Eskişehir’de uzun yıllardır kuruma ait veya tahsisli hizmet aracı olmayan ilçelerden biri de Alpu İlçe Millî Eğitim Müdürlüğüdür. İlçedeki eğitim-öğretim faaliyetleri, 3’ü kırsal mahallelerde yer alan toplam 9 binada yürütülmektedir. Bu kırsal yerleşim yerlerinden Sakarıkaracaören Mahallesi Alpu ilçe merkezine 40 km, Osmaniye Mahallesi 14 km, Bozan Mahallesi ise 13 km mesafededir.

Söz konusu okullardaki eğitim faaliyetlerinin organize edilmesi, denetlenmesi, rehberlik yapılması, sosyal ve kültürel etkinliklere katılım sağlanması ile ilçeyi ziyaret eden üst düzey yetkililere eşlik edilmesi için resmi bir araç kullanımı zorunluluktur.

Ayrıca Alpu ilçesine her yıl, ağırlıklı olarak Şanlıurfa’dan gelen 1000 ila 2000 arasında mevsimlik tarım işçisi aile göç etmektedir. Bu sayı her geçen yıl artmaktadır. Aileler, dört büyük çadır bölgesinin yanı sıra tarlaların yakınlarında da konaklamaktadır. İlçe merkezine kilometrelerce uzaklıktaki bu noktalarda nisan ayından kasım ayına kadar yaklaşık 7 ay kalan ailelerin, okul çağındaki çocuklarının tespit edilmesi ve eğitime kazandırılması için araca ihtiyaç duyulmaktadır.

Bunun yanı sıra;

• Okul bulunmayan kırsal mahallelerdeki taşımalı eğitim sürecinin sağlıklı yürütülmesi ve denetlenmesi,
• İlçenin sosyolojik yapısından kaynaklanan yüksek devamsızlık oranlarının düşürülmesi için öğrenci ailelerinin ziyaret edilmesi,
• İl Millî Eğitim Müdürlüğü ve diğer kurumlardan kitap, temizlik malzemesi ile resmi evrak gibi materyallerin taşınması,
• İl merkezinde düzenlenen, tam gün izinli sayılmayan toplantı ve etkinliklere katılım sağlanması,

gibi gerekçelerle Alpu İlçe Millî Eğitim Müdürlüğünün hizmet aracı ihtiyacı bulunmaktadır. Aynı veya benzer sebeplerden dolayı Seyitgazi, Sivrihisar, Beylikova gibi diğer ilçelerin de hizmet aracı ihtiyacı mevcuttur.

Özgür Eğitim-Sen olarak; Millî Eğitim Bakanlığının, Alpu ilçesi gibi acil hizmet aracı ihtiyacı olan yerler başta olmak üzere hizmet aracı ihtiyacı olan tüm ilçe millî eğitim müdürlüklerini tespit etmesini ve bu mağduriyetleri giderecek araç tahsislerini ivedilikle gerçekleştirmesini talep ediyoruz.

İl Millî Eğitim Müdürlerine de çağrımız; görev yaptıkları illere bağlı ilçelerin ihtiyaç ve sıkıntılarını görmezden gelmemeleri, “kariyerime zarar verir” kaygısıyla bunları sümen altı etmemeleri, ilçelerin ihtiyaç ve sıkıntılarını gidermek konusunda ellerinden gelen gayreti göstermeleridir.

                                                           Abdulğani DEMİR      

Özgür Eğitim-Sen Eskişehir İl Temsilcisi

The post MEB, İlçe Millî Eğitim Müdürlüklerine Araç Temin Etmekten Aciz mi? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İlçe Milli Eğitim Müdürü olarak atanabilmek için aranan kıdem ve deneyim kriterleri şunlardır:

• En az 4 yıl okul müdürlüğü yapmış olmak,
• En az 2 yıl şube müdürlüğü görevinde bulunmuş olmak
• Veya bu yöneticilik görevlerinde toplamda en az 4 yıl asaleten çalışmış olmak.

Atanmak için aranan ölçütler yalnızca bunlardan ibarettir. Dolayısıyla 1 milyon nüfuslu bir ilçeyi de yönetseniz, 2 bin nüfuslu bir ilçeyi de yönetseniz aranan kriterler değişmemektedir. Bu basit kural nedeniyle, hiçbir birikim ve yönetim tecrübesi olmayan bir kişi ülkenin en büyük ilçesine atanabilirken; ciddi bir tecrübe ve liyakate sahip başka bir kişi çok küçük bir ilçeye atanabilmektedir.

Mevcut Yapı ve Atama Sorunları

Mevcut tablo, İlçe Milli Eğitim Müdürlerinin seçimi ve atanmasının tamamen il/ilçe dinamiklerine bırakıldığını ortaya koymaktadır. Bu makamlar; siyasilerin, iktidara yakın sendikaların ya da bakanlığın güçlü bürokratlarının inisiyatifine terk edilmiştir. Bakanlık nezdinde, bu makamlara kimin getirildiğinin yapısal bir önemi bulunmamakta; Bakanlık için o makamı dolduran kişinin niteliği bir anlam ifade etmemektedir. Bakanlık, başlatacağı ve yürüteceği hiçbir projede bu 922 ilçe müdürünün fikir, düşünce, eleştiri ve önerilerini alma ihtiyacı duymamaktadır. Bakanlık, sadece kendilerinden talimatları, projeleri ve planları uygulayan birer figüran rolü üstlenmelerini beklemektedir.

Eğitim ve Rotasyon Eksikliği

Bakanlık, İlçe Milli Eğitim Müdürlerini göreve başlatırken ya da görevlerini yürütürken herhangi bir eğitime tabi tutmamaktadır. Onlara biçtiği rol gereği buna ihtiyaç duymadığı görülmektedir. Çünkü İlçe Milli Eğitim Müdürlerinin atanmasının kolaylığı kadar görevden alınmaları da kolaydır. Bu yöneticiler sistem içinde kolayca gözden çıkarılabilir bir konumda görüldükleri için onları eğitmek adına zaman, emek ve bütçe harcanmasına gerek duyulmamaktadır.

Yukarıda sayılan tüm sebeplerden dolayı Bakanlık; İl Milli Eğitim Müdürleri, şube müdürleri ve şefler ile sürekli iletişim halinde olduğu, onlarla eğitim-öğretim yılı içinde birçok toplantı, eğitim ve etkinlik düzenlediği halde, ilçe müdürleri ile bunları yapma gereği duymamaktadır.

İlçe müdürlerinin yer değişiklikleri de belirli bir süreye ve kurala bağlanmamıştır. Bir ilçe müdürü, kendisinden rahatsız olan ve onu değiştirebilecek güçte bir irade ortaya çıkana kadar aynı ilçede uzun yıllar görev yapabilmektedir. Bir müdürün görevden alınması çoğunlukla başarısızlık kaynaklı değildir. Genellikle ilçede yaşanan olumsuz bir durum neticesinde kurban edilmekte ya da kendilerinden rahatsız olan veya yerlerine göz koyan nüfuzlu bir gücün devreye girmesiyle görevden alınmaktadırlar.

Mevcut durumda görevde kalmak, yer değişikliği yapmak veya görevde yükselmek açısından başarılı ya da başarısız ilçe müdürleri arasında hiçbir fark yoktur.

Hak Kayıpları ve Mağduriyetler

Bu sistemsizlik, İlçe Milli Eğitim Müdürleri için şu garip ve adaletsiz tabloyu ortaya çıkarmıştır:

• Göreve atandıklarında her işi kendi gayretleriyle öğrenmek zorundadırlar; kurumsal bir oryantasyon veya destek eğitimi alma şansları yoktur.
• Katıldıkları değerlendirme veya istişare toplantılarında fikir, eleştiri ve öneri sunma hakları bulunmamaktadır; sadece söylenenleri sorgusuz sualsiz yerine getirmekle yükümlüdürler.
• Bakanlık yetkililerine sahadan bilgi aktarma veya yürütülen projeler ile eğitim öğretim faaliyetlerinde yaşanan sıkıntıları iletme adına belirli dönemlerde doğrudan toplantı yapma imkanından yoksundurlar.
• Makamları vardır ancak makam tazminatları yoktur.
• Temsil görevleri vardır ancak temsil gideri ödeneği isteme hakları yoktur.
• Öğretmenlik mesleğinden gelmişlerdir ancak Uzman Öğretmenlik veya Başöğretmenlik tazminatlarından faydalanamazlar.
• Görevden alınıp öğretmenliğe dönseler bile, Öğretmenlik Meslek Kanunu’ndaki geçici maddeler nedeniyle (öğretmenlikte geçen süreleri yeterli olsa dahi) Başöğretmen unvanı alamamaktadırlar.
• Normal şartlarda, kazanılmış bir hak olarak yer değişikliği (rotasyon/tayin) talep etme hakları yoktur.
• Görevlerini çok başarılı şekilde icra etseler bile, mülki idare amirliği (kaymakamlık) sisteminde olduğu gibi küçük bir ilçeden büyük bir ilçeye ya da şartları daha iyi bir yere geçiş yapma veya üst bir göreve yükselme şansları bulunmamaktadır.

Özgür Eğitim-Sen Olarak Taleplerimiz

Özgür Eğitim-Sen olarak; bu makama yönelik daha objektif, verimli ve kurallı bir kariyer sistemi getirilmesini ve mali hakların iyileştirilmesini talep ediyoruz. İlçe Milli Eğitim Müdürlerine makam tazminatı verilmesini, kurumsal temsil gideri bütçesi ayrılmasını, Uzman Öğretmenlik ve Başöğretmenlik hususundaki mağduriyetlerinin giderilmesini istiyoruz.

Kaymakamlık sisteminde olduğu gibi, küçük ve az gelişmiş ilçelerden büyük ve gelişmiş ilçelere dikey geçiş yapılabilmesini sağlayacak, bu geçişleri objektif kurallara bağlayacak yapısal çalışmaların bir an önce hayata geçirilmesini önemle talep ediyoruz.

Abdulgani DEMİR

Özgür Eğitim-Sen Eskişehir İl Temsilcisi

The post İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü Değersiz Bir Makam mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

“Gelecek nesiller, ortalık çoktan aydınlanmışken bizim bir kez daha böylesi bir karanlık içinde yaşamak zorunda kalmamızı kavrayamayacaktır.”

Calvin’e karşı düşünce ve inanç özgürlüğünün savunuculuğunu yapan Fransız ilahiyatçı Sebastian Castellio, insanların inancından dolayı baskı ve işkence gördüğü, her türlü karşıt düşüncenin sert biçimde bastırılarak diri diri yakıldığı bir ortamda yukarıdaki sözleri dile getirmişti. Gerçekten de bakıldığında ortalığın aydınlandığını düşündürten pek çok emare görmek mümkün.

Sahip olduğumuz imkânlar ve araçlar, hak ve özgürlükler anlamında yükselen standartlar önümüzde. Ancak kimi kritik anlarda yaşadıklarımız etrafımızı saran iyimserliğin yerleşik düzene örtülen ince bir tül olduğu intibaını uyandırıyor. Tülün altında görünmez kılınan yapının, arkada bırakıldığı düşünülen düzenin hoyratlığı ile karşı karşıyayız.

Dolaşım ağındaki söylem gittikçe sterilleşirken tülün inceldiği yerde açığa çıkan küresel sistem maalesef güç temelinde işlerin seyrettiğini çarpıcı bir şekilde gösteriyor. İsrail-Filistin özelinde yaşadıklarımız tam da bu ölçekte yaşadıklarımızın kristalleşmiş hâli. Adeta günümüz dünyasının turnusol kağıdı bu ölçek.

Temel haklar, insani değerler, bunlara yaslı şekilde işlediği söylenen düzen, küresel ilişki ağı, basın-yayın organlarının tutumu vs. Habermas’ın söylem evreninden ödünç alırsak “yaşam dünyası” tabiri caizse “sistem dünyası” tarafından bloke edilmiş, nefes alamaz bir noktaya savrulmuş durumdadır.
Düzeniyle, ilişkileriyle, kurumlarıyla mevcut sistem adeta kendi özel gündemi ve işleyişi doğrultusunda işliyor. Yaşam dünyası ise imkânlarıyla ayakta kalacak, sistem dünyasının oluşturduğu tahakkümü püskürtecek bir güçten, kavrayıştan uzak hatta yoksun. Gelgelelim sistem dünyası direnç oluşturacak her tür varlık karşısında tahakküm sistematiğine can verecek mekanizmaları üretmekte, yaşam dünyasının insani, ahlaki beklentilerini manipüle edecek ölümcül dokunuşlarda bulunmakta pek mahir. Karşımıza çıkan husus bu. Tam da “egemen olan istisnaya karar verendir” tespitinde dile geldiği üzere İsrail, tüm bağlantılarıyla istisna olduğunu ve dolayısıyla layüsel bir pozisyonla hayat sürdüreceğini açıklıyor. Açıklamakla kalmıyor yaşam dünyasının yükselen insani standartlarının hayat bulmasını temel vazife edindiğini belirten kesimlerin İsrail’in bu imtiyaz arayışına nasıl destek sunduklarını, nasıl bunda bir sakınca görmediklerini çarpıcı bir şekilde gösteriyor aynı zamanda.

Filistin’in haberlerin ağında nasıl bir dille mahkum edildiğini daha doğrusu Filistin dolayımında yaşanan vahşetin ne tür söylem dokunuşuyla çarpıtıldığını hayretle izliyoruz. Bu şartlar içerisinde şüphesiz mesele sadece İsrail ve küresel ölçekte İsrail’in istisnai durumuna matuf çalışan ilişkinin deşifresi ile sınırlı olamaz. Ortadan bölünen modern dünyanın yaşam dünyası ile sistem dünyası arasında insanlığımızı yitirmeden bu açığı gidermek, insani-ahlaki bir alan tesis etmek mecburiyeti ile karşı karşıyayız. Meseleyi bir tür özcü okumayla aidiyetler üzerine temellendiren yerleşik kabullerin ötesine taşımak, yaşam dünyasının çarpıtılmamış, bloke edilmemiş hissiyatının ete kemiğe bürüneceği mekanizmaları oluşturmak olmazsa olmaz olarak karşımızda duruyor.

Mevcut yabancılaşmayı sürdürerek, çıplak gücün, güç istencinin varlığını kabul ve meşru görerek gücün el değişimine odaklanan bir bakışın yabancılaşmanın kalıcılaşmasından ve derinleşmesinden öte bir anlamı olmayacaktır. Çıplak güç temelinde yapılanmış bir sistem dünyası herşeyi araçsallaştırıyor, anlamsız bir uzantıya dönüştürerek değersizleştiriyor. Herşey sistemin, gücün statükonun enstrumanına indirgeniyor.

Hukuk, medya vs.“Jaques Derrida 22 Eylül 2001’de Theodor Adorno ödülünü alırken yaptığı konuşmada DTM saldırılarına ilişkin şöyle demişti: 11 Eylül kurbanları için hissettiğim kayıtsız şartsız şefkat şunu yüksek sesle söylememin önüne geçmiyor: bu suç konusunda siyaseten suçsuz olan kimse olmadığına inanıyorum.” Zizek bu alıntıyı yaptıktan sonra “tek gerçek “sonsuz adalet” bu öz-ilişkilenmedir, resme kendini de dahil etmektir.” tespitinde bulunmaktadır. Öz-ilişkilenmenin, resme kendini dahil etmenin olmadığı yerde statükonun belirlediği çerçeve içinde konumlanmak ve mücadeleyi bu konumlanışla sınırlı görmek esas itibariyle yerleşik ufka teslim olmaktır.

Sorunu besleyen ve büyüten bu ufkun şüphesiz mevcut sistemin aklına-mantığına-kurgusuna uygun bir performans ortaya çıkardığını tam da bu uygunluk doğrultusunda performanslar çıkarmak üzere yürürlükte olduğunu ciddiyetle görmek gerekiyor. Ötekinin mahkumiyetinde tüketilen bir okuma hem sınırlı hem de dolayısıyla gerçekçi değil. Bu açıdan ezen-ezilen çelişkisinde bir düzenek oluşturan mevcut dünyanın insandışılaştırıcı doğası için oluşturulup akredite edilmiş çaresiz stratejiler girdabında sisteme can suyu olmak yerine bu düzeneği sorgulayan, aşan bir bir ufka, bir pratiğe alan açmak zarureti ile karşıyayız.

Tahsis edilmiş olanla iktifa, burada rol paylaşımına razı gelme bir noktadan sonra anlamsızlaşmak düzenin işlerliğine olanak sağlamaktadır. Sınırlarını sorgulamaktan uzak tutulduğumuz bu ufuk, kendi kendini besleyen bir mekanizma olarak kendi devinimini bu ufkun mantığını kabullendirmek üzerinden temin etmektedir. İsrail-Filistin hattındaki bu ufkun sınırlarını parçalayacak hamle yürürlükteki karşıtlığın sahte, anlamsız ve önemsizleştirilmesiyle ilgili değil. Tersine çok önemli, anlamlı ve hayati olan bu karşıtlığın anlamı bir çözümle aşılmasını engelleyen ve bir öz-ilişkilenmeyi, resme kendini dahil etmeyi muaf tutarak ötekini, sorumluluğu, ahlaki olanı göz ardı eden bir varoluş tarzına alan açıyor. Bu bir girdaptır, bir tuzaktır. Duygu dünyamızı alt-üst eden kışkırtmalarla yönlendiren ve yönlendirdiği yerde öz saygımızı yitirten, insanlık ve gelecek için umutsuz kılan bu nekrofil kuşatmayı yarmak çok daha büyük bir ufku kuşanmakla mümkün.

Öz-ilişkilenmeyi mümkün kılacak, resme kendimizi dahil edecek ve şüphesiz ötekinin sorumluluğunu da alacak bir ufuk sadece teorik bir fantezi olarak değil ayrıca bu ufkun gereksinimlerini karşılayacak yapılar ve ilişkiler tesis ettirercek diriltici bir varoluş hamlesiyle mümkün. Tabi kritik nokta bu ufka, öz-ilişkilendirmeye, resme kendimizi dahil etmeye mevcut halimizle yetinerek katkı vermemizin ne kadar mümkün olduğudur.İşbirlikçi bir psikanalizin yapmaya çalıştığı gibi kişiye kendisini sosyal gerçekliğin taleplerine uyumlu hale getirmenin yolunu göstererek bu işin içinden çıkamayız.

Bunun yerine gerçeklik denen şeyin kendisinin nasıl kurulduğunu ve işlediğini açığa çıkarmak ve yüksek standardın peşinde yol almak zaruret ile karşı karşıyayız. Zorbaların zorbalıklarına, zalimlerin zulümlerine engel olacak ve mağdurların mağduriyetleriyle neredeyse teselli buldukları bir çaresizliğin yaşattığı zilleti söküp atacak şey standartları yükseltmeye devam etmek ve yükseltilen standartları koruyup kollayacak mekanizmaları oluşturmaktır. Aksi taktirde gelecek nesiller Castellio’nun belirttiği gibi ortalığın çoktan aydınlandığı yerde yaşadığımız vahşete şaşırmaktan ziyade bizatihi vahşeti yaşamaya devam edecekler. Hatta belki de vahşet dünyanın altını üstüne getireceğinden bir gelecek nesil bile olmayacaktır.

Abdulbaki Değer / özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

Karar

The post Çıplak güç, yükselen standartlar ve mevcut ufka teslim olmamak! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Birincisi faili dolayısıyla sorumluyu ortadan kaldıran, görünmez kılan politik doğruculuk meselesi. Soyut, spekülatif bir tartışmanın içerisindemiyçesine doğruyu, olması gerekeni dile getiren daha doğrusu tüm mevzuyu burada tüketen bir yaklaşımdan bahsediyorum. Savaşın kötülüğünden, insanların ölmemesinden, sivillerin korunması gerektiğinden bahseden bu yaklaşım yakıcı gerçekliğin, tarihsel-toplumsal bağlamın, ilişki ağının, sebep-sonuç bağlantılarının ne olduğuna ilişkin bir şey söylemiyor, söylemeyi tercih etmiyor. Elbette diğer uçta bizi reel-politiğin onanmasına vardıracak ateşli bir eklemlenmeden bahsetmiyorum. Doğruları, olması gerekeni yeryüzüne indirmek, tarihe sokmak, bağlamın içine yerleştirmek gibi bir insani varoluştan bahsediyorum. Doğruları, ideali, olması gerekeni hayatla, hayatın içinde cereyan eden çatışmalarla etkileşime sokma gerekliliğinden bahsediyorum. Şüphesiz meselenin burada bitmeyeceği aşikar. Zira bu etkileşimin ardından ortaya çıkan uzlaşıyı hayata geçirecek mekanizmaların varlığı ve işlerliği gibi çok daha büyük bir eşik bizi bekliyor ve bu da çok daha büyük bir sorumluluğu ve performansı gerekli kılıyor.

İkinci bir durum da mağdurlaştırma siyaseti olarak tanımlayabileceğimiz husustur. Hayatın olağan seyri içinde oluşan ve her tür tahakküm ilişkisini barındıran durumu sorun etmek, tartışmak, çözüme kavuşturmak yerine bir anlamda uzun zamana yayılmasıyla normalleşen bir anomaliye neden çomak sokulduğunu sorun eden, mevzuyu burada tüketen bir yaklaşım olarak karşımıza çıkıyor mağdurlaştırma siyaseti. Yaygın ve çarpıcı bir siyaset türü bu. Mağdurlaştırma zaten ayrımcılığa, kötü muameleye, aşağılanmaya, ölüme uğrayanların uğradıkları haksızlığı dillendirme imkânından yoksun bırakılması hatta bu uğradığı haksızlığı dile getirme, bu haksızlığa karşı koyma çabasından dolayı ayrıca mahkum edilmesi anlamını taşımaktadır. Gerçekliğe karartma uygulayan, gerçekliğin dehşetinden, baş edilemezliği nden kaçan bir savunma mekanizması boyutu da barındırıyor içinde şüphesiz.

Ancak yukarıda da değindiğim politik doğruları dile getirerek bir anlamda mağdurun mağduriyetini bozmamasını, mağduriyetin gerekliliklerine halel getirecek bir performanstan kaçınmasını talep eden bu siyaset, nihayetinde yerleşik ezen-ezilen çelişkisinin varlığını ve giderilmesini değil aynıyla devamını sağlayan bir alan açıyor. Mağduriyeti oluşturan ortamı, işleyişi, ilişkiyi tartışmadığımız, mağduriyete yol açan failleri mahkum etmediğimiz yerde mağdurun mağduriyetine ilişkin feryadının ölçüsüzlüğüne odaklanan siyaset mağdurlaştırma siyasetidir ve özünde var olan insandışılığın devamına neden olan faktörlerden birisidir.

Bilindiği üzere haritalar görece istikrarlı sınırlara işaret ederler. İsrail ve Filistin özelinde istikrarlı sınırlardan bahsetmek mümkün değil. Her gün, dikkat edelim her gün, İsrail lehine Filistin aleyhine değişen sınırların varlığı sadece basit bir alan hakimiyeti kavgası olarak görülemez. Açık cezaevine dönüştürme, yerinden etme, yerinden edilenlerin yerlerine yeni yerleşimci yerleştirme, en temel insani ihtiyaçların bile İsrail’in onayına bağlanması vs. gibi sayısız insandışılığın sistematik şekilde yaşandığı yerde mağdurların neden mağdurluklarına halel getiren bir performans sergilediklerine ilişkin bir okuma yapmak yürürlükteki işleyişi görmezden gelmek, yaşanan insandışılığı onamaktır. Hele hele ABD gibi Batılı güçlerin mağdurların feryatlarını, itirazlarını gerekçe göstererek mevcut işleyişin aynı düzlemde devam ettirilmesine yönelik destekleri ise ne tür çarpık ve insandışı bir gerçekliğin yaşanmakta olduğunun tescili anlamına geliyor.

Buradan sivilleri de kapsayan saldırıların yerindeliğine ilişkin bir şey söylemiyorum. Elbette sivil insanların, çocukların, yaşlıların öldürülmesi yanlıştır. Öldürmek şüphesiz yanlıştır. İnsanı yaşatmak, onuru ve izzetiyle yaşatmaktır esas olan. Ancak nihayetinde hiç birşey söylememenin başka bir versiyonu olan bu sözlerin anlamının olmadığı da ortadadır. Küresel sistemin istisnası olarak hareket eden ve malesef böyle hareket etmesi de kabul edilen İsrail’in politik-teolojik yayılım sahasında olması hasebiyle suçluya dönüştürülen Filistin ve Filistinlilerin şüphesiz bir dehşet çemberine alındıkları ortadadır. Hamas’ın, İslami Cihad’ın, El-Fetih’in kısacası Filistinlilerin bu yayılım karşısında uysal bir mağdur pozisyonunda yaşadıklarına razı gelmelerini veya tepkilerini mağdurlaştıranların öfkesini kabartmayacak bir kıvamda dile getirmelerini beklemek bu insanların içinde oldukları ağır, tahripkâr koşulları göz ardı etmektir. İnsanlıkdışı koşullarda sürdürülen bir hayatın, yok etmeye yönelmiş bir saldırının neden estetik bir mücadeleyle karşılık bulmadığını sorun etmek mağdurlaştırma siyasetinin tahakküm ilişkilerini can vermek dışında bir anlamı olamaz.

İsrail sadece Filistinlilere yönelik amansız, ilkesiz bir yok etme siyasetinin sürdürücüsü olan bir varoluş stratejisi sürdürmüyor. Filistinlilerin sistematik şekilde ölümü ve insandışılaşmasının yanında bağ ve bağlantılarıyla küresel sistemi de denetimsiz bir güç istencinin girdabına sokuyor. Daha çok şiddet üretme kapasitesine sahip olmasının yaşadığı güvenlik açığını kapatacağını varsayan İsrail sadece muhtaç olduğu güvenlikten yoksun kalmıyor. Bu anaforda savrulduğu müddetçe aynı zamanda insanlıktan çıkmanın sınırlarını da zorluyor. Tam da gücüyle mağrur olarak egemenlik sürdüğü yerde bu tarz bir varoluşun kendisi bile esasında en büyük lanet, en ölümcül ceza olarak değerlendirilmelidir.
Yazıyı Chava Alberstein’ın muhteşem “Had Gadia” şarkısındaki çarpıcı sözlerin bir kısmıyla bitirelim:

Bunca delilik ne kadar daha sürecek böyle?
Bu gece başka bir soru düşündüm.
Zalimin mazlum ile celladın kurban ile
Dönüp durduğu bu dehşet çemberi
Bunca delilik ne kadar daha sürecek böyle?

***

Eskiden uysal bir kuzuydum, sonra bir kaplan oldum ve vahşi bir kurt.
Güvercindim önceden, bir ceylandım, bugünse bilmiyorum ne olduğumu.

Abdulbaki Değer/ özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

Karar

The post Politik doğruculuk, mağdurlaştırma siyaseti ve kırılmayan dehşet çemberi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Sorunlarımızı bağlamından, bağlantılarından bağımsız konuşuyoruz maalesef. Sanki yaşadığımız hayat birbirinden bağımsız kompartmanlardan oluşan mekanize bir yapıymış gibi kabul ediyoruz. Aksayan bir yer olduğunda onu parçası olduğu ekosistemle birlikte ele almayı düşünmüyoruz. Sorunun çıktığı yerle sınırlı olduğunu dolayısıyla çözümün de orayla mukayyet olduğunu varsayıyoruz. Hayatı teknik bir bakışın kıskacına alan bu yaklaşımımız şüphesiz sorun çözücü olmadığı gibi ayrıca sorunların kronikleşme zeminini oluşturuyor. Eğitim-öğretim alanımız büsbütün bu yaklaşımın egemenliğinde can çekişiyor.

Teknik bakış olarak nitelendirdiğim bu yaklaşım sadece bilgi eksikliğiyle ilintili olan bir mahkumiyeti ifade etmiyor. Şüphesiz önemli olan husus alana ilişkin bilgi eksikliğidir. Bu olmadığında teknik bakışı operasyonel bir şekilde kullanan ve maalesef ülkemizde neredeyse yönetimin ana varoluş biçimine dönüşen yapısal müdahaleleri ne tartışmak dolayısıyla da ne de püskürtmek mümkün hale geliyor. Adeta toplumun alan kavrayışındaki zafiyetini kendi politik çıkarları için bir manivelaya dönüştürenler bu eksikliği bir norma dönüştürerek mevcut düzenin muhafazasına zemin oluşturuyorlar.

Aksi taktirde 85 milyonluk bir ülkenin eğitim-öğretim tartışmasının önlük ve mülakat gibi başlıklarda açığa çıkmasının başka da bir izahı nasıl mümkün olabilir? Öğretmenin nitelik probleminin yapılacak mülakat uygulamasıyla giderileceğini söyleyen resmi anlatı çok açık ki eğitim-öğretim alanında ne herhangi bir sorun görüyor ne de anlamlı bir çözümün peşinde olacağını belirtiyor. Ülkemizde öğretmen niteliğiyle ilgili sorunu ÖSYM alan testi sonuçları ve yenilikleri takip etmedeki sıkıntı üzerine oturtan ve bunlardan hareketle  çözümü mülakat uygulamasında gören, soruna ilişkin denklemi bu şekilde kuran bir bakış sadece yetersiz değil aynı zamanda gerçekliğe karartma uygulayan bir bakıştır. Çünkü sorunu bağlamından koparıyor, bağlantılarıyla ilişkisini göz ardı ediyor. Öğretmen nitelik probleminde; öğretmen adayının eğitim fakültesine alımını, yetiştirilme sürecini, buradaki içeriği, işleyişi ve nihayetinde değerlendirilme ve mezun  edilme sistematiğini, atanma şeklini, öğretmenin öğretmenlik yaptığı koşulları, rehberlik ve denetim mekanizmasını, hizmetiçi organizasyonunu hesaba katmadan hele hele bütün bu anlatılanların hangi ülkede, ülkenin hangi koşullarında gerçekleştiğine bakmaksızın bir tartışma açmak, bir sorun tespit etmek ve buradan hareketle bir çözüm ileri sürmek için ya ne yaptığınızı bilmemeniz veya mevcut düzende hiçbir değişikliğe gitmemek için bahane üretiyor olmanız gerekiyor.

Öğretmenin nitelik probleminin olduğunu kabul ettiğimiz yerde anlamlı bir çözüm bulmamız için ancak bu nitelik problemin nereden, nelerden kaynaklandığına ilişkin bir okumamızın, anlamlı bir araştırmamızın, incelememizin, analizimizin olması gerekiyor. Bunu bileceğiz ki ileri sürdüğümüz çözümümüzün bir anlamı olabilsin. Aksi taktirde sorunun neden, nereden, nelerden kaynaklandığını bilmeden çözüm üretmek yukarıda da belirttiğim gibi ancak yürürlükteki düzen değişmesin diye yüzeysel iş ve işlemler tesis etmek demektir. Türkiye’de de geniş toplum kesimleri hayatın tüm alanlarına ilişkin vasilik ilişkilerine girmeyi peşinen kabul ettiği için, bu tarz bir ilişkiye alınmaya itiraz etmediği için alan kavrayışı vasilerinin kendileri için taktir ettiğiyle sınırlı oluyor. Bir anlamda vasilerin bizim için uygun gördüğü şeye inanmak anlamına gelen bu durum zaten çözümlerin neden çözüm olamayacağını kendi başına gösteriyor. Kendi varlığı, varoluş tarzı problemli olanlardan, bu tarz bir ilişkinin yerleşik hale geldiği yerden çıkacak çözüm de ancak mülakat gibi bir saçmalık olabilir. Aksi taktirde ‘öğretmenin nitelik problemi var, öğretmenin bilgisi güncel değil o halde mülakata getirmemiz lazım’ şeklindeki bir okumanın hayatımızda yer almasının başkaca bir anlamı nasıl olabilir?

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Mülakat Tartışmamız Neyi Gösteriyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Ulusça her yıl olduğu gibi bu yıl da Türkiye’de şüphe uyandıran çekince koyan hiçbir soruyu aklımıza getirmeden ‘yeni’ eğitim-öğretim yılına merhaba diyoruz. Devralındığından beri anlamlı hiçbir değişime konu olmadığı halde bu eğitim-öğretim faaliyetlerinin yapıldığı her bir yıl için de cüretkâr bir biçimde “yeni” ifadesini kullanıyoruz.

Yapıp ettikleri ile hemhal olan insanın düşünmek için durması ne kadar elzemse, yapageldiklerini aralıksız bir biçimde tekrar edenlerin düşünmek için durak olacak bir aralığı kaçırdıklarında düşünme yoksunluğu içinde olmaları o kadar mukadderdir. Eğitim alanında ortaya çıkan devasa düşünme açığımızın bir nedeni de bu olabilir. Zira klişeler, standartlaşmış ifade ve davranış kodları ile hiçbir yerde durmadan ve hiçbir engele takılmadan “pürüzsüz” bir biçimde ilerleyerek günleri, haftaları ve yılları geçirebilirsiniz. Arendt’in tabiriyle klişelerin, standartlaşmış ifade ve davranış kodlarının gerçekliğe karşı, yani tüm olayların ve olguların salt varoluşlarıyla düşünmemizde uyandırdıkları ilginin düşüncemiz üzerindeki taleplerine karşı bizi korumak gibi bir sosyal işlevi vardır. Kuşkusuz bu taleplere sürekli karşılık vermek durumunda kalınsa bir yorgunluk hali olurdu. Ne var ki böylesi bir talebin varlığından tamamen bihaber olmak yorgunluktan çok daha yüksek bir maliyeti karşımıza çıkarıyor. Türkiye sathında o maliyetle temelden yüzleşebilme adına öne çıkan herhangi bir düşünce, yaklaşım yahut kavrayışın henüz ortaya çıkmadığını acı da olsa söylemek durumundayız. Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in son paylaştığı veriler ışığında 74 bin eğitim öğretim kurumunda ve 878 bin derslikte ders başı yapacak 21 milyon öğrenci, anne babaları da düşünüldüğünde 60 milyon kişi işte böylesi bir vasatta “yeni” eğitim-öğretim yılına merhaba diyor.

Politik-ideolojik kanaat ve inançlarına sıkı sıkıya bağlı tarafların “polemik” içeren tartışmaları Türkiye’de eğitim üzerine konuşulduğu ve tartışıldığı izlenimi verebilir. Dolayısıyla yukarıda Türkiye’de eğitim alanında düşünme açığı bulunduğu yönündeki tespitim isabetsiz bulanabilir. Oysaki tam da Adorno’nun dediği gibi bir manzarayı doğrulamaktan öte gitmez bu tanık olduğumuz kuru gürültüler: “Yürüttükleri polemik, içerdiği yarım hakikatlerle, hakikatsizliğin tamamadır çoktan.”

Mevcut eğitim sisteminin yasal dayanakları, örgütlenme yapısı, bürokratik zihniyeti gibi yapısal özelliklerinin üzerinden atlanarak amaçlılığı ve o amaçlılığına mündemiç araçsallığına zerrece çekince koymadan yürütülen tartışmalar, birbirlerine düşman dahi olsalar kardeşler arası münakaşadan öte değildir. Onların kardeşlikleri metodolojiktir.

Türkiye’de toplum kesimleri konuyu da konu ile ilgili karşılaşılan sorunları da teknik-tali olarak görmektedirler. Dahası Milli Eğitim Bakanlığı üzerinden sahrada vaha ummaktadırlar. Öte yandan bürokrasi ile her sorunun çözümü olabileceğine dair batıl bir inançtan muztariptirler. Seküler ve muhafazakâr mahallelerin bu nedenle konu eğitim olduğunda aynı miyopluk içinde oldukları söylenebilir. Mesela iki mahalle için de “müfredat” bahsini önemli kılan işte bu miyopluktur. Müfredat esasında aracı elinde tutanın imzasından başka bir şey değildir. Müfredat tek tip eğitimin cari olduğu bu şartlar altında eğitim sistemi denilen bütüncül mekanizmayı tartışma dışında tutmaktadır ve yalnızca sisteme ilişkin mülkiyet iddiasının aparatıdır. Daha fazlası değil! Müfredatın bu şartları alıkoyarak daha fazlası olabileceğini düşünmek bu düşüncedeki herkesin uyuduğunun açık kanıtıdır.

Okul sosyal, siyasal ve ekonomik gerçekliği yansıtır. Gerçekliği kurmaz. Yeni bir gerçeklik kurmak bir yana var olanı tahkim eder ve yeniden üretir. Okulun gerçekliği inşa edebileceğine inanarak her şeyi okulda yapabileceğini düşünmek amaç-araç uyumsuzluğunu oldukça hafife almaktır. Bu inancı gerçekçi kılacak olumlu performans verilerinin elimizde olmadığını da ekleyelim. İlköğretimden yükseköğretime performansı son derece düşük bir sistemde aynı hat üzerinde kalarak farklı sonuçları elde edebileceğimizi umuyoruz. Kuşkusuz bunda klişeleri, basmakalıp fikirleri içtenlikle kabul edişimizin etkisi var. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Soru sorma sanatını unutan ya da bu sanatın kullanılamaz hale gelmesine izin veren hiçbir toplum, kendini kuşatan sorunlara cevap bulabileceğine güvenmemelidir, diyor Cornelius Castoriadis. Dikkat edilirse Castoriadis “soru sorma sanatı” diyor. Kuşkusuz bu sanatın icrası sadece soru sormakla sınırlı değil. Doğru soruları sorabilmek sorunun kendisinden de mühim. Zira bir sorunun şekli bizi doğru cevaplardan da uzaklaştırabilir. Bilge insanların muhataplarının seviyesini sordukları sorunun niteliği üzerinden tartması boşuna değil. Sınav sistemi, öğretmen atamaları, derslik sayıları, okul binalarının tamir-tadilat işleri, seçmeli dersler, müfredat vd. her biri bir öneme sahip olsalar bile sistemin yapısı ve gidişatına doğrudan tesir eden dolayısıyla sistemin bizatihi kendisini konu eden başlıklar değildir. Bu başlıklardan çıkan binlerce sorunun aradığımız – ya da arayacağımız- bir tek gerçek cevabı bize vermemesinin nedeni de budur.

Erken modern dönemin ihtiyaç ve isteklerine göre yapılandırılmış zorunlu –kitlesel eğitim düzeneğinin küresel çapta zemininin kaydığı bir aralıktayız. Bu açık biçimde bir kriz halidir. Modernliğin ve onun kurumlarının krizidir söz konusu olan. Devlet, ekonomi, eğitim, kültür ve aile gibi kurumlar yeni durumdan kaynaklı meydan okumalarla karşı karşıyadır. Krizi anlamak ve krizi derinleştiren unsurların bugünkü varlıklarını borçlu oldukları modern geçmişleri ile bağ ve bağlantılarını ortaya koymak ve bir düşünsel, entelektüel nitelik ile kamunun da dahil olacağı bir tartışmayı bu alanda sürekli beslemek önem arz ediyor.

Eğitimin erken modern dönemden bugüne düşünüldüğü şekliyle düşünülmesinin artık ikna ediciliği kalmamıştır. Karşı karşıya olduğumuz yeni gerçeklerin yüzümüze haykırdığı budur. Eğitim elbette “anlamsız” hale gelmemiştir; ne var ki eğitim üzerine düşünme şeklimizi değiştirme kudretine sahip sorulara ve o soruları yanıtlama biçimimizin inandırıcılığına muhtaç haldeyiz. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

Karar Gazetesi / 11.09.2023

The post Eğitim yılı başlarken bir sorumuz olacak mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

2013 asgari ücret 773 TL iken öğretmen maaşı 2100 TL idi ve asgari ücretin 2.7’sine tekabül ediyordu. Öğretmen maaşı yaklaşık üç kat fazla olduğu asgari ücret ile eşitlenmiş oldu. Asgari ücrete her yıl daha fazla zam yapılırken öğretmen maaşlarının artışı büyük bir cimrilikle buçuklu rakamlarda tutuldu. Bugüne gelindiğinde öğretmen Aralık ayında 8.550 TL maaş alırken asgari ücret yüzde 54’lük bir artışla 8.500 TL yapıldı. Öğretmenler enflasyon farkıyla çırak çıkartılarak geçiştirildiği takdirde bu ülkede yıllarca eğitim görmenin, lisan-yüksek lisans yapmanın, sayısız eleme sınavına girip atanmaya çalışmanın hiçbir anlamı kalmayacak.

2008 yılında öğretmen maaşıyla 29 gram altın alınabiliyordu. 2013 yılında ise 23 gram altın alabilen öğretmen maaşı şu an sadece 9 gram alabiliyor. Öğretmen maaşlarının 1200 dolara tekabül ettiği 2013 yılındaki seviyesine yükseltilmesi için en az 23.500 lira olması gerekiyor.

Enflasyonun en az yüzde 180 olduğu bir ekonomik gerçeklikte enflasyon rakamlarıyla oynanarak yüzde 80’lerde gösteriliyor ve çalışanın emeği gasp ediliyor. Hükümetin enflasyonla mücadele etmek gibi planı ve stratejisi yok. Enflasyonu dizginlemek, alım gücünü ve halkın yerlerde sürünen refah seviyesini yükseltmek yerine para basarak sorunları çözeceğini düşünüyor. Öyle bir ekonomik model uygulanıyor ki o modelin çıktısı polisin, öğretmenin, doktorun, avukatın asgari ücret alması oluyor.

Öğretmen darboğazda. Kirasını ödeyemiyor, geçinemiyor. Borç batağına saplanmakla karşı karşıya bırakılıyor. Yetkiyi ve gücü elinde tutanlar ile onların piyonu sendikalar bu gerçekliğin farkında değillermiş gibi davranıyor. Öğretmeni devlete karşı koruyacak mekanizmaların bazıları devşirildi ve güle oynaya etkisiz hale geldiler, geri kalanı da yüzde 2 barajı gibi engellerle yok edilmek isteniyor. Öğretmenlerin temsil ayağı çökertildi. Ev-araba sahibi olması, tatile gidebilmesi imkânsız hale getirilen öğretmenler hak ve adalet temelinde temsil edilmedikleri için bilinçli bir prekaryalaşmaya tabi tutuluyorlar.

Öğretmenler bugüne kadar kendilerini fakirleştiren, adı olan fakat işlevi olmayan sendikalar vasıtasıyla güçsüzleştirildiler, yalnızlaştırıldılar. Giderek tamamen güvencesiz hale getirilecekler. Zira güvencesiz insanları yönetmek çok kolaydır. Öğretmenlerin bu oyunu görüp kendi geleceği için devşirme sendikalardan istifa edip hak mücadelesi veren sendikalara omuz vermeleri gerekiyor. Pişman olmak için yarın çok geç olacak.

Bekir Birbiçer / Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu Üyesi

The post Artık Hepimiz Asgari Ücretliyiz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Yetkili ve yandaş sendikaların girişimi ile daha önce Danıştay tarafından Anayasaya aykırı bulunarak reddedilen bir düzenleme bu kanunun içine yedirildi ve TBMM’de pek çok milletvekilinin desteği ile yasalaştı.

Buna göre ;

“Kamu görevlileri sendikalarına üye olup, aylık veya ücretinden üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine ocak, nisan, temmuz ve ekim aylarında aylık veya ücretleriyle birlikte 750 gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda toplu sözleşme desteği yapılacak. Kurulu olduğu hizmet kolunda çalışan kamu görevlilerinin yüzde 2’sinden daha fazlasını üye kaydetmiş kamu görevlileri sendikalarına üye olan, aylık veya ücretinden üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine ise ocak, nisan, temmuz ve ekim aylarında aylık veya ücretleriyle birlikte toplu sözleşme ile belirlenecek tutarda toplu sözleşme ikramiyesi ödenecek.”

Özetle şu anki cari rakamlar dikkate alındığında sendika üyesi olan kamu çalışanları üç ayda 250 TL toplu sözleşme ikramiyesi alırken yandaş sendika üyesi olan kamu çalışanları 750 TL toplu sözleşme ikramiyesi alacaklar. Bu ise yandaş sendika üyeliğinin günlük 5 TL (yazı ile beş) getirisi (!) olacak anlamına geliyor.

Şimdi, bu kanunun TBMM’den geçmesinden ötürü yandaş sendikalar çok mutlu olmuşlar.

İlkin insanın mutluluk hiç bu kadar küçülmemişti diyesi geliyor. İkincicisi mevzu 5 TL meselesi de değil sadece. Danıştay’ın da kararına gerekçe olduğu üzere düzenlemenin Anayasaya aykırılığı. Üçüncüsü böyle bir düzenlemenin sivil toplum alanına taammüden kast edişi. Dördüncüsü bu düzenlemenin örgütlenme özgürlüğünü “rüşvet” ile baltalama girişimi olması. Beşincisi günlüğü 5 TL olacak bir rüşvetin kamu çalışanlarının aklını çelebileceğine inanan dolayısı ile esasında kamu çalışanlarına doğrudan bir küfür mahiyetinde olan ahlaki açıdan kepaze bir derekeye düşülmüş olması.  

Bugün gördüm, yandaş sendika afiş hazırlamış. Afişte diyorlar ki “Gel vatandaş bize üye ol kazan!”. Bunların kazan dedikleri “Sendika üyeliğini 5 TL ‘ye bize sat”, teklifi.

Şimdi ben eminim ki bu afişi hazırlayanlar, utancı biliyorlar. Sorun olarak gördüğüm ve bir insan olarak kabullenemediğim şey ise asla utanmamaları! Adalet gibi bir derdi meselesi olanlar olarak bizim bu utanmazlığı anlamamız gerekiyor.

Kim böyle bir hukuksuzluğu kendisine hayrı olacak umuduyla sevinçle karşılar? Kim bir insanın hür iradesini kendisine 5TL’ye peşkeş çekebileceğine inanır? Bu insanlar nasıl insanlar? Belki bu insanların psikanalizinin yapılması gerekiyor. Ben yaptım ve bu insanların kim olabileceklerine dair ciddi yargılara ulaştım.

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, Hz. İbrahim olsalar gönderilen kurbanı pazarda satacak olanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, örümcek olsalar Hazreti Muhammed’in saklandığı mağaraya bir ağ örmeyecek olanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, kendi bedenlerine dokunmadıkça hiçbir acıyı duymayanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, komşusu aç yatarken tok olmaktan haya etmeyenlerdir!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenleri alkışlayanlar ise Musa Kızıldeniz’i açsa önlerinde, o denizden geçmeyecek olanlardır! Onun için bu sözlerimiz onların sağırlaşmış vicdanlarının duvarlarına çarpıp o duvarları aşamayacaktır. Lakin biz biliyoruz ve inanıyoruz ki ahlaksızlıktan beri olmadan hiçbir insan bir ahlak edinemez.

Biz ahlaksızlıktan ve ahlaksızlardan beri olanlar olarak diyoruz ki;  Siz O 5 TL’yi Cebinize Sokun! Sendika Üyeliği Satılık Değildir!

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post 5 TL’yi Cebinize Sokun! Sendika Üyeliği Satılık Değildir! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Öğretmenlik mesleği hiçbir dönemde bu kadar aşağılanmamıştı. Öğretmenin mesleki itibarı son dört-beş aydır hem de kendi bakanlığı tarafından ayaklar altına alınarak çiğnendi. Yıllardır on binlerce saat ders vermiş öğretmenlere anlamsız bir unvan için sınav dayatarak öğretmene hakaretin büyüğünü eden MEB,  tüm itirazlara rağmen öğretmenlerin rahatsızlığını anlamak istemedi.  İşi inada bindirerek, meseleyi “Bu sınav neye mal olursa olsun yapılacak!” boyutuna getirdi. Nihayetinde yapılan sınavın düzeyini ilkokul düzeyinde tutarak öğretmeni bir kez daha rencide etti.

İnsanları “saçma” olanla muhatap kıldığınızda sadece muhatabınızı değil kendinizi de değersizleştirmiş olursunuz. Şubat ayında ÖMK’nın Resmi Gazete’de yayımlanmasından beri inanılması güç saçmalıklarla muhatap kılınan öğretmenler, sürecin her aşamasında biraz daha aşağılandı. Hazırlanan Öğretmenlik Meslek Kanunu devlet ciddiyetiyle bağdaşmayacak derecede komik olduğu gibi kariyer basamakları sınavı için verilen eğitim de içeriği de evlere şenlikti. Uygulanan sınav hakaret gibi, verilecek unvanlar saçmaydı. Yandaşlıktan öte hiçbir anlam ifade etmeyen sendika hariç hiçbir paydaşla istişare etme gereği duymadan kotarılan bir iş ancak bu kadar saçma olabilirdi.

Sokaktan çevirdiğiniz herhangi birinin çok rahat 70-80 alabileceği formalite bir sınavla ne ölçülmüş oldu? Sınava aylardır hazırlananla çalışma notlarının kapağını açamamış olanın aynı netleri yaptığı, yapabildiği bir sınav neden yapılır, bu nasıl bir anlamsızlıktır?

Yazık değil mi onca zamana, emeğe, sınav için ayrılan ödeneğe?

Dört kişilik bir ailenin yoksulluk sınırının 24.185 TL olduğu ekonomik koşullarda 9.500 tl maaş alan öğretmenin, “uzman” olduğu takdirde elde edebileceği cüzi maaş artışını gözeterek sınava girmek zorunda bırakılması kadar incitici bir şey olabilir mi?  

“Soruları kolay hazırlıyoruz, herkesin rahatlıkla kazanabileceği, okuma yazma bilenin başarılı olacağı bir sınav olacak.” gibi cümlelerin öğretmenleri daha da rencide ettiğini hiç mi göremediler?

Malcolm X’in başlığa aldığımız çarpıcı sözünde de açığa çıktığı üzere MEB, dayattığı sınavla öğretmenin sırtına bıçağı sapladı.

Şimdi soruları kolay sorarak bıçağı birkaç santim çektiği için öğretmelerden teşekkür bekliyor. Yaptığı saygısızlığı lütuf belliyor.

Oysa hançer aynı yerde duruyor ve bu haliyle yaranın iyileşmesi mümkün değil.

İşin daha da vahimi MEB, orada saplı duran bir bıçağı da açtığı yarayı da kabul etmiyor.

Çok yazık!

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post MEB Lütufta Bulunmadı! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.