Falih Rıfkı Atay 1951 yılında eğitim üzerine yazdığı bir yazıda “… Milli eğitimde kemiyet devrinden keyfiyet devrine geçmek zamanı geldiğini hayli zamandan beri anladık. Fakat bunun kendine has meselelerini halledemedik. Bize lise değil, liseli, üniversite değil, üniversiteli lâzım olduğunu artık biliyoruz.” değerlendirmesinde bulunuyor. Bu tespitin üzerinden üç çeyrek asır geçmiş durumda ve bugün de hükümet ve milli eğitim teşkilatı başta olmak üzere herkes aynı tespitleri yapmaya devam ediyor. Açık konuşmak gerekirse Falih Rıfkı’nın tespitini daha öncesine götürecek vesikalar da yok değil. O hâlde belirli bir dönemle mukayyet olmayan bu tespit varlığımızın mütemmim cüzünü dile getiriyor denilebilir. Açıklanan YKS verileri üzerinden bu durumumuza odaklanma gereğini hissediyorum.

***

Sosyolojik bir okumaya, yapısal bir analize götürmediğimiz için periyodik şekilde önümüze gelen verileri işlevsiz bir ezber üzerinden geçiştirmeyi tercih ediyoruz. ÖSYM, YKS 2023 verilerini açıkladı. Veriler tıpkı önceki yılların verileri gibi. Sistemi bütüncül değerlendirmek yerine YKS sonuçlarındaki minimal oynamaları abartarak bildiğimizi okumaya devam etme arzusundayız yine. Ancak neredeyse tek anlamlı seçeneğimiz mevcut verileri bu verilerin çıktığı sistemle, bu sistemin yapısal özellikleriyle ve şüphesiz bütün bunların da içinde yer aldığı genel ekosistemle birlikte değerlendirmek, değerlendirebilmektir. O zaman daha gerçekçi bir değerlendirme ve dolayısıyla makul bir çözüm bulma imkânımız olabilir. Yukarıda da değindiğim gibi yaşadığımız problem belirli bir tarihle, belirli bir dönemle mukayyet değil. Örneğin problem sadece mevcut hükümetin işbaşında olduğu zamanla sınırlı değil. İkincisi problemimiz belirli bir bölgeyle, belirli bir nüfusla, belirli bir aidiyetle sınırlı değil. Üçüncüsü belirli bir yaklaşım, belirli bir teknikle bağlantılı değil. Burada alan kavrayışımızda, alanla kurduğumuz ilişkide mesafe alınması, çekince koyulması gereken bir durum var.

***

O hâlde anlamlı bir okuma yapmak, yapabilmek için popüler ifadeyle “tarihe girmek” mecburiyetindeyiz. “Tarihe girmek” aklını başına almak, yerleşik kanıların, tekrarlanan ezberlerin, tevarüs edegelen kör kötürüm göreneklerin kıskacından çıkmak, gerçeğin çölüyle yüzleşmek demektir. Sahte çözümler, tatlı yalanlar yerine acı gerçeklerle yüzleşebilme cesaretini göstermektir. Tıpkı Kant’ın Aydınlanma’yı tanımlarken söylediği gibi: “Kendi aklını kullanma cesaretini göster!”

YKS elbette bir sıralama sınavı. Ortaöğretimden yükseköğretime geçişte öğrencilerimizin hangi bölüme yerleştirileceği konusunda kullandığımız temel ölçüt. Bu sınavın verileri öğrencilerimizin sıralamasını sağladığı gibi ülkemizde yürütülen eğitim-öğretim faaliyetinin niteliğine de ışık tutuyor. Sonuçların nasıl kötü olduğuna ilişkin teatral bir performans gösteriyoruz ancak neden kötü olduğunu çok da irdelemek istemiyoruz. Sınava ilişkin sayısal verileri ÖSYM paylaştı.

***

Burada hepsini tekrar etmenin bir anlamı yok. Ancak TYT (Temel Yeterlilik Testi) ve AYT (Alan Yeterlilik Testi) sonuçlarına ilişkin kısa bir hatırlatma yapmakta fayda var. TYT’de öğrencilerimize Türkçe (40), Sosyal Bilgiler (20), Temel Matematik (40) ve Fen Bilimleri (20) olmak üzere toplam yüz yirmi (120) soru soruldu ve Türkiye ortalaması 40,473 olarak gerçekleşti. Yani sorduğumuz her üç sorudan bir soruyu cevaplandırabilmiş öğrencilerimiz. AYT’de ise öğrencilerimize Türk Dili ve Edebiyatı, Tarih 1 ve 2, Coğrafya 1 ve 2, Felsefe Grubu, DKAB/Felsefe Grubu, Matematik, Fizik, Kimya, Biyoloji derslerinde toplam yüz altmış (160) soru soruldu ve öğrencilerimizin ortalaması 30,218 olarak gerçekleşti. Burada da sorduğumuz her dört sorudan bir tanesine bile tam cevap verememiş öğrencilerimiz. Bu sonuçlar sürpriz görülmediğine, öğrenci ve velilerinden itiraz gelmediğine, MEB’den ve eğitim camiasından da geçerliliklerine ve güvenilirliklerine yönelik bir çekince konulmadığına göre o zaman “Sonuçlar çok kötü!” refleksinin ötesinde bir değerlendirme yapmak durumundayız.

***

Bu yazının sınırlılıkları içerisinde birkaç hususa değinmemiz gerektiğini düşünüyorum. Birincisi verdiğimiz eğitim-öğretimin içeriği yerinde mi? Ne tür bir içerik aktarımında bulunuyoruz ki çocuklarımız bunu almakta, edinmekte zorlanıyorlar? İkincisi yürürlükteki eğitimin-öğretimin veriliş şekli uygun mu? Üçüncüsü verdiğimiz eğitim-öğretimin performansını ölçmek için kullandığımız TYT-AYT sistemi makul ve meşru bir araç mı? Dördüncüsü yaptığımız sınav (TYT-AYT) ile okullarımızda yürüttüğümüz eğitim-öğretim faaliyeti arasında uyum, bağlantı var mı? Beşincisi verdiğimiz eğitim-öğretim ile yaşadığımız hayat arasında bir eşgüdümden bahsedebilir miyiz? Altıncısı yine bağlantılı şekilde yürüttüğümüz eğitim-öğretim faaliyetimiz içinde yer aldığı genel ekosistemden çok mu farklı bir seyir izliyor? Örneğin ekonomide, hukukta, akademide, sivil toplumda, kültür-sanat alanında sıra dışı bir başarı hikâyesi yazıyoruz da eğitim-öğretimde mi işlerimiz rast gitmiyor? Yedincisi mevcut eğitim-öğretim formundan kaynaklanan bir problemden bahsedebilir miyiz? Sekizincisi mevcut eğitim-öğretim paradigmasından kaynaklanan bir maliyetten söz edebilir miyiz? Dokuzuncusu kademeler arası geçiş sisteminin bu şekilde olmasında bir yanlışlık var mı? Onuncusu mevcut okul düzenimiz ve sınav sistemimizin beslediği ve yönlendirdiği bir destek eğitim sisteminde (etüt merkezi, kurs, dershane, DYK…) bütünlük söz konusu mu?

Devasa boyutlara ulaşan hacimleriyle bu iki yapı aynı noktaya mı çalışıyor gerçekten? Onbirincisi, lisedeki eğitim-öğretim ve üniversiteye geçişte kullandığımız sınav ile yükseköğretim yapılanmamız arasında birbirini destekleyen bir bağ var mı? Veya bu ikisi arasında ne tür bir bağ söz konusu? Bağlantılı diğer bir soru, özellikle öğretmen yetiştirme sistemimiz ile eğitim-öğretim pratiğimiz arasındaki uyum var mı varsa nasıl bir uyum söz konusu?

***

Soruları uzatmak mümkün ve bu sayfadaki yazılarımda genellikle de soruları uzatmaya çalışıyorum. Ayrıca her bir soruyu açmak, detaylandırmak gerekiyor. Günümüz dünyasında her öğrencinin özel oluşundan, öğrenme stilinin farklı oluşundan, bireysel, duygusal, sosyal ve akademik farklılığının kabülünün esas olduğundan bahsettiğimiz bir yerde merkeziyetçi, standart, tekçi, tektipçi, zorunlu, kitlesel bir eğitim-öğretim faaliyeti yürütmek nasıl olabilir? Temel eğitim-öğretim politikamızın ve toplumsal yönlendirmemizin üniversiteyi hedef gösterdiği, onun üzerinden bir hayatı arzu nesnesi kıldığı yerde meslek liselerinin de ara eleman söylemlerinin de karşılıksız kalması kaçınılmaz değil midir? Sosyo-ekonomik istikrarın sağlanmadığı, krizlerin riskleri arttırdığı, belirsizlikleri beslediği yerde psiko-sosyal dinamikler yükseköğretimi doğal bir güzergâha dönüştürmektedir. Tam da bu faktörler nedeniyle yükseköğretimin bir tür işsizliği kamufle etme, belirli bir süre erteleme istasyonuna dönüştürüyor ki zaten siyaset de bunu hem istiyor hem de hem eğitim politikalarıyla da alabildiğine besliyor.

İlgi, istidat, kabiliyet söylemlerinin retorik bir dolgu olarak işlev gördüğü yerde merkezi sınavın boyutları çarpan etkisiyle büyüyor, genişliyor ve zincirleme reaksiyonlarla bütün bir dokuyu zehirliyor. Bütün bu evreni dikkate almadığımızda YKS sonuçlarının kötülüğünü dert edinmek yel değirmenlerine savaş açmaktır. James Baldwin Amerika’daki ırkçılığa ilişkin yaptığı değerlendirmede şu çarpıcı tespitte bulunur: “Amerika’da zencinin hikâyesi, Amerika’nın hikâyesidir. Hoş bir hikâye değildir.” Tıpkı Türkiye’deki YKS hikâyesinin, eğitimimizin, MEB’in, Türkiye’nin hikayesi olması gibi. Bu hikâye de Amerikan hikâyesi gibi hoş bir hikâye değil maalesef.

The post YKS Sonuçları Ciddiyetle Ele Alınmalı! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Bir tilki, gün doğarken gölgesine baktı ve şöyle dedi: “Bugün öğle yemeğinde bir deve yiyeceğim.” Ve bütün sabah deve arayıp durdu. Ama öğle güneşi yükseldiğinde gölgesini gördü yeniden ve seslendi kendi kendine: “Bir fare işimi görür.”

Halil Cibran’ın anlattığı bu mesel 2020 YKS sonuçları vesilesiyle eğitim-öğretim sistemimizi anımsattı. İddiaları, varlık gerekçeleri ile gün doğarken gölgesine bakan tilki gibi büyük vaatlerde bulunan sistem, YKS sonuçları gibi gerçekliğine projeksiyon tutan veriler ortaya çıkınca ontolojik bir okumanın nesnesi kılınmak yerine dünyada olduğu gibi ülkemizde de mevzu teknik-tali bir lokasyona yönlendirilip magazinel bir dilin gevşekliğinde köpürtülerek sessizliğe havale edilmektedir. Oysa gün doğarken sıraladığımız vaatler, iddialar nasıl manipüle edilen bir ben tasavvurunun hezeyanları ise günün sonunda karşılaştığımız acı gerçekleri görmezden gelme de veya bu acı gerçekleri yüzeysel, çarpık bir okumayla ters yüz etme de başka tür bir yabancılaşmanın dışavurumudur.

***

Merkezi sınavlar, varlıkları ve işlevleri itibariyle eleme/sıralama için yapılırlar. Evet,  anlamlarını ve önemlerini buradan almaktadırlar ancak anlamları ve önemleri bununla sınırlı değil. Kimin kaç puan aldığı, yüzdelik diliminin ne olduğu ve nereye yerleşeceği şeklindeki bireysel veriler birlikte değerlendirildiklerinde sisteme, sistemin işleyişine ve işlevsellliğine ilişkin de önemli şeyler söylüyorlar. Örneğin 2020 yılında YKS sınavında X adayın matematik testinde 40 soruda 5 soruyu cevaplaması ile sınava giren bütün adayların aynı testteki ortalamasının 5 olması arasında ciddi bir fark var. İkincisi bir testte şu kadar soruya doğru cevabın verildiğini söylemenin de kendi başına bir anlamı yok. Örneğin o testte önceki yıllarda performans nasıl? Bir yükseliş mi var? Bir düşüş mü var? Yükseliş ve düşüşün olduğu yıllarda, bu yıl korona virüs salgınında olduğu gibi, sistemin işleyişini, insicamını bozan gelişmeler mi yaşandı veya politik, paradigmatik değişikliklere mi gidildi? Türkiye’de başarı ve başarısızlık, çoğunlukla yapılageldiği üzere, ya biyografik bir anlatının  sonucu olarak değerlendirilmekte veya büyük politik kırılmaları, Osmanlıdan Cumhuriyet’e geçişte olduğu gibi, meşrulaştıran resmi bir hakikat söyleminin dolgusu olarak kullanılmaktadır.

****

2020 yılında yapılan YKS sınavının istatistikleri ÖSYM’nin resmi açıklamasına göre şöyle:Temel Yetenek Testi’nde (TYT)
Türkçe’de 40 soruda 14,228,
Sosyal Bilimler’de 20 soruda 7.788,
Temel Matematik’te 40 soruda 5,556
ve Fen bilimlerinde 20 soruda 2.668 ortalama.

Buna göre Türkiye ortalaması TYT’de % 30’un altında.

Peki, Alan Yeterlilik Testi’nde (AYT) durumlar nasıl? Yine ÖSYM 2020 verilerine göre Türk Dili ve Edebiyatı’nda 24 soruda   4,799, Tarih-1’de 10 soruda 1,436, Coğrafya-1’de 6 soruda 1,576, Tarih-2’de 11 soruda 1,489, Coğrafya-2’de 11 soruda 2,732, Felsefe Grubu’nda 12 soruda 2,298, DKAB/Ek Felsefe Grubu’nda 6 soruda 0,652, Matematik’te 40 soruda 7,584, Fizik’te 14 soruda 1,082, Kimya’da 13 soruda 1,416, Biyoloji’de 13 soruda 1,309 ortalama yakalanmış. En başarılı olunan dersde dahi Türkiye ortalaması % 30’un altında. Genel başarının nisbeten arttığı Yabancı Dil Testi’nde (YDT) ise Almanca’da 80 soruda 30,573, Arapça’da 80 soruda 36,110, Fransızca’da 80 soruda 31,512, İngilizce’de 80 soruda 31,467, Rusça’da 80 soruda 37,164 ortalama tutturulmuş. Bu testteki Türkiye ortalaması da bariz şekilde % 50’nin altında.

Acaba 2020 yılı istatistiklerinin bu denli kötü olmasında 2019-2020 eğitim-öğretim yılına özgü bir şeyler mi yaşandı? Acaba korona virüs nedeniyle okulların kapatılması mı bu tabloya neden oldu? Okulların uzun süre kapalı olması, hayatın olağan ritminin bozulması vs. gibi hususlar mı acaba bu ortalamaya neden oldu? Bilindiği üzere YÖK, sınav tarihiyle ilgili izaha muhtaç işlere imza atsa da, salgının sisteme/sınava olan olumsuz etkisini düşürmek için sınav konularını birinci dönem konularıyla sınırlamış, sınav süresini uzatmış ve baraj puanını da düşürmüştü. Bu anlamda 2020 ortalamasının teknik/tali/arızi bir sonuç olup olmadığını tespit etmemiz için önceki yılların ortalaması ile karşılaştırma yapmamız gerekiyor. Önceki yıllar çok mu başarılıydık da sonuç düştü? Veya önceki yıllardan bu güne sınav sonuçlarında ne tür bir eğri var? Yine ÖSYM’nin açıkladığı rakamlar üzerinden gidelim. 2019 YKS verilerine göre TYT’de Türkçe 40 soruda 14,673, Sosyal Bilimler 20 soruda 6,687, Temel Matematik 40 soruda 5,672, Fen Bilimleri 20 soruda 2,243 ortalama. AYT’de Türk Dili ve Edebiyatı 24 soruda 4,985, Tarih-1 10 soruda 2,035, Coğrafya-1 6 soruda 2,184, Tarih-2 11 soruda 1,982, Coğrafya-2 11 soruda 2,397, Felsefe Grubu 12 soruda 2,477, DKAB/Ek Felsefe Grubu 6 soruda 1,070, Matematik 40 soruda 4,775, Fizik 14 soruda 1,034, Kimya 13 soruda 0,963, Biyoloji 13 soruda 1,298 ortalama. YDT’de de Almanca 80 soruda 28,894, Arapça 80 13,228, Fransızca 80 soruda 28,242, İngilizce 80 soruda 29,755, Rusça 80 soruda 33,095 ortalama. Karşılaştırmanın anlamlı olabilmesi için şüphesiz pek çok yıla ait veriyi karşılaştırmak, birlikte ele almak gerekiyor. Yazının sınırlılığını dikkate alarak 2018 yılına ait verilerine de bakalım: 2018 YKS’de Türkiye ortalaması TYT’de Türkçe 40 soruda 16,179, Sosyal Bilimler 20 soruda 6,003, Temel Matematik 40 soruda 5,642, Fen Bilimleri 20 soruda 2,828. AYT’de Türk Dili ve Edebiyatı 24 soruda 4,743, Tarih-1 10 soruda 1,617, Coğrafya-1 6 soruda 2,271, Tarih-2 11 soruda 1,465, Coğrafya-2 11 soruda 2,856, Felsefe Grubu 12 soruda 2,017, DKAB/Ek Felsefe Grubu 6 soruda 2,098, Matematik 40 soruda 3,923, Fizik 14 soruda 0,467, Kimya 13 soruda 1,109, Biyoloji 13 soruda 1,669 ortalama gerçekleşmiş. YDT’de ise Almanca 80 soruda  31,453, Arapça 80 soruda 11,727, Fransızca 80 soruda 29,992, İngilizce 80 soruda 24,824 ve Rusça 80 soruda 31,009 ortalama.

***

Son üç yılın istatistikleri böyle. İstatistiğin gerçekliği sayılarda boğma, bir tür görünmez kılma etkisini de saklı tutarak testlerin veya testlerdeki her bir dersin verilerinin derinlemesine incelenmesinde yarar var. 1974 yılında tek merkezden üniversiteye giriş sınavlarının yapılmaya başlamasından bu yana 6 kez üniversiteye giriş sınavı sistem olarak değişti. Tüm değişiklikler ağdalı bir retorikle gelse de belirli aralıkta stabil seyreden bir başarısızlığın varlığı da ortadadır. Hasan Âli Yücel’in sık sık alıntıladığım 1939 tarihli 1. Milli Eğitim Şurası’nın açılış konuşmasında altını çizdiği gibi:

Ortaokul öğretmenleri, ilkokuldan gelen çocukların zayıf olduklarını söylüyorlar. Lise muallimleri aynı şikayetleri, ortaokula yükletiyorlar. Üniversite ve yüksek mektepler ise liseden gelen çocuklarımız şu ve bu noktalardaki kuvvetsizliğinde ısrar ediyorlar. İlkokula giren çocuğun içinde yaşadığı dar muhitle başlayan bu şikayet dairesi, burada kapanmış gibi görünür. Fakat aldanmamalıdır. Çünkü üniversitenin ve yüksek mektebin verdiği mezundan da hayat şikayet ediyor.

***

Gün doğarken deve yeme vaadi ile yola çıkan ancak günün sonunda, Türkiye ortalamalarında görüldüğü üzere, aç biilaç geri dönen bu yolculukta mevzuyu sürekli yolcuya, yolcunun bireysel performansına çeken diskura dikkat etmek gerekmektedir. Zorunlu kitlesel eğitimde genetik olarak bulunan ve bu yüzden de belirli bir zamanla, belirli bir yerle, belirli dersle mukayyet olmayan istikrarlı başarısızlığı ancak yapısal, sistemik bir zemin üzerinden ele alabiliriz. Bu sonuçların YKS sonuçlarıyla sınırlı olduğunu zannetmeyelim. İster önceki basamağı olan LGS istatistiklerine bakalım ister sonraki basamağı olan KPSS veya ÖABT istatistiklerine bakalım ister PISA vs. gibi uluslararası sınavların verilerine bakalım. Birbirini teyit eden bu başarısızlığın öğrenci ilgisizliği, öğretmen yeterliliği, derslik sayısı, materyal eksikliği, yaklaşım, yöntem, teknik yetersizliği yanıltıcı yerlerde anlamlandırılması mümkün değildir. Tarihsel tecrübemiz bırakın başarısızlığı anlamlandırmayı öğlen güneşinde kendini gösteren gerçekliğin sert koşullarıyla yüzleşmekten ısrarla kaçarak başarısızlığı doğuran sistemin yüzeyinde tadilatlarla, tamiratlarla farklı sonuçların çıkacağı ümidiyle işlevsiz bir ‘alışkanlık’ta bocalamaya savuruyor. Şu şu puanı aldı, birinci şuradan çıktı, bu testte doğru ortalaması şu veya anne-baba eğitim düzeyi ile çocuğun başarı durumu arasında şöyle bir etki var demenin kendi başına bir anlamı yok. Her veri yürüttüğümüz iş ve işlemlerle ilgili zannettiğimizden çok daha fazlasını söylüyor ve bizim o fazladan söylenen şeyi duymak ve gereğini yapmak gibi varoluşsal bir görevimiz var. Bu varoluşsal görev de ancak o fazladan söylenen şeyi duyma ve gün doğmadan vaat ettikleri ile gün sonunda yaşanan şey arasındaki uçurumda can çekişen sistemin kendisine odaklanabilme ile ifa edilebilir. Aksi taktirde durum; benim oğlum bina okur, döner döner yine okur.  

The post YKS İstatistikleri ve İstikrarlı Başarısızlık appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

The post YKS tarihi yine değişti, değişikliklerin anlamı ve etkisi ne? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

ÖSYM Başkanı Saraç, yapılan değişikliğin amacını, “sistemi yalınlaştırıp sadeleştirerek sınav stresini azaltmak” olduğu açıkladı. Ancak bugün geldiğimiz noktada; sınav stresinin daha fazla artması, seçiciliğin azalması ve yığılmaların yaşanması gibi sonuçlar doğuran ve güvenilirlik düzeyi de oldukça düşük olan YKS sisteminin, önceki yıllarda beğenilmeyip kaldırılan eski ÖSS sisteminin makyajlanmış halinden başka bir şey olmadığı görülmüş oldu. Eski ÖSS sistemi sınava giren öğrenci sayısının artması nedeniyle belli puan aralıklarında yığılma yaşanmasından dolayı kaldırılmış ve 18 tane çoklu puan türü getirilerek, yeteneğine göre bölüm tercih etme imkânı üst düzeye çıkarılmış, yerleştirmede adalet ve hakkaniyet olabildiğince sağlanmıştı. Yeni sistemde 18 puan türünün 3’e düşürülmesi sınavın seçiciliğini ve ayırt ediciliğini azaltmış oldu. Dolayısıyla şu an sınava giren öğrenci sayısı çok daha artmışken tekrar ÖSS benzeri yani, tıkandığı için değiştirilmiş bir sisteme dönülmüş ve yerleştirmede karşılaşılacak sorunların öngörülememiş olması yeni sistemin alelacele, düşünülmeden kotarıldığının göstergesi olmuştur.

Aynı şekilde sınav ve soru sayısının azaltılmasının hem puan aralıklarında yığılmaya sebep olması hem de öğrencilerin hazırlanma sürecinde yüklerini ve streslerini artırması bakımından yanlış olduğu ortaya çıktı. Mesela Fen Bilimlerinde 90 soru sorulurken bu sayı 40’a düşürüldü, 30 fizik sorusu 14’e indirildi. Önceden her konudan birer ikişer soru çıkarken artık 20 konunun beş veya altısından soru geliyor. Dolayısıyla öğrenci belli konuları iyi öğrenerek ulaştığı puanı elde edebilmek için artık tüm konuları çok iyi öğrenmek zorunda kalıyor. Her sorunun değerinin olağanüstü artmış olması da eklenince öğrencinin stres yükünü ve sınav gerilimini arttıran bir etki yapıyor.

TYT ve AYT sınavlarının birer gün arayla yapılmasının da son derece yanlış olduğu ortaya çıkmış oldu. Kaldırılan sistemde birinci sınav Mart ayı sonunda, ikinci sınav Haziran ayı sonunda yapılıyor, öğrenci alan sınavına yoğunlaşmak için 3 aya yakın bir zaman kazanıyordu. Ancak yeni sistemde her iki sınav da aynı hafta sonu yapıldığı için öğrenci tüm yıl devasa bir konu yığınına çalışmak zorunda kalıyor. Dolayısıyla verdiğimiz bu iki örnek bile stresi azaltmak için getirilen sınavın, katılan iki buçuk milyon öğrencinin stres ve sıkıntısının kat kat artmasına neden olduğunu gösteriyor. Peki işaret edilen sorunla, o sorunu ortadan kaldırmak için üretilen çözümün örtüşmemesi bir yana çözüm adıyla hızlıca üretilmiş bir uygulamanın sorunu daha katmerli hale getirmesini, bunun da kamuoyuna bir başarı gibi gösterilmesini nasıl izah edeceğiz?

Milyonlarca insana ve ülke yarınlarına etki edecek bir değişikliğin hangi eksikliklerden dolayı, hangi amaçla, hangi hedefi gerçekleştirmek için, ne tür bir mantıkla yapıldığının makul ve ikna edici açıklamalarının olması gerekir. Fakat görüldüğü üzere eğitim sisteminde yıllarca edinilmiş tecrübeler sonucunda ulaşılmış en doğru uygulamalar bile siyasetçi, bürokrat ve uzmanların keyfe keder arayışları üzerinden anlamsız ve gereksiz değişikliklere gidilebiliyor. Yıllar boyu süren tecrübelerin ardından hayata geçirdiğimiz düzenlemeleri üstelik daha önce uygulayıp sonucunu gördüğümüz bir düzenlemeyi getirerek bırakmak kendi tecrübesini göz ardı etmek değil midir? Ancak düşmanımızın yapabileceği kötülükleri kendi elimizle kendimize yapmanın anlamı nedir Allah aşkına?

Özgür Eğitim-Sen olarak YKS’yi sunulduğu ilk günden itibaren tetkik ettik ve birçok yönden eleştirdik, sorun alanlarına yönelik olarak yetkililere uyarılarda bulunduk.  Sistemin seçiciliğinin zayıf olması, öğrencileri yeteneklerine uygun bölümlere yerleştirme anlamında gerekli olan çoklu puan türlerinin kaldırılmış olması, soru sayısının azaltılması, puan aralıklarında yığılmalara sebep olacağı, bunun da stresi azaltmaktan çok artıracağı vb. pek çok yönden ele aldık, tahkik ettik, eleştirdik ve sistemin vereceği zararlara dikkat çektik. Fakat her konuyu paydaşlarla genişçe müzakere ettiklerini dillerinden düşürmeyen yetkililere sesimizi duyuramadık. Maalesef TEOG ve YGS-LYS değişiklikleri hem siyasetin meseleleri ele alış biçimine hem de bu meselelerin çözümünde bürokrasi, danışman ve ilgili kamuoyunun ahvaline dair yakıcı bir ayna tutmuştur. Sorunlara ilişkin çözüm üretmesi beklenen bürokratik yapının, niteliği ve tavır alışıyla önümüzdeki en büyük sorun odağı olduğu yani çözüm beklediğimiz yer bizatihi sorun merkezi olduğu bir kez daha ortaya çıkmıştır.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post YKS SİSTEMİ SINAV STRESİNİ AZALTTI MI? VEYA HANGİ SORUNU ÇÖZDÜ? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.