticisi ile meseleyi sınırlamak doğru olmaz. Bizde vatandaş kimliğinin henüz tekâmülünü tamamlamamış olması sosyal ve siyasal vasatın konfigürasyonunda bu tür açmazları ortaya çıkarıyor. Dolayısıyla bir iki STK’cı değil söz konusu olan. Bir zihniyet dünyasının üzerinde yükselen gerçeklik ile karşı karşıyayız.

Apoletsiz olmayı sivil olmak için yeterli görenlerin ufku şimdilik böyle bir STK’cılığa el veriyor. Buna yol veren, destek ve teşvikten mahrum bırakmayan bir kalabalık için de böyle bir STK’cılık sonuna kadar hak edilmiş bir STK’cılıktır. Ne var ki mesele kimin neyi hak ettiği meselesi değil memleket meselesidir. Bu hal ve gidişat birkaç kişinin itibar kaybetmesi ile değil toplumun önemli bir kesimini sözden; yani sözünün bir değeri olması durumundan mahrum bırakmaya matuftur.

Bunu görmemek için ya ahmak ya da art niyetli olmak gerekiyor!

Yıllardır tehir edilemez bir vazife olarak gördüğüm için sivil toplum çalışmalarının içinde yer aldım. Geçen her yıl hayal kırıklığı yaşamamam konusunda beni güçlendirdi. Ortada hayal kurmaya değer bir manzara yoktu çünkü! Kirden ve irinden üzerimize bulaşmasına fırsat vermemekti düsturumuz.  Bunun için ne kadar direndiysek o kadar yalnız bırakıldık. Ne var ki en başından biliyorduk; Hakikat sayı ile ilgili değildi.

İşte, böyle böyle açıldı, “irinliler kabilesi” ile aramız…

 “irinliler kabilesi

çoğalıp sayıları göze batınca alarga durdular bizden

sevmezlermiş bizi raconlarının bu olduğu söyleniyor

yarası cerahatlenmeyeni kendilerinden saymazlarmış

bize başından beri başkası muamelesi yaparlarmış

daha yeni öğrendik meğer biz de onlarla mecazdan

leff ü neşirden gayrı alâka şimdiye kadar kurmamışız

doğrusu gerçekten bizmişiz başkaları

onlara dokunmanın bizlere ar gelişi bundanmış

irinsizlik bilinciymiş her geçen gün tuhaflaştıran bizi”

(İsmet Özel/Savaş Bitti)

The post Ali Aydın rant ve ikbal sendikacılığını yerden yere vurdu appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Birincisi ve sanırım en önemlisini söyleyerek başlayalım: Hayatımızın kalitesi neyse eğitimimizin ahvali de odur. Çoğunlukla hayatın eğitimle kurulacağını varsayarız ancak eğitim hayatımızı kurmaktan ziyade daha çok onu yansıtan bir alandır. O yüzden eğitim alanında çözmeye çalıştığımız pek çok sorunumuzun kaynağı bizatihi yaşadığımızın hayatın kendisinden kaynaklanıyor. Hayatımıza, onun işleyişine el atmadan eğitimi düzeltmenin imkânı yok, olamaz. Buradan devlet-toplum ilişkisine, anayasaya, cari mevzuata, bürokratik işleyişe, kültür-sanat ahvalimize, medyamızın diline değin hepsine bakmamız icap ediyor.

İkincisi, sistemin en büyük sıkıntısı ve bu açıdan kendisinden önce açıklanan sayısız sistem gibi meseleyi sınırlı görmüş olmasıdır. Yani zorunlu eğitimi, kitleselliği sorun etmemiş ancak tam da bu tarz bir eğitimin olağan sonuçları olan başarısızlık, genellik gibi sorunlara çözüm üretmeye çalışmış olmasıdır.

Üçüncüsü ikincisi ile bağlantılı olarak portfolyo, kariye ofisi gibi hususları öğrenciyi tanıma üzerinden meşrulaştırmış. İyi de sistemde öğrenciyi tanımama şeklinde bir başkaldırı yok ki! Şunu soralım: Neden öğrenciyi tanımıyoruz? Daha da doğrusu şöyle soralım: Öğrenciyi niçin tanıyalım? Tanıyıp ne yapacağız? MEB diyor ki tanıyacağız, ilgi ve istidatları doğrultusunda yönlendireceğiz. Güzel peki yönlendirmenin sistemin buna göre mi yapılandırılmış? Yok, sadece akademik ölçüm yapıyor. Yani sanatsal, edebi yönünün bir anlamı yok. Belirli derslerdeki test performansına bakıyor. Böyle yaptığınızda ne öğrenci kendini tanımanın önemine varır, ne kendini tanımaya çalışır, ne de okul ve öğretmen onu tanımanın gereğine inanır ve gereğini yapar.

Dördüncüsü, “HEY” olarak formüle edilen ‘hayal’, ‘etkinlik’ ve ‘yaşam’ alanlarının düzenleniş biçimi. Resim, Beden gibi sistemde daha önce yer alan derslerin ismi kaldırılarak bu dersler ortak bir potada birleştirilmiş. Ancak öğrencilerin beceri-tasarım yönlerine hitap eden bu derslerin eskisinden hangi gerekçeyle farklı olacağını, daha başarılı olacağını söylememiz için makul bir gerekçe görünmüyor. Aynı şey, örneğin ‘disiplinler üstü’ ve ‘bütünleşik’ yaklaşım gereği adları değiştirilip birleştirilen diğer dersler için de geçerli. Fizik, kimya ve biyoloji başka isim altında birleştirildiğinde öğrencilerin neden başarılı olacağını kendi arzumuzun ve beklentimizin o yönde olması dışında bir gerekçeye dayandıramıyoruz.

Beşincisi dördüncüyle bağlantılı olarak MEB’in yeni sistemi dayandırdığı bütünleşiklik yaklaşımı gereği eğitimimizin hayatla irtibatının kurulması gerekliliğidir. Özellikle HEY kapsamında yürütülecek çalışmaların okulların yetersiz personel ve fiziki imkânlarında sür(ün)dürülmesinden çıkararak Gençlik ve Spor Bakanlığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı ile yerel yönetimlerle etkin işbirliği içinde yeniden organize etmeliyiz. Gençlik Merkezleri, Kültür Merkezleri, Spor Kompleksleri, Sanat Atölyeleri gibi toplumsal hayatın yeniden organizasyonu anlamına gelecek bu tarz düzenlemeler hem zaten parçalı ve işlevsiz şekilde sürdürülen çalışmaları bütünleştirecek hem öğrenciler için istenilir kılacaktır. Bunun büyük bir kamu politikası olacağı açık. Bölgeler arası ve bölge içi fırsat eşitsizliklerini giderecek, bu hizmetleri bütün nüfus için erişilebilir kılacak bir organizasyonun hem akıl hem de sermaye gerektirdiği açıktır. Aksi taktirde elimizdeki okullarımızın imkanları içinde beceri-tasarım atölyelerinin ne olacağını kestirmek için müneccim olmaya gerek yok.

Abdulbaki Değer

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer, Yeni Ortaöğretim Sistemini Milat için değerlendirdi. appeared first on Özgür Eğitim-Sen.