Devletin “asrın felaketi” olarak nitelediği, birçok ilçede sağlam binanın kalmadığı korkunç depremlerde resmi sayılara göre 50 binin üzerinde vatandaşımız hayatını kaybetti. Pek çok öğrenci, öğretmen, eğitim çalışanı yaşamıyor, eğitim mekanı kullanılamayacak durumda. Sağ kurtulabilenler yaşadıkları travmayı atlatmaya çabalıyor. Akrabalarını, yakınlarını yitiren insanlar hala uykularında depremi tekrar tekrar yaşıyor, çatı altına giremiyor.

Barınma sorunu çözülemedi, orta ve ağır hasarlı binalara girilemiyor. Göreve çağırılan ve rapor alanlar hakkında tehditkâr bir dille soruşturma açılacağı uyarısı yapılan öğretmenlerin başını sokacağı bir evleri yok. Büyük bölümüne çadır veya konteyner tahsis edilemedi. Bu insanlar arabada mı yatacak, çocuklarını nereye bırakacak? Okulları önceki haftalarda açılan ve 24 Nisan’da açılacak olan il-ilçelerde en büyük sorunlardan olan şebeke suyu sorunu çözülemedi. Büyük kısmında içme suyu sıkıntısı devam ediyor, okullarda çocuklara tuvaletleri kullanmamaları söyleniyor.  

Pek çok devlet kurumu ve banka gerekli rotasyonları yaptıktan ve personelinin barınma sorununu çözdükten sonra çalışmalarına başlarken MEB, “kervan yolda dizilir.” mantığıyla hareket ederek eksikleri gidermediği bir gerçeklikte öğretmenleri, cepheye sürer gibi hamasi cümlelerle sahaya çağırıyor. Pandemi sürecinde gelişmiş ülkelerde en fazla üç ay ara verilmesine rağmen eğitime 540 gün ara veren MEB’in bu konudaki rahatlığını bilmesek eğitime çok değer verdiğini düşünürdük. Lakin pandemi sürecinde özellikle son aylarda gerekmediği halde okulları kapalı tutan MEB’in felaket bölgelerindeki bu temelsiz cevvaliyetini anlamak mümkün değil.

Ayrıca suyu olmayan, barınma imkânı sağlanamayan il ve ilçelerde yaz tatiline sadece bir buçuk ay kalmışken okulları açarak hayatı normalleştireceği zehabına kapılan devletin, depremin hemen akabinde tüm Türkiye’de üniversiteleri gelecek eğitim sezonuna kadar kapatması büyük bir çelişki olarak orta yerde duruyor.. Üniversitelilerin yüzde 15’i depremden etkilenmişken ülkenin tamamında üniversiteleri kapatarak tüm üniversiteli gençliği deprem mağduru haline getiren devlet, hiçbir altyapı sorununu halledemediği afet bölgesindeki okulları açıyor ve böylece hayatı normalleştireceğini düşünüyor.

Okulların açık olması, çocukların sosyalleşebilmeleri ve yaşadıkları travmayı atlatabilmeleri açısından tabii ki olumlu işlev görecektir. Fakat bu, tüm eksiklerin giderildiği durumlarda geçerli olabilir. Henüz felaketin tüm sıcaklığını hissettirdiği, enkazların bile henüz kaldırılamadığı, barınma ve içme suyu sorularının devam ettiği bir vasatta okulları açmak hiçbir yaraya merhem olmayacağı gibi hem çocukların hem de eğitimcilerin hayatını daha da zorlaştıracak bir rol oynayacaktır.

Beki Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post MEB Eğitimcilere Depremi Yaşatmaya Devam Ediyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Bilindiği üzere çok büyük ölçekli bir depremi yaşadık. Hem depremin büyüklüğü hem etkilediği alanın genişliği hem de önleyici tedbirlerimizdeki zafiyet yaşadığımız doğa olayını sosyal-politik bir felakete çevirdi. Onbinlerce insanımızı kaybettik, yüz binlerce insanımız yerinden, ocağından oldu, hesaba gelmeyen maddi kayıplarımız var. Depremin felakete dönüştüğü bölgelerde yeniden sürdürülebilir bir hayat döngüsü oluşturmak hem zaman hem de sosyal, ekonomik büyük bir atılım gerektiriyor. Dolayısıyla tabiri caizse hayatın akamete uğradığı bu yerlerde normal bir döngü oluşturmak hassas bir yönetimi gerektiriyor. Normale dönüş, rutini inşa, güven duygusu tesis etme çok önemli. Bunun bir parçası da şüphesiz eğitim-öğretim faaliyetinin yürütülüyor olması oluşturuyor. Şimdi bu noktada alanı nasıl yönettiğimiz aynı zamanda eğitim kavrayışımızın bütüncüllüğüyle dolayısıyla muhayyilemizin okullaşıp okullaşmadığıyla ilintili duruyor.

Deprem bölgesinde okullarımızı durumlarına göre kademeli olarak açıyoruz. Makul ve yerinde bir karar. Ancak makuliyet sadece fiziksel mekanın ve öğrencinin var olması koşuluyla temin edilebilecek bir şey değil. Eğitim faaliyetinin çok temel bileşeni olan eğitimcilerin de eğitim-öğretim faaliyetini sürdürebilir şekilde çalışmalarını temi edebilecek koşulları sunmanızı da gerektiriyor. Örneğin Adıyaman merkezde bayram sonrası için görece çağrılan eğitimcilerin kalacak yerleri, ihtiyaçlarını giderebilecekleri imkanlar, bakmakla yükümlü oldukları çocuklarını vs. bırakabilecekleri kişi ve kurumlardan yoksunlar. Şimdi bu şartlar altında MEB’in sadece “okulu açacağız” odaklı bir planlamaya kendi insan kaynağının en temel ihtiyaçlarını görmezden gelerek gitmesi tam da bu mahdut, bütüncül olmayan kavrayışın tezahürüdür. Bir taraftan eğitime büyük önem veriyormuş gibi yapıp, en öncelikle şeyin eğitim faaliyeti olduğu intibaı uyandırıp bütün bu sürecin aynı zamanda usül, erkân, yol olarak da ince bir hassasiyet gerektirdiğini, her bir unsurun bir diğerinin kaderini etkilediğinin bilincinde olmayı icap ettirdiğini fark bile edemiyor. Tevarüs ede gelen eğitim fetişizmine yaslanarak bir şeyler yapıyormuş havası içinde kaş yapıyorum derken göz çıkarttığını fark etmiyor bile.

Muhayyilenin okullaşması da zaten hayatla kurduğunuz tüm ilişkiyi kapsayan eğitim faaliyetini buralardan koparıp okul dediğimiz modern sunakta prangalamasından başka bir şey değil. Büyük bir felaketi yaşadığımız yerde felaketin etkilerini azaltmak, yeni felaketlere yol açmasının önüne geçmek hele hele bu sancılı süreci yaşamış insanlarımızın hayatlarını kolaylaştırmak en anlamlı eğitim faaliyetidir. Bu gerçeği ve gerçeğin yaşandığı felaket koşullarını görmezden gelerek iş ve işlem tesis etmek hem felaketi büyütmek hem de eğitimin ruhuna kastetmektir. Bu nedenle ilgililerin aldıkalrı, alacakları kararlarda yürürlükteki fetşizme yol vermek yerine meseleyi bütüncül görmelerinde büyük yarar var. Bunun bir parçası da şüphesiz eğitimcilerimizin durumlarına, şartlarını da hassasiyetle gözeten ve ona göre iş ve işlem tesis eden kararların alınmasıdır.

Abdulbaki Değer

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Deprem felaketinin etkisini büyütmeyelim! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.