Cenaze Var, Namazını Kılan Yok!

Sivil Toplum Kuruluşlarının kahir ekseriyetinin sivil toplum örgütlerini susturmayı ve kayyum atanmasının önünü açtığı iddiasıyla karşı çıktıkları Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun Teklifi, bilindiği üzere Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde kabul edildi.

Yasaya karşı 620 sivil toplum örgütü bir bildiri yayınlayarak sosyal medyada kampanya düzenledi. Bildiride, eğer kanun teklifi yasalaşırsa sivil kuruluşların tek imza ile kapatılma riskiyle karşılaşacağı, bu konuda açılacak idari davaların yıllarca süreceği için pratikte ‘hızlı kapatma’ prosedürü yaratılmış olacağına dikkat çekildi.

Yasaya ilişkin çeşitli toplum kesimleri tüm farklılıklarına rağmen benzer tepkileri gösterdiler. Mor Çatı’dan Özgür-Der’e ; Uluslararası Af Örgütü’den Mazlum-Der’e pek çok kuruluş yasa ile ilgili kaygı, çekince ve tepkilerini kamuoyu ile paylaştılar. Özgür-Der’in “İslami kimlik” vurgusu ile faaliyetlerini sürdürdüğünü, Mazlum-Der’in ise İslami kesimin önemli bir insan hakları örgütü olduğunu hatırlatalım. Ne var ki Mazlum-Der, STK Yasası olarak tartışılan düzenlemeye ilişkin açıklamasını ancak birkaç sivil toplum örgütü ile birlikte yapabildi. Bunun dramatik bir durum olduğunu belirtmem gerekiyor.

Mazlum-Der açısından bir sıkıntı yok. Ortalıkta görünmeyenler açısından ise epey sıkıntılı bir durum olduğu aşikâr. Rahatsızlığını homurtu ile anlaşılmaz kılıp sıvışmayı tercih etmek çok da takdire şayan bir durum değil çünkü. Onların verdikleri görüntü şu oldu: Cenaze var, namazını kılan yok!

Konu ile ilgili başka bir gelişme ise Yazar Yusuf Kaplan ile İçişleri Bakanı Süleyman Soylu arasında gerçekleşen telefon görüşmesiydi. Yazar Yusuf Kaplan’ın STK yasası ile ilgili olarak attığı bir tweet sonrası saat 01.30’da İçişleri Bakanı Sayın Süleyman Soylu tarafından arandığını, Kaplan’ın hem aynı gece attığı tweetten, hem de 28.12.2020 tarihli yazısından öğreniyoruz. 

Şahsen ne bir köşe yazısının, ne de İç İşleri Bakanının bir yazarla gece saatlerinde yaptığı bir telefon görüşmesinin benim için özel bir anlamı yok. Ne var ki Yusuf Kaplan’ın tartışmalı STK Yasası üzerine yazdıkları, bunu yaparken Soylu ile görüşmesine ilişkin yaptığı aktarımlar ve kompoze ettiği düşünce, Yusuf Kaplan ve Süleyman Soylu’yu aşan bir biçimde; devlet-toplum tasavvuruna, bir kesimin meseleyi nasıl kavradığına, diğer yandan Bakanın şahsında devletin kendisini nasıl konumlandırdığına ilişkin önemli şeyler söylüyor. Yasanın Kaplan’ı endişelendiren yönü şu: Yarın Türkiye’de bir iktidar değişikliği söz konusu olursa, yasanın İslami çalışmaları irtica/terör yaftasıyla engelleyebileceği ihtimali. Bu endişelerini dile getiren bir tweet attığını söylüyor yazar. Aynı gece İçişleri Bakanı saat 01.30’da Kaplan’ı arıyor. İçişleri Bakanı, Kaplan’dan öğrendiğimiz kadarıyla şu sözleri sarf ediyor: “STK’ların İslâmî çalışmalarının engellemesi söz konusu olmayacak, buna ilk önce ben karşı dururum.”

Tüm bunları alt alta koyduğumda, benim kayıt altına almak istediğim düşüncelerim şunlardır:

Birincisi; bugün devletin denetleme ve müdahale araçları hangi ad ve sıfatla olursa olsun yasa dışı bir örgütlenme söz konusu olduğunda onu durdurma, engelleme noktasında mebzul miktarda araçla mücehhez. Bu noktada hangi eksikten söz edilebilir? Amaçlılığı dışında yasa dışı faaliyetler içine girmiş hangi kurumsal yapı devletin kolluk güçlerinden yahut adli mercilerinden yakasını kurtarabilir? Böyle bir şeye imkan veren bir yasal boşluk mu var bu ülkede? 

İkincisi; Osmanlı’dan Cumhuriyet’e devlet-toplum ilişkimizin mahiyeti toplumun devlet karşısındaki cılızlığı ve güdüklüğü ile betimlenebilir. Hâl böyle olunca zaten tık nefes bir kamusallık içinde bir adım ileri iki adım geri bir salınım içerisinde olan sivil toplum kuruluşlarının elini zayıflatacak bir düzenlemenin durumu büsbütün onların aleyhine çevireceği açık değil mi?

Üçüncüsü; Türkiye modern bir hukuk devleti olarak kendisini tanımlayan bir ülke. Dolayısıyla kendisini hukuk ile kayıt altına alır; bu nedenle devletin bugün ve yarın, içinde olacağı bir eylemlilikte referansın yasadan başka bir şey olması gayr-i kabildir. En azından teorik olarak bu böyledir. Burada herkes için bağlayıcı olan tek şey yasadır. Dolayısıyla şahısların ağzından çıkan sözün yasa ile mukayese edildiğinde pek de bir anlamı yoktur. Ortaçağ tarım toplumu değiliz. Kralın sözü kanundur, diyeceğimiz bir durum yok. Ortada somut yasa varken güvenceyi makam sahibinin vereceği sözde arayamayız. Bu en hafif ifadeyle kendimizi, devleti ve devlet toplum ilişkisini modern öncesi dönemin siyasi düşünce-pratiğine hapsetmektir. Tarihe girmekten, tarihsel gerçeklikle temas etmekten imtina etmektir.

Dördüncüsü; kim ve kimler için güvence talep ediyoruz? Sırf kendimizden bildiklerimiz için güvence arayışındaysak diğerleri söz konusu olduğunda ise umarsız bir vurdumduymazlık içindeysek bir “ortam değişikliği” söz konusu olduğunda nasıl hak ve adalet talebinde bulunacağız?

Bırakın ilkesel açıdan savunmayı, pratik/pragmatik açıdan bile izahı mümkün olmayan bu tarz iş ve işlemler bu ülke için kapan hüviyetindedir. İnsanların aidiyetleri, kimlikleri üzerinden niyet okumalar ile kriminalize edilmelerinin ve müdahaleye açık halde tutulmalarının ne devlet, ne de toplum için kabulü mümkündür. Toplumu şaibeli kılacak, devletin keyfi müdahale alanı haline getirecek uygulamalar sadece toplumu güçsüzleştirmeyecek, aynı zamanda devleti paranoyak bir hale sürükleyerek hem zafiyetini arttıracak, hem de meşruiyetini aşındıracaktır. O yüzden ne söylediğimize, ne yaptığımıza ve söyleyip yaptığımız işlerin nereye uzanacağına/uzanabileceğine dikkat etmemizde hem kendimiz hem de başkaları için büyük yarar var.

Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın

Milat / 06.01.2021

The post Ali Aydın: Cenaze var, namazını kılan yok! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İşte o yazı:

Geçenlerde basına Yusuf Kaplan’ın bir sivil toplum kuruluşunda yaptığı konuşmadan bir kesit yansıdı. Basın, işin daha çok siyasal bir polemik oluşturan kısmıyla ilgili. Kamuoyu da görebildiğim kadarıyla konuşmanın içeriğinden ziyade eleştiriyi yapan ile eleştiri yapılan arasında saf tutmakla meşgul. Daha çok o haklı veya bu haksız kısmında. Oysa konuşmanın yapıldığı ortam, konuşmanın öncülleri, mantığı-kurgusu, imaları ile gerçekliğimize ilişkin önemli bir gösterge. Söylediğimiz söz, söylediğimiz yer, söyleme tarzımız vs. eleştiri konusu yaptığımız şeyin kendisi kadar hatta ondan daha çok söyleyen olarak bizim vaziyetimize ayna tutuyor. O yüzden gerçekten ne söylediğimizin farkında mıyız, söylediğimiz şeyin nereye gideceğini biliyor muyuz, önemle ve özenle bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Şimdi önce konuşmaya bakalım ardından konuşma üzerinden kendimize bakmaya çalışalım.

Yusuf Kaplan basına yansıyan kısımda şöyle konuşuyor: “Sadece şunu söyleyim. Getirildi bu arkadaş, yani bunları da burada söylemek çok şık olmayabilir ama bu arkadaş, Tayyip Bey’le pazarlık yaptı. İyi mi? Mustafa Bey bilir. Kim pazarlık yapabilir ya! Tayyip Bey’le kim pazarlık yapabilir! Pazarlık yaptı. Benim müfredatıma, yapacağım, uygulayacağım müfredatıma ve atayacağım kadrolara karışmayacaksın! dedi. Abi sen kimsin ya! Bulunmaz Hint kumaşı mısın? Girin, Maya Okullarına bakın. Twetter hesabından girin bakın Maya Okullarına, kafayı yersiniz. Adamın nasıl bir kuşak yetiştireceğini görürsünüz. Ve İlk golü attı. Bürokrasinin 10-15 senede zar zor, Yusuf Tekin’in bilirsiniz, Yusuf Tekin’in bi şekilde yetiştirdiği, sağdan soldan filan bizim 25-30 senelik, 50 senelik birikimimizin ürünü olan insanları, eğitim bürokrasisindeki insanların hepsini temizliyo şimdi. Yani, şimdi, ben gireceğim devreye mecburen. Saldıracağım. İlk defa duman edeceğim. Ondan sonra şöyle bir sersemleyecek. Kendine gelir mi bilmiyorum. Hiç kimse de adama müdahale etmiyor, tamam mı.’’

Konuşmanın basına yansıyan kısmı bu. Bu bir dakikalık kısım kanaatimce vaziyetimizin içler acısı halini tüm açıklığıyla yansıtmaya yetip artıyor. Şimdi bu bir dakikalık konuşmanın başından başlayarak sadece bir kaç soru sormak istiyorum. Deniliyor ki; “Bu arkadaş, Tayyip Bey’le pazarlık yaptı. İyi mi? Kim pazarlık yapabilir ya! Tayyip Bey’le kim pazarlık yapabilir! Pazarlık yaptı. Benim müfredatıma, yapacağım, uygulayacağım müfredatıma ve atayacağım kadrolara karışmayacaksın! dedi. Abi sen kimsin ya! Bulunmaz Hint kumaşı mısın?” Güzel, gelen eleştiri bu! Peki o halde bu eleştirinin ne tür soruları meşru kıldığına hep beraber bakalım. Ziya Selçuk 10 Temmuz 2018’den beri Milli Eğitim Bakanı ise bu hayli gecikmiş efelenmenin bir anlamı olabilir mi? İkincisi ‘pazarlık’ yaptığı eleştirisinde neyi eleştiriyorsunuz, kimi eleştiriyorsunuz? İşin diğer kısımları saklı kalmak koşuluyla sadece şunu söyleyelim: Cumhurbaşkanı ne için pazarlığı kabul ediyor? Sizinle kabul edemeyeceğiniz şartlarda pazarlığa kalkan varsa ve üstelik kabul edip etmemek tamamen sizin elinizdeyse niye ileri sürülen şartlara rıza gösteriyorsunuz?

“Girin, Maya Okullarına bakın. Twetter hesabından girin bakın Maya Okullarına, kafayı yersiniz. Adamın nasıl bir kuşak yetiştireceğini görürsünüz.” eleştirisine gelelim. Maya Okulları 2002’de kurulmuş. Ziya Selçuk TTK Başkanlığı yapmış Ak Parti hükümetleri döneminde, şu anda da Bakan. Okulları biliniyor, kendisi biliniyor. Peki bütün bu bilinenler üzerinden, üstelik adamı bakan yaptıktan onca zaman geçtikten sonra böyle bir eleştiri nasıl yapılıyor, yapılabiliniyor? Geldiği zaman onayanlar kimler? Onca belge açıklandı MEB tarafından, kurtuluş reçetesi olarak açıklayanlar, güzellemelerle taltif edenler kimler? Bütün bunları geçtim, siz nasıl bir kuşak yetiştireceğinizi, bu kuşağı nasıl yetiştireceğinizi gerçekten biliyor musunuz? Böyle bir düşünce, bir arayış var mı gerçekten? Böyle bir arayış, böyle bir düşünce olsaydı bu zamanda, bu şekilde bir eleştiri olur muydu?

“Ve İlk golü attı. Bürokrasinin 10-15 senede zar zor, Yusuf Tekin’in bilirsiniz, Yusuf Tekin’in bi şekilde yetiştirdiği, sağdan soldan filan bizim 25-30 senelik, 50 senelik birikimimizin ürünü olan insanları, eğitim bürokrasisindeki insanların hepsini temizliyo şimdi” deniliyor. Bu ithamların, eleştirilerin içinde ne tür itiraflar barındırdığına değinmiyorum şimdilik. Peki Sayın Yusuf Tekin’in yerleştirdiği ve şu an temizlenen arkadaşlarımıza gelelim. Temizlenmesinden endişe duyduğumuz arkadaşlarımız niçin temizleniyorlar? Temizleniyorlarsa ve bu Ziya Selçuk tarafından yapılıyorsa buna rıza gösterenler kimler? Niçin buna razı geliyorlar ayrıca? Çok daha önemli husu şu: Bugün tasfiye ediliyorlar iddiasında bulunduğumuz arkadaşlarımız MEB sistematiğinde ne tür değişimlere yol vermişlerdir? Yani, yana yakıla Yusuf Tekin’in getirdiği bu arkadaşlarımız ‘bir neslin öyle değil de böyle yetiştirilmesi’ için ne  tür paradigmatik değişimlere öncülük etmişlerdir? Yusuf Tekin’in kendisi ‘Cumhuriyet’in başından beri Milli Eğitim’de teknik düzenlemeler dışında hiçbir paradigmatik değişim yapılmamıştır’ demiştir. Üstelik kimse kendini kandırmasın, yukarıda da değindiğim gibi, nesil yetiştirmek, şöyle bir nesil yetiştirmek gibi ne gerçek bir gündemimiz var, ne böyle bir arayışımız var. Zaten bu bir dakikalık konuşmayı da bunu gösterdiği için buraya aldım. Yaptığımız eleştirilerin içinde ne tür itiraflarda bulunduğumuzu görebilirsek belki bir şansımız olabilir.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Yusuf Kaplan eleştirirken itiraf mı ediyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.