Dünyada olduğu gibi ülkemizde de sendikal örgütlenme işçi, işveren ve kamu sendikacılığı anlamında belli bir mücadele zemininde bugünlere geldi.  Ancak Türkiye’de yapılmakta olan sendikacılık, tarihi destansı direniş ve mücadelelerle dolu sendikal örgütlenmenin hatırasına ihanet eden bir noktaya savruldu. 80 öncesi döneme göre çok farklı bir görünüme evrilen sendikalar dünyada olduğu gibi ülkemizde de gücünü, etkisini ve belirleyiciliğini kaybetti.

Gelinen aşamada sendikaların ilgili oldukları alana dair bir katkı sunması, alanla ilgili devletin attığı adımlarda belirleyici bir rol oynaması söz konusu olmadığı gibi uygulanan politikalara karşı etkili bir sendikal muhalefet geliştirdiğine de şahit olmak pek mümkün değil. Hükümetler de basit birer çıkar ve imtiyaz mekanizmalarına dönüşmüş sendikaları ciddiye almıyor, onları muhatap alarak fikirlerini bile sormuyor.

Türkiye’de sendikal mücadelenin içi boşaltıldı, ruhu öldürüldü. 12 Eylül’le birlikte kolu kanadı budanan sendikal örgütlenme anayasal düzenlemelerle etkisizleştirildi, 28 Şubat darbesinde işçi ve işveren sendikalarının beşli çete kurarak darbenin sivil ayağını oluşturmalarıyla özünü ve ruhunu tamamen kaybetti.

Türkiye’deki sendikal anlayışa kamu sendikacılığı özelinde baktığımızda üye sayısı itibariyle öne çıkan belli başlı sendika ve bağlı bulundukları konfederasyonların her birinin bir siyasi parti ve siyasi geleneğin sendikal ayağı olarak işlev gördüğünü gözlemliyoruz.

Türkiye’de bilhassa kamu sendikacılığı üye aidatlarını devletin ödediği, üç ayda bir sözleşme aidatı gibi isimlerle sendikalılara para ödediği nevi şahsına münhasır bir abukluğu içinde barındırıyor. Hangi anlayış iktidarda ise o anlayışa yakın sendika destekleniyor, üye sayısı arttırılarak sözleşme masasına oturmaya yetkili hale getiriliyor. Dolayısıyla da yetkili sendika olarak üyelerinin haklarını korumak, çıkarlarını gözetmek amacıyla mevcut hükümetle masaya oturuyor. Ve emir komuta zinciri içerisinde üyelerin hakkı hukuku iktidarın çıkarları doğrultusunda gasp ettiriliyor. Bu anlamda yapılan görüşmelerin, bulunulan taleplerin, imzalanan sözleşmelerin ne kadar sahici olduğunu ayrıca belirtmeye gerek duymuyoruz.

Elbette sendikaları siyasetten bağımsız düşünemeyiz. Salt ücret sendikacılığı yapmak sendikal örgütlenmenin ruhuna aykırıdır fakat bu, her bir sendikanın bir siyasi partinin ön bürosu olarak işlev göreceği anlamına gelmiyor. Dolayısıyla ülkemizde çalışanlar açısından güçlü ve etkili bir sendikacılık hareketinden söz edemediğimiz gibi sendikal yapılanmanın muteber ve güvenilir olmadığını, üstelik çok ciddi bir yozlaşma ve çürüme içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Tüm müktesebatıyla ait hissettiği hükümetlerle kurduğu türlü ilişkilerle danışıklı dövüş içerisinde olan sendikalar, üyelerinin büyüyen tepkisini absorbe etmek gibi dengeleyici bir misyon yüklenmiş durumdalar. Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirdi. Ana hedefin her türlü yol ve yöntemi kullanarak üye sayısının artırılması olan bu sendikalarda üyeler de kesinlikle özne değiller ve örgütsel yapıda sadece istatistikten ibaretler.

Eğitim sendikaları özelinde baktığımızda ise; maalesef çoğunluğunun, eğitim sisteminin içinde bulunduğu devasa sorunların çözümüne yönelik sadra şifa olacak bir öneride bulunup kararlı bir duruş sergilediği vâki değil. İlişki ağları ve vizyonsuzlukları nedeniyle mevcut sorunların derinleşmesinin gerekçeleri arasında sayılmaları gerektiğini de ayrıca not etmeliyiz.

Gücünü üyelerinden, bağımsızlığından ve söyleminin gücünden alan, mücadele eden, düşünce üreten, ufuk açan, gündeme dokunan, siyasete yön tayin eden, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını mumla aradığımız vasatta Özgür Eğitim-Sen olarak türlü engellemelere karşın bu niteliklere sahip olarak sendikacılık yapma gayretimizi sonuna kadar devam ettireceğiz. Kendileri sendikacılık yapmadıkları gibi yapmak isteyene de engeller çıkararak, baskı, gözdağı veya makam vaadi gibi yöntemlerle üyelerini kopararak sendikacılık yaptırmama çabalarına rağmen hakkın, adaletin ve doğrunun yanında yer almaya devam edeceğiz. Sendikacılıkta tekel oluşturmak amacıyla bulunulan her türlü boğma girişimlerine karşı cevabımızı ilkeli duruşumuz ve söylem gücümüzle vereceğiz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Çalışanlar ehlileştirilen sendikalar üzerinden güçsüzleştiriliyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Memur-Sen Genel Başkanı Ali Yalçın, toplu sözleşme görüşmelerinin yaklaşması nedeniyle daha önce de dile getirdiği bir takım izaha muhtaç önerilerle gündemimize girdi.

Ali Yalçın özetle; “Yetkili sendikaya üye olmayan memurlar sözleşme kazanımlarından yararlanmasınlar, yararlanmak istiyorlarsa yetkili sendikaya dayanışma aidatı ödesinler” diyor. 

Söz konusu çalışanların hakları olduğunda yetkili yetkisiz tüm sendikaların söylem birliği içinde olması beklenirken, yetkili sendikanın diğer sendikaları düşmanlaştırarak susturmaya çalışması ve ‘sadece benim üyelerimin çıkarları önemlidir’ yaklaşımıyla yüz binlerce memuru, kazanımlardan yararlanmak istiyorlarsa kendisine aidat ödemeye zorlamasısendikacılığın dibe vurduğunun göstergesidir.

Sendikacılığı kelle sayısı sanan anlayıştan hiçbir şey olmaz!

Toplu sözleşme görüşmelerine üye sayısı en fazla olan sendikalar katılmaktadır. Sözleşme görüşmeleri başlamadan önce sendikaların üye sayıları ve tüm iş kollarında hangi sendikaların sözleşme görüşmelerine katılacağı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından açıklanır. O sürece girdiğimiz şu günlerde Memur-Sen’e bağlı sendikaların üye sayısı olarak açık ara önde olmalarına rağmen daha fazla üyeye sahip olmak için dayanışma aidatı gibi tehditlere başvurmaları, bir anlamda memurları sendikalarına üye olmaya zorlamaları insanı utandıracak derecede rahatsız edicidir. Sendika üyeliğini kelle sayısına indirgeyen, niceliği kutsayan, üyelerini para mesabesine, sendikacılığı da korku ve tehdit araçlarıyla üye kazanma derekesine düşüren bu anlayış tüm memurları Memur-Sen üyesi yapsa ne olacak, ne değişecek?

Cemaat mantığıyla sendikacılık olmaz!

Medyada daha çok okul müdür ve müdür yardımcıları atamalarıyla gündeme gelen bahsi geçen konfederasyonun kamuda liyakatin ölümünde ciddi payı olduğunu, binlerce memurun vebalini taşıdığını biliyoruz. Cemaatçilik mantığıyla sendikacılık yapan bu anlayışın, önceki toplu sözleşmelerde ortaya koyduğu performanstan hangi kaygılarla hareket ettiği de herkesin malumu. 

2014-2015 yıllarını kapsayan toplu sözleşme görüşmelerindeki performansını hatırlatmamız yeterli olur sanırım. Hükümetin verdiği 3+3’ü kabul ettiği takdirde 223 tl zam alacakken, seyyanen 123 tl zam isteyerek müthiş bir hak mağduriyetine yol açan Memur-Sen, hükümetin oransal zam teklifini reddederek aynı zamanda enflasyon farkı ve ek ders ücretinin artışı gibi ek ödemelerin de önünü kesmişti. Memur-Sen, 30 günlük süresi ve Hakem Kurulu süreci gibi parkurları varken henüz 7. günde sözleşmeyi imzalayarak ilgili Bakanı bile şok etmişti. O zamanki Memur-Sen Başkanının hangi sâiklerle hareket ettiği mevcut pozisyonundan anlaşılıyor. Son iki sözleşmeyi imzalayan Ali Yalçın’ın da yüzde 3 buçukluk performanslarıyla selefini aratmadığı ortada.

Milyonlarca çalışanın Memur-Sen’den alacağı var!

Memur-Sen’in diğer sendika üyelerine layık görmediği ve “kazanım’’ olarak sunduğu şeyler kendi üyeleri de olmak üzere tüm çalışanlar için koskocaman bir kayıptan başka bir şey değildir. Memur-Sen dayanışma aidatı diyerek kendi sendikasının üyesi olmayanları bile haraca bağlamak istiyorsa önce kendisinden milyonlarca kamu çalışanına toplu sözleşmelerde yaşatmış olduğu kayıpların tazmin edilmesi gerekir. Kendi üyeleri de dâhil olmak üzere milyonlarca kamu çalışanın Memur-Sen’den alacağı vardır. 

Milyonlarca insanın hakkı şahsi ikballere feda edilerek yapılan sendikacılığın hesabını dünyada olmasa da adli ilahide vermek zorunda kalacak olanların konuşmalarında sürekli İslami retorik kullanıyor olmaları ayrıca üzüntü verici.

Yetkili sendikanın mücadelesi işverene dönük olmalıdır, diğer sendikalara değil!

Memur-Sen buna ek olarak kendisi dışında, diğer sendika ve konfederasyonların toplu sözleşme görüşmelerine gözlemci sıfatıyla bile katılmasının önüne geçilmesini talep ediyor. İmza yetkisi olmayan, görüş bildirmekten başka bir fonksiyonu olmayan sendikaların görüşmelerde bulunmasından bile rahatsız olan Yalçın, bunu “çok başlılığa ve sendika vesayetine son verilmeli’’ gibi antidemokratik gerekçelerle sunuyor. Son 12 yıldır tek vesayetin kendi konfederasyonu olduğunu unutmuş gözüken Yalçın’a son dört toplu sözleşme görüşmesine tek yetkili konfederasyon olarak katıldıklarını hatırlatmak gerekiyor.

‘Yasaların merhameti ile masada bulunanlar’ diyerek aşağıladığı diğer sendikalara bağlı yüz binlerce memuru yok saydığı gibi kazanım addettiği getirilerden yararlanma hakkını bile kendisi dışındaki memurlara çok gören bu anlayış, sendikacılığın itibarını yerle bir ediyor.

Sendikacılığın içi boşaltılıyor!

Yetmiyor, kamu çalışanlarının on yıllar içerisinde dişiyle tırnağıyla bir aşamaya getirdiği ve belli bir derinlik kazandırdığı sendika kavramının da içeriğini boşaltarak anlamsızlaştırıyor.

Kendilerini bir süre daha “hak mücadelesi” veriyoruz diye oyalasınlar bakalım. Allah da biliyor kul da biliyor ve kendileri bu çıkışlarında olduğu gibi alenen itiraf ediyorlar ki Memur-Sen’in mücadelesi gelinen noktada kendisi için imtiyaz talebinden başka bir şey değildir. Özgür Eğitim-Sen olarak, gücün şehvetine kapılarak kullanılan kibirli ve aşağılayıcı dilin, kul hakkı ve hak-hukuk-adalet ilkeleri gözetilmeksizin yapılan sendikacılığın motivasyonu ve gerekçesi ne olursa olsun ahlakta, vicdanda, dinde yeri olmadığını belirtiyor ve ekliyoruz:
Sendikal mücadele hak ve özgürlük mücadelesidir. Bir imtiyaz arayışı değildir.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Sendikal mücadele bir hak ve özgürlük mücadelesidir! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.