Ulusça her yıl olduğu gibi bu yıl da Türkiye’de şüphe uyandıran çekince koyan hiçbir soruyu aklımıza getirmeden ‘yeni’ eğitim-öğretim yılına merhaba diyoruz. Devralındığından beri anlamlı hiçbir değişime konu olmadığı halde bu eğitim-öğretim faaliyetlerinin yapıldığı her bir yıl için de cüretkâr bir biçimde “yeni” ifadesini kullanıyoruz.

Yapıp ettikleri ile hemhal olan insanın düşünmek için durması ne kadar elzemse, yapageldiklerini aralıksız bir biçimde tekrar edenlerin düşünmek için durak olacak bir aralığı kaçırdıklarında düşünme yoksunluğu içinde olmaları o kadar mukadderdir. Eğitim alanında ortaya çıkan devasa düşünme açığımızın bir nedeni de bu olabilir. Zira klişeler, standartlaşmış ifade ve davranış kodları ile hiçbir yerde durmadan ve hiçbir engele takılmadan “pürüzsüz” bir biçimde ilerleyerek günleri, haftaları ve yılları geçirebilirsiniz. Arendt’in tabiriyle klişelerin, standartlaşmış ifade ve davranış kodlarının gerçekliğe karşı, yani tüm olayların ve olguların salt varoluşlarıyla düşünmemizde uyandırdıkları ilginin düşüncemiz üzerindeki taleplerine karşı bizi korumak gibi bir sosyal işlevi vardır. Kuşkusuz bu taleplere sürekli karşılık vermek durumunda kalınsa bir yorgunluk hali olurdu. Ne var ki böylesi bir talebin varlığından tamamen bihaber olmak yorgunluktan çok daha yüksek bir maliyeti karşımıza çıkarıyor. Türkiye sathında o maliyetle temelden yüzleşebilme adına öne çıkan herhangi bir düşünce, yaklaşım yahut kavrayışın henüz ortaya çıkmadığını acı da olsa söylemek durumundayız. Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in son paylaştığı veriler ışığında 74 bin eğitim öğretim kurumunda ve 878 bin derslikte ders başı yapacak 21 milyon öğrenci, anne babaları da düşünüldüğünde 60 milyon kişi işte böylesi bir vasatta “yeni” eğitim-öğretim yılına merhaba diyor.

Politik-ideolojik kanaat ve inançlarına sıkı sıkıya bağlı tarafların “polemik” içeren tartışmaları Türkiye’de eğitim üzerine konuşulduğu ve tartışıldığı izlenimi verebilir. Dolayısıyla yukarıda Türkiye’de eğitim alanında düşünme açığı bulunduğu yönündeki tespitim isabetsiz bulanabilir. Oysaki tam da Adorno’nun dediği gibi bir manzarayı doğrulamaktan öte gitmez bu tanık olduğumuz kuru gürültüler: “Yürüttükleri polemik, içerdiği yarım hakikatlerle, hakikatsizliğin tamamadır çoktan.”

Mevcut eğitim sisteminin yasal dayanakları, örgütlenme yapısı, bürokratik zihniyeti gibi yapısal özelliklerinin üzerinden atlanarak amaçlılığı ve o amaçlılığına mündemiç araçsallığına zerrece çekince koymadan yürütülen tartışmalar, birbirlerine düşman dahi olsalar kardeşler arası münakaşadan öte değildir. Onların kardeşlikleri metodolojiktir.

Türkiye’de toplum kesimleri konuyu da konu ile ilgili karşılaşılan sorunları da teknik-tali olarak görmektedirler. Dahası Milli Eğitim Bakanlığı üzerinden sahrada vaha ummaktadırlar. Öte yandan bürokrasi ile her sorunun çözümü olabileceğine dair batıl bir inançtan muztariptirler. Seküler ve muhafazakâr mahallelerin bu nedenle konu eğitim olduğunda aynı miyopluk içinde oldukları söylenebilir. Mesela iki mahalle için de “müfredat” bahsini önemli kılan işte bu miyopluktur. Müfredat esasında aracı elinde tutanın imzasından başka bir şey değildir. Müfredat tek tip eğitimin cari olduğu bu şartlar altında eğitim sistemi denilen bütüncül mekanizmayı tartışma dışında tutmaktadır ve yalnızca sisteme ilişkin mülkiyet iddiasının aparatıdır. Daha fazlası değil! Müfredatın bu şartları alıkoyarak daha fazlası olabileceğini düşünmek bu düşüncedeki herkesin uyuduğunun açık kanıtıdır.

Okul sosyal, siyasal ve ekonomik gerçekliği yansıtır. Gerçekliği kurmaz. Yeni bir gerçeklik kurmak bir yana var olanı tahkim eder ve yeniden üretir. Okulun gerçekliği inşa edebileceğine inanarak her şeyi okulda yapabileceğini düşünmek amaç-araç uyumsuzluğunu oldukça hafife almaktır. Bu inancı gerçekçi kılacak olumlu performans verilerinin elimizde olmadığını da ekleyelim. İlköğretimden yükseköğretime performansı son derece düşük bir sistemde aynı hat üzerinde kalarak farklı sonuçları elde edebileceğimizi umuyoruz. Kuşkusuz bunda klişeleri, basmakalıp fikirleri içtenlikle kabul edişimizin etkisi var. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Soru sorma sanatını unutan ya da bu sanatın kullanılamaz hale gelmesine izin veren hiçbir toplum, kendini kuşatan sorunlara cevap bulabileceğine güvenmemelidir, diyor Cornelius Castoriadis. Dikkat edilirse Castoriadis “soru sorma sanatı” diyor. Kuşkusuz bu sanatın icrası sadece soru sormakla sınırlı değil. Doğru soruları sorabilmek sorunun kendisinden de mühim. Zira bir sorunun şekli bizi doğru cevaplardan da uzaklaştırabilir. Bilge insanların muhataplarının seviyesini sordukları sorunun niteliği üzerinden tartması boşuna değil. Sınav sistemi, öğretmen atamaları, derslik sayıları, okul binalarının tamir-tadilat işleri, seçmeli dersler, müfredat vd. her biri bir öneme sahip olsalar bile sistemin yapısı ve gidişatına doğrudan tesir eden dolayısıyla sistemin bizatihi kendisini konu eden başlıklar değildir. Bu başlıklardan çıkan binlerce sorunun aradığımız – ya da arayacağımız- bir tek gerçek cevabı bize vermemesinin nedeni de budur.

Erken modern dönemin ihtiyaç ve isteklerine göre yapılandırılmış zorunlu –kitlesel eğitim düzeneğinin küresel çapta zemininin kaydığı bir aralıktayız. Bu açık biçimde bir kriz halidir. Modernliğin ve onun kurumlarının krizidir söz konusu olan. Devlet, ekonomi, eğitim, kültür ve aile gibi kurumlar yeni durumdan kaynaklı meydan okumalarla karşı karşıyadır. Krizi anlamak ve krizi derinleştiren unsurların bugünkü varlıklarını borçlu oldukları modern geçmişleri ile bağ ve bağlantılarını ortaya koymak ve bir düşünsel, entelektüel nitelik ile kamunun da dahil olacağı bir tartışmayı bu alanda sürekli beslemek önem arz ediyor.

Eğitimin erken modern dönemden bugüne düşünüldüğü şekliyle düşünülmesinin artık ikna ediciliği kalmamıştır. Karşı karşıya olduğumuz yeni gerçeklerin yüzümüze haykırdığı budur. Eğitim elbette “anlamsız” hale gelmemiştir; ne var ki eğitim üzerine düşünme şeklimizi değiştirme kudretine sahip sorulara ve o soruları yanıtlama biçimimizin inandırıcılığına muhtaç haldeyiz. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

Karar Gazetesi / 11.09.2023

The post Eğitim yılı başlarken bir sorumuz olacak mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

The post A4’te STK Yasası Tartışıldı appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Çalışma veya ücretli emeğin tartışılmaz bir önkabul şeklinde özellikle günümüz toplumunda nasıl “toplumsal ve politik iyi” olarak yer aldığını tartışan Kathi Weeks “Çalışma Sorunu” adlı kitabının hemen başında şu tespitlerde bulunur: “Çalışma bireylerin sadece ekonomik sisteme değil, toplumsal, politik ve ailevi işbirliği tarzlarına da entegre olduğu birincil araçtır. Bireylerin çalışmak durumunda olması temel toplumsal sözleşme için aslidir; gerçekten çalışma, özneleri liberal tahayyülün bağımsız bireylerine dönüştürdüğü varsayılan ve bu nedenle vatandaşlığın temel bir yükümlülüğü olarak ele alınan şeyin bir parçasıdır.” Dolayısıyla çalışmanın toplumsal ve politik hayatımızın en önemli normatif unsurlarından birisi olduğunu kabul ettiğimizde çalışma hayatımızın niteliği büyük bir önem kazanıyor. Ekonomik bir faaliyet görünümündeki çalışma, kendisine iliştiren toplumsal-politik kabuller nedeniyle sadece ekonomik hayatı değil, sosyal, kültürel, politik hayatı da doğrudan şekillendiren geniş bir etki alanı oluşturuyor. Ulrich Back’in “İş, ortak kimlik örüntüsü işlevi görür; onun yardımıyla kişisel ihtiyaçları ve yetenekleri, ayrıca ekonomik ve sosyal konumu saptarız. (Evet) insanları meslekleriyle bir tutmak tuhaf şey. Ama hayatın meslek ipinin üzerinde sürüp gittiği bir toplumda kişinin işi onunla ilgili belli ana bilgileri verecektir: gelir, statü, dilsel yetenekler, muhtemel ilgi alanları, toplumsal ilişkiler vs.” değerlendirmesi de benzer bir çözümleme sunuyor bize.

O halde toplumsal sözleşmenin asli parçası ve modern vatandaşlığın temel yükümlülüğü olan “çalışma”nın günümüz toplumunda sosyal, ekonomik ve politik olarak nasıl organize edildiği önemli. Zira insanları sadece bireysel değil aileleriyle birlikte tüm hayatlarının nasıl şekilleneceğini doğrudan tayin eden bir organizayon bu. Bu açıdan bir toplum tasavvurunu, bir devlet-toplum ilişkisi tahayyülünü ve bütün bunlar içinde bir yer, bir taraf seçimini barındıran konuyu Bauman’ın ifadesiyle “yoksulluğun mücrimleştirildiği” günümüz dünyasında kamusal bir tartışmaya taşımak varoluşsal bir yükümlülük olarak önümüzde duruyor. Asgari Ücret Tespit Komisyonu’nun 2021 yılına ilişkin çalışmalarını sürdürdüğü şu günler mevzuyu kamusal bir ilginin muhatabı kılmak görece daha kolay. Bu açıdan çalışmaları da vesile kılarak hem devletin pozisyonunu, hem çalışanların durumunu ve kendileriyle kurulan ilişkiyi, hem de bu ilişki üzerinden milyonlarca insanın aileleriyle birlikte ne tür bir yaşam biçimine layık görüldüğünü tespit etmek mümkün hale geliyor. Bütün bunların yanında asgari ücret dolayımında yaşadıklarımızın ayrıca yukarıda dile gelen toplumsal sözleşmenin ve vatandaşlık yükümlülüğünün niteliğine de ayna tuttuğunu ekleyelim.

* * *

Birincisi, devlet; yansıtılmak istendiği gibi çalıştıranlar ile çalışanlar arasında çoğunlukla nötr bir hakem olmamıştır ve de değildir. Geniş anlamda emeği yücelten bir söylemle sersemletilsek de Bauman’ın yerinde tespitiyle “devlet ile piyasa arasındaki işbirliği kapitalizmde bir kuraldır, çatışmaysa istisna. Genelde devletin politikaları, ister “diktatoryel” ister “demokratik” nitelikte olsun, piyasaların çıkarına karşı değil, onların menfaatine olacak şekilde yorumlayıp hayata geçirilir.” Dolayısıyla “çalışma” alanının hukuki düzenlenişi, çalışanların mali ve özlük haklarının belirlenmesi; kaynakların bölüşüm sürecindeki etkin pozisyonu dikkate alındığında devletin nerede, nasıl, kimden yana durduğunu zaten serahaten açık ediyor. Ayrıca genel ekonomi yönetimi, siyasal katılım imkânları, hak ve özgürlüklere duyarlılık gibi hususlarda söz konusu duruşun mahiyetini izhar eden hususlar. Ülkenin ve ekonominin gerçekleri gibi “nesnel-nötr” görünümlü atıflar da büyük oranda gerçekliğe değil mevcut olan içerisindeki tavır alışa göndermede bulunurlar. Dolayısıyla memur maaşlarının yüzde 3+3 oranında artacağı 2021 yılında asgari ücretin ne olacağı TÜİK vs. gibi kurumlardan gelen teknik rakamlardan çıkarılacak aritmetik bir çıkarım değil devletin, iş veren temsilcilerinin ve çalışanların pazarlık güçlerinin, tercihlerinin bir sonucu olarak gerçekleşecektir. Açıklanacak sonuç kaçınılmaz bir matematiksel işlem değil sosyal, sınıfsal, siyasal tercihlerin/güçlerin bu tercihleri/güçleri ile orantılı olacak şekilde yansıması olacaktır. Asgari ücret “geçim ücreti” değil elbette. Ancak ülkemizde çalışan nüfusun yüzde 50’ye yakını geçimini asgari ücret ile sağlıyor. Avrupa’da bu oranları çalışanlarının çok büyük bir ksımının asgari ücretle çalıştığı dikkate alındığında fiili olarak asgari ücretle çalışanların nasıl bir ekonomik dolayısıyla sosyal, sınıfsal, politik hayata maruz bırakıldıklarını görebiliyoruz. Önceki yılın enflasyon rakamlarına, Orta Vadeli Program’ın enflasyon tahminine bakmak üzerinden seyreden süreci milyonlarca insanın zorlu yaşam koşullarına bağlamak, süreci yönetmeye dönük işleyen kamu politikasını insanların insanca yaşam haklarını gözetecek bir iradeye, tercihe dönüştürmek günümüz dünyasının temel önceliklerinden birisidir. İktidar ile siyaset arasında mesafenin açıldığı; iktidarın sorumsuz siyasetin ise iktidarsız hale geldiği küresel dünyada tercihi, iradeyi, mücadeleyi nereye teksif etmemiz gerektiği açık.

* * *

İkinci husus çalışanların durumu. Çalışanların ve ekonominin gerçek durumunu ölçen araçlara (enflasyon oranı vs.) dönük müdahalelerin istiatistiki verileri keyfileştirdiği genel kabul gören bir tespit. Bu tür müdahaleler neticesinde kağıt üstünde hem daha zengin görünebiliyorsunuz hem de şu an tespit komisyonunun yürüttüğü çalışmalarda olduğu üzere önümüzdeki yıla ilişkin alacağınız miktarı düşüren bir etkiye neden oluyor. Yani çalışanlar bu tür müdahaleler nedeniyle iki açıdan zararlı çıkıyorlar. Birincisi gerçek kayıpları dikkate alınmıyor, ikincisi de gerçek kayıpları manipüle edildiği için bu kayıpları en azından belirli düzeyde giderecek adımlardan da mahrum kalıyorlar. Dolayısıyla enflasyon oranında bir atışın fiili olarak hiç bir zam alamamak anlamına geldiği noktada, hesaplama sistematiğindeki değişikler nedeniyle bırakın iyileşme almayı önceki yılın bile çok altında bir rakama mahkum edilmiş oluyorsunuz. Mutfak enflasyonu yüzde 40’ları geçti. Türk lirası dolar karşısında sürekli değer kaybederken maaşlar eridi, alım gücü düştü. 2020 yılının birinci döneminde önceki yılla karşılaştırıldığında elektrik yüzde 32,3 doğalgaz 34,7 zamlandı. Halbu iken 2020 yılına ilişkin enflasyon rakamları yüzde 12-13 aralığında konuşuluyor. Enflasyon rakamları böyleyken 2020 yılında vergilerde yüzde 21.4 artışa gidildi. Korona virüs salgını nedeniyle küresel ölçekte devletlerin vergi indirimlerine gittiği bir süreçte üstelik.

* * *

Üçüncüsü, yukarıda kısmen değinildiği gibi, çalışma ve karşılığında alınan ücret salt ekonomik bir rakamı yansıtmıyor. Bu rakam üzerinden milyonlarca çalışana ve ailelerine bir yaşam standardı, marjları belli olan siyasal, sınıfsal, sosyal bir ilişki biçimi, bir hayat tarzı tayin ediliyor. Dolayısıyla toplumsal hayatımızın niteliğini doğrudan etki eden, milyonlarca insanın hayatını ve kaderini şekillendiren bir faaliyete ilişkin rakamların, istatistiklerin soğuk ve manipülatif penceresinden bakmak yerine insanların hak ve hukukunu, izzet ve onurlarını gözeten bir sorumluluk bilinciyle yaklaşmak durumundayız. Devletin “sosyal” olma iddiası da ayrıca ancak bu tarz duyarlılıklar ve güvenceler oluşturduğunda anlamlıdır. 

Asgari ücret adı üstünde çalışma için en alt limiti belirler ancak hem ülkemizde hem de dünya genelinde maalesef asgari ücret temel geçim ücretidir. Ekonomideki vaziyet, çalışanların kayıplı hallerinden yaşadıkları kayıplar, bu kayıpların oluşturduğu ‘karakter aşınması’ gibi hususlar günümüz dünyasının asli toplumsal sözleşmesi ve temel vatandaşlık yükümlülüğü görülen bir alana ilişkin dikkat etme ve duyarlılık gösterme çağrılarıdır. “İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın!” ikazı soyut bir ahlaki ilkeyi değil sosyal, siyasal, ekonomik düzenlemeler gerektiren pratiği, bu pratik yönünde kararlı bir mücadeleyi gerektiriyor.

The post Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer’den Asgari Ücret Değerlendirmesi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Zaten Şubat’ta atamaları yapılması gerekirken bir ay gecikmeyle Mart’ta atanarak mağdur olan öğretmenler şimdi de boğuştuğumuz küresel salgın nedeniyle mağduriyet yaşıyorlar. Dolayısıyla göreve başlayamadıkları için mali ve özlük hakları bulunmayan bu öğretmenler “atanmış işsizler” olarak bekliyorlar. Çoğu “nasılsa atandım” düşüncesiyle, ihbar sürecini geçirmemek için mevcut işinden istifa ettiği için  işsizlik maaşına başvuramadığı gibi kısa çalışma ödeneğinden de yararlanamıyor.

Bakan Selçuk, okulların kapalı olması, sözleşmelerin yapılmaması gibi gerekçeler üzerinden durumu ele alıyor. İçinden geçmekte olduğumuz olağanüstü sürecin ruhuna ve kriz yönetiminin gerekliliklerine uymayan bu tür açıklamalar yerine devlet olmanın ciddiyetine ve icaplarına uygun hareket etme zorunluluğu var. Evet, bir krizle boğuştuğumuz aşikar. Ancak devletin krizle baş etme stratejilerinde başka tür krizler, mağduriyetler, stres ve gerilimler oluşturmaması beklenir. O yüzden devlet, yaptığı iş ve işlemlerde öngörülebilir olmalı, şartların nezaketini dikkate alan bir takvim açıklamalıdır. Belirsizliğe son vermek, atanan öğretmenlerin önünü görebilmesini sağlamak devletin görevidir. 

Özgür Eğitim-Sen olarak MEB’i bir an önce kriz nedeniyle atanmasına rağmen işsiz durumda olan, maaş alamadığı için ekonomik sıkıntılar yaşayan, sigortası başlamayan 20 bin öğretmenimizin yaşadığı stresi, belirsizliği, mağduriyeti giderecek makul bir açıklama yapmaya çağırıyoruz. 

Bekir BİRBİÇER / Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post 20 BİN ÖĞRETMEN MEB’İN AÇIKLAMASINI BEKLİYOR! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özgür Eğitim-Sen’in, son üç asırdır yaşadığımız bunalımın temel kaynağının eğitim ve kültürde aranması gerektiği bilinciyle sendikacılık yaptığını, klasik ücret sendikacılığının yanı sıra eğitim alanına dair teorik katkılar sunduğunu belirten Bekir Birbiçer, somut örnekler üzerinden eğitim camiasındaki çoraklığa dikkat çekti.

Modern eğitim sisteminin ürettiği akademik başarısızlığın yanı sıra öğrencilerin kimlik, kişilik, ruh ve duygu dünyalarında da tahribata yol açtığı belirtildikten sonra sistemin yaratıcılığını öldürdüğü öğrencinin hayal gücünü ve yeteneklerini körelttiği bir takım istatistiksel sonuçlar ve veriler üzerinden değerlendirildi. Masum olmayan, ideolojik-politik yönleri olan sistemin resmi ve gizli müfredat kanalıyla devletin ideolojisini öğrencinin etinde kemiğinde hissettirdiği, toplumsal mühendislik çalışmalarının operasyonel aygıtı olarak işlev gören okulun toplumsal çeşitliliği ve bireysel farklılıkları yok ettiği vurgulandı.

Bekir Birbiçer, zorunlu okul sisteminin tarihinden, amaçlarından, kullandığı aparatlardan çarpıcı örneklerle bahsettikten sonra yirmi eğitim temalı film üzerinden dünyada modern eğitimin ne şekilde algılandığını incelediği ‘’Beyazperde Karatahta’’ kitabında tespit ettiği bir takım benzerliklerin ve farklılıkların altını çizerek sunumunu tamamladı. Soru-cevap kısmında, coşkulu, verimli tartışmaların yaşandığı Özgür Eğitim Sohbetleri’nin üçüncüsü, Ali Aydın’ın sunum hakkında yaptığı toparlayıcı ve önemli katkılar sunan konuşmasıyla son buldu.

The post Bekir Birbiçer: Yaşadığımız bunalımın temel kaynağı eğitim ve kültürdür appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Eğitimde şiddet haberleri hayatımızın rutinine dönüştü. Hatta küresel bir sorun başlığı denilse yeridir. Dünyanın pek çok ülkesinden benzer haberler geliyor. Kamuoyu alıştı, kanıksadı. Artık ‘nasıl olur!’, ‘bu da olur mu?’ şeklinde bir tepkiyi kimseden görmüyoruz. O yüzden eğitim, öğretmen, okul, öğrenci kelimeleri ile kavga, şiddet, ölüm, bıçak kelimeleri genelde yan yana, aynı cümle içinde. O halde ülkemizin değişik bölgelerinden, değişik okul türlerinden, değişik ülkelerin değişik okul kademelerinden gelen bu haberlerde; eğitim, okul, öğrenci, öğretmen gibi benzerlikler dışında ölüm ve şiddetle bağ kurmamıza neden olabilecek bir ilişki olabilir mi? Öğrenci, öğretmen veya ailenin zaafları, eksiklikleri, ihmalkârlıkları, kadersizlikleri üzerinden okunan, açıklanan bu rutin hadiselerde suç ile yapı arasında, suç ile ilişki biçimi arasında bir sorgulama yürütülemez mi?

Modern dünyanın en büyük fetişlerinden olan eğitim ve dolayısıyla okul bu tarz sorgulamalardan özenle kaçırılır. Zira herkes eğitimin iyi bir şey olduğunu düşünmekte ve iyi bir şeyden de kötü bir şeyin çıkmayacağını varsaymaktadır. Bu basit mantıksal yürütme şüphesiz çok ikna edicidir. Değil mi? Eğitim, öğretmen, okul, öğrenci, öğrenme, kitap, kalem, defter vs. gibi tüm bu kelimelerin olumlu tınısında mayışmamak elde değil? Hepsi çok pozitif, hepsi çok steril! Ancak görmesek de, görmezden gelsek de bu tahayyülün yanında bir de her gün gördüğümüz, her gün deneyimlediğimiz çarpıcı, yakıcı bir tezahür de var. İstikrarlı başarısızlık var, yaramazlık var, akran zorbalığı var, sıkılmışlık var, doyumsuzluk var. ‘Ne yapsan boş’ duygusu var. Normal, gencecik insanların insandışılaşması var. Sınıf bir öğrenme ortamı değil, okul bir ilim yuvası değil. Yaşadığımız acı bir hadisenin abartısı üzerinden söylemiyorum bunları. Eğitimin, eğitim ortamlarının gerçekliği bu. Gebze’de hayatını kaybeden hocamızın başına gelen talihsiz bir kazadan bahsetmiyoruz. Eğitim ortamlarında mündemiç olan gerilimden, saklı şiddetten bahsediyoruz. Bu şiddet dalgası kimi zaman silahla, kimi zaman bıçakla, kimi zaman darp ile açığa çıkıyor. Bu yapıda boşalmayı bekleyen birikmiş bir enerji saklı.

Peki, pek çok yerde de kabul edilen bu sorunları tekrarlamanın bir anlamı var mı? Veya ne anlamı var? Bu sorunları tekrarlamaktan ziyade tartışmanın anlamı var. Tartışmayı derinleştirmenin anlamı var. Tartışmayı tartışmaya dahil edilmeyen hususları içerecek şekilde genişletmenin anlamı var.  Tartışmayı tarihsel olarak edindiğimiz bir kahvehane ezberi içinde tüketmemek kaydıyla ama. Sorunu aceleyle yapıdan, sistemden uzak tutma uyanıklığını göstermeden tartışabilmeliyiz.

Bunun içinde bir anlamda insandışılığın müşahhas göstergesi olan ‘zorunlu eğitimi’ behemehâl tartışmalıyız. Bir ülkenin bütün ‘delikanlıların’ (kelimenin semantiğine dikkat edelim lütfen), çocuklarının zaman planlaması, mekân planlaması, ilişki düzenlemesi yapılmış bir ortama hiçbir şekilde rızaları alınmaksızın alınması ne demektir? Bu işi hangi niyetle yaptığımız, öğretmenlerimizin nasıl gayretle çalıştıkları, velilerimizin ne tür fedakârlıkları göze aldıkları gibi hususları kimse inkâr etmiyor. Bunların hepsi doğru olabilir, çoğu da doğrudur.  Ancak bir şeyi iyi niyetle yapmamız, gayretle ve fedakârlıkla yapmamız yapılan işi doğru kılmaya yetmez. O başka bir şey! İyi niyetle yanlış bir şey de yapılabilir. Büyük gayretlerle ve fedakârlıklarla insanlara hayatı zindan da edebiliriz. İyiyi iyi bir şekilde yapmak daha başka bir şey. İyiyi iyi bir şekilde yapıp sonuç alamamak da olabilir. İyiyi daha başka bir iyi ile yapmak gibi bir yolu aramak da gerekebilir çoğu zaman.

Bir gazete yazısının sınırlarını zorlayan bu mevzuya toplumca el atmak durumundayız. Gebze’den gelen haber sisteme ilişkin yeni bir uyarı niteliğindedir. Bu uyarının dikkate almadığımız öncüleri olduğu gibi mutlak surette hesabını yapmamız gereken artçıları da olacaktır. Eğitimi, zorunluluğu, talebeyi, öğrenciyi, ilişkiyi, öğrettiğimiz şeyi, öğrettiğimiz şeyi nasıl öğrettiğimizi kapsayan bir tartışmaya ihtiyacımız var. Umarım Necmettin Kurucu hocanın elim ölümü kuru bir retorikle geçiştirilmez, bu yakıcı sorunumuzu tartışmaya bir vesile olur.   

The post Zorunlu eğitimi tartışmaya mecburuz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.