Oysa on yıldır, on iki yıldır ücretli öğretmenlik yapan atanamayan öğretmenler varlıklarıyla bakan beyi yalanlıyor. “Ücretli öğretmenlik diye bir şey yok.” deyince on binlerce öğretmen, yaşadıkları sorunlar ve uğradıkları mağduriyetlerle birlikte buharlaşıp yok olmuyorlar.

Koca bir gerçekliği reddetmekle yetinmeyen MEB,  1. Dönemin son haftasında tüm öğretmenlere başarı belgesi verirken 70.000 ücretli öğretmeni bunun dışında tutarak bir ayıba daha imza attı. Aynı ortamda aynı işi yapan öğretmenleri kadrolu, sözleşmeli, ücretli biçiminde kategorilere ayırıp her birine farklı özlük hakkı veren ve farklı ücret uygulaması yapan devlet, ücretli öğretmen statüsüyle çalıştırdığı on binlerce öğretmeni yok sayarak sorumluluktan kurtulamaz.
Şöyle ki;
Asgari ücretin 4.253 lira olduğu bir ortamda, devlet 30 saat derse giren bir ücretli öğretmene maksimum 2.840 lira ödüyor. Herhangi bir özlük hakkı vermediği ücretlinin sigortasını yarım yapıyor, ek dersini kadrolu öğretmene göre daha düşük hesaplıyor, tazminatını ödemiyor, ücretini ödemeden nöbet tutturuyor, ara tatillerde ücretini-sigortasını kesiyor ve bu şartlarda çalıştırdığı ücretliyi istediği zaman işten çıkarıyor.

Devlet, kapıda 500.000 öğretmen adayının çaresizce beklemesini fırsata çevirerek bu ülkenin gençlerini insanlık dışı muameleye tabi tutuyor, çaresizliğini istismar ettiği bu gençlerin üç kuruş karşılığında emeklerini sömürüyor. Daha da vahimi, bu gençler ucuz iş gücü olabilmek için referans bulmak, torpil aramak zorunda bırakılıyor. “Ücretli” statüsüyle görev verdiği öğretmenlere reva gördüğü çalışma şartları ve ücret politikası bir sömürü mekanizmasına dönüşmüş olan MEB, yıllardır öğretmen açığını kapatan bu öğretmenlere bir “teşekkür”ü bile çok görüyor. Utanç verici, aşağılayıcı bir ücret karşılığı çalıştırdığı öğretmeni, diğer tüm öğretmenlere teşekkür mahiyetinde başarı belgesi verirken bile ayrı tutuyor, yok sayıyor yani bir kez daha aşağılıyor.

Özgür Eğitim-Sen olarak MEB’i öğretmene hak ettiği saygıyı göstermeye ve “ücretli” sıfatı vererek horladığı bu öğretmenleri, aşağılamaktan ve yok saymaktan vazgeçmeye davet ediyoruz. Ayrıca ücretli öğretmenlerin bir çeşit ücretli köleliğe tabii tutularak çalıştırılmasına bir an önce son verilmesini, ücretli öğretmenlik adlı sömürü sisteminin topyekûn kaldırılmasını ve devletin öğretmenini ucuz iş gücü olarak görmekten vazgeçerek bu statüde çalıştırdığı tüm kadrolara kadrolu öğretmen atamasını talep ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post MEB “Ücretli” Öğretmeni Neden Aşağılıyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Gündelik siyasetin işleyişinde manipülatif bir dilin belirli ölçüde kullanılması alanın doğası gereği sayılabilir. Ancak bu dil ülkenin kullandığı yegane dil olmaya başlarsa o zaman memleketin dengesini bulması, koruması mümkün olmaz. Tam da bu dilin yerleşik hale gelmesi en büyük dengesizlik alameti sayılmalıdır. Geçen hafta kamuoyunca tartışılan mülakat mevzusunu MEB’in yaptığı basın açıklaması üzerinden değerlendirmiş ve bunun izaha muhtaç olduğunu belirtmiştim. Sahici bir konuşmadan yoksun olduğumuz için kimse kimseyi duymadan bildiği şeyleri yeniden söylemeyi anlamlı bir konuşma sanıyor.

Sayın bakan mülakat mevzusuna ilişkin basınada yer alan yeni beyanatında benzer sözleri tekrar ediyor: “Mülakat kanunda var. Bu bakanlığın tercihi değil. Kaldırılabilir ancak bunu kaldırmak meclisin iradesinde. Bizim kanun teklifi verme yetkimiz yok biliyorsunuz.” Aynı beyanatında KPSS’de birinci olup mülakatta elenen ilgili olarak yine siyasetin manipülatif diline başvurarak “süreç işliyor, itiraz eder, mahkemeye gider…İtiraz süreci bitti, ayın 14’üne kadar incelenip cevap verilecek” diyor. Çok enteresan bir açıklama daha yapıyor aynı beyanatta: “Mülakat sonuçları KPSS puanı ile yüzde 97 oranında örtüşüyor.” Kanatimce açıklanan ve tartışma yaratan mülakat sonuçlarından daha problemli bir dil bu.

Ortada bu tarz sorunlarımız yokmuş gibi davranıp bir eğitim tartışması yapmak mümkün şüphesiz. Üstelik çok da konforlu. Ancak Türkiye’nin ciddiyete ihtiyacı var. Ciddi meseleleri, ciddiyetle konuşmaya ihtiyacımız var. Sakallı Celal’in

“Bu Ülke’de;

Tanzimat ilan ettik çare olmadı;

Meşrûtiyet ilan ettik yine olmadı,

Bir Meşrûtiyet daha ilan ettik; yine aynı.

Belki Cumhuriyet dedik; yine değişen pek bir şey yok.

O halde beyler.! Biraz da CİDDİYET ilan edelim..!” haykırışı boşuna değil.

“Mülakat kanunda var. Bu bakanlığın tercihi değil” ne demek? Bu sözlerden ne anlamamız gerekiyor? Bakanlığın tercihi değilse mülakatı kimler, niye tercih etti? Mevcut kanuna mülakatın girmesi nasıl oldu, ne zaman oldu, kimler tarafından oldu?

İkincisi “Mülakat sonuçları KPSS puanı ile yüzde 97 oranında örtüşüyor” dediğinizde ne söylemiş oluyorsunuz? Ne kastediyorsunuz? Söylediğiniz şeyin anlamının ne olduğunun gerçekten farkında mısınız? “KPSS’den ne almışsa mülakatta da o puan veriliyor” dediğinizde mülakatın anlamsız olduğunu kendi ağzınızla itiraf ettiğinizi fark etmiyor musunuz? Yüzde 3’lük bir dilimde KPSS puanı ile mülakat puanının ayrıştığı ve bu oranın çok az olduğu dile geldiğinde ne söylenmiş oluyor? Yüzde 3 olduğunda bu oran mülakatın geçerliliği ve güvenilirliği mi sağlanmış oluyor? Yoksa yüzde 3’lük dilimde gerçekleşmiş olan bir kayırmacılığın önemsiz olduğuna mı vurgu yapılıyor?

Burayı çok fazla uzatmak istemiyorum ancak değişik vesilelerle dile getirdiğim bir hususun altını tekraren çizmekte yarar görüyorum. Türkiye coğrafyası, kamusal işleyişi ve egemen diliyle bütün vatan sathında belirleyici bir eğitim faaliyeti yürütüyor. Açık ve örtük mesajlarıyla, uygulamalarıyla, ilişki biçimiyle vs. Türkiye’nin kendisi bir okul. Türkiye bağrında yaşayan evlatlarını terbiye ediyor, tedrisattan geçiriyor. Üstelik kalıcı bir terbiye. Mevzuyu klişelere, retoriğe boğmanın bir anlamı yok, bir gereği yok. Okul bu genel eko-sistemin bir alt bileşeni ve zannedildiği gibi kendi başına çok da anlamlı değil. Hele hele genel işleyişi bu şekilde olan yerlerde etki düzeyi çok daha düşük. On yıllardır şikayetçisi olduğumuz ve düzelmesi için sayısız girişimde bulunduğumuz kendi okul gerçekliğimizde gördüğümüz gibi.

Türkiye eğitim bahsinde gömleğin ilk düğmesini malesef yanlış iliklemiş durumda. Ülkemizdeki atama politikasının eğitimin bir parçası, pedagojik yönü açık ve belirleyici yönü olduğunu fark edemiyor bile! Eğitim kavrayışı okulla, okulun içinde yapılıp edilenle sınırlı. Eğitimi hayattan yalıtıp okulla mukayyet bir şeye dönüştürdüğünüzde nasıl etkisiz, anlamsız, boş bir angaryaya yol verdiğinizi görmeniz de mümkün olmuyor malesef. Manipülatif, kayıtsız ve çağrışımlarından bihaber bir dil ancak böyle konuşabilir, bu kadar konuşabilir ve gerçekliğimizin niteliği de böyle olabilir. Hiçbir sürpriz yok!

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post MEB’in Mülakat Açıklaması Mülakatın Kendisinden Daha Sorunlu appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Milli Eğitim Bakanı Mahmut Özer Şanlıurfa’da bir okulu ziyaret ediyor. Sınıfları inceleyen ve okul bahçesinde öğrencilerle sohbet eden Özer, bu esnada okul müdürüne şöyle hitapta bulunuyor: “Buraya bir basketbol sahası yapılmaz mı? Siz ne iş yapıyorsunuz? Para istediniz de para mı vermedik? Bu çocukları niye burada mahzun halde bırakıyorsunuz” dedi. Bu sözlerin ardından Şanlıurfa İl Milli Eğitim Müdürü’ne de şunları söylüyor: “Sayın Müdür, gezdirdiğiniz okul böyleyse gezdirmediğiniz okullar nasıl!”

Diyalog Milli Eğitim Bakanının okul müdürünü ve il milli eğitim müdürünü öğrenciler ve basın mensupları önünde azarlaması şeklinde kamuoyuyla paylaşıldı. Nitekim kamuoyu da bu aks üzerinde konumlanarak fırçalamanın haklılığını ve haksızlığını tartışıyor. Bu tartışmaya katkı mahiyetinde birkaç hususa değinmekte fayda görüyorum.

Okul ve il milli eğitim müdürüne yönelik yapılan uyarı açık ki bir eğitim ortamında, öğrencilerin yanında, basın mensuplarının önünde dolayısıyla kamuoyu önünde yapılıyor. Bu yönüyle yanlış, incitici, rahatsız edici. Kapalı kapılar ardında bile yapılsa üslup problemli. Bu yüzden sayın Bakanı kınıyorum. Sözüm ona eğitimi, öğrencileri vs. düşünerek bir iş yaptı, ancak tıpkı eğitim faaliyetimizde yüzleşmek istemediğimiz sevimsiz gerçeğin ne olduğunu acı bir örnek üzerinden göstermiş oldu. İnsanlara nasıl muamele ederseniz öyle terbiye edersiniz! Eğitimin temeli budur ve Türkiye’de de belirleyici olan budur. Sadece bireysel ilişkilerden bahsetmiyorum burada. Kurumsal işleyiş, alt-üst ilişkisi, devlet-toplum ilişkisi.

Şimdi bu sevimsiz hadiseden hareketle alana biraz daha yaklaşalım. Bakandan okul ve il müdürüne dönük bu iletişim ve ilişki acaba gerçekten de çok yabancısı olduğumuz bir şey mi? Biliyoruz ki okullarda nice öğretmen kendi müdürünün kurbanı. Nice müdür üst amirlerinin vs. Bu silsile en tepeye kadar gidiyor. En tepedeki bakanın rahat olduğunu söylemek mümkün mü, peki? Değil elbette. Sağlık bakanı örnekliğinde durumu bir süre evvel tüm kamuoyu görmüştü zaten.

Demek ki burada bir yönetsel tarz, bir ilişki biçimi, bir kültür ile karşı karşıyayız. Merkezin tepesinden taşranın en küçük birimine kadar. Bu tarzın problemli olduğunu, sorun çözücü olmadığını, çözmek üzere dile geldiği sorunun zemini olduğunu görmemiz gerekiyor öncelikle. Bu problemli mevcudiyet, işin odağından kendisini çekip aldığında problem basket sahası yapmayan okul müdürü oluyor, mesele o lokasyonda sıkışıyor. Yönetsel tarz mercek altına alınmadığında problem “Sayın Müdür, gezdirdiğiniz okul böyleyse gezdirmediğiniz okullar nasıl!” oluyor. Bunu söz konusu yöneticileri aklamak için söylemiyorum. Bakanın üslubundaki problemi öncelediğimiz için içerik anlamsızlaştı. Belki de eleştirinin içeriği ile ilgili haklıdır Bakan. Burada egemen tarza, sisteme, işleyişe odaklanmamız gerektiğinin tekrar altını çizmek durumundayım. Zira bu döngünün bir parçası her biri. Ne il yöneticilerimizin, ne kurum yöneticilerimizin, ne öğretmenlerimizin ve çok daha ilerisine giderek açıkça söyleyelim ne de MEB’in merkez bürokrasisinin ve en başta da sayın Bakanın bu döngüden yalıtık olduğunu söylememiz mümkün değil. Cemaatin hâli imamdan, imamın hâli cemaatten anlaşılıyor.

Buradaki döngüyü kırmazsak, bu döngü içerisinde yol aldığımızı fark etmezsek gideceğimiz yer mevcut sistemin, döngünün muhafazası ve müdafaası olur. O zaman iş gerçeklik yitimine gider, mesele bahçesine basket potası yaptırmayan okul müdüründe sıkışır kalır. Anlaşılan o ki sayın Bakan bir özel okulda gezdirilseydi bir sıkıntı görmeyecekti(k). Orada fiziksel koşulların düzen ve tertibi, işlerin hal yolunda olduğuna ilişkin bir kanaat oluştururdu hatta belki de sayın bakan kurum müdürüne teşekkürlerini/takdirlerini bildirerek ayrılacaktı.

Biraz daha yaklaşalım meseleye. Kanaatimce sayın Bakan kızmakta haklı ancak kızgınlığın adresinde yanlışlık var. Mevcut sistemimiz, işleyimiz, yönetsel gerçekliğimiz ziyadesiyle kızgınlığı hak ediyor. O yüzden dikkat edilirse sadece eğitim sistemimizin bileşenleri değil hayatımızın diğer alanlarındakiler de dahil hepimiz sinir küpüne dönmüş vaziyetteyiz. Kızgınlık, öfke üreten bir gerçekliğimiz var. Bu kızgınlığı ve kaynaklandığı münbit zemini farketmemiz gerekiyor. Bu münbit zeminin tabii bir parçası olan karşımızdaki sistemin nasıl sıradışı bir sistem olduğunu farketmezsek bu ürettiği kızgınlıktan/öfkeden maharetle kaçmayı bilen sıradışı yapısını da fark edemeyiz. Bu sistem işleri en iyi bilen veya en iyi bilmesi gereken bakanı bile abandone edebilir, yanlış ve gerçek olmayan iş ve işlemlere sürükleyebilir nitekim sürüklemiştir.

Bu açıdan okul bahçesinde öğrencilerin mahzun kalmasına tepki gösteren sayın bakan mahzunluğun basketbol sahası eksikliğinden ziyade 19. yüzyıldan kalma bir kapatılma kurumu olan okulun kendisinden kaynaklandığını, yeni kuşağın eğitim-kültürlenme sürecinin yanlış organize edilmesinden, eşitsizliğin derinleşmesinden, hatta bu tarz resmi kurumlar aracılığıyla temize çekiliyor olmasından kaynaklandığını düşünse daha yerinde olmaz mı? Belki de mahzunluk gözümüzün önündeki bir takım maddi eksikliklerden ziyade farkında olmadığımız, olamadığımız çok daha büyük, çok daha önemli, çok daha hayati eksikliklerin doğal bir yansımasıdır.

Sayın Bakanın yanlış, kabul edilemez söyleminde belki de gerçek kabul edilebilecek tek şey iyi niyetli oluşu, gerçekten de öğrencileri, çocukları düşünen, önceleyen yaklaşımındaki samimiyeti olduğu söylenebilir. Samimiyet ve iyi niyet çok önemli şüphesiz ama yapılanı temize çekmiyor. O yüzden en azından alana ilişkin bu hassasiyeti, mesele üzerinde anlamlı bir konuşma çağrısı olarak değerlendirelim. Yukarıda da altını çizmeye çalıştığım gibi şayet Şanlıurfa’da sosyal-fiziksel imkânları yerinde olan bir okulu gezdiğinde göremeyeceğimiz bir tepki, bu imkânlardan yoksun bir okulun yöneticisi karşısında dile geliyorsa o zaman burada yüzleşmemiz gereken sistemik sorunu biraz daha açmamız gerekiyor. Şüphesiz meselenin birkaç boyutu var onları da dikkate alarak ilerleyelim.

Birincisi, konuşma tarzı ve üslubu ki buna yukarıda değindik, problemli ve yanlış olduğunu ifade ettik.

İkincisi, konuşmanın içeriği. Bu da yanlış, çünkü okullarımızın bütçesi yok. Okullarımızın çok çok azı hariç bütçelerinin olmadığını ilgili olan herkes bilir.

Üçüncüsü, elbette okul bahçesinde potanın olması bir açıdan önemlidir ancak daha önemli husus şudur ki, görmek ve yüzleşmek istemesek de, mevcut okul planlamamız bu tarz kapasiteleri kullanmaları mümkün kılmıyor. Çünkü okul formatımız buna uygun değil. Örneğin okullarımızdaki mevcut zaman planlamasında basket potasını kim, nasıl kullanacak? Kullanımı bir ders etkinliğine dönüştürmek ise bizi başka bir acı tabloyla karşı karşıya bırakıyor. Zira mevcut okul düzeneği içinde bir derse konu olmanın konu olunan şey için ölüm olduğunu başta Milli Eğitim Bakanının bilmesi gerekiyor. Yukarıda da altını çizmeye çalıştığım husus ve öğrencileri gerçek anlamda mahzunlaştıran şey; bu ölümcül, öldürücü sahnenin muhatabı kılınıyor olmalarıdır.   Nitekim benim de tam bu yüzden asıl dikkati çekmek istediğim nokta da burasıdır ve bu nokta hayati önemdedir. Burayı ıskaladığımızda yani fiziksel koşullar uygun, teknik-donanım yeterli görüldüğünde ortada bir eğitim faaliyetinin yürütüldüğü, eğitim sisteminin de düzgün çalıştığı izlenimi uyandırılabilir. Ama sakın aldanmayın! Kuşaklar boyu istikrarlı şekilde devam edegelen memnuniyetsizlik başka birşey söylüyor. Vehbi Başer Hoca “milli eğitimi” kabare tiyatrosu olarak tanımladıktan sonra şu çarpıcı tespiti yapar ve kanaatimce eğitim bahsimizin en can alıcı tespitidir bu: “Asıl problem, bu kabarenin izleyicileri olarak vatandaşların bu koca tiyatronun bir eğitim teşkilatı ve burada dönen dolabın eğitim faaliyeti olması gerektiği yönündeki bağnaz ısrarından kaynaklanıyor. Eğitime tâbî tutulan çocuk ve gençler, bu tiyatrodaki en ağır rolü oynarken kişilikleri ve insanî kapasiteleri itibariyle kötürümleştirilip felç ediliyorlar.” Rahmetli Nurettin Topçu da eğitim sistemimizin iki şeyden yoksun olduğunu belirtmişti: “biri eğitim diğeri de sistem.”

Dördüncüsü, fiziksel yetersizliğin okul bahçesiyle sınırlı olmadığı ve öğrencilerin mahzunluğunun orada tüketilemeyeceği gerçeğidir. Bu gerçeklik için ise sistemin tüm alanlarına, birkaç gün önce açıklanan zamlara, sosyal devlet iddiamızın niteliğine, sosyal, kültürel, ekonomik imkânlarının eşit ve adil dağılımına vs. bakmamız gerekiyor. Bütün bunları konuşmaz kılan yürürlükteki sistem, egemen kodlarıyla bizi daha önce tanımladığı, akredite ettiği sorun alanlarına yönlendiriyor. Kendisini tartışma dışı kılan bu dil, bu yapı aktörlerini, bakanlığın en tepesindeki isim bile olsa, sürekli mevcut sistem lehine çalışanlara dönüştürür.  Sadece bu vazifeyi ifa etmek için alan düzenlemesi itina ile yapılmıştır. Sistem için başarısızlık sorun değildir zira en büyük enerjisini bu başarısızlıktan almaktadır. Sistem içinde kaldığınız sürece başarısızlığı tartışmanızda, başarısızlığı giderecek arayışlar içinde olmanızda hiçbir problem yoktur.

Şu anda yürüttüğümüz gibi eğitim tartışmamız odağını yitirmiş şekilde sayın Bakanın üslup ve nezaket probleminde döner dolanır. Peki bu tartışma doğru değil mi? Olay üzerinden sayın Bakanın üslubu vs. tartışılmalı değil mi? Elbette tartışılmalı, konuşulmalı. Zaten değinmek istediğim husus burası. Bu sistem bizi aleni yanlışlarla, gerçek olmayan işlerle yanlışa sürüklemiyor. Gerçek ve doğru şeyleri alır hatta gerçek ve doğru şeyleri tartıştırır ve bunu öyle bir yapar ki gerçek ve doğru şeyleri konuştururken çevirdiği dolapla sizi pasifize eder, sizi tutmak istediği alana mahkum eder. Kendi varlığına dönük işleyen bir çarkın dişlisine çevirir. Bakanın üslubu yanlış değil mi? Tabi ki yanlış. Ama bu tartışma, imaları ve zemini ile hangi egemen klişeleri sorgudan muaf tutuyor, hangi yerleşik düzene can suyu verdi biraz ona bakmamız lazım.

***

Basketbol antrenörü Oktay Mahmudi TEDxİstanbul’da yaptığı konuşmanın bir bölümünde şunları söylüyor:

“… (TV’de, maçlarda) Beni sürekli bağıran çağıran bir adam olarak görürdünüz.

Ve bunu insanlar hep sorarlar: Koç, hep bağırıyorsun!

Bağırıyorum, çünkü o anda (maç esnasında) bir cevap almam lazım.

Ya ben de çok isterdim… Bakar mısın, bakar mısın! Ya lütfen şu ribaundu alır mısın?

Böyle bir şey yok ki! Böyle bir şey yok!

Ama asla ve asla, asla ve asla bana cevap veremeyene bağırmadım. Bana cevap veremeyene, çok görmüşsünüzdür müşteri garsona sadece cevap veremeyeceği için sesini yükseltir…”

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

Not: Bu yazı www.fikircografyasi.com‘da yayınlanmıştır.

The post Eğitim, Basket Potası veya Öğrenciler Niye Mahzun? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özgür Eğitim-Sen İl Temsilcisi Vehbi Uzundağ’ın açıklaması

İnsan ilişkilerinin temelini iletişim oluşturur. İletişim konusunda uzman olunmasa bile kişinin kullandığı üslup kendisinin aynası gibidir. Üslup kişinin neyi, nasıl, ne zaman, yer ve mekâna da dikkat ederek kullandığı takdirde hem kendini ifade etme olanağına kavuşur hem de karşısındakileri daha kolay ikna edebilme fırsatı yakalamış olur. Geçmişten günümüze değin sık sık rastlanan iletişim kazalarının temelinde üstenci bir bakışın olduğunu görürüz. Bazen vali, bazen kaymakam, bazen müdür vb. gibi kendini yetkili görenlerin kullanmış oldukları tarz/yol/yöntem/üslup ile toplum tarafından sürekli eleştiri odağı haline gelmişlerdir. Bunun en son örneği Milli Eğitim Bakanı’nın Şanlıurfa ziyareti sırasında ortaya koymuş olduğu hal, tavırdır.

Neredeyse eğitimcilerin tamamı tarafından eleştirilen bu üslup düzeltilmediği sürece asıl tartışılması gereken konuyu ıskalamış oluyoruz. Eğitimin içinde bulunduğu sorunlu hali tartışmak ve çözüm üretmek yerine bakanın öğrenci ve velilerin bulunduğu bir ortamda müdürlerimize bu derce yüklenerek kendini sorumluluktan kurtardığını düşünüyorsa yanılıyordur. Genel olarak eğitimin sorunluluk halinin devam etmesi özelde Şanlıurfa’nın içinde bulunduğu çözümsüzlük halinin devam ediyor olmasının birinci sorumlusu Bakanlık olduğu unutmamak gerekir. Eğer sayın yetkililer eğitimin sorunlarını, hassaten de Urfa’da eğitimin sorunlarını ve sıkıntılarını merak ediyorlarsa sendika olarak kendilerine bu konuda bir sunum yapmaya her zaman hazırız. Sayın Bakanın zamanı yoksa bile yardımcıları ve danışmanları pekâlâ böyle bir araştırma ve soruşturma yapabilirler.  Sanki her şey yolunda da tekil bir vakada bir aksaklık var gibi göstermek kişiyi makamın gerektirdiği mesuliyetten kurtarmaz.  Deveye boynun neden eğri demişler, nerem doğru ki demiş. Eğitim hikâyesi biraz bu darbımesele benzemekte. Kaldı ki hukuk devletinde haklar ve sorumluluklar mevzuatla belirlenmiştir. Başka kişiler tarafından yapıldığında pekâlâ mobbing olarak değerlendirilebilecek bir hareket tarzı ve ilişki biçiminin Bakan tarafından alenen icra edilmiş olması da işin başka bir vahim boyutunu ortaya koymaktadır. Ortada bir ihmal varsa bunun hangi usulle soruşturulacağı acıktır. Bunun karşılığı asla makamın gücünü kullanarak icracı personele üstenci bir dil kullanmak, hatta azarlamak ve hakaret etmek değildir.

Eğitimin içinde bulunduğu çıkmazları konuşabilmek için öncelikle sorumlu makamların sorumluluklarının bilincinde olmaları gerekir.  Gittiğiniz her yerde kullandığınız bu üslup sizi başarılı kılmaz. Gidişiniz bir sevinç kaynağı olmaktan ziyade bir üzüntü kaynağına dönüştüğünü bilmeniz gerekiyor.  Bu tarz bu üslup eğitim camiasına yakışmamıştır.

Vehbi UZUNDAĞ / Özgür Eğitim-Sen Şanlıurfa İl Temsilcisi

The post Sayın Bakan üslubunuz eğitimciler tarafından hoş karşılanmamıştır appeared first on Özgür Eğitim-Sen.