2020-2021 eğitim öğretim yılına gelindiğinde MEB anaokulları, anasınıfları, 8. Sınıflar ile 12. Sınıflar seviyesinde tedbirli ve kademeli bir şekilde yüz yüze eğitimi başlattı. Diğer sınıflarda ise eğitim öğretim faaliyetlerini uzaktan eğitim yoluyla (EBA üzerinden) öğretmenlerin canlı ders anlatımı yoluyla devam ettirdi. Canlı ders anlatımının zorlukları daha fazla olmasına rağmen öğretmenler daha fazla çaba sarf ederek öğrencilerine ulaşmaya çalıştılar. Özellikle kırsal bölgelerde hem internet altyapısının hem de bilişim araçlarının yetersizliği nedeniyle canlı dersler istenilen seviyede verilemedi.

Milli Eğitim Bakanlığı ek ders ödemeleri ile ilgili bir önceki dönemde almış olduğu kararın aksine; 2020-2021 eğitim öğretim yılı başı itibariyle fiilen işlenmeyen derslere ödeme yapılmaması gerektiğini belirten bir yazıyı tüm illere gönderdi. 23/11/2020 tarihli Personel Genel Müdürlüğü yazısında; “rutin müfredat kapsamında uzaktan eğitim yoluyla fiilen ders okutan öğretmenlerin, okuttukları derslerin öncelikle aylık karşılığında değerlendirilmesi; aylık karşılı ders görevlerinin üzerinde okuttukları derslere bağlı olarak ise ek ders ücretinden yararlandırılması” konusuna vurgu yaptı. Özel Öğretim Genel Müdürlüğü tarafından özel eğitim öğretmenleri ile okul öncesi öğretmenlerinin ek ders ücretlerini almalarına olanak sağlayacak, daha esnek -olması gereken- koşullar içeren resmi yazı gönderilerek kafa karışıklığına neden olmuş, öğretmenler arasında ikilik oluşmasına zemin hazırlamıştır.  Fiilen ders görevini yerine getirmeyen öğretmenlere ek ders ücreti öde(ye)meyen idareciler ile aynı okulda görev yapan öğretmenleri karşı karşıya getirmiş ve okullarda huzur ve barışın bozulmasına sebebiyet vermiş,  aynı zaman ek ders ücreti ödemelerinde iller arasında da farklılık oluşmasına yol açmıştır.

Milli Eğitim Bakanlığı’nın hem öğretmenler arasında oluşan farklılığı ortadan kaldırması hem de iller/ilçeler arasında birlikteliği sağlaması gerekir.  EBA da canlı ders oluşturulmuş, ders saatinde derse hazırlıklı bir şekilde EBA da veya MEB in onay verdiği diğer canlı ders platformlarında canlı dersi başlatıp öğrencisini bekleyen ancak başlatılan canlı derslere öğrenci katılımı sağlanamaması nedeniyle ek ders ücretlerini alamayan öğretmenlere ek ders ücretlerinin eksiksiz ödenmesi adaletin gereğidir. Milli Eğitim Bakanlığı, farklı branşlarda görev yapan öğretmenler arasında oluşan farklılığı ortadan kaldırması gerekir. Ayırımcılık yapmadığını tüm eğitimcilere eşit mesafede olduğunu göstermesi açısından önemlidir.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post MEB’in Hatası Ek Ders Ödemelerinde Sorunlara Neden Oldu appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Yıllar önce Ivan Illich, Amerika’nın ülkedeki çocuklara verdiği zorunlu eğitimin Vietnamlılara verilen zorunlu demokrasi ölçüsünde başarısız olduğunu yazmıştı. Söylemeye bile gerek yok ama yine de belirtelim; sadece Amerika’da değil tüm dünyada zorunlu, kitlesel eğitim hemen hemen aynı sonuçları veriyor.

Okullaşmanın öğrenci sayısından daha hızlı bir biçimde arttığı dünyada Illich’in sözleri ve modern zorunlu eğitime ilişkin tespitleri hâlâ geçerliliğini koruyor. Ne var ki Illich’e ait bir kavramsallaştırma ile söylersek eğitim bahsinde ülkelerin “sağduyusuz tutarlılık” ile yürüttüğü politikalar maalesef Illich’in ve benzerlerinin sesini bastırmış durumda.

Eğitim alanında faaliyet gösteren birisi olarak uzun yıllar içinde edindiğim tecrübe şu oldu: Kamusal bir sorun alanına ilişkin kolektif bir farkındalık için çağrıya dönüşen ses, çoğu zaman sessizliğe verilerek kısılır.  

Eğitimin söz konusu olduğu durumlarda epey bir süredir, adına “kamuoyu” dediğimiz kitle için, farklı olan itirazları duymazlıktan gelmenin toplumsal bir alışkanlık, spesifik olarak konu ile ilgili dikkat eksikliğinin ise günlük rutin halini aldığı görülüyor.

Başarısızlık mevcut eğitim sistemleri için bir istisna değil; olağan bir durum. Aynı sistem içerisinde aynı iş ve işleyişte devam ederek “fark yaratmak” ve nihai sonucu değiştirilebilir görmek ise tam anlamıyla meseleyi kavrayış kalitemizi açık ediyor. Buradaki ısrar kuşkusuz tutarlı; ne var ki bu tutarlılık Illich’in on yıllar önce söylediği gibi sağduyudan yoksun.   

Georg Simmel modern toplumda kültür üzerine yazarken “trajik kader” ifadesini kullanıyordu.

Trajik kaderi ise şöyle tanımlıyordu Simmel :  “Trajik bir kaderden bahsettiğimizde muhtemelen şunu kastederiz: Bir varlığa yönelik yıkıcı güçler tam da o varlığın en derin tabakalarından kaynaklanmaktadır; bu varlığın mahvı, onun kendi içinde başlatılmıştır ve deyim yerindeyse o varlığın kendi pozitif doğasını inşa ederken başvurduğu yapıların aynısının mantıksal sonucu olan bir kader olarak ortaya çıkmaktadır.”

Simmel, modern toplumlarda kültürel unsurların neredeyse sınırsız bir arzının olduğunu tam da bu inorganik birikme kapasitesinin onu kişisel hayatın formuyla derinden bağdaşmaz hale getirdiğini söyler.

Simmel’in kültür ve modern insan hakkındaki cümlelerini “kültür” kelimesi yerine “eğitim” kelimesini koyarak yeniden okuyabiliriz.

Çünkü; hem başarısızlığı tespit ve teyit edilen hem de kararlılıkla tutarlı bir biçimde korunan cari eğitim sistemi de Simmel’in bahsetmiş olduğu trajik bir kadere sahip.

Modern eğitimin Simmel’in “bu varlığın mahvı onun kendi içinde başlatılmıştır” ifadesini doğruladığı rahatlıkla söylenebilir.

*

Üniversite, okul, derslik sayıları durdurulamaz biçimde artıyor. Türkiye özelinde düşündüğümüzde üniversite sayımız 203 olmuş. Bunun 73’ü özel üniversite. MEB’in personel sayısı 1 milyonu aşıyor. İlk ve orta öğretimi birlikte düşündüğümüzde toplam öğrenci sayımız 20 milyona yaklaşmış. Eğitim kurumlarının fiziki donanım kapasitesi geçmişle kıyaslanmayacak ölçüde artmış. Sivil toplum kuruluşlarının eğitime katkısı ve yurt, burs gibi eğitim harcamaları dikkate alındığında devasa bir bütçe ile eğitim-öğretim faaliyetlerinin yürütüldüğünü görüyoruz. Öte yandan “kişisel gelişim” arzusunu hem tahrik eden, hem tatmin eden sertifika programları, sanat ve spor kursları da bu havuz içerisinde yer alıyorlar.

Bu inorganik birikme ve sayısal olarak mütemadiyen gerçekleşen artışa rağmen artık mutat hale gelen ve neredeyse her kesim tarafından yapılan “eğitimde başarısızlık “ vurgusunun nedenleri üzerinde durmalıyız.

Maliyet ile hâsıl olan arasında bir uçurum var!

Sarf edilen emek ve sermaye ile doğru orantılı olmayan sonuçları önümüze koyan bu eğitim sisteminin derdi ne olabilir?

Eğitim sistemini hiçbir girdinin bugüne kadar ihya edememesinin nedenleri nelerdir?

Aynı kalkınma modelini benimseyen ülkelerin benzer sorunlarla karşılaşması gibi modern zorunlu kitlesel eğitimi tatbik eden ülkelerin hemen hemen aynı sonuçlarla yüz yüze kalmaları bir tesadüf mü?

Mevcut sistemin parametreleri değişmeksizin kozmetik ve tali dokunuşlara bel bağlamak ne kadar gerçekçi?

Bu sorulara berrak bir zihinle samimi cevaplar verebilirsek, neyi, niçin değiştirmemiz gerektiği konusunda hem kendimizi, hem muhataplarımızı aydınlatabiliriz. Bağlamdan kopuk bir biçimde neden-sonuç ilişkisini kurmaksızın sistemin aşikâr olan hem nitel, hem nicel sonuçlarının tek başına tespiti ve ilanı bize anlamlı bir mesafe kazandırmayacaktır.

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post Ali Aydın: Eğitimde maliyet ile hasıl olan arasında uçurum var appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Prekarya, Pierre Bourdieu metinlerinden aşina olduğumuz bir kavram. Son yıllarda ise, Guy Standing’in  ‘Prekarya: Yeni Tehlikeli Sınıf’  adlı kitabında altı vurgulu bir biçimde çizilmekte. Kavram, çalışan sınıfın iş ile ilgili yaşadığı “belirsizlik” ve “güvencesizliğe” göndermede bulunuyor. Buna göre sanayi toplumunda çalışanı anlamlı birer tanımlama aracı olarak kullanılan “proletarya”, “orta sınıf” gibi kavramlar; günümüz dünyasında işin değişen doğası dikkate alındığında işlevsiz kaldılar. Kapsamları yeni durumu anlamak için yetersiz. Tüm dünyada sendikaların güçsüzleşmesi ve çalışan kesimin koruyucu şemsiyelerinin ortadan kalmasıyla birlikte esnek üretimin gönlünce at koşturacağı bir çalışma sahası ortaya çıktı.   Bu saha sadece mavi yakalılar olarak anılan ve kol emeği ile çalışanlar için değil beyaz yakalılar olarak anılan ve kafa emeği ile çalışanlar için de oldukça korunaksız.

Özel sektörden kamuya transfer edilen bir dizi uygulama ile bugün kamu çalışanı öğretmenlerin de prekaryalaşması olgusu ile karşı karşıyayız. Ne var ki devlet memuru olmayan ve özel eğitim kurumlarında çalışan yüzbinlerce öğretmen kamuda çalışanlara nazaran çok daha savunmasız durumda. Kamuya sıçrayan prekaryalaşma ile onlar uzun zamandır baş etmeye çalışıyorlar. Prekaryalaşan öğretmenin karşı karşıya bulunduğu tehditleri özel eğitim kurumlarında çalışan yüz binlerce öğretmenin yaşadıkları üzerinden çok daha açık biçimde gözlemliyoruz.

Son yıllarda dershanelerin kapatılması ve devletin teşvik sistemi ile özel okullaşma büyük hız kazandı. Yaklaşık 10 bin özel okul, 3 bin özel kreşin bulunduğu Türkiye’de etüt merkezleri, sürücü kursları, rehabilitasyon merkezleri ve benzeri özel eğitim merkezlerini de dikkate aldığımızda 200 bin civarında öğretmenin bu sektörde istihdam edildiğini görüyoruz. Özel okullaşmanın bu boyutlara ulaşmadığı dönemlerde özel sektörde iyi ücretlere çalışabilen öğretmenler, son yıllarda ekonomik ve özlük hakları açısından sömürü düzeneğinin içine alınmış durumda. Mesleki ve duygusal açıdan tükenmişlik içindeki öğretmenin sömürüsünün kolaylaştırılması için özel girişimciye devlet tarafından yasal zemin de sunulmuştur.

Güvencesizleştirmenin yasal dayanakları

5580 Sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun Özlük Hakları ve Sorumluluklar başlıklı 9. Maddesi’ndeki ‘…Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez.’  hüküm cümlesi, özel okulların, öğretmenine resmi okullardaki öğretmenden daha düşük ücret vermesinin önünü kesiyordu. Ancak 2014 yılı itibariyle 9. maddenin bu cümlesi yürürlükten kaldırıldı ve böylece devlet korumasından mahrum kalarak patronun istismarına ve sömürüsüne açık hale getirilen öğretmenin özel sektördeki asgari ücret mahkûmiyeti başlamış oldu.

Özel okullarda Özel Öğretim Kurumları Kanunu’na tabi olarak görev yapan öğretmenler ‘süreli sözleşme’ ile çalışıyorlar. Öğretmenin kaderi sözleşmenin belirli süreli mi yoksa belirsiz süreli mi olduğuna göre değişiyordu ve bu konuda yakın zaman kadar Yargıtay’ın daireleri arasında ciddi bir ihtilaf söz konusuydu. Öğretmenin yaptığı sözleşme ‘belirli süreli sözleşme’ kapsamında değerlendirilirse özlük hakları büyük oranda tırpanlanıyor ve pek çok haktan yararlanamıyor. Eğer ‘belirsiz süreli sözleşme’kapsamında değerlendirilirse ihbar, kıdem tazminatı, işe iade gibi iş güvencesine ilişkin hükümlerden yararlanabiliyor. Çünkü 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde, iş güvencesinden yararlanmak için sözleşmenin belirsiz, yani süresiz olması öngörülüyor.

Eğer işveren, öğretmen ile yıllar içerisinde zincirleme olarak birden fazla sözleşme yenilerse sözleşme, ‘’belirsiz süreli sözleşme’’ halini alıyor ve öğretmen iş güvencesine kavuşuyordu. İşte bu noktada Yargıtay devreye girdi ve 2018 yılında Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu oy çokluğuyla belirli süreli sözleşmenin zincirleme yapılmasının, sözleşmenin belirli süreli olma niteliğini ortadan kaldırmayacağınahükmetti. Bunun üzerine artık özel eğitim kurumları sözleşme yenilemediği öğretmene, 10 yıl çalıştırmış olsa dahi kıdem tazminatı ödemiyor, öğretmen ihbar tazminatı talep edemiyor, işe iade davası açamıyor ve iş güvencesinden mahrum kalmış oluyor. Yukarıdaki iki yasal operasyon ile her türlü istismara açık hale gelen öğretmen asgari ücrete mahkûm ve pek çok özlük hakkından mahrum olarak çalışmak zorunda bırakılmakta, öğretmenin çaresizliği ise işveren tarafından fırsata çevrilmektedir.

Pahalı özel okullarda yaşanan ucuz dram !

Eğitim öğretim yılının başında yüksek bütçeli reklamlarla tanıtım yarışına giren birbirinden havalı ve son derece pahalı özel okulların eğitimcinin emeği ile ilgili tasarrufları ucuz bir dramı karşımıza çıkarıyor. İki hukuki müdahale ile iş güvenliğini kaybeden, yüz binlerce alternatifi olduğu için kolayca gözden çıkarılabilen öğretmeninin yaşadığı sorunlar bunlarla sınırlı değil. Uğradıkları hak mağduriyetleri nedeniyle yeri göğü inletmeleri gereken ama örgütsüz (sendikasız-derneksiz-meslek odasız) olmanın aczini yaşayan, seslerini duyuramayan ve işsiz kalma korkusuyla çoğunlukla kaderlerine razı olan 200 bin öğretmenin sorunlarını şu şekilde sıralayabiliriz:

1) Resmi okullara öğretmen alımlarının giderek azaldığı ve zorlaştığı süreçte özeldeki şartlar öğretmen aleyhine dönmüş, öğretmenler ekonomik ve mesleki açıdan güç şartlar altında çalışmak zorunda bırakılmış, bu konuda devlet tarafından da yalnızlığa terk edilmiştir.

Öğretmene gereken değeri veren çok sınırlı özel eğitim kurumunu ayrı tutmakla beraber özel okulların pek çoğu öğretmene maaşının bir kısmını elden vererek çalışanının sigortasını asgari ücret üzerinden yapmaktadır. Ortalama 2000 ila 3500 TL arasında bir ücret karşılığında haftada 40 saatten fazla derse giren öğretmen, gelirini ispatlayamadığı için kredi çekme imkânlarından bile mahrum kalmakta, emekli olma hayalleri bile kuramamakta, emekli olsa dahi çok düşük bir maaş alabilmektedir. Öğretmene asgari ücretin altında bir miktara sözleşme imzalatan bazı özel okullar da öğretmenin hesabına asgari ücret yatırıp üstünü elden geri alarak hem öğretmeni sömürüyor hem de devletten vergi kaçırıyorlar. Hatta Bakan Selçuk’un “özel kurslardaki öğretmen sayısı net değil’’ itirafında dile geldiği gibi binlerce öğretmen sigortasız sözleşmesiz çalışmak zorunda kalıyor.

2) Resmi okullarda eğitim sezonu başında öğretmenin aldığı eğitim öğretim ödeneğini alamayan özel kurum öğretmeni haftada birden fazla nöbet tutmasına rağmen nöbet ücreti de alamamaktadır. Hatta kadrolu öğretmen için hayati öneme sahip ek ders ücreti dahi söz konusu edilmemektedir. Bazı okullarda birisi MEB’e verilmek üzere resmî fakat kağıt üzerinde kalan, diğeri ise öğretmenle aralarındaki asıl ilişkiyi belirleyen iki ayrı sözleşme bile yapılmaktadır. Nasılsa ellerinde istedikleri şartlarda imza attırabilecekleri, her türlü angaryayı yükleyebilecekleri, iş başvurusu yapan öğretmenlere ait bir tomar CV vardır.

3) Her yıl sözleşmesinin yenilenip yenilenmeyeceği, yenilenirse hangi şartlarda yenileneceği, yenilenmezse ne yapacağı kaygısıyla, işsizlik baskısı altında sezonu bitiren ve daimi bir gelecek endişesi içerisinde çalışan öğretmen; kadın ise evlenmeme, hamile kalmama şartları altında sözleşmelere imza atmak zorunda kalmaktadır. Ders ücreti karşılığı anlaşma yaptığı için büyük bir bölümü yaz aylarında görevi olmadığı gerekçesiyle iki veya üç ay maaş alamamakta, maaşını sair zamanda düzenli alabilen de kendini şanslı addetmektedir.

4) Eşit işe eşit ücret ilkesinden uzak şartlarda çalışan özel okul öğretmeni test merkezli ve başarı odaklı eğitim anlayışıyla çalışmak zorunda olduğundan mesleğine yabancılaşmakta, mesleki tatmin yaşayamamaktadır. Resmi okullardaki öğrenciden farklı olarak kendisini müşteri, öğretmeni de eğitim hizmeti veren görevli olarak gören bir öğrenci ve veli kitlesine hizmet etmektedir.

5) Aday öğretmenler tecrübesiz olmaları ve işlerini kaybetme kaygısı nedeniyle çok düşük ücretlere emek vermekte, adaylıklarının kaldırılmasında işverenin inisiyatifinde olmalarından dolayı stres yükü altında çalışmaktadır. Ağır iş yükünü kaldıramadığı için işi sezon ortasında bırakmasın diye kimi okullar öğretmene boş senet imzalatmaktadır. Ayrıca yeni öğretmenle deneyimli öğretmen arasında da çok ciddi ücret farkları olabilmektedir.

6) İdareci-öğretmen ilişkisinden ziyade işçi-işveren ilişkisi kurulan öğretmen, öğretmenin olması gereken saygınlığını yaşayamamaktadır. İdare tarafından izni dahi alınmadan notlarına müdahale edilen, hafta sonları görev verilerek dinlenme hakkı elinden alınan, ders dışı etüt, soru çözümleri vs gibi etkinliklerle 60 saate kadar çalıştırılan ve herhangi bir ek ders ücreti ödenmeyen, yönetimin mobing uygulamalarına maruz kalan ve hakkını arama kapıları kapalı olan, her an kapı önüne konulma riskiyle onurundan taviz vererek çalışması beklenen, güven duyulmadığı için dersleri sınıf kapısının gerisinden dinlenen, herhangi bir statüsü olmayan, idealizmi öldürülen, özsaygı yitimine uğratılan öğretmen ne kadar mutlu olabilir, ne kadar kendisini öğretmen hissedebilir?

Özel eğitim kurumlarında çalışan yüzbinlerce öğretmen yasal mevzuat kanalıyla öğretmenin sömürülmesinin önüne geçilmesini, yapılacak bütüncül bir yasal düzenlemeyle resmi okullar ile özel okullarda görev yapan öğretmenler arasındaki ekonomik ve özlük haklarındaki uçurumun kapatılmasını, özel okulların devlet tarafından gereği gibi denetlenmesini ve istismarın önlenmesini talep ediyorlar. Milli Eğitim Bakanı tarafından ‘Tek güvencemiz’ veya ‘öğretmenlerimizin temsilcisiyiz’ denilerek taltif edilmeye çalışılan öğretmenin gerçek anlamda temsilciliği, ancak hak ettiği iş güvencesi verilerek, uğradığı hak gaspı sona erdirilerek, mağduriyetleri giderilerek yapılabilir.

Ali Aydın – Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post Prekaryalaşan öğretmenler ve özel okul gerçeği appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Son olarak Zonguldak’ta müdür olarak görev yaptığı okulda hizmetli ile yaşadığı bir tartışma nedeniyle okula gelen müfettişin yaptığı inceleme sonucunda sahte diplomayla 21 yıldır öğretmenlik yaptığı ortaya çıkan şahıs hakkında ‘resmi belgede sahtecilik’ ve ‘nitelikli dolandırıcılık’ iddiasıyla dava açıldığı haberi yazılı ve görsel medyada yer aldı.  Haberde, söz konusu şahsın 21 yıllık hizmet süresince çok sayıda teşekkür belgesi aldığı bilgisi de yer alıyordu.

 “Evrakta sahtecilik” denilerek geçiştirilmemeli

“Olay bir “evrakta sahtecilik” düzleminde tüketilemeyecek kadar önemli.”, diyen Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın; “Bu tür hadiseler başka bir okuma yapmamız yönünde hepimize bir davet içeriyor. Bu doğrultuda tüm bir eğitim sisteminin kendisini sorgulamamız icap ediyor. Hal böyleyken haberi sadece kriminal bir vaka olarak değerlendirmek, bizi gözünü gerçeğe bile isteyen kapatanların durumuna düşürür.”, dedi.

Ali Aydın bu tür olayların ilk olmadığını belirterek geçmiş yıllardaki benzer haberleri hatırlattı:

“Daha birkaç yıl önce 19 yıllık bir öğretmenin diplomasının sahte olduğu haberi ile çalkalandı tüm Türkiye. Çünkü söz konusu kişi ‘yılın öğretmeni’ seçilmiş, ödülünü de bizzat dönemin Başbakanı Erdoğan’dan almış birisiydi. Öte yandan ‘sahte diploma’ sadece öğretmenlik mesleği söz konusu olduğunda karşımıza çıkmıyor. Birkaç yıl önce Van’da tam 9 yıl Kanada Toronto Üniversitesi Tıp Fakültesi, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi ve Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nin sahte diplomalarını kullanan bir kişinin özel bir üniversitede Yardımcı Doçent olarak ve Sağlık Lisesi’nde de farmakoloji uzmanı olarak çalıştığı ortaya çıkmıştı.”

Asıl sorgulanması gereken “gerçek diploma”

Ali Aydın bu tür haberlerin yüzümüze vurduğu gerçeği ise şu sözler ile özetledi:

“Uzun yıllar içinde alınan bir eğitimin sonunda diploma sahiplerince icra edileceği düşünülen mesleklerin hiçbir kurumsal eğitime dâhil olmamış ve hiçbir sınava girmemiş kişilerce sahte diploma ile icra edilebildiğini ve bu durumun ne şahsı istihdam edenlerce, ne şahıstan hizmet alanlarca fark edilmesini mümkün kılacak bir fark oluşturmadığı görülüyor”

Diploma: ”içeriksiz” ve “boş”

Bir başka gerçeğin ise “gerçek diploma” olarak takdim edilen belgenin niteliği ile ilgili olduğunu belirten Aydın “gerçek diploma sahibi” ile “sahte diploma sahibi” arasında sahada iş görme niteliği itibariyle bir farkın ortaya çıkmamasını “gerçek diploma” olarak takdim edilen belgenin esasen “içeriksiz” ve “boş” olduğunun kanıtı olduğunu belirtti:

“Gerçeği ile sahtesi arasındaki farkın ancak evrak üzerinde yapılacak teknik bir takip ile anlaşılabildiğini önümüze koyan “sahte öğretmen”, “sahte doktor” haberleri  diplomanın esasen “içeriksiz” ve “boş” oluşunun kanıtı niteliğinde. Diplomanın eğitim sistemi içerisindeki işlevleri, sahtesine sahip olanla gerçeğine sahip olan arasında sahada gözle görülür bir farkın neden ortaya çıkmadığını açıklıyor; Diploma, labirentin sonundaki peynir ve onun varlığı labirenti tartışma dışı kılıyor.”

The post Ali Aydın’dan “sahte diploma” yorumu appeared first on Özgür Eğitim-Sen.