Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü Hatay’ın Erzin ilçesinde oturan bir ailenin 5 çocuğunu aileden alarak yurtlara yerleştirdi ve okula kayıtlarını yaptırdı. Gerekçe de “kendimiz eğitmek istiyoruz” diyen ailenin çocuklarını okula göndermemesi olarak gösterildi.

Kurumun hazırladığı rapor doğrultusunda Erzin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce çocuklar Zehra (14), Zeynep (13), İzzet (11), Rukiye (7) ve Rabia (5) kardeşler hakkında 30 Ocak’ta bakım tedbiri kararı alındı. Koruma altına alınan 5 kardeş, yaşları ve cinsiyetlerine göre, Sosyal Hizmetler Müdürlüğü’nün bakım yurtlarına yerleştirilip, okullara kayıtları yaptırıldı.

Anne Sümeyra Algül ise çok zor durumda olduklarını belirterek, “Bir an önce çocuklarıma kavuşmak istiyorum, çocuklarımı versinler. Merhamet kalmamış, 5’ini birden götürdüler. Her gidişimde çocuklarımı görüyorum, seviniyorum ama gelirken boynu bükük evime dönüyorum. Son gördüğümde ‘bizi götür’ diyen çocuklarım ağladıkça ben de ağladım. Ne olur çocuklarımızı geri verin” diye konuştu.

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer: Öğrenim Özgürlüğünü gündeme almalıyız

Konuyla ilgili olarak Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer bir açıklama yaptı. Değer açıklamasında;

“Türkiye’de devlet tekelinde verilen eğitimin öncelikle bir velayet ilişkisini öngördüğünü görmemiz gerekiyor. Devlet aileye çocuklarına kötü bakıyorsun, fiziksel, sosyal, psikolojik yönden ihmal, istismar ediyorsun demiyor. Çocuklar ebeveynelerinden önce devletin çocuklarıdır deniyor burada. Zorunlu eğitimi, devlet tekelinde eğitimi bu açıdan tartışmalıyız. Meseleyi Anayasa’da belirtildiği şekilde ‘eğitim hakkı’ ile sınırlayan bakış çok daha önemli olan ‘öğrenim özgürlüğü’ bahsini gündemden kaçırıyor.” , dedi.

Bu bir akıl tutulmasıdır

Abdulbaki Değer açıklamasını şöyle sürdürdü:  “Eğitim görmek şüphesiz önemlidir ve her bireyin erişiminin önündeki engeller kaldırılmalıdır. Ancak bundan çok daha önemlisi eğitime erişimi sağlanan bireyin ne tür bir eğitime muhatap kılındığıdır. Bu muhatap kılınmada devletten kıyas kabul etmez ölçüde daha fazla ve daha önce söz sahibi olan ailenin taleplerine, beklentilerine, hassasiyetlerine, önceliklerine değer verilip verilmediğidir. Çocuğunun hangi yaşta, hangi kıyafetle, hangi okula, hangi saatlerde geleceğine hangi öğretmenden, hangi konuları, ne şekilde öğreneceğine devletçe karar verilen bir uygulamaya hayret etmek yerine anne-babasının elinden çocukları alan devletin uygulaması yerinde görülüyor. Bu bir akıl tutulmasıdır. Bu hadise devlet-toplum ilişkimizin içkin kodlarını yansıtması açısından hayati önemdedir. Modern devlet ile toplum arasındaki ilişkinin başlangıcında ihdas edilen vesayet ilişkisinin nasıl işler halde olduğunun somut kanıtıdır.”

Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın : Ailenin dağıtılması kabul edilemez!

Haber ile ilgili görüşünü aldığımız Özgür Eğitim Genel Sekreteri Ali Aydın ise ailenin talebinin temel hak ve hürriyetler açısından son derece meşru olduğunu belirtti. Aydın;  “Temel hak ve hürriyler açısından son derece meşru bir talebin ailenin dağıtılmasını, cezalandırılmasına vardıracak şekilde ele alınması hiçbir şekilde kabul edilemez. Devletin, eğitim tekeline karşı dile gelen bir itiraza dönük bu hamlesi mevzuyu tek iktidar olma, otoritesine şerik ve itiraz kabul etmeme şeklinde gördüğü ve değerlendirdiğinin göstergesidir. Aile bu tarz talepleriyle devlet tarafından rakip hatta düşman olarak kodlanmıştır.” ,dedi.

Zorunlu eğitim üzerinden insanlıkdışı uygulamalar yürütülüyor

Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın ; “Bu hadise basit bir adli vaka olarak değerlendirilmemelidir. Bu dava devlet-toplum ilişkimizin çarpık karakterinin çıplak bir yansımasıdır. Hadisenin kabul edilmesi mümkün değildir. Küçücük çocukların, makul bir gerekçe olmadan ailelerinden koparılıp alınması ne pedagojik açıdan ne de insani açıdan savunulamaz. Zorunlu eğitim, devlet tekelinde eğitim, eğitim hakkı gibi fasıllar üzerinden insanlıkdışı bir uygulama yürütülüyor dünya ölçeğinde. Bu uygulamayı sorgulamak çiğnenen hak ve özgürlükleri savunmak hepimizin görevidir. Bu açıdan zorunlu eğitimin, devlet tekelinde eğitimin sakıncalarına kurulduğu günden bu yana dikkat çeken Özgür Eğitim-Sen olarak çocukların hiçbir şart ileri sürülmeden bir an önce aileye teslim edilmesini talep ederken aynı zamanda bu vahim olay üzerinden kamuoyuna da meseleyi yaslandığı arkaplan ile birlikte behemehal tartışmanın zaruretini hatırlatıyoruz.”

The post ÖZGÜR EĞİTİM-SEN: ÇOCUKLAR DEVLETİN Mİ AİLENİN Mİ? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Türkiye’de özellikle son birkaç yıldır islami kesim belirgin şekilde bu tarz bir basiret tutulması yaşıyor. Varlığını anlamsızlaştıran, silikleştiren, güç ve takatten düşüren işlere, ilişkilere alan açarıyor kendi eliyle. Şikayetçisi olduğu mevcut yapıyı canı pahasına sürdürmeyi ontolojik bir mücadele zannediyor. Kendi varlığının altını oyan, ilke, değer ve öncelikleriyle bizatihi kendisi aleyhine işleyen bir yapının muhafızlığına soyunmayı bir tarih-medeniyet savunusu olarak kavrıyor.

Büyük laflar etmenin, büyük laflara taşıyıcılık yapmanın anlamı ve önemi küçümsenemez elbette. Ancak büyük lafların küçük hesapları örtmek gibi hastalıklı durumların çok yaygın kullanıldığını bilecek tecrübeye sahip bir toplumsal kesimin uyanık olmasında fayda var. İttifak ilişkilerinin, dayanışma hamlelelerinin pratikte hangi karanlık ve karmaşık işlere yol verdiğini göz önünde tutmazsak yaşayacağımız büyük felaketlerin enkazı altında can vermekten kurtulamayacağız. Bizimle dayanıştıklarını, her ne pahasına olursa olsun şu istikametten ayrılmadığınız sürece canla başla bizi destekleyeceklerini söyleyenler yanaklarımıza kondurdukları öpücüklerin gerekçesini ‘bayram’ olarak açıklıyorlar. Peki bunun bayram olup olmadığına, neyin bayramı olduğuna, bayram olsa bile ‘eniştemiz’ tarafından öpülebileceğimize hangi ara karar verdik? Böyle bir karara nasıl vardık?

Açık konuşmamız gerekirse söylem ve alan daralması yaşayan siyasetimiz bir çıkış yolu arıyor. Bunu fırsat bilen bir takım aktörler de bu gerçeklik üzerinden bir hesap yapıyorlar. Hiçbir düşmanınız veya rakibiniz sizi çıkaracağı ölüm yolculuğuna ‘seni ölüm yolculuğuna çıkarıyorum davetiyle gelmez. Seni kurduğum tezgahın içine alıp siyaseten ve ahlaken çöküşüne götürecek bir ilişki ağına mahkum edeceğim diyerek karşına dikilmez. Senin açıklarını bilir, zaaflarının farkındadır ve kendi çıkarları için bu açık alanlarına çalışır. Açık alanların üzerinden gelen ilişki tekliflerine, dayanışma ve birliktelik çağrılarına kendini kaptırmanın kısa vadede bir morfin etkisi yapabileceği açıktır elbette. Ancak orta ve uzun vadede seni hedef alan, sana kasteden bir durumla karşı karşıya olduğun ortadadır. Söylemini yutan, gideceğin yolu ve gidiş şeklini belirleyen, belirli ilişkilere ve ittifaklara mahkum eden vaziyet bir özgürlük mücadelesinden ziyade esaret, mahkumiyet, mecburiyet olarak görülmelidir. Görünürde sizin olmanız, makam ve mevkileri sizin doldurmanız, mikrofonlara sizin konuşuyor olmanız; varlığınızın, güç ve kudretinizin alameti olarak görülmesin sakın! Dayanışma gösterdiklerini, birlikte yol aldıklarını söyleyenler belki de böyle bir yanılsamaya kendinizi kaptırmanız için yukarıda da belirttiğim gibi zaaflarınızı, verdiğiniz açıkları hesap ederek çalışıyor olabilir. Davulu boynunuza asıp hatta tokmağı da elinize vererek de pekala kendi nam ve hesaplarına veya sizin aleyhinize işleyecek bir nam ve hesap içine sizi çekebilirler. Nitekim yaşadığımız mevcut gerçeklik, çektiklerini de gösteriyor.

Bu işleyişi, kendini kaptıran kifayetsiz muhterislerin gazına gelmeden sorgulamak Türkiye’deki her müslümanın imanının gereğidir. Bu ilişki ve işleyiş varlığımıza kastetmektedir. Bizi biz olmaktan çıkarmayı, bu ülkenin yarınları için sözü dinlenir bir aktörü olma meşruiyetini elimizden almayı hedeflemektedir. Bu ülkenin tarihsel-toplumsal müktesebatına varislik eden kesimi yaptıklarıyla kollektif hafızada itibarsızlaştığı gibi asıl önemlisi ve hayati olanı ülkenin yarınlarında kurucu bir irade olmaktan çıkıyor. Bizimle dayanışanlar, sükseli laflarla ittifak kuranlar, zaaflarımızı ve açıklarımızın farkında olarak duygu dünyamızda ve bilinçatımızda nereye çalışacaklarını gayet iyi bilip sırtımızı sıvazlayanlar bunun için çalışıyorlar. Evet, eniştemiz bizi öpüyor ve yazk ki biz bayram mı, seyran mı olduğunu bilmediğimiz gibi eniştemizin bizi öpüp öpemeyeceğine dair bir kavrayışı da sahip değiliz.

The post Davul boynumuzda, tokmak elimizde o halde enişte bizi niye öpüyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Goethe’nin cevabında, Türkiye’de de uzun yıllar çalışan sosyolog Hans Freyer’in ifadesiyle ‘Fransız Devrimi’nin itme gücü olan düşünceleriyle, ruhlar üzerinde kazandığı kudretle, milletlere verdiği yeni biçimle, Avrupa tarihinde, belki de dünya tarihinde yeni bir çağ açtığı sezgisi bulunuyor.’ Valmy’deki top sesleri arasında durumu muhasebe etmek üzere fikri sorulan Goethe gibi geleceğin rotasını sezme kabiliyetimiz muhal olsa da ülke olarak seyrimizin nereye doğru evrildiğini irdelememiz gerekiyor. İşi bir dönemleştirme, başlangıç ve bitiş noktası oluşturma, tarihe zorunlu istikamet tayin etme şeklinde kaba formalizmlere indirgemeden Harvey’in ifadesiyle ‘zamanın ve mekânın sıkıştığı’ bugünlerin de imkân ve risklerini gözeterek bazı hususların altını çizmeye çalışalım.

Biraz aşırı heyecandan, biraz özgüven eksikliğinden olsa gerek her gelişmeyi hayatımız için bir dönüm noktası olarak gören yanılsamalara çekince koyarak hem her küçük ayrıntının ‘kelebek etkisi’ modelinde olduğu gibi hayati olduğunu hem de tıpkı Goethe’nin sezgisinde açığa çıktığı gibi tarihin gerçekten de kritik dönemleri olabileceğini görmemiz gerekiyor. Ayrıntıların küçük oluşu onların anlamsız ve önemsiz olduğunu göstermediği gibi tarihin kritik anlarında ihmal edilebilir olduklarını da ima etmez. Aynı şekilde ayrıntılara gösterilecek titizlik, bir ufuk daralmasına, makrodaki büyük alt-üst oluşları gözden kaçırmamıza sebebiyet vermeyecek şekilde olmalı.

Geride bıraktığımız yerel seçimlerin yankılarını da dikkate alarak ufuk daralmasına neden olacak ayrıntı abartıcılığı ile kendimizi kaptırdığımızda gerçeklik yitimine götüren makro yanılsaması arasındaki savrulmadan behemehâl çıkmalıyız. Geldiğimiz nokta ne sadece kötü adaylar, yapılan yanlış işler veya işlerin yanlış yapılış şekilleri üzerinden izah edilebilir ne de sadece yedi düvelin bizi diz çöktürmek üzere seferber olmasına bağlanabilir. Bütünlüklü bir bakışa, bütüncül bir okumaya muhtacız. Hem ayrıntıların gereksinimlerini karşılamada özensiz ve yetersiz davranıyoruz hem küresel ölçekte yürütülen makro politikaları kavramakta aciz düşüyoruz hem de tarihin olumsal seyrini çözümlemede, zamanın ruhunu sezmede anlamlı bir performans gösteremiyoruz.

İstihdam politikamız, ekonomi yönetimimiz, eğitim, akademi, medya, hukuk alanlarındaki işleyişimiz. Seçimlerin sonuçlarını tartışma düzeyimiz kadar tartışma şeklimiz, YSK’nın gösterdiği veya gösteremediği performans, Çubuk’ta şehit cenazesine katılan CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu’na yapılan kabulü mümkün olmayan saldırı veya 23 Nisan kutlamalarında katıldığı televizyon kanalının canlı yayınında hayalini ‘Almanya Köln Üniversitesi’nde tıp okumak istiyorum, ondan sonra da belki Alman vatandaşı olurum’ şeklinde açıklayan gencecik öğrenci. Son iki-üç hafta içinden aldığım bu başlıklar diğer sayısız benzerleri gibi gündelik hayatımızın seyrindeki sevimsiz gerçekliği gözler önüne seriyor. ‘Küçük cihattan büyük cihada dönüyoruz’ veya ‘yarın kıyametin kopacağını bilseniz bile, bugün elinizdeki fidanı dikin’ diyen Hz. Peygamberin hayatın olağan akışına ilişkin yüksek hassasiyet talep eden uyarıları ile bizim pratiğimiz arasındaki makas aralığı ölçü kabul etmeyen nitelikte maalesef.

Diğer taraftan makro okumalarda, küresel ölçekte yürütülecek analizlerde veya daha üst bir soyutlamayı gerektiren zaman/tarih/dönem okumalarında da komplocu bir dilin tutsağı halindeyiz. Bölgesel ve küresel gelişmelerin seyrini ve şüphesiz diriliş ve direniş stratejilerimizin ne olacağını rafine bir şekilde tartışmak yerine akıl-ruh sağlığımızı tehdit eden gittikçe güvenlik endişesi üzerinden toplumsal paranoyaya bizi sürükleyen bir istisna halini sündürüyoruz. Gerçekliği, gerçekliği çarpıtarak dönüştüremeyiz. Sevimsiz gerçekliğimizi bize yönelik mevcut ve muhtemel tehditlerin varlığı üzerinden meşrulaştıramayız. Geleceğin belirsizliği fırsatlar sunduğu gibi riskler ve tehditler de getirmektedir. Tıpkı geçmişin bugüne pek çok fırsatla beraber kronik sorunu, tehdidi ve riski getirmesi gibi. Dolayısıyla çözüm sistematiğimiz; sorunlarımızın, bize dönük tehditlerin, risklerin, düşmanların çetelesinin tutulduğu bir not defteri hüviyetini mutlak surette aşmak durumundadır. Tekrarladığımız beka söylemi probleme vurgu yapar. Problemin çözümüne ilişkin bir yol haritası sunmaz. Komplocu dil, gerçeklik yitiminde şekillenen spekülatif okuma; sorunlar karşısında bizi atılgan kılmaz. Tersine sorunların tekil nedenlere indirgenip açıklanması sorunları layıkıyla tespit etmemizi imkânsız kılıyor öncelikle. İkincisi sorunun müsebbiplerini büyütüyor, gizemlileştiriyor bizi de baş etmekte çaresizliğe sürüklüyor. Üçüncüsü de yukarıda da değindiğimiz gibi ayrıntıya ilişkin hassasiyetimizi aşındırıyor, ayrıntıyı-rutini önemsiz olarak kodluyor.

Bugün içerden ve dışardan tehdit altında olduğumuz izahtan varestedir. Ancak tehdidin nereden geldiği ve boyutlarının ne olduğu hususunda ciddiyete ve ciddi düşünmeye ihtiyacımız var. Akla hayale gelmeyen ilişki ağları, nerede konumlandıkları ve nereden saldıracakları belli olmayan ilke ve değer yoksunu düşmanlarımızın ötesinde bizim sorunumuz kendimizle ilgili öncelikle. Mevcudiyetimizi doğrudan hedef alan, tankıyla-topuyla-tüfeğiyle gelecek olan bir düşman imgesi var sürekli kafamızda. Hatta ulusal, bölgesel ve küresel gelişmeler de bu imgeyi besliyor denilebilir. Ancak sanırım yukarıda iki üç hafta içinden rastgele seçtiğim örneklerin de gösterdiği gibi varlığın tehdit edilmesi pekâlâ başka türlü de olabilir. Somut maddi varlığınız kalabilir ancak bir içerik yitimine, öncekini buharlaştıran köklü bir dönüşüme de uğrayabilirsiniz. Goethe’nin ‘yeni bir çağ’ sezgisi gibi bugün bizi de küresel ölçekte kuşatan bir alt-üst oluş yaşamıyor muyuz? Karşımızdaki somut düşmanları ve tehditleri görmekten çok daha ince beceriler gerektiren bu yeni zamanlar ekonomik, kültürel, siyasal hayatı değiştirdiği gibi tıpkı Fransız Devrimi’nin yaptığı gibi zihin dünyamızı, düşünce dünyamızı hatta algı dünyamızı dönüştürüyor. Buna ilişkin güvenlik açığımız yerli yerinde dururken ayrıntıdaki savrukluğumuz ise söz konusu açığı daha da büyütüyor. Hele hele buna güvenlik açığımızı işlevsel bir rant aracına dönüştüren kifayetsiz muhterislerin sınır tanımayan kundaklamaları ile bir noktadan sonra sorumluluk kaçkınlığından başka bir şey olmayan komplocu dil eklendiğinde karşı karşıya olduğumuz tehdidin boyutlarını varın siz düşünün.    

*Hans Freyer, Sanayi Çağı, Doğu Batı yayınları

The post Valmy’de top sesleri veya ‘belki Alman vatandaşı olurum’ appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Oysa musallat olan hayalet, karşı karşıya kaldığımız ‘tekinsiz’, Freud’un altını çizdiği üzere tanıdık olduğu için tabiri caizse bizden olduğu için/bizden sadır olduğu için rahatsız edicidir. ‘Tekinsiz’ yeni veya yabancı değildir. Zihin için tanıdık ve eski bir şeydi, sadece bastırıldığı için yabancılaşmıştır. ‘Yüzleşilmemiş, hesaplaşılmamış, hak ettiği muameleyle muamele edilmemiş veya edilememiş olan; bastırılmış, görünmez kılınmıştır. Ancak bastırılan veya görünmez kılınan bu ‘namevcut’; çekilip içine yerleştiği geçmişimizin, hafızamızın, zihnimizin kovuklarından, çatlaklarından, deliklerinden hayalet olarak bugüne uzanmakta, bugünde ‘varlık’ bulmaktadır. Hayaletin gelişi, hayaletin bize musallat oluşu esas itibariyle bugünümüze uzanan, bugünkü işleyişimize etki eden bir soruna, halledilmemiş, eksik veya yarım bırakılmış bir probleme işaret ediyor. Asıl önemlisi ve dikkat edilmesi gereken husus; bu musallat oluşun, bu geri gelişin bir çözüm çağrısı, bir huzur ve sükûnet arayışı olmasıdır.

Musallat oluşa ilişkin kavrayışımızı zenginleştiren Derrida, ‘Marx’ın Hayaletleri’ kitabında Shakespeare’in Hamlet’inden bir örneği kullanır. Hamlet’te, bozulmuş devletin prensi kralın hayaletiyle karşılaşınca şöyle diyor: ‘The time is out of joint.’ Dilimize ‘zamanın çivisi çıktı’ şeklinde çevrilen bu söz ile Hamlet’in şunları demek istediğini yazar Derrida: ‘Zaman yerinden çıkmış, zaman aklını kaçırmış ayarı bozulmuş vs.’ Evet, çivisi çıkmış olduğu için bugüne ait olmayanla karşı karşıyayız. Ayarı bozuk olduğu için kralın hayaletiyle karşılaşıyor genç prens. Zaman yerinden sürülmüş olduğu için eski Türkiye’nin hayaleti üzerimizde dolaşıyor. Yüzleşilmesi, hesaplaşılması, hal yoluna koyulup usulünce geride bırakılması gerekenler yapılmadığı için zamanın çivisi çıkmış durumda, yapılmadığı için Türkiye’nin üzerinde eski Türkiye’nin hayaleti dolaşmakta. Zamanın çivisinin çıkmış olması kozmik bir düzensizlikten, bizleri aşan dolayısıyla çaresizce maruz kaldığımız bir doğa felaketinden kaynaklanmıyor, bunun altını çizelim.

“Hal yoluna koyulup usulünce geride bırakılması gerekenler yapılmadığı için zamanın çivisi çıkmış durumda. Türkiye’nin üzerinde eski Türkiye’nin hayaleti dolaşmakta. “

Eski Türkiye’nin hayaleti tanımlaması örtük bir ‘Yeni Türkiye’ varsayımını da içeriyor şüphesiz. Buradaki tanımlamayı, olmuş, bitmiş bir mevcudiyetten ziyade bir olasılığı, olumsallığı ve hatta olması gerekliliği vurgulamak için kullanıyorum. Zira eski Türkiye’nin işlevsizliğine ilişkin yeteri düzeyde tecrübe edindiğimiz gibi aynı zamanda bu işlevsizliğe dair geniş çaplı bir toplumsal uzlaşıya da ulaşmıştık. Bu tecrübe ve uzlaşı üzerinden ‘yeni’ olanın inşasında yol almamız olanaklı iken ulusal, bölgesel ve küresel ölçekte yaşanan birtakım olayların açık ve örtük baskısı altında kendimizi, aşılması için mücadele verdiğimiz bir yapıya can suyu verirken bulduk. Bunda olayların büyüklüğü ve yakıcılığı etkili olmakla birlikte esas faktörün eskiyi hedef alan, eski içinde var kalmaya odaklanmış mücadelemizin meselenin aktör değişiminden ziyade yapı, ilişki, yöntem, zihniyet değişikliği olduğunu fark etmemiş olmasıdır.

Eskinin yıkılmasının bizatihi yeninin inşası anlamına geleceğini düşündük. Bu yanılsama önümüzdeki dönemin kaderine etki etmesi açık olan yerel seçimler öncesinde de varlığını sürdürüyor. Eski Türkiye hayaletinin üzerimizde dolaşıyor oluşunu bazı aktörlerin, bölgesel ve küresel bazı güçler ile yerli uzantılarının bize dönük operasyonu üzerinden okuyoruz. Mevzuyu, meseleyi bu kontekste görmeye, okumaya uğraşıyoruz daha da vahimi bu şekilde görmek, okumak istiyoruz. Elbette bu ülkeye ve bu topluma dönük hesabı olanların bizi tüm dikiş yerleri patlamış eski Türkiye elbisesinin bizim için biçilmiş kaftan olduğuna ikna etmeye, gerekirse o elbiseyi zorla giydirmeye dönük bir uğraş içinde oldukları açık. Ancak bugünümüz ve yarınımız için hayırlı bir amaca matuf olmadığı apaçık olan bu hesaba razı gelmemiz, tarihsel-toplumsal hafızamızı hedef alan bu operasyona ‘beka’ söylemi üzerinden sahip çıkmamız, meselenin sadece bu ülkenin kaderine kastetmek isteyen dâhili ve harici düşmanlar olduğunu düşünmemiz düşündürücüdür. Aynı zamanda bu döngüde eski Türkiye hayaletinin bir direniş/var oluş formu/stratejisi olarak beden buluyor olması gerçekten de zamanın çivisinin çıkmasıdır.

Varlık imkânı ortadan kalkmış, işlevselliği olmayan bir yapının taltif edildiği şu kritik günlerde; Türkiye’nin var oluş stratejisinin eski Türkiye’nin hayaletine beden temin etmek olmadığı izahtan varestedir. Türkiye şartlar ne olursa olsun, ulusal, bölgesel ve küresel gelişmeler ne şekilde seyrederse etsin varlığımıza gerekçe ve anlam temin eden ilke ve değerler doğrultusunda bir yapı ve ilişki oluşturmakla mükelleftir. Bu sadece ülkemizin ‘beka’ mücadelesinin gerekliliği gibi pratik/pragmatik bir kaygıdan değil aynı zamanda toplumsal mevcudiyetimizin, bireysel mevcudiyetimizin varoluşsal gerekliliğinden de kaynaklanmaktadır. Bugün gündemi meşgul eden yerel seçimlerin, daha birkaç ay önce yaptığımız genel seçimlerin anlamlı, bu ülkenin hak, adalet ve özgürlük temelinde yeniden inşasına yol verebilmesi de mücbir sebepler, akut gelişmeler, olağandışı vaziyet göndermeleri yerine ilke ve değerlere, müzakereye, katılıma, uzlaşma arayışına, siyasetin alan genişletmesine ve derinleştirilmesine bağlıdır. Söylem buna odaklanmalı, vurgu bunlara yapılmalıdır. Bugün vermemiz gereken esas ve esaslı mücadele budur ve üzerimizde dolaşan eski Türkiye hayaletinin ait olduğu yere huzur ve sükûnetle dönmesini temin edecek şey de budur.

Karar / 30.03.2019

The post Eski Türkiye’nin hayaleti appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Kendinden umudu kesmiş ve görevi devralması için gelecek nesli sorumluluk üstlenmeye çağıran bu dil ne şarkıyı söyleyenle, ne İsrail(liler) ile sınırlı. Zamanın ruhunu yansıtıyor esas itibariyle. O yüzden de bu vurguya biraz yakından bakmakta, söylenenin yanında dile gelmeyenin ne olduğuna bakmakta yarar var. ‘Biz beceremedik’ iki türlü okumaya da açık. Uğraştık, didindik ama yapamadık. Yaptıklarımızda, yapış tarzımızda problem yok. ‘Dolayısıyla yapamayıp sana havale ettiğimizi senin daha bir inançla, daha bir kararlıkla yapmanı bekliyoruz’ mesajı veriliyordur. Veya ‘yapmak için evet uğraştık, mücadele verdik ama beceremedik zira hesabımız, kitabımız yanlıştı’ da denilmek isteniyor olabilir. O yüzden ‘senden beklediğimiz bu hesabı düzeltmen, bizim yapamadığımız veya yanlı yaptığımız şeyi senin doğru yapman’ denmek isteniyor olabilir.

Veya biraz da şeytanın avukatlığı üstlenerek ‘Dünyaya iyi bak çocuk. Biz Beceremedik!’söyleminin küresel ölçekte işleyen bir pratiğin devamlılığını sağlamak üzere dile gelen bir manipülasyon olduğunu söylersek nasıl olur? Gündem edilen ve yarınlara bir sorun zamanımız almanağı şeklinde bırakılan şeylerin muhatap kılındığı pratiklere baktığımızda ‘Biz beceremedik!’ söylencesinin bir örtmece olduğu şüphesi bayağı güçlü bir hal alıyor. ‘Küresel ısınma’ şeklinde herkesin kabul ettiği bir sorun başlığımız var. Lakin bu soruna dair kimsenin kılını kıpırdatmadığı gerçeğini gördüğümüzde veya küresel ısınmayı mevcut kılan hatta giderek daha büyük bir sorun kılan iş ve işlemlere hiçbir çekince koymadan devam ettiğini görünce ‘Biz Beceremedik çocuk!’ söylencesine şüphe ile yaklaşmak kaçınılmaz oluyor. Tıpkı küresel ölçekte kulakları sağır eden barış söylencesine yerkürenin altını üstüne yüzlerce kez getirecek, insanlık için beşeri bir kıyameti gerçekleştirebilecek silah sanayisinin büyüyerek eşlik etmesi gibi. Veya özgürlük, demokrasi, insan hakları söylencesine savaşın, istilanın, ölümün eşlik etmesi gibi. Veya adil paylaşım, bölüşüm, kardeşlik söylencesine açlığın, sefaletin, sömürünün eşlik etmesi gibi.

 ‘Dünyaya iyi bak çocuk. Biz beceremedik!’ küresel örnekleri uzatılabilecek bu manipülatif yaklaşımın bizden ırak olduğuna kendimiz çok kaptırmayalım. Olanla olması gereken arasındaki bu uçurum, söz ile eylem arasında yaşanan tenakuz Nietzsche’nin evrenin kalbindeki metafizik yara olarak belirttiği şeyi anımsatıyor: ‘Şeyler olması gerektiği gibi değildir ve ne olması gerekeni tesis edebilir ne de olanı bağrınıza basabilirsiniz.’ Evet, bu tenakuz, bu çelişki, bu yırtılma Nietzsche’nin evrenin kalbindeki metafizik yarayı çağrıştırıyor olsa da esas itibariyle bu çağrıştırmanın da tıpkı ‘Biz beceremedik!’ söyleminde açığa çıkan gerçekliğe karartma uygulamadan, manipüle etmeden kaynaklandığını görmek durumundayız.

‘Dünyaya iyi bak çocuk / Biz beceremedik!’ gerçekliği çarpıtmanın yanı sıra çözümü de gelecek neslin sırtına bindirerek başka tür bir yanılsamaya neden olmaktadır. Bu çifte çarpıtmaya karşı uyanık olmak, varlığımızı mümkün ve makul kılan hak ve sorumlulukların peşinde yol almak durumundayız. Cehaleti arttıran eğitim söylencesine dikkat kesilmek boynumuzun borcudur. Şehri imar etmek yerine kendilerini ihya edenlerden hesap sormak boynumuzun borcudur. Kirletilen havanın, suyun, toprağın, nesilleri tükenen hayvan ve bitkilerin, sömürülen milyonlarca erkek ve kadının, yetimlerin, kimsesizlerin hakkını, hukukunu gözetmek ertelenmez vazifemizdir. Gündelik işleyişimizden küresel ölçekteki makro hadiselere uzanan bu vaziyetin ne bir kerelik iş ve işlemlerle ne de ‘Biz beceremedik!’ çarpıtmalarıyla karşılık bulması mümkündür. Kimin söylediğine ve söylenenlere ancak fiili işleyişin sağlaması üzerinden yaklaşmak bize yol açacaktır. Bunun da bizim bir şey olmamızla, yetkin olmamızla, ilke ve değerlerle kurduğumuz sahici ilişkiyle, onlara gösterdiğimiz sadakatle ilintili olduğu açık. Aksi taktirde sözün şehvetine kapılıp gerçeklikte kendimizi hükümsüz kılan iş ve işlemlerin ağında varlığımızı tıpkı bugün olduğu gibi anlamsızlaştırarak tüketmeye devam edeceğiz.

The post Evrenin kalbindeki metafizik yara appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Sivil toplum nedir?

Sivil toplum üzerine pek çok düşünür teori geliştirmiştir. Antik Yunan’dan Aydınlanmaya, Tocqueville, Bodin, Marx’tan Gramsci’ye kadar uzanan zengin bir düşünce alanı içinde sivil toplum kavramının izi sürülebilir. Şahsen ben yaklaşım olarak Tocqueville çizgisine yakınım.

Alexis de Tocqueville sivil toplumun ilk modern teorisyeni olarak kabul edilir. Siyasi yapının tepesinde yoğunlaşan çoğunluğun gücünün, merkezi iktidar tarafından kötüye kullanılma ihtimaline karşı örgütlü toplum olan sivil toplum olgusuna dayanır. Siyasal iktidarın, devlet kurumlarının doğrudan denetimi dışında kalan sivil birliklerin oluşturulması ve geliştirilmesi yoluyla kayıt altına alınması ve sınırsız iktidarının bu şekilde sınırlandırılmasının yerinde olacağını söylemektedir. Tocqueville göre, devletten bağımsız, çoğulcu ve örgütlü bir sivil toplum, demokrasinin olmazsa olmaz koşuludur. Her kim devlet ile sivil toplumun birleşmesini teşvik ederse, demokratik devrimi tehlikeye atmış olur. Önünde toplumsal engeller olmayan devlet iktidarı her zaman tehlikeli ve sakıncalıdır.

Bizde sivil toplum

Prof.Dr. Ömer Çaha’ya göre Türkiye’de STK kavramı, sivil toplumu “kuruluşlar”la sınırlı tutmaktadır. ‘Kuruluş’ ise Emniyette kaydı bulunan resmi kurumlara işaret eder. Devlet STK kavramıyla böylece sivil toplumu, siyaset biliminde ve demokratik toplumlarda sahip olduğu anlamın dışına çıkarmakta ve resmi bir alanla özdeş tutmaktadır. Bu da sivil toplumun, “devletin sivil toplumu” olması anlamına gelir. Çaha, Türkiye’de, sivil toplum kavramını son derece otoriter, hatta totaliter bir toplum modeli için kullananların sayısının azımsanmayacak kadar fazla olduğunu ve devletin dayattığı sivil toplum anlayışının, 28 Şubat sürecinde bu kavramı bir kisve olarak kuşanan grupların şahsında pratik hayatta açıkça sergilendiğini ifade etmektedir. Bu yönüyle 28 Şubat, siyasi ve ekonomik süreci daraltan bir manevra olmanın yanında, devletçi bir sivil toplum anlayışının da geliştiği bir dönemdir aynı zamanda.

Sonuç raporu ve malumu ilam

Gençlik ve Spor Bakanlığı tarafından Sivil Toplum Kuruluşları Gençlik Çalıştayları Sonuç Raporu Takdim Programı’nda bizlerle paylaşılan sonuç raporunun yarım saat süren özetinde birkaç husus Türkiye’de sivil toplumun haline dair çok şey söylüyordu.

İlki çalıştaya katılan yüzlerce STK’nın finans durumlarına ilişkin bilgiydi. Sonuç raporundan öğrendiğimiz kadarıyla yapılan bu çalışma kapsamında çalıştaylara katılan STK’ların finans kaynaklarının neredeyse tamamına yakını devletten aldıkları projelerdi.

İkinci husus ise çalıştaya katılan STK temsilcilerinin STK (Sivil Toplum Kuruluşu) kavramından ne anladıkları üzerineydi. Buna göre STK temsilcilerinin çoğunluğu sivil toplum faaliyetini hayırseverlik ve insani yardım olarak tanımlamaktaydılar.

Üçüncü husus ise bizde STK’ların “sivil toplum” kavramına ihanet edercesine nasıl konumlandıklarını gösteriyordu. Dikkat çekici biçimde raporun ‘beklentiler’ kısmında çalıştaylara katılan STK temsilcileri devletin kendilerine daha çok yardım etmesini talep ediyorlardı. 

Sonuç raporunun takdiminden önce açılış konuşmasını yapmak için kürsüye gelen Gençlik ve Spor Bakanı Sayın Mehmet Muharrem Kasapoğlu, sonuç raporunun bizleri muhasebeye davet ettiğini söylemişti. Sonuç raporunu dinledikten sonra gördüm ki Sayın Bakan haklı. Ne var ki sonuç raporu çift taraflı bir muhasebeye davet niteliğinde.

Bugün özellikle bürokraside görev yapmakta olan Ak Parti kadrolarının çoğunluğu geçmişte çeşitli STK’larda görev yapmış kişiler. Dolayısıyla sivil toplum çalışmalarına yabancı değiller. Bu nedenle devlet ve STK eklemlenmesinin eklemlenen STK üzerinde ne denli öldürücü bir etkiye sahip olduğunu ya da olacağını öngörebilecek bir müktesebatları vardır diye düşünüyorum. Zira devletle eklemlenen bir sivil toplum, toplumun aleyhine bir alan daralması anlamına gelmektedir. Sivil toplum üzerine çalışan pek çok teorisyene göre sivil toplum ve devlet arasında illa bir çatışma olması gerekmemektedir. Dolayısıyla devletin kendisine çeki düzen vermesine ön ayak olacak bir sivil alanı besleme kuruluşlar yaratarak kurutması, kendisi için de çürütücüdür.

Devletle eklemlenmeye koşar adım giden ve sivil toplum bilincine sahip olmayan bir STK’cılık ile kendisine bağımlı ve besleme bir sivil toplum yaratmak isteyen bir iktidar gerçekte kendilerine hiç de iyi davranmamaktadır. Kendi ayakları üzerinde duramayan hiçbir yapı özerkliğini muhafaza edemez. Özerkliğini yitirenlerin özgünlükleri de yoktur. O bakanlık senin şu bakanlık benim diyerek oradan oraya savrulan ve daha baştan ‘baştan çıkarılmaya’, ‘ayartılmaya’ hazır bir görüntü vererek asıl işlevinden firar eden bir STK’cılıktan bu ülkeye bir hayır gelmez. Öte yandan onlara kanat gerelim, anlayışı da aslında hiç kimseye bir iyilik yapmadığı gibi hem devleti hem toplumu çürütmektedir.

NOT: Sivil toplum kavramının detaylı bir analizi için Seyfettin Aslan’ın “Sivil toplum: Kavramsal değişim ve dönüşüm” isimli makalesine bakılabilir.

The post Ali Aydın Bakanlığın Raporu Üzerinden Sivil Toplumu Tartışmaya Açıyor appeared first on Özgür Eğitim-Sen.