Dünyada olduğu gibi ülkemizde de sendikal örgütlenme işçi, işveren ve kamu sendikacılığı anlamında belli bir mücadele zemininde bugünlere geldi.  Ancak Türkiye’de yapılmakta olan sendikacılık, tarihi destansı direniş ve mücadelelerle dolu sendikal örgütlenmenin hatırasına ihanet eden bir noktaya savruldu. 80 öncesi döneme göre çok farklı bir görünüme evrilen sendikalar dünyada olduğu gibi ülkemizde de gücünü, etkisini ve belirleyiciliğini kaybetti.

Gelinen aşamada sendikaların ilgili oldukları alana dair bir katkı sunması, alanla ilgili devletin attığı adımlarda belirleyici bir rol oynaması söz konusu olmadığı gibi uygulanan politikalara karşı etkili bir sendikal muhalefet geliştirdiğine de şahit olmak pek mümkün değil. Hükümetler de basit birer çıkar ve imtiyaz mekanizmalarına dönüşmüş sendikaları ciddiye almıyor, onları muhatap alarak fikirlerini bile sormuyor.

Türkiye’de sendikal mücadelenin içi boşaltıldı, ruhu öldürüldü. 12 Eylül’le birlikte kolu kanadı budanan sendikal örgütlenme anayasal düzenlemelerle etkisizleştirildi, 28 Şubat darbesinde işçi ve işveren sendikalarının beşli çete kurarak darbenin sivil ayağını oluşturmalarıyla özünü ve ruhunu tamamen kaybetti.

Türkiye’deki sendikal anlayışa kamu sendikacılığı özelinde baktığımızda üye sayısı itibariyle öne çıkan belli başlı sendika ve bağlı bulundukları konfederasyonların her birinin bir siyasi parti ve siyasi geleneğin sendikal ayağı olarak işlev gördüğünü gözlemliyoruz.

Türkiye’de bilhassa kamu sendikacılığı üye aidatlarını devletin ödediği, üç ayda bir sözleşme aidatı gibi isimlerle sendikalılara para ödediği nevi şahsına münhasır bir abukluğu içinde barındırıyor. Hangi anlayış iktidarda ise o anlayışa yakın sendika destekleniyor, üye sayısı arttırılarak sözleşme masasına oturmaya yetkili hale getiriliyor. Dolayısıyla da yetkili sendika olarak üyelerinin haklarını korumak, çıkarlarını gözetmek amacıyla mevcut hükümetle masaya oturuyor. Ve emir komuta zinciri içerisinde üyelerin hakkı hukuku iktidarın çıkarları doğrultusunda gasp ettiriliyor. Bu anlamda yapılan görüşmelerin, bulunulan taleplerin, imzalanan sözleşmelerin ne kadar sahici olduğunu ayrıca belirtmeye gerek duymuyoruz.

Elbette sendikaları siyasetten bağımsız düşünemeyiz. Salt ücret sendikacılığı yapmak sendikal örgütlenmenin ruhuna aykırıdır fakat bu, her bir sendikanın bir siyasi partinin ön bürosu olarak işlev göreceği anlamına gelmiyor. Dolayısıyla ülkemizde çalışanlar açısından güçlü ve etkili bir sendikacılık hareketinden söz edemediğimiz gibi sendikal yapılanmanın muteber ve güvenilir olmadığını, üstelik çok ciddi bir yozlaşma ve çürüme içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Tüm müktesebatıyla ait hissettiği hükümetlerle kurduğu türlü ilişkilerle danışıklı dövüş içerisinde olan sendikalar, üyelerinin büyüyen tepkisini absorbe etmek gibi dengeleyici bir misyon yüklenmiş durumdalar. Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirdi. Ana hedefin her türlü yol ve yöntemi kullanarak üye sayısının artırılması olan bu sendikalarda üyeler de kesinlikle özne değiller ve örgütsel yapıda sadece istatistikten ibaretler.

Eğitim sendikaları özelinde baktığımızda ise; maalesef çoğunluğunun, eğitim sisteminin içinde bulunduğu devasa sorunların çözümüne yönelik sadra şifa olacak bir öneride bulunup kararlı bir duruş sergilediği vâki değil. İlişki ağları ve vizyonsuzlukları nedeniyle mevcut sorunların derinleşmesinin gerekçeleri arasında sayılmaları gerektiğini de ayrıca not etmeliyiz.

Gücünü üyelerinden, bağımsızlığından ve söyleminin gücünden alan, mücadele eden, düşünce üreten, ufuk açan, gündeme dokunan, siyasete yön tayin eden, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını mumla aradığımız vasatta Özgür Eğitim-Sen olarak türlü engellemelere karşın bu niteliklere sahip olarak sendikacılık yapma gayretimizi sonuna kadar devam ettireceğiz. Kendileri sendikacılık yapmadıkları gibi yapmak isteyene de engeller çıkararak, baskı, gözdağı veya makam vaadi gibi yöntemlerle üyelerini kopararak sendikacılık yaptırmama çabalarına rağmen hakkın, adaletin ve doğrunun yanında yer almaya devam edeceğiz. Sendikacılıkta tekel oluşturmak amacıyla bulunulan her türlü boğma girişimlerine karşı cevabımızı ilkeli duruşumuz ve söylem gücümüzle vereceğiz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Çalışanlar ehlileştirilen sendikalar üzerinden güçsüzleştiriliyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Türkiye’de siyaset de yozlaştı, sivil kuruluşlar da. Düşünün ki bir yetkili konfederasyon, memurları temsilen pazarlık için masaya oturduğu hükümet yetkilisine genel kurulunda miting imkânı sunuyor. Yetkili konfederasyonun başkanı mevcut cumhurbaşkanına oy verilmemesini ihanet olarak niteleyebiliyor. Bu nasıl bir sendikacılıktır, ne menem bir hak arama mücadelesidir? Sendikacılığın canına ot tıkadılar, al takke ver külah anlayışıyla altı dönemdir toplu sözleşmelerde memuru fakirleştirdiler, muhannete muhtaç hale düşürdüler.

Bir çeşit ekonomik teröre maruz bırakılan memur açlığa terk edildi. Geçim sıkıntısıyla imtihan edilen ve iyice bunaltılan memur kazandığı parayla ancak ev kirasını ödeyebilir hale getirildi. Hükümet memura alenen düşman gibi davranıyor, yokluk ve yoksulluğa itiyor. En düşük maaşlı kamu işçisinin  son sözleşmede alacağı zamlarla eline geçecek para 20 bin TL’yi geçerken öğretmen 12 bin 500 lira maaş ile geçim savaşı veriyor. Açlık sınırının 9 bin 591 TL’yi, yoksulluk sınırının 33 bin TL’yi aştığı bir ekonomik gerçeklikte Cumhurbaşkanı; her toplu sözleşmede yüzde iki buçuk, üç gibi komik oranlarda artışlarla alım gücünü biteviye düşürdükleri memuru, enflasyona ezdirmediklerini, temmuz ayında da ezdirmeyeceklerini söyleyebiliyor. Oysa biz unutmadık. Devlet kendi gelirlerine yüzde 122,9, özel sektör çalışanlarına (asgari ücrete) yüzde 55 zam yaparken memura ocak ayında yüzde 30 artış yaptı. TÜİK’in enflasyon rakamlarını manipüle etmesi nedeniyle gerçek enflasyon farkını alamayan memurun alım gücünü her yıl biraz daha düşürdüler, bilinçli bir yoksullaşmaya maruz bıraktılar.

Sadece öğretmenlerin değil hâkim, savcı, polis, doktor, avukat, mühendis, hemşire, subay-astsubay, akademisyen ve daha pek çok meslek grubunun hakları çalınıp bilinçli bir biçimde fakirleştirilirken onların haklarını koruma makamında olanlar kişisel ikballeri için egemen güçle işbirliği içine girdiler. Orta sınıf kirasını dahi ödeyemeyeceği bir ücrete mahkûm edilerek ortadan kaldırılıp tüm çalışanlar asgari ücrette eşitlenirken; yetkiyi ve gücü elinde tutanlar ile onların piyonu yandaş sendikalar el ele, koyun koyuna seçim propagandası yaptılar.

Yönetenler de, yönetenlerin semirttiği yandaş yapılar da gerçeklikten koptular, halkın dertlerine yabancılaştılar. Memurun sorunlarını da, ilginç biçimde oylarını da umursamıyorlar. Memurun içinde bulunduğu ekonomik sorunları çözmek gibi bir gündemleri olmadığı gibi kıyıcı zamlar ve ağır vergi yükü altında ezilen kamu çalışanı ve emekli ile alay edercesine geleceğe dair kuru vaatlerde bulunuyorlar.

Türkiye’de eğitimli olmak anlamsızlaştırıldı. İşçi maaşları memur maaşlarını neredeyse ikiye katladı. İnanılması güç bir pervasızlıkla orta sınıf yok edildi. Artık sadece alt ve üst sınıflar var ve alttakiler ideolojiyle, dini ve milliyetçi hamasetle idare ediliyor. Acemice ve kötü ekonomi yönetimi, yüksek enflasyon, hayat pahalılığı, gelir dağılımı adaletsizliği kamu çalışanını insanca yaşam standartlarının çok gerisine itiyor. Bunun ülkeye toplumsal bir bedeli olacaktır. En büyük bedeli şimdilik emekli, memur, çiftçi, işçi ödüyor fakat siyasiler ve onların alkış tutanları da bu yıkımın altında kalmaktan kurtulamayacaklardır.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Kamu Çalışanlarını Ne Güzel Fakirleştirdiniz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Geçtiğimiz haftalarda, öğretmen maaşlarının 20 bin TL’nin üzerinde olduğunu iddia eden Çalışma Bakanı Vedat Bilgin’in ardından şimdi de Cumhurbaşkanı Erdoğan, başöğretmen maaşının 25 bin, uzman öğretmen maaşının ise 22 bin 500 lirayı bulduğunu söyledi. Oysa ne başöğretmenler 25 bin alıyor ne de uzman öğretmenler 22.500. Öğretmen maaşlarının 12.400 TL ile 13.300 TL arasında olduğu bir gerçeklikte ülkenin en yetkili ağzı nasıl böyle yanıltıcı ve vahim bir iddiada bulunabilir? Öğretmenler ellerine geçen maaşı ve yaşadıkları geçim sıkıntısını bizzat bildiklerine göre kimi ikna etmek için bu tür argümanlar üretilmektedir? Ya da ülkeyi yönetenler gerçekten öğretmenin bu miktarlarda maaş aldığına inanacak kadar gerçeklikten kopmuşlar mıdır? Eğer böyleyse durum daha da vahim demektir. Keza Erdoğan birkaç gün önce ekonomik sıkıntı yaşandığını da inkâr etmişti.

Bu ülkede öğretmene sınavla zam yapıldı. Lütuf gibi sunulan bu sınav sonucunda 66 bin öğretmen başöğretmen, 517 bin öğretmen de uzman öğretmen yapıldı. Hükümet, başöğretmenlere 5 bin, uzman öğretmenlere de 2 bin 500 TL tazminat uygun gördü. Bu tazminatı eklediğinizde dahi bir öğretmenin maaşı 25 bin lirayı bulmazken kamuoyunu yanıltacak rakamlar nasıl dile getirilebilir. Kaldı ki ilk 10 yılını çalışmakta olan 617 bin öğretmen 12-13 bin aralığında olan maaşla ay sonunu getirmeye çalışıyor. Önce aynı işi yapan meslektaşlar arasında suni bir ayrım yaparak öğretmenleri kademelere ayırdılar, şimdi de kamuoyuna sanki tüm öğretmenler başöğretmen maaşı alıyormuş gibi başöğretmenin maaşına yakın olan rakamları sunuyorlar.

2023 yılının mart ayında dört kişilik bir ailenin sağlıklı, dengeli ve yeterli beslenebilmesi için yapması gereken aylık gıda harcaması tutarı yani açlık sınırı 9.591 TL. olarak hesaplandı. Yoksulluk sınırı ise 31. 241 TL. iken en önemsenmesi gereken meslek gruplarından olan öğretmenin yoksulluk sınırına ulaşabilmesine iki maaş bile yetmiyor.

Dünyadaki 193 ülke arasında Türkiye en yüksek enflasyona sahip 6. ülke konumunda. Afrika’daki 54 ülkeden 52’sinin enflasyonu Türkiye’deki enflasyondan daha düşük. Korkunç bir hayat pahalılığı yaşıyoruz, memur da emekli de sefalete mahkûm edildi. Çalışanların yarısından çoğunun geliri olan asgari ücret yüzde 54’lük bir artışla 8.500 liraya çıkarılmasına rağmen 9.591 olan açlık sınırının altında bulunuyor. 11.200 lira olan en düşük memur maaşı neredeyse asgari ücrete denkleştirildi. Öğretmen maaşı da en düşük memur maaşından sadece birkaç yüz lira fazla. Dolayısıyla alt ve orta sınıflar asgari ücret civarına denk düşen gelirleriyle ortaklaştırılarak derin bir yoksullaşmaya sürüklendiler.

Özgür Eğitim-Sen olarak; yoksulluğun ve yoksullaşmanın sürdürülebilir olmadığının görülmesi gerektiği konusunda hükümeti uyarıyoruz. Zira öğretmenlere ve akademisyenlere reva görülen ürkütücü nitelikteki geçim şartları hiçbir dönemde bu vahamette olmamıştı. Gerçekler tüm tatsızlığıyla ortada dururken insanların zekâsıyla alay edercesine maaşlarının iki katını kazandıkları iddiasıyla kamuoyunu manipüle etmek ahlaki olmadığı gibi hükümete bir şey de kazandırmayacaktır. Hükümet, kamuoyunu yanıltıcı gülünç rakamlar zikrederek algılarla oynamak yerine, ocak ayında enflasyonun yarısı bile olmayan maaş artışıyla hayat pahalılığına ezdirdiği memur ve memur emeklisine en az yüzde 50 oranında ek zam yaparak biraz olsun nefes almalarını sağlamak zorundadır.

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Algıyı bırakın, gerçeği görün! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.