Oysa hükümetin kafasındaki rakamlar üç aşağı beş yukarı bellidir ve çok fazla değişmesini istemez.. Hükümeti inadından vazgeçirip pazarlığa yönlendirebilecek tek şey, kenetlenmiş bir şekilde söylem birliği eden beş milyon memurun karşısında oturduğunu hissetmesidir. Maalesef, yetkili sendikanın toplu sözleşme görüşmelerinde hükümetin arzusu hilafına bir pazarlık ısrarında bulunması veya gerçekçi bir restleşmeye girmesi gibi bir beklenti içinde olmak bugüne kadarki yaklaşımına ve hareket tarzına ters olduğu için çok iyimser bir beklenti olacaktır. Ayrıca genel olarak kamu sendikacılığının içinde bulunduğu çıkmaz ve sendikaların başına çöreklenmiş olan kifayetsiz yönetici kadrolar hükümetten çok birbirleriyle kapıştıkları için hükümetin eli her zamanki gibi güçlü olacaktır.

Fakat biz yine de sözün güzelini söyleme görevimiz gereği belki bu kez dinlerler diyerek yetkili yetkisiz o masanın etrafına oturacak olan konfederasyonlara sesleniyoruz:

Milyonları temsil edeceğiniz toplu sözleşme masasına oturuyorsunuz. 

Çalışanlar, emekçiler; alın terlerini, çocuklarının ekmeğini, aşını, adalet ve hakkaniyet gereğince iktidar karşısında savunmanız için size emanet ettiler.

Omuzlarınızdaki yükü hissediyor musunuz?

Sefalet ücretine çalışan öğretmenin, akademisyenin, idarecinin, memurun, hizmetlinin hakkını, hukukunu korumaya talip olduğunuzun farkında mısınız?

O zaman; iktidar karşısında en azından sözleşme görüşmeleri süresince sendikal rekabeti bir yana bırakın. Hükümete değil de birbirinize sendikacılık yaparak size verilen emanete ihanet edip, duyulan güveni boşa çıkartacak didişmeler içine düşmeyin.

İdeolojik-politik farklılıklarınızı en çok askıya almanız gereken zaman dilimi olan “sözleşme sürecini” birbirinize karşıtlıklarınızı derinleştirerek, gerginliklerinizi kamuoyuna sergileyerek heba etmeyin.

Elbirliğiyle hükümet karşısında cephe siyaseti yürütün. Sözleşme masasında güçlerinizi birbirinize yöneltmeyin.

Akıl ve mantık bu masaya güçlerinizi birleştirerek ortak bir ses, ortak bir irade yansıtmanızı icbar ederken birbirinizi güçsüz kılarak, itibarsızlaştırarak hükümet cenahının elini güçlendirmek için yarışmayın.

Görüşmelere tam kadro yönetim kurulunuzla gitmeyin. Toplu sözleşme masasında tam kadro fotoğraf çektirmenin sendikal mücadele olmadığını artık fark edin. Yanınıza iktisatçı, hukukçu, ekonomist işin uzmanı profesörleri, alanında uzman akademisyenleri alıp öyle gidin. Devletin iyi yetişmiş ve hazırlanmış bürokratlarının rakamlarla, istatistiklerle, mevzuatlarla sizlerin kafasını nasıl karıştırdığını, sizleri sözü olmayan duruma nasıl düşürdüklerini yakinen biliyoruz. Onun için sözleşme masasına yetkin ve uzman kişilerle iyi bir hazırlıkla gidin.

Aranızdaki çekişmeyi, birbirinize laflarınızla üstün gelme hevesinizi bir yana bırakıp milyonların alın terini, emeğini, hakkını ve hukukunu hep birlikte güçlü bir şekilde savunun.

Toplu sözleşme masası sendikal rekabetin yapılacağı yer değil, birlikte kazanımlar için dayanışmanın yapılacağı yerdir. Bunu unutmayın.

Sizlerin bu masada yapacağı ayrışmacı tartışmalar, işveren olan iktidarın elini güçlendirecek ve sizlere inanan güvenen insanların emeklerinin, haklarının iktidar tarafından gasp edilmesinin sorumlusu olacaksınız. Dişimizle tırnağımızla yükselttiğimiz sendikal mücadeleyi el birliğiyle geriletmiş olacaksınız. Bu mücadeleye daha fazla zarar vermeyin.

Aksi takdirde bu durumun hesabını üyelerinize ve kamuoyuna vereceksiniz.

Talepleriniz birbirinden çok uzak talepler değil. İri ufaklı yüzlerce talep sıralamışsınız fakat can yakıcı en önemli taleplerde kesinlikle taviz vermeyin:

3600 ek gösterge uygulamasına geçilmesi,

Tüm sözleşmelilerin kadroya geçirilerek sözleşmeli öğretmenlik sistemine son verilmesi,

Ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi,

Verilen zammı buharlaştıran artan oranlı vergi dilimi uygulamasına son verilmesi,

Emek sömürüsüne dönüşen ücretli öğretmenliğin kaldırılması veya insani şartlarda yeniden düzenlenmesi ve mülakat sınavlarının kaldırılarak adil bir atama sisteminin getirilmesi,

Enflasyon farkının yanı sıra ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi,

Eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması,

Emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması…

Bunlar gibi en temel sorunlarda en küçük değişiklik yaptırtamayıp basit ve son derece tali meselelerde elde edilen küçük kazanımları bayraklaştırarak tarihi kazanım şeklinde sunmaktan, bu yöntemle kamuoyunu yanıltmaktan vazgeçmenin zamanı geldi de geçiyor.

Her toplu sözleşme öncesinde Özgür Eğitim-Sen, kamu çalışanlarının haklarını kamu işveren heyeti karşısında savunmakla mükellef olan sendikalara bir çağrı yapıyor. Çağrının özü şu:

“Toplu sözleşme masasını sendikal rekabet yeri yapmayı bırakın! Toplu sözleşme masasını sendikal dayanışma masası yapalım. Sendikal rekabetin yapılmayacağı tek yer toplu sözleşme masasıdır! Tekliflerimizi birleştirerek kamu işveren heyetinin karşısına tek bir teklifle çıkalım.”

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post KONFEDERASYONLARA ÇAĞRIMIZ! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Son iki sözleşme öncesinde Memur-Sen Genel Başkanı’nın, kendi sendikası dışındaki sendikalara üye olan memurlar ile sendikasız memurların toplu sözleşme getirilerinden yararlanabilmeleri için yetkili konfederasyon olan Memur-Sen’e ‘’dayanışma aidatı’’ ödemelerini talep etmesiyle başlayan tartışma Kamu-Sen’in sert şekilde eleştirmesiyle alevlenir. Memur-Sen’in, bu teklifi 2005’te yetkili sendika iken ilk olarak Kamu Sen’in yaptığını söylemesiyle, mesele kimin daha ahlaksız olduğu gibi bir seviyeye indirgenir ve yeni argümanlarla sürer gider, olan da bu gürültü içerisinde hakkı, hukuku gasp ettirilen çalışan ve emekliye olur.

Memur-Sen bu toplu sözleşme öncesinde 103 TL olan toplu sözleşme ikramiyesinin kendi sendikalarının üyelerine 216 TL şeklinde ödenmesini talep etti. Tartışmaların ana müsebbibi olan talebin tarihsel kökenlerine inelim;

2005 toplu görüşmelerinde Kamu-Sen, görüşmelerin tıkandığı bir noktada Memur-Sen’in de desteğiyle, hükümetten sendika üyelerinin aidatlarını devletin ödemesini talep ediyor. Bu ilginç istek kabul ediliyor ve o tarihten itibaren sendika üyelik aidatları işveren olan devlet tarafından ödenmeye başlıyor. Ancak 2009’da CHP’nin başvurusuyla Anayasa Mahkemesi bu uygulamayı durduruyor. Hükümet de bir müddet sonra anayasal yasaktan kurtulmak için Meclis’ten geçirdiği düzenleme ile ödemenin ismini değiştirerek aidat ödemesine devam ediyor. Bugüne kadar devam eden o uygulamanın yeni adı ‘’toplu sözleşme ikramiyesi’’ oluyor. Yani devlet, memura 3 ayda bir ödeme yapıyor, memur da her ay o parayı sendikasına ödüyor. Sendika aidatını ortalama 20 TL olarak düşünürsek bir üye üç ayda toplam 60 TL aidat ödüyor. Devlet, ikramiye olarak 3 ayda bir 103 TL verdiğinde 60 TL’yi aidat olarak veren üyeye 43 TL kalıyor. Memur-Sen başkanının hesabına göre ise kendi üyesi 216 TL aldığında üyesine aylık 156 TL kalacaktır. Yani 113 TL avanta istiyor. Kopan fırtınanın bütün nedeni budur.

Memur-Sen ve Kamu-Sen el birliğiyle sendikal örgütlenmenin ve mücadelenin altına dinamit koymuştur. Birbirlerinden zerre miskal farkları yoktur. Yetkiyi ele geçirdikleri anda aynı şeyleri yapacaklarını göstermişlerdir. Şu an yetki Memur-Sen’de ve bu yetkisini, gücünü ranta tahvil etmenin yollarını arıyor. Getirdiği bu teklif açıkça haksız rekabet yaratmaktır, çıkarcılıktır, rantçılıktır. Memur-Sen üyesi olmayı cazip hale getirerek üye sayısını artırmak ve giderek bütün memurları uhdesine alarak diğer sendikaları tamamen bitirme girişimlerinin ön adımlarından biridir. Paydaş sendikanın başkanı, Kamu-Sen Başkanı’na ‘’Ama sen de talep etmiştin’’ diyerek ahlaki olmayan yaklaşımın denkliğini bize iyi bir şeymiş gibi sunuyor. Oysa çıkar odaklı yaklaşmak ve tek adam olmak hevesi yerine değer merkezli bakabilse ve tüm memurların hakları için sonuna kadar mücadele etme kararlılığıyla yola çıksaydı herkesin takdirini kazanabilirdi. Ancak bu dışlayıcı yaklaşım biçimi ve tekelci sendikacılık anlayışıyla kamu sendikacılığını bitiren adam olarak tarihe geçmek istiyor. Talepleri sendikacılığı güçlendirmeye, yaşatmaya değil öldürmeye yönelik. Gerçek sendikacı, değer üreterek kendisiyle birlikte diğer unsurların da yaşamasını ister, eşitliği, adaleti ortadan kaldırarak kendisi dışındakilerin yok olmasını değil.

Vatandaşın ödediği vergilerle üye aidatları ödenen bir sendikanın, kendi üyelerine iki kat ödeme istemesi sendikacılığın yüz karası bir durumdur. O yüzden bu tartışmaların ve seviyesizliğin sona ermesi için sendikal mücadelenin ruhuna aykırı olan üye aidatını devletin ödemesi uygulamasından vazgeçilmelidir. Devlet kamu çalışanlarının işverenidir. Dolayısıyla sendikaların muhatabı devlettir yani mevcut siyasi iktidardır. Görevi bu siyasi iktidarla pazarlık ederek, mücadele ederek hakkını almak olan sendikalar, üye aidatını siyasi iktidardan (işverenden) alırsa nasıl mücadele edebilecektir, nasıl bağımsız kalabilecektir. Sendika aidatını işverenin ödemesi ahlaksızlaştırır ve mali bağımsızlığını kaybeden sendikaları devlete bağımlı hale getirir, nitekim getirmiştir de zaten. 2002’de 41 bin üyeye sahipken en büyük rakibinin yerinde saydığı, diğerlerinin ise çok büyük güç kaybına uğradığı yıllar boyunca hükümetin desteğiyle bugün bir milyonu aşkın üyeye ulaşan bir sendikanın bu güce nasıl ulaştığı izahtan varestedir.

Özgür Eğitim-Sen olarak; Her ne isim altında olursa olsun işveren olan devletten, sendikaların üye aidatı almasını reddediyoruz. Her üyenin kendi aidatını kendi kazancıyla ödemesi gerektiğini, bu takdirde kazancına sahip çıkacağını ve sendikasından parasının hesabını soracağını, aynı şekilde üyesinden aidat alan sendikanın da gücünü üyesinden alacağını ve hesabı da üyesine vereceğini dile getiriyoruz. Aidatın devletten alındığı durumda, hesabın da toplu sözleşmelerde devlete ödendiğini tüm çalışanlara hatırlatıyoruz. 

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Kamu Sendikacılığında Temsil Krizi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Beş milyondan fazla memur ve memur emeklisini ve aileleri ile birlikte 20 milyon   insanı ilgilendiren 2020-2021 dönemi Toplu Sözleşme görüşmeleri 1 Ağustos 2019’de başlıyor. Fakat son dört Toplu Sözleşmede olduğu gibi bunda da tek yetkili konfederasyon olarak masaya oturacak olan Memur-Sen’in önceki sözleşme performansı ve bu yıl boyunca Toplu Sözleşmeye dair verdiği beyanatları ve son olarak açıkladığı talepleri kendi üyeleri de dâhil, hiçbir memuru heyecanlandırmıyor. Toplu Sözleşme yasasının içeriği ve işleyişi sendikanın gücünü daha baştan budamışken buna yetkili sendikanın geçmiş günah ve veballeri de eklenince 20 milyona tamamen umutsuz bir bekleyiş hâkim oluyor.  

Memur-Sen’in yıl içinde kullandığı argümanlardan ve geçmiş Toplu Sözleşme performanslarından birkaç örnek vererek ne demek istediğimizi daha net ifade edelim; 

Memur-Sen Genel Başkanı Ali Yalçın, bu yıl da geçtiğimiz sözleşme döneminde olduğu gibi saplantı haline gelmişçesine vurgu yaptığı bir konuda şunları söylüyor: Yetkili sendikalar ve konfederasyon dışında üye sayısı kaç olursa olsun hiçbir sendika ve konfederasyon toplu sözleşme görüşmelerine katılmasın. Yetkili sendikaya üye olmayan memurlar sözleşme kazanımlarından yararlanmasınlar, yararlanmak istiyorlarsa yetkili sendikaya dayanışma aidatı ödesinler. Bu bizim kırmızı çizgimizdir…

Bu taleplerin ne anlama geldiği açık olmakla birlikte yine de hakkın ifası için bu zihniyetin net bir şekilde ifşa edilmesi gerekiyor; 

Toplu Sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkilerin Heyet Başkanına verildiği yani diğer konfederasyon üyelerinin görüş bildirmekten başka hiçbir yetkileri bulunmadığı bir ortamdan bahsediyoruz. Sendikacılıkta tekel haline gelme emellerinin dışa vurumu olan bu tarz kompleksli talepler, sendikal çoğulculuğun altını oyduğu gibi amacın çok da çalışanların haklarını koruma-kollamayla ilgili olmadığının altını çiziyor. Kamu personelinin hakları söz konusu olduğunda, toplu sözleşme süreçlerinde, yetkili yetkisiz tüm sendikaların söylem birliği içinde olması beklenirken çoğulcu yapıyı yok ederek tüm sesleri susturmaya çalışma sendikal ahlakın içler acısı halinin göstergesi oluyor. Ayrıca ‘sadece benim üyelerimin çıkarları önemlidir’ yaklaşımıyla, dışındaki yüz binlerce memuru, kazanımlardan yararlanmak istiyorsa, kendisine aidat ödemeye zorlayan bu anlayış sendikacılığın itibarını ve toplumdaki saygınlığını yerle bir etmekle kalmıyor, tarihsel mücadelelerle belli bir derinlik kazanmış sendika kavramının da içeriğini boşaltarak anlamsızlaşmasına neden oluyor.

Bu yıl da bu ve benzeri taleplerini önümüze getiren Memur-Sen Başkanı, yeni toplu sözleşme öncesi  103 TL olan toplu sözleşme ikramiyesinin kendi üyelerine 216 TL olarak ödenmesini talep ediyor. Bu kafa yapısındaki bir sendikal anlayıştan hiçbir şey beklenmeyeceğini göstermesi bakımından önemli olan bu talebe, yetkili sendika olmasını bizim seçimimize değil yasaların dayatmasına borçlu olduğunu hatırlatarak cevap vermek istiyoruz. Ağır bir yük olarak görüyorsa görüşmelerden çekilmekte özgür olduklarını da bilsinler. Biz kendi haklarımızı savunmayı bildiğimiz gibi onların haklarını da savunmasını biliriz.

Memur-Sen kendi üyeleri dışındaki memurlardan dayanışma aidatı isterken veya Toplu Sözleşme ikramiyesini iki kat olarak talep ederken 2013 ve 2015 sözleşmelerinde verdiği zararı unutmuş gözüküyor. 2013 sözleşmelerinde imza attıkları, tarihe ihanet sözleşmesi olarak geçen maddeler memurun maaşına ömrü boyunca olumsuz etki etmeye devam edecek. 

Hükümetin verdiği 3+3’ü kabul ettiği takdirde en az 223 TL zam alacakken seyyanen net 123 TL zam isteyerek büyük bir kayba yol açan Memur-Sen, hükümetin oransal zam teklifini reddederek aynı zamanda enflasyon farkı ve ek ders ücretinin artışı gibi ek ödemelerin de önünü kesmişti. 2014’de alınamayan enflasyon farkından dolayı maaşlar % 3 erimiş, ek dersler iki yıl boyunca sabit kalmıştı. 30 günlük süresi ve Hakem Kurulu süreci aşamaları varken, konuşulacak ve tartışılacak yüzlerce sorun orta yerde dururken henüz 7. Günde yani 2. Oturum gününde sözleşmeyi imzalamasıyla ilgili Bakanı bile şok eden Memur-Sen’in o zamanki başkanının hangi sâiklerle hareket ettiğini sonraki ilk seçimde iktidar partisi sıralarında milletvekili koltuğuna yerleşmesiyle anlamıştık. Milyonlarca insanın hakkı kişisel hesaplara feda edilerek yapılan sendikacılığın hesabını dünyada olmasa da adli ilahi huzurunda vermek zorunda kalacak olanların konuşmalarında sürekli İslami retorik kullanıyor olmaları ayrıca üzüntü verici. 

2015 Toplu Sözleşmesinde de enflasyon farkı hesaplama yönteminde değişiklik yapılmasına imza attığı için memurların yüzde 1,8 kayıp yaşamasına neden olmuştu. O güne kadar her 6 ayda bir 6 aylık enflasyona göre fark alan memur, 2015 sözleşmeleriyle 2 yıl boyunca yıl sonlarında, 6 aylık değil yıllık enflasyonun yıllık kümülatif zammı aşması halinde fark alabilmişti. Dolayısıyla memurun yaşadığı kayıplar katlanarak büyümüş ve çalışanın alacağı emekli tazminatına bile yansıyacak zararlar vermişti. 

Memur ve memur emeklisine her sözleşmede bu kadar zarar veren bir sendikanın mahcup olması ve af dilemesi gerekirken bu başarısızlığını büyük kazanım olarak lanse ederek kamuoyunu yanıltması ve yetmezmiş gibi kibirli ve ayrıştırıcı bir üslupla dile getirdiği inanılmaz taleplerle üste çıkması güvenilirliğini ve saygınlığını tamamen yok ediyor. Ahlaki olmayan talep, söylem ve tavırlarıyla sendikal anlayışa en büyük darbeyi vuran ilgili sendika, bu tarz zeytinyağı gibi üste çıkma amaçlı utanç verici taleplerde bulunmaktan ziyade, öncelikle 2013 ve 2015 toplu sözleşmelerinde milyonlarca memur ve memur emeklisini uğrattığı zararın hesabını vermeli ve topladığı üye aidatlarından bu zararı tazmin etme yoluna gitmelidir. 

Uluslar arası Sendikalar Konfederasyonu (ITUC) Memur-Sen’in üyelik başvurusunu; “Bağımsız karakterinin tartışılabilir olması göz önünde bulundurularak” reddetmişti. Zira bağımsızlık ve muhalif duruş sendikanın en kutsal ahlaki değerleridir. O yüzden Memur-Sen’in içinde bulunduğu ilişki ağı ve bugüne kadar sözleşmelerde gösterdiği performans itibariyle Toplu Sözleşmelerde alacağı sorumluluğun önemini dikkate aldığımızda milyonlarca insanı temsil etmeye kesinlikle yeterli olmadığını ve güven çıtasının oldukça düşük olduğunu görüyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak öncelikle tüm çalışanları hukuklarını ihlal ettirmemeye, haklarını yedirmemeye, kendilerini aptal yerine koydurmamaya davet ediyoruz. Memur-Sen’e de Allah’ın en sevmediği günahlardan birinin kibir olduğunu hatırlatarak gücün esiri olmaktan kurtulmaları ve güçlendikçe daha mütevazı olmaları gerektiğini, ahirette yüce mahkemede hesap vereceklerini, o yüzden verilen emanete ihanet etmeyerek milletin hakkını-hukukunu gereği gibi gözetmeleri gerektiğini hatırlatıyoruz.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Memur-Sen’in Toplu Sözleşme Tarihi ve Umutsuz Bekleyiş appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Toplu Sözleşme görüşmeleri en iyi ihtimalle şu şekilde gerçekleşiyor;
Belirlediği zammı uzun müzakereler sonucu yarım puan kadar artıran hükümetin kararına itiraz eden sendika heyeti, Hakem Kuruluna gidiyor, o da çoğunluğu hükümet tarafından oluşturulduğu için hükümetin kararını onaylıyor ve itiraz hakkı olmayan yetkili konfederasyona, ne kadar büyük kazanımlar elde ettiklerini üyelerine anlatabilmek için boy boy afişlerle tevil ve tefsir yapmak kalıyor. Gerçi son dönemde Memur Sen’in sonucu Hakem Heyetine bırakmadan hükümetin verdiği miktarın daha azına razı olup sözleşme imzalamasına alıştığımız için Hakem Heyeti faslını irdelemeye dahi gerek kalmıyor.

Memur ve memur emeklileri için 2020-2021 yıllarını kapsayacak Toplu Sözleşme görüşmeleri 1 Ağustos 2019 tarihinde başlıyor. 3.2 milyon memur ve 1.9 milyon emekli memurun mali, özlük ve sosyal haklarında ne tür iyileştirmelerin yapılacağının belirleneceği toplu sözleşme görüşmeleri öncesinde sendika ve konfederasyonlar taleplerini açıklama ve sözleşme gündemini sıcak tutma gereği bile duymuyorlar. Çünkü sözleşme masasına oturulmasa da hükümetin vereceklerinin değişmeyeceği, yetkili sendikanın sadece görüntüsel bir etkisinin olduğu artık herkes tarafından kanıksandı.  2017 sözleşmesi üzerine görüşlerimizi belirtmeye geçmeden doğduğu gün devrim olarak sunulan ancak büyümeden öldürülen toplu sözleşmenin neliğini, içeriğini ve işleyiş usulünü hatırlamakta fayda var.

2010 Anayasa değişikliği referandumu öncesinde hükümetle memurlar arasında ‘’Toplu Görüşme’’ler yapılıyordu. 2002’den 2011 yılına kadar uygulanan toplu görüşmelerde uzlaşılan konular doğrudan değil, TBMM tarafından yasal veya yönetsel düzenleme yapılması suretiyle uygulamaya geçilebiliyordu. Toplu Görüşme sürecinin işlevsel açıdan yetersiz ve kararlarının tam anlamıyla bağlayıcı nitelikte olmaması, görüşmeler sonucunda alınan kararların, gerekli yasal düzenlemeler yapılmamasına bağlı olarak kazanıma dönüşmemesi gibi bir sonucu doğuruyordu. 

2010 referandumu sonucunda 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Yasasında 2012’de yapılan değişiklik sonrası memurlara Toplu Sözleşme hakkı getirildi. Referandum öncesi devrim yasaları gibi sunulan değişiklikler memura Toplu Sözleşme yapabilme hakkı ve sendikal haklarda bir takım iyileştirilmeler getirmekle birlikte ‘’dağ fare doğurdu’’ deyimini hak eden bir hayal kırıklığı yarattı. Düzenleme ile sendikalara grev hakkı verilmediği gibi getirilen sözleşme yetkisinin temsili de ciddi adaletsizliklerle malüldü. Ne demek istediğimizi açarsak;

Birincisi; Sendika, tanımı gereği toplu sözleşme ve grev hakkını içerir. Fakat düzenleme ile getirilen Kamu Görevlileri Hakem Kurulu’nun verdiği kararın kesin ve toplu sözleşme hükmünde olması yani zorunlu tahkim uygulaması grev hakkının önüne baraj koyan bir işlev görüyor. Yani Anayasanın 53. Maddesinde yapılan değişiklik grev hakkı vermediği gibi yapılan Toplu Sözleşme’de son ve kesin sözü Hakem Kurulu’na vererek sendikaların yaptırımını sıfırlıyor. Dolayısıyla sözleşme göstermelik hale gelmiş oluyor. Sözleşmede uzlaşmazlık olursa greve değil tahkime gidiliyor, bu da grev yolunun tamamen kapatılması anlamına geliyor. Madde aynen şu şekilde; ‘’Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Kamu Görevlileri Hakem Kuruluna başvurabilir. Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir.” Oysa altına imza attığımız ILO ve uluslararası çalışma normlarına göre memurların da işçiler gibi grev hakkı bulunuyor. Dolayısıyla getirilen düzenleme uluslararası hukuku bağlayıcı kabul eden anayasanın 90. maddesine aykırı olmuş oluyor. Ayrıca 11 üyeden oluşan Hakem Kurulu’nun 7 üyesinin ve başkanının Bakanlar Kurulu tarafından seçiliyor olması Hakem Kurulu’nun aldığı kararların hükümetin kontrolünde olduğunun teyididir.

İkincisi; Yapılan değişiklik grevsiz toplu sözleşme gibi bize özgü bir uygulamayı hayata geçirdiği gibi sendika tekelinin önünü de açıyor. En çok üyeye sahip olan konfederasyon dışındaki paydaşların Toplu Sözleşmede hiçbir rolü ve tesiri kalmıyor. Toplu Sözleşme görüşmeleri Kamu İşveren Heyeti ile Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti arasında gerçekleşiyor. Fakat sendika heyetinin belirlenme usulü çoğulculuğa ket vuran ve sendika tekeline neden olacak şekilde düzenlenmiş. Sendika heyeti başkan dâhil yedi üyeden oluşuyor ve en çok üyeye sahip konfederasyonun başkanı heyet başkanı oluyor. Toplu sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkiler de heyet başkanına veriliyor. Diğer üyelerin itiraz hakkı ve hakem heyetine gitme imkânı bulunmuyor. ILO normlarına göre her sendikaya toplu sözleşmede üyelerini temsil hakkı verilirken mevcut düzenleme  buna imkân tanımıyor. Yetkiyi bu iktidar döneminde alan ve iktidara yakınlığı sınır tanımayan konfederasyonun tüm temsil ve imza yetkisini elinde bulundurması gerçeği mevcut yasayla da bütünleşince Toplu Sözleşme görüşmelerinin göstermelik hal alması kaçınılmaz oluyor. 

Bu açıdan Toplu Sözleşme görüşmeleri en iyi ihtimalle şu şekilde gerçekleşiyor;
Belirlediği zammı uzun müzakereler sonucu yarım puan kadar artıran hükümetin kararına itiraz eden sendika heyeti, Hakem Kuruluna gidiyor, o da çoğunluğu hükümet tarafından oluşturulduğu için hükümetin kararını onaylıyor ve itiraz hakkı olmayan yetkili konfederasyona, ne kadar büyük kazanımlar elde ettiklerini üyelerine anlatabilmek için boy boy afişlerle tevil ve tefsir yapmak kalıyor. Gerçi son dönemde Memur Sen’in sonucu Hakem Heyetine bırakmadan hükümetin verdiği miktarın daha azına razı olup sözleşme imzalamasına alıştığımız için Hakem Heyeti faslını irdelemeye dahi gerek kalmıyor.

Yukarıda özetlediğimiz içeriğe ve işleyiş usulüne sahip olan Toplu Sözleşme yasasının sendikal örgütlenmenin ana mantığına ters karakteri ve demokratik olmayan yapısı, milyonlarca memur ve memur emeklisinin mali ve sosyal haklarına yönelik iyileştirme umutlarını kıran bir misyon görüyor. Memurların güven vermeyen bir konfederasyon tarafından temsil edilmesi ve grev hakkını kadük bırakan Hakem Heyeti barajı sendika kavramını anlamsızlaştırıyor. Memurların tüm beklentisi hükümetin ağzından çıkacak rakamın insaflı olması temennileriyle sınırlı kalıyor. 

Özgür Eğitim-Sen olarak; grev hakkı olmayan bir Toplu Sözleşme sürecinin kamuoyunu oyalamaya yönelik bir tiyatro oyununun ötesine geçemediğini bir kez daha ilan ediyoruz. Ayrıca yetkili sendikanın belirlenmesinde ve yetkilendirilmesinde yaşanan adaletsizlik ile Hakem Kuruluna üye belirleme kriterleri ve son sözü söyleme yetkisindeki adaletsizlik giderilmediği sürece Toplu Sözleşmelerden bir şey beklemenin anlamsız ve oyalamadan ibaret kalacağını düşünüyoruz.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu Sözleşme Bir Kandırmacadan mı İbaret ? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi Bekir Birbiçer :

Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirmiştir.

Sendikal örgütlenme dünyada sanayileşme ile ortaya çıkan işçi sınıfının hak ve çıkarlarını korumak amacıyla yapılanmıştır. İşçilerin, insanlık dışı ağır çalışma koşulları altında, uzun çalışma saatlerinde, sefalet içinde yaşamalarına neden olan düşük ücretler karşılığında çalıştırılmaları, işçilerin güç birliği ederek haklarını savunmak amacıyla sendikal örgütlenmeyi başlatmalarını beraberinde getirmiştir. Yalnız yasal olarak kurulabilmek bile yaklaşık 100 yıllık bir mücadeleyi gerektirmiştir. Tüm ülkelerde verilen mücadeleler, ödenen bedeller sonucunda çalışma şartları ve çalışanların mali ve özlük hakları bugünkü insani seviyesine ulaşmıştır.  Zamanla kamu çalışanları da sendika çatısı altında örgütlenmiş ve işçi sendikaları kadar derinlikli bir maziye sahip olmamakla birlikte mali ve özlük hakları bağlamında pek çok kazanım elde etmişlerdir.

Dünyada olduğu gibi ülkemizde de sendikal örgütlenme işçi, işveren ve kamu sendikacılığı anlamında belli bir mücadele zemininde bugünlere geldi.  Sendikal örgütlenme bugün çalışan nüfusun önemli bir bölümünü içinde barındırıyor. Ancak Türkiye’de yapılmakta olan sendikacılık, tarihi destansı direniş ve mücadelelerle dolu sendikal örgütlenmenin hatırasına ihanet eden bir noktaya savrulmuştur. Sendikal mücadelenin içi boşaltılmış, ruhu öldürülmüştür. 12 Eylül’le birlikte kolu kanadı budanan sendikal örgütlenme anayasal düzenlemelerle etkisizleştirilmiş, 28 Şubat darbesinde de işçi ve işveren sendikalarının beşli çete kurarak darbenin sivil ayağını oluşturmalarıyla özünü ve ruhunu tamamen kaybetmiştir.

Türkiye’deki sendikal anlayışa kamu sendikacılığı özelinde baktığımızda üye sayısı itibariyle öne çıkan belli başlı sendika ve bağlı bulundukları konfederasyonların her birinin bir siyasi parti ve siyasi geleneğin sendikal ayağı olarak işlev gördüğünü gözlemliyoruz. Bu durum hangi sendikanın kendini ait hissettiği siyasi parti iktidarda ise o sendikanın üye sayısında patlama yaşanmasını beraberinde getiriyor. Dolayısıyla da yetkili sendika olarak üyelerinin haklarını korumak, çıkarlarını gözetmek amacıyla mevcut hükümetle masaya oturuyor. Bu anlamda yapılan görüşmelerin, bulunulan taleplerin, imzalanan sözleşmelerin ne kadar sahici olduğunu ayrıca belirtmeye gerek duymuyoruz. Elbette sendikaları siyasetten bağımsız düşünemeyiz. Salt ücret sendikacılığı yapmak sendikal örgütlenmenin ruhuna aykırıdır fakat bu her bir sendikanın bir siyasi partinin ön bürosu olarak işlev göreceği anlamına gelmemektedir.

Tüm müktesebatıyla ait hissettiği hükümetlerle kurduğu türlü ilişkilerle danışıklı dövüş içerisinde olan sendikalar, üyelerinin büyüyen tepkisini absorbe etmek gibi dengeleyici bir misyon yüklenmiş durumdalar. Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirmiştir. Ana hedefin her türlü yol ve yöntemi kullanarak üye sayısının artırılması olan bu sendikalarda üyeler de kesinlikle özne değildirler ve örgütsel yapıda sadece istatistikten ibarettirler.

Eğitim sendikaları bağlamında baktığımızda maalesef çoğunluğunun neresinden tutsanız elinizde kalan, tel tel dökülen eğitim sisteminin içinde bulunduğu devasa sorunların çözümüne yönelik sadra şifa olacak bir öneride bulunup kararlı bir duruş sergilediği vâki değil. İlişki ağları ve vizyonsuzlukları nedeniyle mevcut sorunların derinleşmesinin gerekçeleri arasında sayılmaları gerektiğini de ayrıca not etmeliyiz.

Gücünü üyelerinden, bağımsızlığından ve söyleminin gücünden alan, mücadele eden, düşünce üreten, ufuk açan, gündeme dokunan, siyasete yön tayin eden, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını mumla aradığımız vasatta Özgür Eğitim-Sen olarak türlü engellemelere karşın bu niteliklere sahip olarak sendikacılık yapma gayretimizi sonuna kadar devam ettireceğiz. Kendileri sendikacılık yapmadıkları gibi yapmak isteyene de engeller çıkararak, baskı, gözdağı veya makam vaadi gibi yöntemlerle üyelerini kopararak sendikacılık yaptırmama çabalarına rağmen hakkın, adaletin ve doğrunun yanında yer almaya devam edeceğiz. Sendikacılıkta tekel oluşturmak amacıyla bulunulan her türlü boğma girişimlerine karşı cevabımızı ilkeli duruşumuz ve söylem gücümüzle vereceğiz.

Bekir Birbiçer – Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu sözleşme Öncesinde Sendikacılığın Hal-i Pür Melali appeared first on Özgür Eğitim-Sen.