Beş milyondan fazla memur ve memur emeklisini ve aileleri ile birlikte 20 milyon   insanı ilgilendiren 2020-2021 dönemi Toplu Sözleşme görüşmeleri 1 Ağustos 2019’de başlıyor. Fakat son dört Toplu Sözleşmede olduğu gibi bunda da tek yetkili konfederasyon olarak masaya oturacak olan Memur-Sen’in önceki sözleşme performansı ve bu yıl boyunca Toplu Sözleşmeye dair verdiği beyanatları ve son olarak açıkladığı talepleri kendi üyeleri de dâhil, hiçbir memuru heyecanlandırmıyor. Toplu Sözleşme yasasının içeriği ve işleyişi sendikanın gücünü daha baştan budamışken buna yetkili sendikanın geçmiş günah ve veballeri de eklenince 20 milyona tamamen umutsuz bir bekleyiş hâkim oluyor.  

Memur-Sen’in yıl içinde kullandığı argümanlardan ve geçmiş Toplu Sözleşme performanslarından birkaç örnek vererek ne demek istediğimizi daha net ifade edelim; 

Memur-Sen Genel Başkanı Ali Yalçın, bu yıl da geçtiğimiz sözleşme döneminde olduğu gibi saplantı haline gelmişçesine vurgu yaptığı bir konuda şunları söylüyor: Yetkili sendikalar ve konfederasyon dışında üye sayısı kaç olursa olsun hiçbir sendika ve konfederasyon toplu sözleşme görüşmelerine katılmasın. Yetkili sendikaya üye olmayan memurlar sözleşme kazanımlarından yararlanmasınlar, yararlanmak istiyorlarsa yetkili sendikaya dayanışma aidatı ödesinler. Bu bizim kırmızı çizgimizdir…

Bu taleplerin ne anlama geldiği açık olmakla birlikte yine de hakkın ifası için bu zihniyetin net bir şekilde ifşa edilmesi gerekiyor; 

Toplu Sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkilerin Heyet Başkanına verildiği yani diğer konfederasyon üyelerinin görüş bildirmekten başka hiçbir yetkileri bulunmadığı bir ortamdan bahsediyoruz. Sendikacılıkta tekel haline gelme emellerinin dışa vurumu olan bu tarz kompleksli talepler, sendikal çoğulculuğun altını oyduğu gibi amacın çok da çalışanların haklarını koruma-kollamayla ilgili olmadığının altını çiziyor. Kamu personelinin hakları söz konusu olduğunda, toplu sözleşme süreçlerinde, yetkili yetkisiz tüm sendikaların söylem birliği içinde olması beklenirken çoğulcu yapıyı yok ederek tüm sesleri susturmaya çalışma sendikal ahlakın içler acısı halinin göstergesi oluyor. Ayrıca ‘sadece benim üyelerimin çıkarları önemlidir’ yaklaşımıyla, dışındaki yüz binlerce memuru, kazanımlardan yararlanmak istiyorsa, kendisine aidat ödemeye zorlayan bu anlayış sendikacılığın itibarını ve toplumdaki saygınlığını yerle bir etmekle kalmıyor, tarihsel mücadelelerle belli bir derinlik kazanmış sendika kavramının da içeriğini boşaltarak anlamsızlaşmasına neden oluyor.

Bu yıl da bu ve benzeri taleplerini önümüze getiren Memur-Sen Başkanı, yeni toplu sözleşme öncesi  103 TL olan toplu sözleşme ikramiyesinin kendi üyelerine 216 TL olarak ödenmesini talep ediyor. Bu kafa yapısındaki bir sendikal anlayıştan hiçbir şey beklenmeyeceğini göstermesi bakımından önemli olan bu talebe, yetkili sendika olmasını bizim seçimimize değil yasaların dayatmasına borçlu olduğunu hatırlatarak cevap vermek istiyoruz. Ağır bir yük olarak görüyorsa görüşmelerden çekilmekte özgür olduklarını da bilsinler. Biz kendi haklarımızı savunmayı bildiğimiz gibi onların haklarını da savunmasını biliriz.

Memur-Sen kendi üyeleri dışındaki memurlardan dayanışma aidatı isterken veya Toplu Sözleşme ikramiyesini iki kat olarak talep ederken 2013 ve 2015 sözleşmelerinde verdiği zararı unutmuş gözüküyor. 2013 sözleşmelerinde imza attıkları, tarihe ihanet sözleşmesi olarak geçen maddeler memurun maaşına ömrü boyunca olumsuz etki etmeye devam edecek. 

Hükümetin verdiği 3+3’ü kabul ettiği takdirde en az 223 TL zam alacakken seyyanen net 123 TL zam isteyerek büyük bir kayba yol açan Memur-Sen, hükümetin oransal zam teklifini reddederek aynı zamanda enflasyon farkı ve ek ders ücretinin artışı gibi ek ödemelerin de önünü kesmişti. 2014’de alınamayan enflasyon farkından dolayı maaşlar % 3 erimiş, ek dersler iki yıl boyunca sabit kalmıştı. 30 günlük süresi ve Hakem Kurulu süreci aşamaları varken, konuşulacak ve tartışılacak yüzlerce sorun orta yerde dururken henüz 7. Günde yani 2. Oturum gününde sözleşmeyi imzalamasıyla ilgili Bakanı bile şok eden Memur-Sen’in o zamanki başkanının hangi sâiklerle hareket ettiğini sonraki ilk seçimde iktidar partisi sıralarında milletvekili koltuğuna yerleşmesiyle anlamıştık. Milyonlarca insanın hakkı kişisel hesaplara feda edilerek yapılan sendikacılığın hesabını dünyada olmasa da adli ilahi huzurunda vermek zorunda kalacak olanların konuşmalarında sürekli İslami retorik kullanıyor olmaları ayrıca üzüntü verici. 

2015 Toplu Sözleşmesinde de enflasyon farkı hesaplama yönteminde değişiklik yapılmasına imza attığı için memurların yüzde 1,8 kayıp yaşamasına neden olmuştu. O güne kadar her 6 ayda bir 6 aylık enflasyona göre fark alan memur, 2015 sözleşmeleriyle 2 yıl boyunca yıl sonlarında, 6 aylık değil yıllık enflasyonun yıllık kümülatif zammı aşması halinde fark alabilmişti. Dolayısıyla memurun yaşadığı kayıplar katlanarak büyümüş ve çalışanın alacağı emekli tazminatına bile yansıyacak zararlar vermişti. 

Memur ve memur emeklisine her sözleşmede bu kadar zarar veren bir sendikanın mahcup olması ve af dilemesi gerekirken bu başarısızlığını büyük kazanım olarak lanse ederek kamuoyunu yanıltması ve yetmezmiş gibi kibirli ve ayrıştırıcı bir üslupla dile getirdiği inanılmaz taleplerle üste çıkması güvenilirliğini ve saygınlığını tamamen yok ediyor. Ahlaki olmayan talep, söylem ve tavırlarıyla sendikal anlayışa en büyük darbeyi vuran ilgili sendika, bu tarz zeytinyağı gibi üste çıkma amaçlı utanç verici taleplerde bulunmaktan ziyade, öncelikle 2013 ve 2015 toplu sözleşmelerinde milyonlarca memur ve memur emeklisini uğrattığı zararın hesabını vermeli ve topladığı üye aidatlarından bu zararı tazmin etme yoluna gitmelidir. 

Uluslar arası Sendikalar Konfederasyonu (ITUC) Memur-Sen’in üyelik başvurusunu; “Bağımsız karakterinin tartışılabilir olması göz önünde bulundurularak” reddetmişti. Zira bağımsızlık ve muhalif duruş sendikanın en kutsal ahlaki değerleridir. O yüzden Memur-Sen’in içinde bulunduğu ilişki ağı ve bugüne kadar sözleşmelerde gösterdiği performans itibariyle Toplu Sözleşmelerde alacağı sorumluluğun önemini dikkate aldığımızda milyonlarca insanı temsil etmeye kesinlikle yeterli olmadığını ve güven çıtasının oldukça düşük olduğunu görüyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak öncelikle tüm çalışanları hukuklarını ihlal ettirmemeye, haklarını yedirmemeye, kendilerini aptal yerine koydurmamaya davet ediyoruz. Memur-Sen’e de Allah’ın en sevmediği günahlardan birinin kibir olduğunu hatırlatarak gücün esiri olmaktan kurtulmaları ve güçlendikçe daha mütevazı olmaları gerektiğini, ahirette yüce mahkemede hesap vereceklerini, o yüzden verilen emanete ihanet etmeyerek milletin hakkını-hukukunu gereği gibi gözetmeleri gerektiğini hatırlatıyoruz.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Memur-Sen’in Toplu Sözleşme Tarihi ve Umutsuz Bekleyiş appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Toplu Sözleşme görüşmeleri en iyi ihtimalle şu şekilde gerçekleşiyor;
Belirlediği zammı uzun müzakereler sonucu yarım puan kadar artıran hükümetin kararına itiraz eden sendika heyeti, Hakem Kuruluna gidiyor, o da çoğunluğu hükümet tarafından oluşturulduğu için hükümetin kararını onaylıyor ve itiraz hakkı olmayan yetkili konfederasyona, ne kadar büyük kazanımlar elde ettiklerini üyelerine anlatabilmek için boy boy afişlerle tevil ve tefsir yapmak kalıyor. Gerçi son dönemde Memur Sen’in sonucu Hakem Heyetine bırakmadan hükümetin verdiği miktarın daha azına razı olup sözleşme imzalamasına alıştığımız için Hakem Heyeti faslını irdelemeye dahi gerek kalmıyor.

Memur ve memur emeklileri için 2020-2021 yıllarını kapsayacak Toplu Sözleşme görüşmeleri 1 Ağustos 2019 tarihinde başlıyor. 3.2 milyon memur ve 1.9 milyon emekli memurun mali, özlük ve sosyal haklarında ne tür iyileştirmelerin yapılacağının belirleneceği toplu sözleşme görüşmeleri öncesinde sendika ve konfederasyonlar taleplerini açıklama ve sözleşme gündemini sıcak tutma gereği bile duymuyorlar. Çünkü sözleşme masasına oturulmasa da hükümetin vereceklerinin değişmeyeceği, yetkili sendikanın sadece görüntüsel bir etkisinin olduğu artık herkes tarafından kanıksandı.  2017 sözleşmesi üzerine görüşlerimizi belirtmeye geçmeden doğduğu gün devrim olarak sunulan ancak büyümeden öldürülen toplu sözleşmenin neliğini, içeriğini ve işleyiş usulünü hatırlamakta fayda var.

2010 Anayasa değişikliği referandumu öncesinde hükümetle memurlar arasında ‘’Toplu Görüşme’’ler yapılıyordu. 2002’den 2011 yılına kadar uygulanan toplu görüşmelerde uzlaşılan konular doğrudan değil, TBMM tarafından yasal veya yönetsel düzenleme yapılması suretiyle uygulamaya geçilebiliyordu. Toplu Görüşme sürecinin işlevsel açıdan yetersiz ve kararlarının tam anlamıyla bağlayıcı nitelikte olmaması, görüşmeler sonucunda alınan kararların, gerekli yasal düzenlemeler yapılmamasına bağlı olarak kazanıma dönüşmemesi gibi bir sonucu doğuruyordu. 

2010 referandumu sonucunda 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Yasasında 2012’de yapılan değişiklik sonrası memurlara Toplu Sözleşme hakkı getirildi. Referandum öncesi devrim yasaları gibi sunulan değişiklikler memura Toplu Sözleşme yapabilme hakkı ve sendikal haklarda bir takım iyileştirilmeler getirmekle birlikte ‘’dağ fare doğurdu’’ deyimini hak eden bir hayal kırıklığı yarattı. Düzenleme ile sendikalara grev hakkı verilmediği gibi getirilen sözleşme yetkisinin temsili de ciddi adaletsizliklerle malüldü. Ne demek istediğimizi açarsak;

Birincisi; Sendika, tanımı gereği toplu sözleşme ve grev hakkını içerir. Fakat düzenleme ile getirilen Kamu Görevlileri Hakem Kurulu’nun verdiği kararın kesin ve toplu sözleşme hükmünde olması yani zorunlu tahkim uygulaması grev hakkının önüne baraj koyan bir işlev görüyor. Yani Anayasanın 53. Maddesinde yapılan değişiklik grev hakkı vermediği gibi yapılan Toplu Sözleşme’de son ve kesin sözü Hakem Kurulu’na vererek sendikaların yaptırımını sıfırlıyor. Dolayısıyla sözleşme göstermelik hale gelmiş oluyor. Sözleşmede uzlaşmazlık olursa greve değil tahkime gidiliyor, bu da grev yolunun tamamen kapatılması anlamına geliyor. Madde aynen şu şekilde; ‘’Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Kamu Görevlileri Hakem Kuruluna başvurabilir. Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir.” Oysa altına imza attığımız ILO ve uluslararası çalışma normlarına göre memurların da işçiler gibi grev hakkı bulunuyor. Dolayısıyla getirilen düzenleme uluslararası hukuku bağlayıcı kabul eden anayasanın 90. maddesine aykırı olmuş oluyor. Ayrıca 11 üyeden oluşan Hakem Kurulu’nun 7 üyesinin ve başkanının Bakanlar Kurulu tarafından seçiliyor olması Hakem Kurulu’nun aldığı kararların hükümetin kontrolünde olduğunun teyididir.

İkincisi; Yapılan değişiklik grevsiz toplu sözleşme gibi bize özgü bir uygulamayı hayata geçirdiği gibi sendika tekelinin önünü de açıyor. En çok üyeye sahip olan konfederasyon dışındaki paydaşların Toplu Sözleşmede hiçbir rolü ve tesiri kalmıyor. Toplu Sözleşme görüşmeleri Kamu İşveren Heyeti ile Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti arasında gerçekleşiyor. Fakat sendika heyetinin belirlenme usulü çoğulculuğa ket vuran ve sendika tekeline neden olacak şekilde düzenlenmiş. Sendika heyeti başkan dâhil yedi üyeden oluşuyor ve en çok üyeye sahip konfederasyonun başkanı heyet başkanı oluyor. Toplu sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkiler de heyet başkanına veriliyor. Diğer üyelerin itiraz hakkı ve hakem heyetine gitme imkânı bulunmuyor. ILO normlarına göre her sendikaya toplu sözleşmede üyelerini temsil hakkı verilirken mevcut düzenleme  buna imkân tanımıyor. Yetkiyi bu iktidar döneminde alan ve iktidara yakınlığı sınır tanımayan konfederasyonun tüm temsil ve imza yetkisini elinde bulundurması gerçeği mevcut yasayla da bütünleşince Toplu Sözleşme görüşmelerinin göstermelik hal alması kaçınılmaz oluyor. 

Bu açıdan Toplu Sözleşme görüşmeleri en iyi ihtimalle şu şekilde gerçekleşiyor;
Belirlediği zammı uzun müzakereler sonucu yarım puan kadar artıran hükümetin kararına itiraz eden sendika heyeti, Hakem Kuruluna gidiyor, o da çoğunluğu hükümet tarafından oluşturulduğu için hükümetin kararını onaylıyor ve itiraz hakkı olmayan yetkili konfederasyona, ne kadar büyük kazanımlar elde ettiklerini üyelerine anlatabilmek için boy boy afişlerle tevil ve tefsir yapmak kalıyor. Gerçi son dönemde Memur Sen’in sonucu Hakem Heyetine bırakmadan hükümetin verdiği miktarın daha azına razı olup sözleşme imzalamasına alıştığımız için Hakem Heyeti faslını irdelemeye dahi gerek kalmıyor.

Yukarıda özetlediğimiz içeriğe ve işleyiş usulüne sahip olan Toplu Sözleşme yasasının sendikal örgütlenmenin ana mantığına ters karakteri ve demokratik olmayan yapısı, milyonlarca memur ve memur emeklisinin mali ve sosyal haklarına yönelik iyileştirme umutlarını kıran bir misyon görüyor. Memurların güven vermeyen bir konfederasyon tarafından temsil edilmesi ve grev hakkını kadük bırakan Hakem Heyeti barajı sendika kavramını anlamsızlaştırıyor. Memurların tüm beklentisi hükümetin ağzından çıkacak rakamın insaflı olması temennileriyle sınırlı kalıyor. 

Özgür Eğitim-Sen olarak; grev hakkı olmayan bir Toplu Sözleşme sürecinin kamuoyunu oyalamaya yönelik bir tiyatro oyununun ötesine geçemediğini bir kez daha ilan ediyoruz. Ayrıca yetkili sendikanın belirlenmesinde ve yetkilendirilmesinde yaşanan adaletsizlik ile Hakem Kuruluna üye belirleme kriterleri ve son sözü söyleme yetkisindeki adaletsizlik giderilmediği sürece Toplu Sözleşmelerden bir şey beklemenin anlamsız ve oyalamadan ibaret kalacağını düşünüyoruz.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu Sözleşme Bir Kandırmacadan mı İbaret ? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

MEB’in tüm branşlarda şu an yaklaşık 110 bin civarında öğretmene ihtiyacı olmakla birlikte atama bekleyen 400 binden fazla öğretmen adayı bulunuyor. Bu öğretmenlerin yaklaşık 80 bini ücretli öğretmen olarak okullarda görev alıyor, 100 binlercesi de özel okullarda sömürülüyor. Bu binlerce öğretmen çalıştıkları okullarda kadrolu olan öğretmenlerle aynı işi yapmalarına rağmen sadece girdikleri dersin ücretini alabiliyorlar. Ücretli öğretmene, çaresizliği istismar edilerek uygulanan, vicdanı olan insanı isyana sürükleyecek adaletsiz ve acımasız uygulamayı, empati yapabilmeyi kolaylaştırmak açısından şu şekilde betimleyelim;

Haftada 30 saat derse giren bir ücretli öğretmen olarak elinize geçen para 1200-1800 lira arasında değişiyor. Ayda ortalama 250 dolara tekabül eden, kadrolu öğretmenlerin maaşının dışında sadece ek ders karşılığı aldığı bir ücretle, onların yaptıkları işin aynısını yapıyorsunuz. 30 saat bile derse girseniz SGK’nız yarım veya eksik yapılıyor ve üstünü kendiniz tamamlamak zorunda kalıyorsunuz. Yönetmeliğe göre nöbet tutmamanız gerekirken çoğu okulda nöbet tutarsınız ama kadrolu öğretmenlerin aldığı nöbet ücretinden dahi mahrum bırakılırsınız. MEB ve ÖSYM’nin sınavlarında görev verilecek kadar güven duyulmazsınız. Okulda açılan yetiştirme ve destek kurslarında, size öncelik verilmemekle birlikte, kurs açarsanız kadrolu öğretmen 30 TL alırken siz 15 TL ücret alırsınız. Ayrıca kadrolu öğretmen haftalık girdiği derslerle birlikte 40 saate kadar kursa girebilirken siz 30 saatten fazla derse isteseniz de giremezsiniz. Yarıyıl tatili, yaz tatili ve sair tatillerde veya sevk, izin, rapor durumunda derse giremediğiniz için ücretinizi alamazsınız. Mesela Haziran ayının 15’i ile Eylül ayının 15’i arasında işsiz kalırsınız ve hiçbir geliriniz olmadan üç ayı geçirmeye çalışırsınız. Sınıf rehber öğretmenliği veya kulüp görevi verilirse yine ücretini alamazsınız. Kadrolu öğretmenler bu tür işlerin ücretini ayrıca alırken siz fahri olarak yapmak zorundasınız. Ödenen ücretiniz ek ders ücreti üzerinden ödeniyor gözükür fakat yapılan kesintilerle onu bile tam alamazsınız. Bir de üstüne ücretinizi yapan memura, (esas işi bu olmasına rağmen) bordronuzu düzenlediği için 20 TL ücret ödemek zorunda bırakılırsınız. Bir insan daha fazla nasıl aşağılanabilir ki!

Aldığınız ücretin ve özlük haklarınızdaki bu korkunç adaletsiz durumun yanı sıra çalıştığınız okulda kendinizi eğreti görürsünüz. Veli tarafından sîgâya çekilir ve zaman zaman kendinizi size güven duymayan veli tarafından işiniz öğretilirken bulabilirsiniz. Kadrolu pek çok öğretmenden daha donanımlı olmanıza, öğrenciler nezdinde de genelde okullarınızın en sevilen öğretmenleri arasında yer almanıza rağmen diğer öğretmenler tarafından acemi öğretmen statüsünde görülür, hatta kimi zaman kadrolu öğretmenin yapması gereken işleri angarya olarak yaparken bulursunuz kendinizi. Bütün bunların yanı sıra boş kadronun dolmasıyla her an işsiz kalabilme ihtimalinden dolayı da çalıştığınız okula aidiyet hissi geliştiremeden çalışmak zorunda kalırsınız. Bu şartlarda ve psikolojik ortamda çalışırken bırakın işinize odaklanabilmeyi, sizden verimlilik ve üst düzey başarı beklenmesi de abesle iştigalden başka bir şey değildir.

Vasıfsız bir işçinin insanca yaşama sınırının çok altında, asgarî ücret olarak 2020 TL aldığı bir vasatta üniversite mezunu bir öğretmen adayının onun da altında bir ücretle çalıştırılması utançla başımızı öne eğdiriyor. Okulundaki, İŞKUR’un görevlendirdiği ilkokul mezunu hizmetli minimum 2020 TL ücret alırken devletin, lisans mezunu ve pedagojik formasyon sahibi bir öğretmeni 1300 TL, 1500 TL gibi ücretlere çalıştırmasını, atama bekleyen 100 binlerce öğretmen olmasını fırsata çevirerek işveren ahlakına ve işçi haklarına aykırı şekilde emek sömürücülüğü yapmasını aklımız havsalamız almıyor. Bu insanlık dışı muameleye maruz kalan tüm öğretmenlerin örgütlenerek gündemi belirlemeleri gerektiğini düşünürken seslerini duyurmaya çalıştıkları forum siteleri dışında doğru dürüst hiçbir platformda sorunlarının tartışılmadığını görüyor ve bu kez de yüz binlerce üyesi olan sendikalar adına utanıyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak; Atanamadığı için 6-7 yıldır hatta 10 yıldır ücretli öğretmenlik yapan yaklaşık 100 bin öğretmenin, giderek zorlaşan ekonomik koşullarda bir şekilde hayata tutunmaya çalıştığını, devletin öğretmenine reva gördüğü muameleyi her platformda dile getiriyor,  konu hakkında kamuoyu oluşturmaya çalışıyoruz. Ücretli öğretmenlerin bahsettiğimiz koşullarda emeği sömürülerek, bir çeşit ücretli köleliğe tabii tutularak çalıştırılmasına bir an önce son verilmesini, ücretli öğretmenlik adlı sömürü sisteminin topyekûn kaldırılmasını ve devletin öğretmenini ucuz iş gücü olarak görmekten vazgeçerek ücretli öğretmen çalıştırdığı tüm kadrolara kadrolu öğretmen atamasını talep ediyoruz. Önce insanımıza gereken önemi verip hak ettiği değeri göstermeli ve hakkı, adaleti ayaklandırmalıyız. Eğitim sistemimizin aksayan tüm yönlerini ve mevcut eğitim paradigmasının olumsuzluklarını ayrı başlıklar altında uzun uzun ele alabiliriz ancak en can yakıcı sorunlardan biri olan eğitim çalışanlarına dair yaşamsal sorunları görmezden gelerek, PİSA sıralamasında 70 ülke içinde neden ilk 50’ye giremediğimizi anlayamayız.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post DEVLETİN ÜCRETLİ ÖĞRETMEN İSTİSMARI SON BULMALI! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İş dünyasının memnun olduğu ve her türlü desteği vermeye hazır olduklarını açıkladığı paketin, krizin faturasını işçinin, memurun, esnafın kucağına bıraktığını, krizden çıkış yolunun dar gelirlinin kesesinde görüldüğünü rahatlıkla söyleyebiliriz.   

Ekonominin kötü yönetilmesinin bedeli emekli, memur, işçi, işsiz ve esnafa; vergi artırımı, BES’in zorunlu hale getirilmesi, kıdem tazminatının buharlaştırılması ve zamlar yolu ile ödetiliyor. Bunların yanı sıra vergi reformu başlığı altında kurumlar vergisinin kademeli olarak düşürüleceği sözü verilerek şirketler, holdingler rahatlatılırken, doğrudan vergilerin artırılması ve gelir vergisinin artırımlı olarak alınmasıyla çalışanın vergi yükü altında daha fazla ezilmesi sağlanıyor. Açıklanan programda kullanılan dil öyle ayarlanmış ki; emekçi, çalışan kollanır gibi yapılırken paketin detaylarında, enflasyon ve fiyat artışları nedeniyle geçim sıkıntısı artmış olan alt ve orta gelir grubuna sinsice operasyon yapıldığını gözlemliyoruz.

Krizden en çok etkilenen, toplumun en geniş kesimini oluşturan orta gelir grubu; vergi yükü artırılarak, kıdem tazminatı tırpanlanarak, BES gibi kesintilerle maaşı tırtıklanarak krizden çıkış için de basamak olarak kullanılmak isteniyor. Yapısal bir reform umudu vermeyen ve krizden çıkış için çare olmayacağı açık olan program, alt ve orta gelirli için çok ciddi handikaplar barındırıyor. Hazine ve Maliye Bakanı Albayrak: “Kıdem tazminatı fonu ile BES’in entegrasyonu planlanıyor. Yeni yapıyla birlikte 5 yılda sistemde biriken fonların milli gelirin yüzde 10’unun üstüne çıkacağını öngörüyoruz” sözleriyle işçilerin kıdem tazminatını fona bağlayıp buharlaştırma, girişi zorunlu ama çıkışı serbest olan Bireysel Emeklilik Sistemi (BES)’i de tamamen zorunlu yapma niyetini açığa vurdu. Hatta her iki sistemi aynı potada eritip çalışanın ücreti üzerinden kaynak sağlama yoluna gidileceğini ilan etti. Burada BES ve kıdem tazminatı üzerinden operasyon yapılıyor. Özgür Eğitim-Sen olarak tüm işçi ve memur konfederasyonlarının yeri göğü inletmesi gereken bu büyük operasyona dikkat çekmek istiyoruz.

Devlet Zoruyla Tasarruf Eziyettir

BES, emekliliğe yönelik tasarruf amaçlı bir sistem sunumuyla 2017 yılı itibariyle uygulanmaya başlandı. Asgari ücretli dâhil tüm çalışanın maaşından her ay yüzde 3 oranında kesinti yapılıyor. Mevcut çalışanların ve yeni işe başlayanların zorunlu olarak katıldığı fakat ilk iki ayın sonunda isterse çıkabildiği sistemin yeni süreçte zorunlu hale getirilmesi planlanıyor. Devletin de katkı payı ekleyerek cazip hale getirmeye çalıştığı sistem çalışanlara yeni bir yük getiriyor. Bakan Albayrak tarafından çalışanları emeklilikte rahat ettirecek bir sistem olarak sunulan BES’in zorunlu hale getirilmesi, halihazırdaki geçim sıkıntısını daha da çekilmez hale getirecektir. 2020 TL maaş alan bir emekçiye zorla tasarruf ettirmek açık bir eziyettir. Bugününü kotarma derdinde olan işçiyi, memuru emeklilik hayalleri ile tavlamaya çalışan devlet, insanlık dışı durumdaki emekli maaşlarını yaşanabilir hale getirmenin kendi görevi olduğunu görmek zorundadır. Ancak görmek istemiyor zira hükümetin derdinin iddia edildiği gibi çalışanın emeklilik yıllarında rahat etmesinden ziyade ekonomiye yeni kaynak yaratmaktan ibaret olduğunu biliyoruz. Geçen yıl beş milyon kişinin ayrıldığı sistemi muhkemleştirmek istemelerinin nedeni de budur.

Kıdem Tazminatının Fona Aktarılması Çalışanın Emeğinin Gasp Edilmesidir

Programda vurgu yapılan ana konulardan biri de yıllardır ekonomide reform başlıklarının vazgeçilmezi olan kıdem tazminatının fona bağlanması. Mevcut sistemde tüm işçiler bir yıl çalıştıktan sonra her yıl için bir brüt maaş kıdem tazminatı almaya hak kazanıyor. Bu tazminat işçinin kazanılmış hakkıdır ve işten çıkarıldığında, emekli olduğunda, erkek ise askere gittiğinde, kadın ise evlendiğinde aldığı bir tazminattır ve mağdur olmasının önündeki teminattır.

2003 yılından beri tüm hükümetlerin fona devretmek istediği, hakkında defalarca kanun tasarıları hazırlanan, en son 2017’de de tartışılan ancak sonrasında rafa kaldırıldığı açıklanan kıdem tazminatı Hükümet’in son programında da yer buldu. Buna göre bir fon oluşturularak, işveren her çalışanı için belli bir miktarı fona yatıracak ve ekonomi yönetimi o fonda biriken parayı kaynak olarak kullanacak. Normalde her yıl için bir brüt maaş iken taslaklarda bir yıl için yarım maaş olacağı şeklinde yer alıyor. Dolayısıyla 30 gün esasının ihlal edildiği yeni sistem en baştan çalışanı mağdur ediyor. Ayrıca bir yıl çalıştıktan sonra hak edilen kıdem tazminatının yeni sistemle, fonda 15 yılı tamamladıktan sonra alınabileceği söyleniyor ki bu açıkça çalışanın emeğinin gasp edilmesi anlamına gelecektir. Kıdem tazminatından yararlanmanın bu yollarla zorlaştırılması ve gün sayısının düşürülmesi bağlamında zarara uğratılan işçinin, kıdem tazminatının fona bağlanmasıyla iş güvencesi de ortadan kalkacak, tazminat ödemeyecek olmanın rahatlığı içindeki işveren tarafından çok daha kolay işten çıkarılabilecektir.

Kıdem Tazminatı Fonu ile BES Entegre Edilerek Sermaye Fonlanacak!

Hükümet’in paketinde kıdem tazminatı fonu ile BES’in entegre edilmesi gündeme getiriliyor. Yani ortak bir havuz oluşturularak Hazine’ye kaynak aktarılacak ve bir takım işverenlerin, bankaların fonlanması amacıyla kullanılacak. Apaçık bir şekilde işçinin kazanılmış haklarını yok eden bu fon uygulamasının arka planına baktığımızda sermayenin fonlandığını çok net görebiliyoruz. İstanbul Sanayi Odası Başkanı’nın ‘’Kıdem tazminatı fonu kurulmalı ve KOBİ’lere kredi verilmeli’’ sözlerini, yıllar önce Vehbi Koç’un ‘’Kıdem tazminatı karşılıkları bir fonda toplanmalı ve kalan kısmı özel sektör yatırımları için düşük faiz ile kullandırılmalı’’ sözleri ile birlikte düşündüğümüzde manzara ortaya çıkmaktadır. Eski Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Süleyman Soylu’nun, kıdem tazminatı ödeme yükü nedeniyle işçi çıkaramadığı için kâbuslar görmesini istemediği işverenin haklarının öncelenerek işçi ve memurun hayatının kâbusa çevrilmesinin kabul edilemez olduğunun bilinmesini istiyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak diyoruz ki;

Türkiye’de en zengin yüzde 1’lik sınıfın milli servetten aldığı pay 2014’te yüzde 54.3 iken günümüzde yüzde 60’ları zorlamaktadır. Kurumlar vergisi düşürülerek, birçok dev şirketin vergi borçları sıfırlanarak zenginle fakir arasındaki uçurum açılırken vergi tabana yayılarak, çalışanın maaşından zorunlu kesintilere yapılarak, tazminatı gasp edilerek yüzde 1’lik dilimin fonlanması, garibanın hakkının peşkeş çekilmesi, israf için harcanması, krizden çıkış yolu olarak yine alt ve orta gelirlinin yakasına yapışılması kabul edilemez. Hükümetin, neden olduğu krizden en çok zarar görenleri krizden çıkış yolu olarak görmekten vazgeçmesini, işin kolayına kaçmadan, çalışana zarar vermeyecek kaynaklar yaratarak ülkeyi etkisi altına alan krizden çıkış yolları bulmasını talep ediyoruz. Ayrıca yıllık enflasyonun mart ayı itibariyle 19.71 olduğu ortamda 2019 yılında sadece yüzde 9 zam alacak olan çalışanın daha fazla ezilmesinin krizi kangrene dönüştüreceğinin bilinmesinin istiyoruz.

BEKİR BİRBİÇER

ÖZGÜR EĞİTİM-SEN MYK ÜYESİ

The post Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi Bekir Birbiçer: Ekonomik Krizin Faturası Çalışana Kesiliyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.