Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer Yazdı

Enteresan bir kamusal işleyişimiz var. Keyfe keder bir işleyiş. Bu işleyiş itham ederken daha büyük ve vahim şeyler itiraf eden enteresan bir kamusal dil üzerinden işliyor. MEB’den açıklama geliyor EBA verileri ile ilgili. Sıradan bir istatistik olarak paylaşılan bilgide şöyle deniyor: 21 Eylül 2020 – 2 Nisan 2021 tarihleri arasında 12 milyon 651 bin 735 öğrenci EBA’ya erişim sağladı. Güzel, peki ne demek bu? Bu açıklamayı nasıl yorumlayalım? MEB için, Türkiye için bir başarı göstergesi mi? Yaklaşık 17 milyon öğrencimiz olduğuna göre EBA’ya erişim salgın sürecinde yaklaşık üçte iki oranında gerçekleşmiş bu açıklamaya göre. Ancak acele etmemekte fayda var. Zira üçte iki takip de önemli bir rakam. Ancak MEB’in yaptığı açıklama bize öğrencilerin üçte ikisinin takip ettiğiyle ilgili bir bilgi vermiyor. Okulların uzaktan eğitime geçmesiyle birlikte sisteme giriş yapan öğrencilerin bilgileri paylaşılıyor. Muhtemelen bu öğrencilerin önemli bir kısmı bir kez veya bir kaç kez sisteme ancak giriş yapmıştır. Maalesef birinci elden bilgiler çok sınırlı okullar hariç pek çok okulumuzda öğrenci katılımı ve ders takibi bırakın üçte ikiyi, üçte birin bile çok altındadır. Hal böyle iken bu gerçeklikleri anlamlı şekilde paylaşmak veya bu gerçekliğin altını çizecek şekilde bir kamusal ilgi talep etmek yerine mevzuyu basit bir teknik bilgi paylaşımı olarak servis etmek izaha muhtaç bir durumdur. 

Bu dil, bu tarz şüphesiz MEB’in yaptığı bu açıklamayla sınırlı değil. Türkiye’de eğitimi de içine alan ve bütüncül bir halde nitelik problemine yol açan şey bu işleyişi ve bu egemen söylem kodudur. Herkesin birbiriyle EBA istatistiklerini konuştuğu, paylaştığı yerde konuşulup, paylaşılan rakamların göndermede bulunduğu acı gerçekliğe hiç bulaşmamayı başarıyor olmalarını anlamak, anlamlandırmak mümkün değil. İstatistiki verilerin ilgili olduğu alana ilişkin konuşmayacaksak derdimiz nedir o zaman? Ne için açıklıyoruz, ne için paylaşıyoruz, ne için konuşuyoruz? Daha doğrusu ne için konuşuyor gibi yapıyoruz? 

Türkiye’de konuşmanın, söz söylemenin ciddiyeti yok maalesef. MEB’in açıklamasına dair bunları düşündüğüm esnada basında bu durumu aratmayan aynı kodifikasyondaki başka bir örnek vardı. Taraması yapılsa muhtemelen sayısız örneği bulunabilecek örneğimizi kısaca paylaşmak istiyorum. İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, yeni doğan bebekler için 4 aylık masraflarını karşılayabilecek paketi, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sözlerine gönderme yaparak “3 çocuk tavsiye etmek kolay da masraflarını karşılamak kolay değil. Yeni doğan bebeklerin tüm ihtiyaçlarını 4 ay karşılayabilecek destek paketini ihtiyaç sahiplerine ücretsiz dağıtmaya başlıyoruz. Özellikle bebek ürünleri üreticilerimizi kampanyaya desteğe davet ediyorum” duyuruyor. İmamoğlu’nun paylaşımını alıntılayan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanı Zehra Zümrüt Selçuk “İlçe belediyelerimizin yıllardır yeni doğanlara yaptıklarını büyükşehir olarak keşfetmenizden dolayı memnun olduk. Ayrıca doğum/eğitim/sağlık/öksüz-yetim yardımı gibi çocuk odaklı desteklerimiz de var. 130 bin çocuğumuz düzenli SED almakta. Hani gerekirse tekraren keşfetmeyin” şeklinde cevap veriyor. Derken mevzuya AK Parti Esenler Belediye Başkanı Mehmet Tevfik Göksu katılıyor. O da Bakan Selçuk’un açıklamasını alıntılayarak “ESEN BEBE projemizle, 10 yıldır biz bu işi zaten yapıyoruz Sn. Bakanım. Bunlar en az on yıl geriden geliyor” şeklinde paylaşımda bulunuyor. 

Peki bütün bu söylemde mevzu ne? Neyi konuşuyor bu insanlar? İhtiyaç sahiplerine kim daha çok yardımda bulunacak. İyi de yaranın iyileştirilmesine dönük şeylerden niye konuşmuyorsunuz arkadaş? Yaralıları tedavi etmek, yardımda bulunmak yaralanma, yaralı olma halini gündem etmemek değil mi? Keşke verdiğiniz cevapta 10 yıldır uyguladığınızı değil de 10 yıl önce başladığınız bu projenin nasıl destekleyici ve bütüncül politikalarla bitirildiğini veya çapının küçüldüğünü paylaşabilseydiniz. Kimin çok yardımda bulunacağı meselesi önemli, ancak bu tip konuşma ve tartışma mevzunun asıl boyutuyla çok da ilgili olunmadığının itirafıdır aynı zamanda. Tıpkı MEB’in açıkladığı EBA istatistikleri. Zaten asıl odaklanmamız gereken yer gözden kayınca veya konuşmalarımız, tartışmalarımız esasa taalluk eden bir hassasiyetin peşinden gitmeyince halimizin bu olmasında da bir tuhaflık olmuyor.

The post Abdulbaki Değer: Bu söylem biçimi ile neyi konuşabilirsiniz? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İzleyiciler canlı yayınlanacak programa soru ve görüşleriyle katkı sunabilecekler.

Değer ve Aydın programda şu sorulara cevap arayacaklar:

MEB uzaktan eğitim sürecini nasıl yönetiyor? MEB’in konuya ilişkin attığı adımlar yerinde ve yeterli mi? Uzaktan eğitim sürecine öğrenci katılımı nasıl? Erişim problemleri var mı? Eğitimde fırsat eşitliği derinleşiyor mu? Attığımız taş ürküttüğümüz kurbağaya değiyor mu? Bir kriz anında kriz koşullarına uygun sosyal-psikolojik tedbirler mi uyguluyoruz yoksa ehem-mühim dengesini yitirerek krizi mi derinleştiriyoruz? Krizi bir fırsata dönüştürecek şekilde eğitim-öğretim faaliyetlerimizi köklü bir kavrayışla mı ele alıyoruz yoksa şartlar ne olursa olsun bildiğimiz ezberimizi devam mı ettiriyoruz?

Programa linkten ulaşabilirsiniz.

The post Canlı Yayında Uzaktan Eğitimi Tartışacaklar appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

“Ben henüz bir gençken, henüz komünist olan bir ülkede yaşamaktayken göreceli olarak liberal, fakat yine de komünist bir ülkede yaşamaktayken, beni büyüleyen şey şuydu: Eski Yugoslavya’daki komünizmin en azından son 20 yılında resmi ideolojiye inanmamak yalnızca “eh, sorun değil” gözüyle bakılan bir şey olmaktan ibaret değildi. İnanıp inanmadığınızı umursanmamakla kalmıyordu. Eski Yugoslavya’da bir adım daha ileri gitmişlerdir. Hatta şu gözle bakıyorlardı; şayet Yugoslav komünist ideolojisini ciddiye aldığınızı tespit ederlerse “Biz kendine özgür bir özyönetim sosyalizmine sahibiz ki bu da Sovyet bürokratik sosyalizminden çok daha iyidir” gibi şeyleri ciddiye aldığınızı tespit ederlerse, bütün bunları ciddiye almaya tehlikeli bir şey nazarıyla bakılırdı. Geri plandaki fikir de şuydu: Şayet bu ideolojiyi ciddiye alırsanız, çok geçmeyecek ve siz fark edeceksiniz ki işler aslında öyle anlatıldığı gibi değil. Dolayısıyla şöyle bir fikir vardı: Resmi ideolojiyi ciddiye almak, muhalif olmaya giden yolun ilk adımıdır. Bunun arka planında yatan fikir de şudur: Bu durum, ANCAK CİDDİYE ALINMADIĞI TAKDİRDE işe yarayacak olan bir ideolojinin harika bir örneğidir.”

Slovaj Žižek’ten yaptığım bu alıntı, sanırım bize de pek yabancı değil. Çünkü açık konuşmak gerekirse bizde de “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayacak” bir yaşam tarzı/formu egemen. Bunu hayatımızın diğer alanlarında da olduğu gibi eğitim alanında da görmek mümkün. Eğitime inanmamanız, ciddiye almamanız, ciddiye alıyormuş gibi yapmanız ve hatta Žižek’in değinmediği ancak ekleme yapmamız gereken ciddiyeti belirlenmiş ve yönlendirilmiş bir çerçeve içinde kalmak koşuluyla da sürdürebilirsiniz. Eğitim üzerinden devam edersek, bizde genel anlamda eğitime ilişkin kayıtsızlık hali egemen. Bu kayıtsızlığa genel anlamda hayatın diğer alanları karşısında eğitime daha az önem atfedilmesi neden olur. Eğitimin retorik olarak, teknik bir unsur olarak fetişleştirilmesi elbette söz konusudur. Ancak eğitime ilişkin düşünsel felsefi kavrayıştan arayışa, alana verilen önem ve itibardan gösterilen kamusal ilgiye baktığımızda mevzunun nasıl sınırlanmış ve yönlendirilmiş olduğunu, nasıl öldürücü bir kayıtsızlığa mahkûm edildiğini görmek mümkün oluyor. Dolayısıyla önem, itibar ve ilgi kamuflajı altında karşılaştığımız fetişleştirme; olanı, kayıtsızlığı gösteren değil, onu maskeleyen olarak işlev görmektedir, iş başındadır. Kamufle edilen kayıtsızlığı, özenle organize edilmiş bir kaçış rampasında ontolojik bir görev gibi göstermekte ve buna inanmakta muazzam bir performans gösteriyoruz.

Bu aralar “uzaktan eğitim” dolayımında yaşadıklarımıza bakınca işler çok daha somut ve çarpıcı hale geliyor. Milli Eğitim Bakanı Eğitim Bilişim Platformu Tanıtımı vesilesiyle dijital eğitim anlamında dünyanın ilk birkaç ülkesi olduğunu açıkladıktan kısa bir süre sonra Türkiye’de haber sitelerinin manşetlerinde “EBA çöktü” haberi yer alıyordu. Sistem çökse de çökmese de “bu konuşma, bu tarz bir konuşma, bu içerikte bir konuşma” “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayacak” bir yaşam/yaklaşım tarzı/formu olduğu için problemlidir. Sistemin çökmesi üzerinden MEB’i ve MEB’in uygulamalarının yargılanması, eleştirilmesi tam da özenle yapılandırılmış kaçış rampasına uygun hal ve hareketlerdir. O yüzden bu hareketler biraz keyif kaçırıcı olsa da MEB için de, genel eğitim kamuoyu için de istenen ve arzulanandır.

O halde önemli ve anlamlı bir yere yaklaşmış oluyoruz. Ne demişti Žižek: “Resmi ideolojiyi ciddiye almak, muhalif olmaya giden yolun ilk adımıdır.” Eğitimi ciddiye almak mevcudu aşmaya giden yolun ilk adımıdır. Peki, biz modern zorunlu eğitimin tarihinin başlangıcından bu yana bu ilk adımı –ki bu adım tarihi bir adımdır ve devrimci bir adımdır– niye atamıyoruz? Yıllarca MEB müsteşarlığı yapmış olan kişinin bizimle dalga geçer gibi dile getirdiği “Cumhuriyet’in başından beri MEB’de paradigmatik hiçbir değişiklik yapılmamıştır. Teknik, tali konularda kimi minimal düzenlemeler yapılmıştır” sözünde berraklaşan “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayan” iş görme tarzının/formunun/yaklaşımının anlamıyla yüzleşmek istemediğimiz içindir belki. Gerçek hayatın hızlı akışında varoluşsal bir mücadele yerine kaçış rampasının sahte güvenliğinde kayıtsızlığı tercih ettiğimiz içindir belki de..

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Uzaktan eğitim, kaçış rampası ve kayıtsızlık appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Koronavirüs salgını nedeniyle milyonlarca öğrenci okullar kapalı olduğu için uzaktan eğitim sistemiyle eğitim ve öğretim hayatını sürdürüyordu. Pazartesi sabahı milyonlarca öğrenci ders başı yapacakken Eğitim Bilişim Ağı (EBA) sistemi çöktü. Öğretmen ve öğrencilerin giriş yapmak istediği sistem “çok kalabalık” uyarısı verdi. Öğretmenlerin de sisteme girememesi üzerine online eğitim durdu.

EBA Yeni Yayın Dönemi Tanıtımı’nda konuşan Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk yeni döneme hazırız mesajı vermişti. Selçuk “Dünyanın en iyi dijital eğitim altyapısını kuruyoruz. Çok iddialı olarak söylüyorum. Uzaktan eğitimde dünyadaki 3-5 ülkeden bir tanesi Türkiye. Bu hizmetin genişleyerek yüz yüze eğitime geçildiğinde de sürekli biçimde devam edeceğinin müjdesini vermek isterim” ifadelerini kullanmıştı.

EBA’nın çökmesinin ardından ise basın mensuplarının sorularını cevaplayan Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk şöyle konuştu: “Öncelikle EBA’daki yoğunluktan söz edeyim. Bu bizim için mutlu bir edici bir haber çünkü inanılmaz bir talep var. Bu özellikle yüz yüze eğitimin başladığı günlerde büyük bir sıçrama oldu. Teknik arkadaşlarımız konuyla ilgili çalışıyorlar. Dünyanın bütün büyük sitelerinde kimi zaman duraklıklar aksaklıklar oluyor. Belli bir süre sonra bunlar gideriliyor. Şu anda da arkadaşlarımız bu çalışmanın içindeler. Bu altyapı giderek daha da güçlenecek. Bu talebi karşılanması için tüm çalışmaları yapıyoruz, yapmaya devam edeceğiz. EBA destek merkezlerinin yarım saat öncesi itibariyle 8 bin 668, akşam kadar 9 bin olur sanırım. Oralarda çok daha rahat erişim olacak.”

***

Birincisi; biz ısrarla olağandışı bir süreci olağanlaştırmaya çalışıyoruz. Tüm dünyada salgın nedeniyle olağandışı bir süreç yaşanıyor: Karantina uygulamaları, gündelik hayatta başvurulan kısıtlamalar, çalışma sürelerine ilişkin düzenlemeler, okulların kapatılması…

Hepsi yaşanan bu olağandışılığın neticesinde atılan adımlar. Uzaktan eğitim ve bunun MEB bünyesindeki platformu olan EBA maalesef olağandışılığı sona erdirip bizleri bir an önce olağan olana ulaştırılacak sihirli bir platform olarak görülmeye başlandı. Bu hem pandemi öncesindeki eğitim gerçeğimiz hem de pandemi sonrasında eğitim sürecinin yönetilmesi ile ilgili olumsuz bir durumun içine bizleri soktu. İki gündür EBA’da yaşanan aksaklık bunun sadece teknik altyapı ile ilgili kısmına dairdir. İfade edilmeyen kısmı ise çok daha önemlidir.

İkincisi; EBA çökmeseydi, teknik altyapı aynı anda sisteme yapılan çoklu girişi kaldırabilecek bir seviyede olsaydı da sorun devem edecekti. Çünkü uygulamaya konulan uzaktan eğitim modelinin öğretmen, öğrenci ve velilerin teknik donanıma sahip olup olmamaları ve zaman planlaması ile ilgili sıkıntıları dikkate almadığı görülüyor.

Mesela bir ilkokul öğretmenisiniz. Bakanlık tarafından öğrencileriniz için EBA dışında, farklı bir uygulama ile 30 saatlik canlı ders oluşturmanız talep ediliyor. İki çocuğunuz var. Onlar da kendi öğretmenleri ile 30’ar saatlik canlı ders saatini dolduracaklar. Sizin ve çocuklarınızın haftalık olarak 90 saat internette bulunmanız demek bu. Bu 90 saat çakıştığında evinizde birden fazla bilgisayarın bulunması gerekecek. Aynı anda sisteme gireceğiniz için sistemin kapasitesi bu durumu Sayın Bakanın dediği gibi kaldırabilecek bir noktaya gelse bile kullanmış olduğunuz ev internet paketinizin takati buna yetecek mi orası meçhul.

Tamam, öğretmen değilsiniz. Velisiniz. Üç çocuğunuz var farklı kademelerde ya da aynı kademede olsalar bile farklı sınıf ve okullarda. İnternet paketi+3 bilgisayar, buna hazırlıklı mısınız? Kaç kişinin evinde eli yüzü düzgün bir bilgisayar vardır? Peki, evinde birden fazla bilgisayarı olan kaç kişi vardır?

Üçüncüsü; şöyle bir itiraz gelebilir: EBA destek noktaları oluşturuldu. İsteyen veliler öğrencileri oraya yönlendirerek EBA’ya erişim sağlayabilirler. İyi de öğrenciler okula EBA destek noktasına ulaşmak için geleceklerse ve saatlerce orada bulunacaklarsa yüz yüze eğitim neden yok diye düşünülmez mi? Yüz yüze eğitim salgın açısından taşıdığı risk yüzünden durdurulmuştu. EBA destek noktalarına gelen öğrenciler önlemler alınmış olsa bile risk altında olmayacaklar mı?

Dördüncüsü; canlı dersler şu ana kadarki dönütlere bakıldığında düşük öğrenci katılımı ile gerçekleşiyor. Bunun sebepleri arasında ailelerin büyük çoğunluğunun canlı derslere katılım için gereken donanımdan yoksun olmaları gösterilebilir. 2-3 öğrenci katılımı ile ilkokullar için haftalık 30, ortaöğretim için ise 30’un da üstü ders saatleri ile gerçekleşecek canlı dersler yerine yaygınlığı itibariyle erişebilirliği ve kullanımı çok daha kolay olan televizyon yayınları ön plana çıkarılmalı.   

***

Uzaktan eğitimin salt teknik boyutunun öne çıkarılarak yapılması ve değerlendirilmesini sakıncalı buluyorum. Mesele MEB ile başlayıp onunla bitmiyor. 20 milyon öğrenci bir milyon öğretmenden söz ediyoruz. Aileler de dikkate alındığı zaman neredeyse tüm Türkiye’nin içinden olduğu bir süreç bu. Bu süreci nasıl yönettiğimiz çoğu zaman içeriğin kendisinin önüne geçiyor ve içerikten daha önemli hale gelebiliyor. Dolayısıyla ister ihtimam gösterilen ister ihmal edilen olsun, süreçte her bir adımımız asıl vaziyetimize ışık tutuyor.

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

Milat / 23.09.2020

The post Ali Aydın MEB’in uzaktan eğitim uygulamasını değerlendirdi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer ve Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın Fikircoğrafyası YouTube kanalı için yorumladılar.

The post Uzaktan eğitim ve EBA seferberliği abartıldı mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

The post Korona Günlerinde Eğitimin Gündemi: Abdulbaki Değer&Ali Aydın appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Gelelim, ikinci hususa. Krizle birlikte eski düzenin işlevsiz kaldığı ve baş etmede yetersiz kaldığı görüldüğünde ne tür bir performans sergilediğimiz hususudur. Yeni olana ilişkin zihinsel hazırlığımız ayrı bir fasıl bu hazırlığın ne kadarını uygulayabileceğimizi gösteren eylem kapasitemizin olup olmadığı bir diğer fasıl. Bu nokta üzerinde durmamız gerekiyor. Burası önemli ve maalesef tecrübenin, alışkanlığın zihinleri ve eylemleri ‘yeni’ görünümü altında ‘bloke’ ettiği operasyonel bir hal meydana geliyor. Şimdi yeniye ilişkimizin zihinsel hazırlığımızın varlığına ve niteliğine ilişkin en somut gösterge eski düzenin hükümran olduğu dönemde eskiye dönük yürüttüğümüz sorgulamanın ve eleştirelliğin çapı ve derinliği gösteriyor. Bunu hayatın tüm alanlarındaki işleyişe teşmil etmemiz de mümkün.

Ben, örneği eğitim alanından vermek istiyorum. Yürüttüğümüz eğitim-öğretim hizmetlerine ilişkin ne tür bir sorgulama ve eleştirellik içinde olduk. Mevcudun yegane form, alternatifsiz hatta ideal form olduğunu mu tahkim etmeye çalıştık, yoksa bambaşka alternatiflere, modellere yol veren bir üretkenliğin içinde mi olduk? Zihinsel anlamda; bu alanda (ve hayatın diğer alanları da pekala söylenebilir) sergilediğimiz performans, yani mevcudun muhafazası ve müdafaası üzerine oturtulmuş konformist tutum bugün yaşadığımız krizde eski düzenin işlevsizleşmesini beraberinde getirmiyor sadece. Aynı zamanda yeni durumun imkan ve şartlarına uygun yeni modeller, çözümler üretmemimizi de engelliyor. Normal dönemlerde çözümlerimiz ve sorunlara yaklaşım tarzımız veya çözüm üretme sistematiğimiz derde deva olma kapasitesi bir tarafa bu tür anlarda yukarıda bahsettiğim ‘blokaj’ nedeniyle çok daha büyük bir bedelle karşımıza çıkıyor.

Gelelim bu mevzunun ikinci faslına yani zihinsel hazırlığımızın yanında eylem kapasitemizin durumu. Bütün zihinsel performansımızı elde olanın gerekliliğine, güzelliğine ve dolayısıyla örtük bir şekilde başka bir şeye ihtiyacımız olmadığı yanılsamasına hamlettiğimiz için eylem durumumuz tarihsel-toplumsal varoluş koşulları ve çözüm üretme kapasitesi belli bir formu her hal ve şart altında yürürlüğe koymak oluyor. Erken modernleşme safhamızda da motivasyonumuz buydu bugün geç modern veya postmodern koşullarda da motivasyonumuz bu. Her şeyin süt liman olduğu koşullarda da temel derdimiz buydu bugün neredeyse eylem yasaklısı hale geldiğimiz ve ev merkezli bir hayat sürmeye mecbur kaldığımız günlerde de motivasyonumuz bu. Hâla temel motivasyon okulda sürdürdüğü yapı ve formatı şartların zorlaması nedeniyle yeni teknolojik araçlar üzerinden vermek. Fi tarihinde karara bağlanmış ‘belirli nüfusa mutlak surette belirlenmiş şeylerin belirlenmiş şekilde verilmesi gerekliliği’ bir ön kabul olarak alınıyor ve bunun ne şekilde verileceği hususunda da uzaktan eğitimin imkanlarına dönük abartılı bir yabancılaşma hali içindeyiz. Eylemimiz buna hasredilmiş durumda, herkes uzaktan ders yapıyor, herkes yeni teknolojik imkanlar veya tekno-oyuncaklar üzerinden toplantı yapıyor, eğitim-öğretimi nasıl aksatmadan yürüteceklerini görüşüyor. Yani önceki dönemin pratiğine yeni zamanlarda halel getirmemek içi uğraşıyor veya bu pratiğe halel geleceği endişesi taşıyor insanlar. Bayezid-i Bestami’nin bir elinde ateş bir elinde kova su ile şehrin içinde koşarak geçtiğini gören ahaline peşinden merakla koşup yakalamışlar. Nereye koşuyorsunuz bu halde? diye sormuşlar. Cevap vermiş ahaliye Bayezid-i Bestami: “Şu elimdeki ateşle cenneti yakmaya, bu elimdeki suyla da cehennemi yakmaya gidiyorum. Ki o zaman kimin cennet sevgisi ve cehennem korkusu olmadan gerçekten Allah sevgisiyle ibadet ettiği anlaşılsın.” Şimdi, bu zor şartlarda şu soruyu soralım. Bizim derdimiz ne? Biz ne yapıyoruz? Diploma arzusu, statü arayışı mı, zayıf alma korkusu mu, alışkanlığımızı mı, devraldığımız bir geleneği mi… sürdürüyoruz? Yoksa insanı insanlaştıran, insanlaştırması gereken, insani bir etkinlik alanı olan eğitim ile ilgili bir şey mi yapmak istiyoruz? İstiyorsak o zaman eğitim nedir ve bizim harale gürele yeni tekno-oyuncaklar üzerinden sürdürdüğümüz bu tuhaflık neyin nesidir?   

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Yeni köyde tekno-oyuncaklarla eski adet appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

*

İsmet Özel bir yazısında, büyüklerinin kendisine verdiği bir öğütten bahisle “Sakın ola bir domuzla güreşmeğe kalkışma” demek istediklerini aktarır, şöyle devam eder: “Sanki bana ‘Domuz kısmıyla çamurlara gark olmadan güreşemezsin. Kirlenmeden domuzu mağlup edemezsin. Bil ki, sana mağlup olmak domuzu kederlendirmeyecektir. Bilakis, senin kirlenmiş olman onun hoşuna gidecek ve güreşirken kendisinin biraz daha kirlenmesi domuzun memnuniyetini kat be kat artıracaktır’ demişlerdi.”

*

Korona salgını sebebiyle herkes teyakkuzda. Tedbirler alınıyor ve seri biçimde uygulanıyor. En önemli tedbirlerden birisi okulların önce bir hafta tatil edilmesi ardından 23 Mart’ta EBA üzerinden MEB’in tüm kademeler için uzaktan eğitimi başlatmasıydı. Uzaktan eğitimin hem internet hem de TV üzerinden hayata geçirilmesi ve MEB’in altyapı olarak böyle bir süreçte hazırlıklı oluşu en azından bu zor günlerde eğitim için kaygılananlara geçici bir çözüm sunmuş oldu.   Ne var ki son birkaç gündür EBA’yı ve uzaktan eğitimi, eğitim-öğretim sürecimiz içerisindeki konumlanışı, müstakbel bir gelecekte eğitimin neye evrileceği bu doğrultuda MEB’in kapasitesi ve imkânlarının ne olduğu ve tüm bu sürecin okul merkezli eğitimi dönüştürme potansiyelini konuşmuyoruz.

Uzaktan eğitimin ilk gününde Gazeteci Can Ataklı marifetiyle EBA yayınında ders veren bir öğretmenimizin başörtüsü tartışıldı. Akabinde sosyal medyada  Can Ataklı’nın saldırgan tutumuna karşı bir infial oluştu. Can Ataklı çıkışına binaen nereden ne tür tepkiler alacağını bilen bir isim. Esasında tam da o tepkilere talip. Bu hususta istekli. Onun için de söylemi bir yorum olmanın ötesinde. Düpedüz tacizkâr. Tacizkâr oluşu taciz ettikleri üzerinde davetkâr bir etki bırakmaya matuf.  Taciz ettiklerini bir yere davet ediyor Ataklı. Gelin, diyor. “Haydi, burada benimle kapışın!”

Kapışmaya konu ettiğini kendisi belirliyor, kapışmayı başlatan olarak üslup ve seviye için de ayak veriyor. Takdir edersiniz ki ortada bir üslup ve seviye yok. Eğer davete icabet ederseniz Can Ataklı tarafından belirlenen üslup ve seviyenin üstüne çıkma ihtimaliniz yok. Çünkü o üslup ve seviyenin ne üstünü hak edecek ne de anlayacak bir muhatap var karşınızda. Bu durumda aynı dalga boyunda kalmaya zorlanıyorsunuz. Niyet, sizinle konuşmak filan değil. Amaç konuşmak da değil. Mesele sizi de aynı üslup ve seviyesizliğe bulamak/ bulaştırmak. Ne kadar dikkat ederseniz edin, bu kurgunun içerisine dahil olduğunuzda sonunda üstünüz başınız berbat olacak!

*

Sanırım 2000’li yılların başıydı. Kanal 7 televizyonunda İskele Sancak programını izliyorum. Programın kalabalık bir konuk kadrosu vardı. Konuklar arasında bugünlerde başörtüsüne yönelik saldırgan tutumu ile konuşulan Can Ataklı da vardı. Can Ataklı konuşuyor, konuşuyor, konuşuyordu. Programın diğer bir konuğu merhum Kürşat Bumin, kendisine söz sırası geldiğinde dayanamadı: 28 Şubat’ta nerede durduğu belli olan bu arkadaşın şimdi burada böyle rahat rahat konuşmasını hazmediyorum, türünden bir cümle sarf etti.

Can Ataklı tipolojisi böyledir. Rahat konuşur, rahat hüküm verir. Teatral  biçimde agresiftir. Biraz Ülkü Tamer’in şiirinde söylediği gibidir: “Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?/ hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.”

Can Ataklı tabi ki söyleyeni utandırması gereken şeyler söylüyor, ne var ki durumu düşünüldüğünde utanmamakta mazurdur kendisi.

Güreş teklifini de reddediyoruz elbette!

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post Can Ataklı güreşmek istiyor ama reddediyoruz appeared first on Özgür Eğitim-Sen.