Türkiye Özel Okullar Derneği’nin çevrim içi düzenlediği ‘Eğitimde Dijital Dönüşüm’ programına katılan Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk’un yaptığı konuşmanın bir yerinde dijitalleşmenin tetiklediği dönüşümün kitlesel eğitimden kişisele doğru bir yön içerdiğini belirterek şu tespitte bulunuyor: “Bu insan doğasına daha uygun bir yaklaşım denebilir ama yine de içinde riskler barındıran yaklaşım. Sadece kitlesel eğitim, eğitimin doğasına aykırı. Herkese 40 numara ayakkabı vererek ya da herkese aynı içerik, aynı kitap, aynı yöntem; bunun aslında eğitimin doğasına aykırı olduğunun hepimiz farkındayız. Kişiselleştirmeyi nasıl yapacağız? İşte tam da burada eğitim teknolojilerinin büyük katkısı devreye giriyor. İnsanların kendi doğalarına uygun, potansiyellerini ortaya çıkarabilecek ortamlar oluşturmada üretmenin rolü, teknolojinin rolü önem kazanmaya başlıyor.”

Teknolojinin eğitimde ne tür yapısal dönüşümlere yol açtığı gibi tartışmalara ihtiyacımız olduğu açık. Özellikle salgın sürecinin ardından yaşadıklarımız dikkate alınırsa. Ancak Sayın Bakanın tespitinde başka bir hususa dikkat kesilmemiz gerektiğini düşünüyorum. Sayın Bakanın konuşması hem kamusal işleyişimizin hem de kullandığımız kamusal dilin keyfe kederliliğin müşahhas bir örneği. Açalım biraz daha. Medeniyetler Çatışması tezinin sahibi Huntington, Türkiye’yi “yırtık ülke” olarak tanımlıyordu hatırlanacağı üzere. Bu tanımlama daha çok yaşadığımız modernleşme sürecinin ortaya çıkardığı toplumun siyasal, kültürel ayrışmasını, bölünmesini tanımlıyordu. Sayın Bakanın konuşmasında ise somut bir şekilde karşımızda beliren başka tür bir “yırtılma”dan bahsedebiliriz. Bu yırtılmayı ayrı evrenler şeklinde işleyen bir söz/konuşma ve eylem evrenleri olarak tanımlamak gerekiyor. 

Bu ayrışmış evrenlerin birbirine değmediği sıra dışı bir işleyişimiz var. Bakanın konuşmasından alıntıyı bu yüzden yaptım. Zorunlu, kitlesel bir yapıyı yaşadığımız olağanüstü koşullara rağmen tahkim eden MEB’in en yetkili ağzı sürdürdüğümüz sistemin saçma olduğunu ifade ediyor. Mesele şurada: Soyut, spekülatif, bağlamdan bağımsız bir konuşma olsa söylenen sözleri tolere etmekte sıkıntı yaşamayız. Ancak sözler doğrudan yürürlükteki uygulamayı hedef aldığı için kaçınılmaz şekilde ortaya garip bir durum çıkıyor. İnsan doğasına aykırı ise kitlesel eğitim (ki bunun bir de zorunlu ayağı var ve bu konuşmada zorunlu eğitimin insan doğasına aykırı olduğu dile gelmiyor) pek çok ülkenin devlet teşkilatını gölgede bırakacak ve sayın bakanın Temmuz 2018’den bu yana başında olduğu bu yapının kitlesellik karakterinde ne tür dönüşümler gerçekleştirdi diye bir sorgulama içinde olmamız gerekmez mi? Bu eğitim insan doğasına aykırı ise MEB nasıl böyle duruyor ve siz geçmişten devraldığımız yapının doğasında anlamlı hiç bir değişikliğe gitmeden mevcudu sürdürerek nasıl bakanlık yapıyorsunuz? Bakanlık yapıyorsanız bu sözleri nasıl ve niye söylüyorsunuz? 

Sayın Bakanın yaptığı tespite itiraz ettiğim düşünülmesin. Yıllardır eğitim-öğretim faaliyetlerimizin kitlesellik-zorunluluk boyutunu en önemli mesele olarak değerlendiren birisi olarak bu tespitten normal koşullarda memnun olurum. Ancak gel gör ki yukarıda da değindiğim kamusal işleyiş ve kamusal dil karşımıza çok daha zor ve çetrefilli bir durum çıkarıyor. Nedir bu ve bunu nasıl izah edeceğiz? “Yırtılmışlık” olarak nitelendirdiğim bu husus her biri birbirinden kötü olan iki durum çıkarıyor. Birincisi kısaca bildiğiyle amel etmeme olarak değerlendirebileceğim husus. Yani mevzunun, meselenin ne olduğunu biliyorsunuz ancak mevzunun, meselenin gereklerini karşılayacak bir eylemliliğe girişmekten, bireysel, sosyal veya politik sebebi ne olursa olsun, imtina ediyorsunuz. Bu izaha muhtaç bir durum. Zira konuşma ve eylem arasında bir bağ, bir bağlantı yoksa, her biri birbirinden bağımsız işleyen tabiri caizse ayrı evrenler ise o zaman alanla ilgili konuşmanın da, bir şeyler yapıyor olmanın da anlamı yok demektir.

İkincisi ise, daha da vahimi, ne konuştuğumuzdan, ne yaptığımızdan büsbütün habersiz olmak anlamına gelir ki açık konuşmak gerekirse Türkiye’nin durumunun bu olduğu anlaşılmaktadır. Yani tarihsel olarak aktarıla gelen bir eğitim-öğretim pratiği var ve bu her türlü dış müdahaleyi püskürtebilecek sertlikte bir kurumsal varlığa dönüşmüş durumda. Bu kurumsal varlığın devamını pürüzsüz şekilde sağlayan şey ise eğitim-öğretim konuşmasının yürürlüktekinin paradigmasına halel getirmeyecek bir alanda ve yüzeysellikte yapılıyor olmasıdır. Bu öyle bir ahval oluşturuyor ki kitlesel eğitimin en katı ve hoyrat olanını sürdürürken kitleselliğin eğitimin doğasına aykırı olduğu tespitini de eşzamanlı olarak yapabiliyorsunuz. Bir tarafta zorunlu, kitlesel bir yapıyı tahkim edersiniz, aynı zamanda bu tahkimatın içinde kitlesel, zorunlu eğitimi yermek için yazılmış kitabı Talim Terbiye Kurulu’nun önerisi olarak “bütün” öğretmenlerin sene başında okumasını resmi yazıyla isteyebilirsiniz. Bu işleyiş kendi başına mantıksal bir kurgudan, iç tutarlılıktan yoksun olduğu için gördüğünüzü yapıp istediğiniz gibi konuşabilirsiniz. Ne konuştuğuna, ne yaptığına dair bir farkındalığınız yoksa, konuştuğunuz ve yaptığınız şeyin neye karşılık geldiğinin şuurunda değilseniz şüphesiz kitleselliği tahkim edip bireyselliğin faziletlerini anlatabilirsiniz. Türkiye’de eğitim mevzusu maalesef bu yırtılmışlık içerisinde birbirine değmeyen bir söz ve eylem pratiği olarak nasıl gelmişse öyle gitmeye devam ediyor.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk: Kitlesel Eğitim İnsan Doğasına Aykırı appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Bir taraftan kitlesel eğitimin insan doğasına aykırılığını belirten MEB diğer tarafta içinden geçmekte olduğumuz küresel salgın koşullarında bile kitlesel formu elektronik ortamda yürütmek için Bakanlık merkez teşkilatından taşra teşkilatına, öğrencilerden velilere uzanan milyonlarca insanı cendereye alacak politikalara nasıl yol verebiliyor?

A4, Fikir Coğrafyası Youtube kanalında 19 Nisan Pazartesi Saat 21.00’da

The post Herkese 40 Numara Ayakkabı Vermek appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Millî Eğitim Bakanı Ziya Selçuk, çocuklarını yönlendirmek konusunda velilere destek olmak için yeni bir çalışmayı, bizzat kaleme almıştı. “Hayatın İçindeki Müfredat” adını verdiği el kitabı velilere okullar aracılığı ile dağıtılmıştı.

Aydın ve Değer A4’te Sosyolog Pierre Bourdieu’nün eğitim çözümlemelerinde sıklıkla kullandığı “simgesel şiddet” kavramıyla eğitimi ve “Hayatın İçindeki Müfredat” isimli kitabı tartıştılar.

The post Hayatın İçindeki Müfredat Bir Simgesel Şiddet mi? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Programda şu soruların cevapları üzerinde duruldu:

MEB’in içinden geçtiğimiz olağanüstü koşullarda sergilediği yönetsel beceri tartışılmaya devam ediyor. Mart ayından bu yana salgınla mücadele kapsamında sürdürülen uzaktan eğitim faaliyetleri bakanlıktan gelen anlık kararlarla başlı başına pedagojik bir soruna dönüştü. Ne hastalığın seyrini ne de eğitim camiası ile toplumun algısını dikkate alan MEB, “açıyoruz-kapatıyoruz” gel gitleri içinde ne yapıyor, ne yapmaya çalışıyor?

MEB’in açıkladığı son karar üzerinden MEB’in yönetsel becerisi, bürokratik işleyişimiz ve toplumun denetleme-dengeleme kapasitesi ne durumda?

A4 gerçeklikliğimizle yüzleşme çabasını devam ettiriyor.

The post A4’te Pandemide MEB’in Performansı Tartışıldı appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Ekim ayının başından itibaren kademeli şekilde yüz yüze eğitime geçme kararı almıştık. Merkezi sınavlara girecek öğrencilerin öncelendiği uygulama peyderpey diğer sınıfları da kapsayacak şekilde genişletildi. Sürecin bu şekilde devam edeceği düşünülürken Kovid-19 salgınına ilişkin veriler ek tedbirler almayı zorunlu kıldı. Nitekim 17 Kasım’da kabine toplantısı sonrası Cumhurbaşkanı Erdoğan bu ek tedbirlerden birisinin tüm eğitim-öğretim faaliyetlerinin 31 Aralık’a kadar uzaktan eğitim yoluyla devam edilmesi olduğunu açıkladı.

Salgına ilişkin istatistiklerde anlamlı artışların yaşandığı bugünlerde “sağlık” gerekçesiyle alınan kararın yerindeliğini tartışmak şüphesiz gereksiz. Ancak kararın ardından alana ilişkin sürecin nasıl yönetileceği de hayati önemde. Dolayısıyla kamusal ilgi, dikkat ve katkı ile şekillenecek bu süreç yönetimine ilişkin bazı hususlara değinmekte fayda var.  

TECRÜBEMİZDEN  DERS ÇIKARMALIYIZ 

Mart ayının ortasından bu yana yürütüğümüz uzaktan eğitim faaliyetlerinden edindiğimiz tecrübe belirli hususlarla çok net veriler sunuyor. Birincisi uzaktan eğitim faaliyetlerimizle ilgili veri, materyal, içerik anlamında bir sıkıntı yaşamadığımız görülüyor. Zaten dikkat edilirse geç modern toplumların temel özelliği bilgi eksikliği değil tersine bilgi fazlalığıdır.

Önemli olan bilgiye erişim ve bilgiyi aktarmadan ziyade var olan bilginin ne tür bir eleminasyonla, ne tür bir filtreleme sistemiyle işleneceğidir. Yüz yüze eğitimde de uzaktan eğitimde de bugün temel mesele öğrencilere bu becerinin kazandırılmasıdır.  

FIRSAT EŞİTSİZLİĞİ  DERİNLEŞİYOR 

Diğer taraftan küresel ölçekte eğitim bu yönde bir yapısal dönüşüm geçirmekle birlikte eş zamanlı olarak dünyanın pek çok yerinde olduğu gibi ülkemizde de eğitime erişim anlamında sosyal, ekonomik nedenlerden kaynaklanan ciddi problemler de ayrı bir gerçeklik olarak yaşanıyor.

Özellikle uzaktan eğitim süreci bu problemi derinleştirmekte ve sosyal-ekonomik nedenlerden kaynaklanan eğitimde fırsat eşitsizliği gittikçe derinleşmektedir. Uzaktan eğitime ulaşacak teknik donanım ve beceri eksikliğinin dışında altyapı yetersizlikleri de önemli bir faktör olarak göze çarpıyor. Bir anda çözülemeyecek bu tür sosyo ekonomik düzey ve altyapı kaynaklı problemlerin dışında önemli bir sorun başlığımız da yönetsel zaafiyet veya planlama noktasında yaşadığımız sıkıntılardır.  

YÖNETSEL ZAAFİYETİ GİDERMELİYİZ 

Çok kısa süre içerisinde giderilmesi mümkün olan bu sorun başlığı malesef hem bürokratik genetiğimiz hem de akut durumlarda özenle uzak durmamız gereken abartılı tepkiler nedeniyle bir tür bebeği seveyim derken nefessiz bırakıp öldürmeye dönüşüyor. Bakan ve yardımcılarının beyanatlarına her genel müdürlükten ayrı bir yazı eşlik ediyor, söz konusu beyanatlar ve yazılar yerelde ayrıca şerh edilip yük bindirilen büyük ve karmaşık talimatnamelere dönüştürülüyor.

Bir taraftan TRT üzerinden EBA TRT kanalları yayın yapıyor, bir taraftan öğretmenler-öğrenciler ve veliler eba.gov.tr platformu üzerinden saatleri gün içerisine dağınık şekilde serpiştirilmiş canlı derslere yönlendiriliyor, bir taraftan Zoom, Teams gibi ayrı platformlar üzerinden ders ve etkinlikler yürütülüyor, bir tarfatan anlık mesajlaşma grupları üzerinden yardımcı materyaller, içerikler, yönergeler öğrencilere, öğretmenlere, velilere aktarılıyor vs. Bütün bu emek, bu gayret çok büyük, çok önemli, takdire şayan ancak yukarıda da belirttiği gibi aşırı sevgimizin ölüme yol vermesi gibi bir duruma bizi savurmaması için dikkatli olmakta fayda var. 

Onun için, eğitimin toplumsal hayatın ve ilişki ağının içerisinde dolayısıyla etkilediği gibi hatta daha fazla bu hayat ve ilişki ağından etkilenen niteliğini dikkate almak durumundayız. Öncelikle küresel ölçekte seyreden ve şu ana kadar ciddi sayıda insanın hayatına mal olan bir salgınla boğuşuyoruz. Ehem mühim dengesini oturtmak, gerekli ile şimdilik gereksizi ayrıştırmak durumundayız.

O yüzden değişik vesilelerle dile getirdiğimiz üzere koşulların nezaketini dikkate alarak iş ve işlemlerimizi basitleştirmek, netleştirmek durumundayız. Uzaktan eğitim sürecinin en pedagojik kısmı, en hayati ve terbiye edici kısmı devlet olarak, bakanlık olarak bu sıradışı süreci ne tür bir yetkinlikle yönettiğimizdir.  

NE YAPMALIYIZ? 

Bu temel tespitten hareketle eğitim-öğretim faaliyetlerimizin temel bir sac ayağı olarak varsayılan mekandan yoksun kalmasını ve ne kadar daha yoksun kalacağı belirsizliğini de dikkate alarak yürütmek durumundayız. Ne tür bir çözümleme yapıyordu Carl Schmitt: Topos varsa nomos var! Dolayısıyla mekanı, toposu yitirdiğimiz bir eşikte eski düzenin yeni platformda aynen devam etmesini düşünemeyiz. Birincisi yeni platformla eski düzen arasındaki genetik farklılık var, ikinicisi ise kaotik bir salgın sürecindeyiz normal dönemlerin bir düzenlemesini (o dönemdeki varlığı ve performansı da şüpheli, şaibeli ve tartışmalıdır) aynen sürdürmenin bir anlamı ve gereği bulunmuyor.

O yüzden daha önceki bir süreçte bakanın kısmen değindiği “seyreltme” işini hem ders hem içerik bazlı yürütmekte fayda var. İkincisi öğrencilerin yönlendirildiği uzaktan öğretim platformu olarak merkezden taşraya bütün MEB teşkilatının TRT EBA kanallarını önermesi, öncelemesi gerekiyor. Bu önerme ve öncelenme hem ülkemizde televizyonun yaygınlığından, öğrencilerimizin kahir ekseriyeti açısından erişilebilir olmasından kaynaklanıyor.  

İkincisi de kabul eymeliyiz ki  öğretmen formasyonumuz temel olarak “okul-yüz yüze eğitim” merkezli olduğundan uzaktan eğitim faaliyetlerimizde öğretmenlerimiz spontan bir öğrenme süreci içindeler. Bu açıdan bu spontanlığın getirdiği şey bir çeşitlilikten ziyade daha çok karmaşayı andırmaktadır ve tam da bu yüzden TRT üzerinden profesyonelce çekilen içerikleri ve aktarımlarını önemli kılmaktadır.

Ayrıca EBA, Zoom, Teams gibi diğer platformlar TRT kanallarına paralel olarak canlı derslerin sürdürüldüğü alternatif yerler olmaktan çıkarılmalı, EBA platformu ana platformu gölgelemeyen bir destekleyici bir unsur olarak kullanılmalıdır. Unutmayalım, öğrencilerimizin erişiminde çok ciddi sıkıntılar var, katılım gösterenlerin büyük kısmı (MEB’in verdiği bilgilere göre öğrencilerin %60’dan fazlası akıllı telefonlardan bağlanmakta) çok düşük katılımla sistemi kullanmaktadır. Yeni koşullarla gittkçe dezavantajlı kesimler aleyhine derinleşen fırsat eşitsizliğini de dikkate alarak TRT EBA kanallarının kullanılması, lojistik desteğin bu faaliyeti merkeze alacak şekilde yönetilmesi önem arz ediyor. 

ÖĞRENCİLERE NET BİR AÇIKLAMA YAPILMALI 

Çok önemli bir husus da bu yıl merkezi sınavlara girecek dolayısıyla salgının getirdiği gerilimin yanında ayrıca sınav gerilimi yaşayan öğrencilerin ve ailelerinin durumlarını dikkate alacak adımların atılması gerekliliğidir. Salgının seyri belirsizliğini koruduğundan yapılması gereken bir an önce bu öğrencilere sorumlu tutulacakları konuların net bir şekilde ifade edilmesidir. Hatırlanacağı üzere geçtiğimiz yıl öğrenciler birinci dönem yüz yüze eğitim aldıkları konulardan sorumlu tutulmuşlardı.

Bu yıl da salgının etkileri aynı şekilde devam ettiğine göre öğrencilerimizin önüne basit, net, anlaşılır bir konu ve süreç yönetiminin konulması zaruridir. Yukarıda belirtildiği üzere zor ve kaotik bir süreçten geçiyoruz. Öğrencilerin, ailelerin hatta toplumun en temel ihtiyacı etkin bir kamu diplomasisidir. Hepimiz belirsizliği azaltacak, gerilimi düşürecek etkili bir iletişim bekliyoruz. Sürecin gerektirdiği de bu zaten. 

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Uzaktan eğitimde MEB neye dikkat etmeli? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Kovid-19 salgını nedeniyle mart ayı itibarıyla okulların tatil edildiği günden beri milli eğitim tarihinde daha önce hiç tecrübe etmediğimiz bir süreci yaşıyoruz.

Haziran ayına kadar olan aşama bir şekilde atlatıldı, meydana gelen aksamalar da yabancı olunan bir süreç yaşandığı için tolere edildi ve yaz tatiline girildi. Tatil süresince de sık sık tüm hazırlıkların tamamlandığı bilgisi verildi.

A, B ve C seçeneklerinin hepsine hazırlıklı olduğumuz, olası tüm koşullara göre planlamamızın hazır olduğu söylendi.

Sayın Bakan’a göre okula yarın dönmeye de hiç dönmemeye de hazırlıklıydık.

Ancak yaz döneminin ardından okulların açıldığı 24 Ağustos’tan beri görüyoruz ki yeni dönemin uzun bir süre bu koşullarda geçeceği öngörülmesine rağmen ciddi bir hazırlık yapılmamış.

MEB şu an her konuda büyük bir kafa karışıklığı yaşıyor!

En büyük tartışma ek ders ücretleri konusunda yaşanıyor ve şu an hiçbir öğretmen ek ders alıp almayacağı konusunda net bir fikre sahip değil.

Konuyla ilgili yayınlanan resmi yazılar anlaşılmaktan uzak bir dille, muğlak ifadelerle yazılıyor!

Günlerce yazıda ne denmek istendiği tartışılıyor. Yazıdan, ek ders alınamayacağı gibi bir sonuç çıkarılırken Sayın Bakan TV’lere çıkıp herkes ek dersini alacak deyiveriyor.

Aynı şekilde telafi sürecinden beri yapılmakta olan, öğretmenlerin uzaktan eğitim verirken aynı zamanda okula gidip gitmeyecekleri tartışması hala çözülebilmiş değil.

Üç haftalık telafi dersleri döneminde yayınlanan resmi yazıda ne söylendiği bir hafta kadar tartışıldıktan sonra öğretmenlerin okula gitmesi gerektiği sonucuna varıldı ve öğretmenler kimi okullarda haftada bir gün, kimi okullarda her gün okula gittiler. Bazı okullar ise öğretmenini okula hiç çağırmadı.

Bu konudaki muğlaklık ve kafa karışıklığı halen devam ediyor.

21 Eylül itibarıyla normal eğitim sezonu başladı ve ana sınıfları ile ilkokul birinci sınıflar dışında uzaktan eğitime devam kararı alındı. Fakat ekran başında ders veren öğretmenin aynı zamanda okula da gidip gitmeyeceği konusu belirsizliğini korumaya devam ediyor. Okulların büyük kısmı haftalık canlı ders programını verdiği öğretmeni boş gününde okula çağırıyor. Öğretmenler sabah 9.00’da gittikleri bomboş okulda öğlen 13.00’e kadar hiçbir iş yapmadan oturup evlerine dönüyorlar. Giriş ve çıkış imzaları atılıyor, gelmeyene işlem yapılıyor. Hiç kimse okula neden gittiğini, ne amaçla üç dört saat okulda bekletildiğini bilmiyor.

Canlı ders konusunda da kimi okullar öğretmene hafta sonu da dâhil tüm güne yayılmış ders programları vererek her sınıfa tek tek ders verdirirken kimi okullar şube birleştirmesi yapıyor. Hatta bazı okulların idarecileri EBA ile yetinmeyip öğretmenine hem EBA hem de Teams, Zoom veya Meet gibi programlar üzerinden ders tanımlıyor. Bazı okullar yoklamayı zorunlu tutarken bazıları yoklama yapmaya gerek duymuyor. Yine bazı okullar öğretmenden, canlı dersi yaptıktan sonra okula gidip ders defterini yıllık plana uygun şekilde doldurmasını istiyor.

Yukarıda verdiğimiz örnekler gibi pek çok konuda okullarda belirsizlik hüküm sürüyor.

Çözümü çok basit olan meseleler sorun yumağı haline gelmiş durumda!

Ortada açık, anlaşılır, iyi bir Türkçe ile yazılmış net bir resmi yazı olmadığı için okullarda kaos yaşanıyor!

MEB’de kimin ne dediğinin anlaşılamadığı büyük bir uğultu hâkim!

İdareciler herhangi bir soruşturmaya maruz kalmamak için yoğurdu üfleyerek yemeyi tercih ettiğinden anlamı ve amacı olmayan absürt uygulamalarla, öğretmenleri inanmadıkları şeyleri yapmaya zorluyor.

Maksat kâğıt üzerinde her şeyin nizami olarak yapıldığını belgelemek!

Oysa devlet yönetimi ciddiyet gerektirir. Gerekli planlama ve hazırlıklar yapılır ve sahadaki tüm unsurlar üstüne düşeni herhangi bir karmaşa yaşamadan yerine getirir. Yapılan her iş ve işlem de bir boşluğu doldurmak, ihtiyacı karşılamak, açığı kapatmak için yapılır. 

İdareci neyi, ne için istediğini bilmiyor, onun zevahiri kurtarmaya yönelik amaçsız ve hedefsiz işlere zorladığı öğretmen de inanmadığı, anlamı olmadığını düşündüğü bir şeyi yapıyor.

Anlamlı bir sonucun çıkmasının beklenemeyeceği bu ilişki biçimi ve pratik, okul idarecilerini de öğretmeni de yoruyor.

Yaptığı işin anlamsızlığını, önemsizliğini idrak eden bir insanın bu işlerle sarmalanması açık ki kendisiyle, kurumuyla ve muhatap olduğu öğrencileriyle ilişkisini aşındırır, saygınlığına halel getirir.

MEB’in bünyesinde boy veren bu kaotik ortam ve beraberinde gelen bahsettiğimiz ilişki biçimi güven kaybına uğrayan MEB’i de itibarsızlaştırmaktadır.

Bu düzenekten ve karmaşadan geleceğimize umutla bakmamızı sağlayacak bir nitelik beklemek beyhudedir!

Maalesef ”mış gibi” yapılan uygulamaların herkes tarafından görüldüğü, kabullenildiği ve normalleştirildiği bir vasatta ne yapılan işe, ne işi yapana, ne de işi uhdesinde tutan bakanlığa saygı duyulur.

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post Ali Aydın: MEB her konuda büyük bir kafa karışıklığı yaşıyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İşte o yazı:

Geçenlerde basına Yusuf Kaplan’ın bir sivil toplum kuruluşunda yaptığı konuşmadan bir kesit yansıdı. Basın, işin daha çok siyasal bir polemik oluşturan kısmıyla ilgili. Kamuoyu da görebildiğim kadarıyla konuşmanın içeriğinden ziyade eleştiriyi yapan ile eleştiri yapılan arasında saf tutmakla meşgul. Daha çok o haklı veya bu haksız kısmında. Oysa konuşmanın yapıldığı ortam, konuşmanın öncülleri, mantığı-kurgusu, imaları ile gerçekliğimize ilişkin önemli bir gösterge. Söylediğimiz söz, söylediğimiz yer, söyleme tarzımız vs. eleştiri konusu yaptığımız şeyin kendisi kadar hatta ondan daha çok söyleyen olarak bizim vaziyetimize ayna tutuyor. O yüzden gerçekten ne söylediğimizin farkında mıyız, söylediğimiz şeyin nereye gideceğini biliyor muyuz, önemle ve özenle bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Şimdi önce konuşmaya bakalım ardından konuşma üzerinden kendimize bakmaya çalışalım.

Yusuf Kaplan basına yansıyan kısımda şöyle konuşuyor: “Sadece şunu söyleyim. Getirildi bu arkadaş, yani bunları da burada söylemek çok şık olmayabilir ama bu arkadaş, Tayyip Bey’le pazarlık yaptı. İyi mi? Mustafa Bey bilir. Kim pazarlık yapabilir ya! Tayyip Bey’le kim pazarlık yapabilir! Pazarlık yaptı. Benim müfredatıma, yapacağım, uygulayacağım müfredatıma ve atayacağım kadrolara karışmayacaksın! dedi. Abi sen kimsin ya! Bulunmaz Hint kumaşı mısın? Girin, Maya Okullarına bakın. Twetter hesabından girin bakın Maya Okullarına, kafayı yersiniz. Adamın nasıl bir kuşak yetiştireceğini görürsünüz. Ve İlk golü attı. Bürokrasinin 10-15 senede zar zor, Yusuf Tekin’in bilirsiniz, Yusuf Tekin’in bi şekilde yetiştirdiği, sağdan soldan filan bizim 25-30 senelik, 50 senelik birikimimizin ürünü olan insanları, eğitim bürokrasisindeki insanların hepsini temizliyo şimdi. Yani, şimdi, ben gireceğim devreye mecburen. Saldıracağım. İlk defa duman edeceğim. Ondan sonra şöyle bir sersemleyecek. Kendine gelir mi bilmiyorum. Hiç kimse de adama müdahale etmiyor, tamam mı.’’

Konuşmanın basına yansıyan kısmı bu. Bu bir dakikalık kısım kanaatimce vaziyetimizin içler acısı halini tüm açıklığıyla yansıtmaya yetip artıyor. Şimdi bu bir dakikalık konuşmanın başından başlayarak sadece bir kaç soru sormak istiyorum. Deniliyor ki; “Bu arkadaş, Tayyip Bey’le pazarlık yaptı. İyi mi? Kim pazarlık yapabilir ya! Tayyip Bey’le kim pazarlık yapabilir! Pazarlık yaptı. Benim müfredatıma, yapacağım, uygulayacağım müfredatıma ve atayacağım kadrolara karışmayacaksın! dedi. Abi sen kimsin ya! Bulunmaz Hint kumaşı mısın?” Güzel, gelen eleştiri bu! Peki o halde bu eleştirinin ne tür soruları meşru kıldığına hep beraber bakalım. Ziya Selçuk 10 Temmuz 2018’den beri Milli Eğitim Bakanı ise bu hayli gecikmiş efelenmenin bir anlamı olabilir mi? İkincisi ‘pazarlık’ yaptığı eleştirisinde neyi eleştiriyorsunuz, kimi eleştiriyorsunuz? İşin diğer kısımları saklı kalmak koşuluyla sadece şunu söyleyelim: Cumhurbaşkanı ne için pazarlığı kabul ediyor? Sizinle kabul edemeyeceğiniz şartlarda pazarlığa kalkan varsa ve üstelik kabul edip etmemek tamamen sizin elinizdeyse niye ileri sürülen şartlara rıza gösteriyorsunuz?

“Girin, Maya Okullarına bakın. Twetter hesabından girin bakın Maya Okullarına, kafayı yersiniz. Adamın nasıl bir kuşak yetiştireceğini görürsünüz.” eleştirisine gelelim. Maya Okulları 2002’de kurulmuş. Ziya Selçuk TTK Başkanlığı yapmış Ak Parti hükümetleri döneminde, şu anda da Bakan. Okulları biliniyor, kendisi biliniyor. Peki bütün bu bilinenler üzerinden, üstelik adamı bakan yaptıktan onca zaman geçtikten sonra böyle bir eleştiri nasıl yapılıyor, yapılabiliniyor? Geldiği zaman onayanlar kimler? Onca belge açıklandı MEB tarafından, kurtuluş reçetesi olarak açıklayanlar, güzellemelerle taltif edenler kimler? Bütün bunları geçtim, siz nasıl bir kuşak yetiştireceğinizi, bu kuşağı nasıl yetiştireceğinizi gerçekten biliyor musunuz? Böyle bir düşünce, bir arayış var mı gerçekten? Böyle bir arayış, böyle bir düşünce olsaydı bu zamanda, bu şekilde bir eleştiri olur muydu?

“Ve İlk golü attı. Bürokrasinin 10-15 senede zar zor, Yusuf Tekin’in bilirsiniz, Yusuf Tekin’in bi şekilde yetiştirdiği, sağdan soldan filan bizim 25-30 senelik, 50 senelik birikimimizin ürünü olan insanları, eğitim bürokrasisindeki insanların hepsini temizliyo şimdi” deniliyor. Bu ithamların, eleştirilerin içinde ne tür itiraflar barındırdığına değinmiyorum şimdilik. Peki Sayın Yusuf Tekin’in yerleştirdiği ve şu an temizlenen arkadaşlarımıza gelelim. Temizlenmesinden endişe duyduğumuz arkadaşlarımız niçin temizleniyorlar? Temizleniyorlarsa ve bu Ziya Selçuk tarafından yapılıyorsa buna rıza gösterenler kimler? Niçin buna razı geliyorlar ayrıca? Çok daha önemli husu şu: Bugün tasfiye ediliyorlar iddiasında bulunduğumuz arkadaşlarımız MEB sistematiğinde ne tür değişimlere yol vermişlerdir? Yani, yana yakıla Yusuf Tekin’in getirdiği bu arkadaşlarımız ‘bir neslin öyle değil de böyle yetiştirilmesi’ için ne  tür paradigmatik değişimlere öncülük etmişlerdir? Yusuf Tekin’in kendisi ‘Cumhuriyet’in başından beri Milli Eğitim’de teknik düzenlemeler dışında hiçbir paradigmatik değişim yapılmamıştır’ demiştir. Üstelik kimse kendini kandırmasın, yukarıda da değindiğim gibi, nesil yetiştirmek, şöyle bir nesil yetiştirmek gibi ne gerçek bir gündemimiz var, ne böyle bir arayışımız var. Zaten bu bir dakikalık konuşmayı da bunu gösterdiği için buraya aldım. Yaptığımız eleştirilerin içinde ne tür itiraflarda bulunduğumuzu görebilirsek belki bir şansımız olabilir.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Yusuf Kaplan eleştirirken itiraf mı ediyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İşte o yazı

Ülkemizin en büyük talihsizliği, konuşmaya bile tenezzül etmeyeceğiniz iş ve işlemlerin peşinde koşan küçük insanların büyük büyük laflar ediyor olmasıdır. Muhtemel bir istikbalimizin yegane dayanağı olabilecek ilke ve değerler; maalesef bu küçük hesaplara alet edilip etkileme, yönlendirme, inandırma, belirleme güçleri hoyratça aşındırılıyor. Göstermelik prosedürler, şişmiş egolar memleketin değerlerini hedef alıyor, onları cezalandırıyor. Onları hırpalayarak, onlara sözüm ona ‘hadlerini’ bildirerek egolarını tatmin ediyorlar, sağa sola güç gösterisinde bulunuyorlar.

Dün bu sayfada Ali Aydın ‘Korona günlerinde MEB’de bir sürgünün hikâyesi’ başlığıyla konuyu ele aldı. Emekliliğine ramak kalmış bir meslek dersi öğretmenine ‘müdüre itiraz etmek’ nedeniyle reva görülen utanılası sürgün hikâyesi. Soruşturmanın teknik detaylarına girmeyi gereksiz görüyorum. Nihayetinde okuldaki eğitim faaliyetlerinin –dikkat edin lütfen, öğretim değil eğitim– yürütülmesi anlamında öğrenci ile ilişkiden sosyal-kültürel faaliyetlere, aile ile iletişimden öğrencilerin bireysel problemlerine kadar her alanda canı gönülden çalışan bir eğitim çalışanına bir takım konuşmaya değmez ithamlar üzerinden sürgünün reva görülmesi ibretliktir.

Kişisel anlaşmazlıkları sistem sorununa dönüştüren, kaprislerini tatmin etmek için bürokrasiyi ve mevzuatı araçsallaştıran bu düzeysizlik karşısında ciddi olmak, işlerimizi ciddiyetle yürütmek durumundayız. Maksadımız bir takım mevzuat maddelerinin kuru lafızlarına yaslanıp egoları şişik ihtiraslı mensuplarımızın kaprislerine yol vermek değil, her bir çalışanımızın hakkını, hukukunu korumak olmalı. Bürokratik yapıyı üstlerin astlarını sistematik şekilde hırpaladığı bir düzenek olarak işletmek yerine, yöneticiliği tahakküm kurmak zanneden kifayetsizlere hadlerinin bildirildiği ahlak ve adalet terazisi olarak işletmek durumundayız. Aksi taktirde eğitimin ortamlarını bir benlik gösterisi yerine çevirenlerin tutanaklarla, yandaşlık ilişkileriyle eğitim çalışanlarına her türlü haksızlığı reva gördükleri bir zulüm alanına çevirmekte hiç tereddüt etmediklerini Mehmet Yıldız Hocanın yaşadıkları üzerinden yeniden deneyimliyoruz.

Lafı çok uzatmak istemiyorum. MEB’i ve Sayın Bakanın dikkatlerini istirham ediyorum. Mehmet Yıldız ne yapmış ki şu hengamede sürgün ediliyor? Öğrencileriyle mi ilgilenmemiş, derslerine mi girmemiş, kötü örnek mi olmuş? Ne yapmış? Yukarıda da belirtildiği üzere sosyal-kültürel faaliyetlere öğrencileri götürmüş, eğitsel-sanatsal etkinlikler düzenlemiş, sadece okul saatlerinde değil okul dışında da öğrencileriyle ilgilenmiş, etkinlik yapmış, gerekli gördüğünde evlerine gitmiş vs. bir öğretmenin bütün yapıp ettikleri takdir edilmediği gibi bir tür ‘ergen’ alınganlığıyla idarenin otoritesine meydan okunmak üzerinden özetlenebilecek bir gerekçeyle cezalandırılması gerçekten üzüntü vericidir, düşündürücüdür. İçeriği nihayetinde idarenin mutlak itaat talep ettiği, itiraz istemediği şeklinde özetlenebilecek bir soruşturma sürecinin bir MEB emektarının sürgünüyle son bulmasında bir şey yokmuş gibi mi davranacağız? MEB böyle mi davranacak? Hayatını öğrencilere adamış, ‘emekliliğine az bir zamanı kalmasına karşın genç eğitimcileri bile mahcup edecek bir enerji ile gecesini gündüzüne katan Ankara’da Profesör Doktor Necmettin Erbakan Anadolu İmam Hatip Lisesi’nde Meslek Dersleri Öğretmeni olarak görev yapan Mehmet Yıldız’ın bu sürgün hikâyesi “mevzuata uygun” denilip geçiştirilecek mi?

Mevzuatı uygulayanlar lafzın değil, o lafzın maksadının önemli olduğunu bilmiyorlar mı?

Her yasal hakkın helal olmadığını bilmiyorlar mı?

Mehmet Akif’in “Kenar-ı Diclede bir kurt kapsa koyunu, Gelir de adl-i ilâhi Ömer’den sorar onu!” şiiri hitabetimizin bir dolgu malzemesi değilse, uygulamada bir ahlaki ve ilkesel bir titizlik talebi, iddiası olduğunu bilmiyorlar mı?

Veya aynı şekilde Şeyh Edebali’nin ‘Ey Oğul!’ şiiri duygu dünyamıza meze olarak sunulmuyorsa esaslı bir şeyler söylediğinin ve bu esaslı şeylerin eylem odaklı şeyler olduğunun farkında değiller mi?

Abdulbaki Değer /Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Özgür Eğitim-Sen Başkanı Değer Ziya Selçuk’a Skandal Sürgünü Hatırlattı appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Basına yansıyan haberlere göre Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk Bakanlar Kurulu’nda mesleki eğitimin öneminden bahsederken ‘Herkes üniversiteli olmak zorunda değil. ‘Sen ağa ben ağa, bu inekleri kim sağa’ diyerek ara elemana olan ihtiyacın altını çizmiş. Bu mevzuyla ilintili olarak Bakan “Asıl projemiz meslek liselerini güçlendirerek üniversitedeki yığılmayı azaltmak. Üniversite öğrencisi sayısı çoksa o ülkede sorun vardır. Az öğrenci sayısı varsa başarılıdır. Meslek liselerine karşı oluşan olumsuz yargıyı yönetebiliriz” demiş. Habere göre Bakan Selçuk meslek liselerinin makine parkının eskidiğini ve yeni yatırım yapılmadığını da kabul ediyor. Bu nedenle geliştirdikleri yeni bir modelle, artık okulları ‘fabrikaların, otellerin, işletmelerin’ içine taşıdıklarını anlatıyor. Bir sohbet sırasında konuyu Bakanlar Kurulu’nda da gündeme geldiğini anlatan Bakan şöyle devam etmiş: “Kabinede de dile getirdim. Herkes üniversiteye gitmek zorunda değil. ‘Okumayan çocuğu meslek lisesine göndereyim’ algısını yıkmalıyız. Dönüşümü sektörle birlikte, istihdam ihtiyacına göre gerçekleştireceğiz. Sanayici bizden nitelikli ara iş gücü istiyor. Herkes üniversiteli olmak zorunda değil. ‘Sen ağa ben ağa, bu inekleri kim sağa’ durumu var yani.”

*

Basına yansıyan haber tekzip edilmediğine göre doğru. Bakan kısaca “Meslek eğitimi önemli, mesleki eğitimin teknik donanım eksikliği var, bu liselere karşı değiştirilmesi gereken olumsuz bir algı var, üniversite sayısı ve öğrencisi çok fazla ve bu başlı başına bir sorun göstergesi” diyor. Türkiye’de kimin yürütmede kimin muhalefette olduğunu tespit etmek güç! İlginç bir şekilde bakanlar bile muhalefetteymişçesine sözler sarf edebiliyorlar. Bakan’ın sözleri de öyle! “Herkes üniversiteli olmak zorunda değil.” Peki, herkesi üniversiteli yapalım diyen kim Türkiye’de? Bunu ısrarla sürdüren, ‘her ile bir üniversite’ diyen politikaları hangi güçler yürütüyor? Türkiye’de hükümetin dışında başka bir güç mü eğitim politikalarına yön veriyor? MEB bu politikaların pasif bir nesnesi, kamuoyunu yanıltmak için oluşturulmuş bir paravan mı ki bu sürece dur diyemiyor?

*

Asıl projemiz ‘meslek liselerini güçlendirmek’ derken kastedilen nedir? Bu güçlendirme nasıl oluyor? Eskiyen makine parkurunu yenilemek mi güçlendirme? Meslek liselerine karşı olumsuz yargı nereden kaynaklanıyor? Niçin var bu olumsuz yargı? Hangi nedenlerin buna yol açtığını tespit ettiniz de bu algıyı yönetebileceğinizi söylüyorsunuz? Niçin bugüne kadar el atılmadı? Meslek liselerinin konumu bugüne değin neden güçlendirilmedi? Olumsuz toplumsal algı neden düzeltilmedi? Ak Parti hükümetinin neredeyse 20 yılı doluyor, sizin bakan olmanızın üzerinden 1,5 yıl geçti. Eskiler bilmiyordu da mı yapmadılar bu işleri? Biliyordular ise neden yapmadılar? Bu işleri yapmayan yönetsel kadro hala iş başında mı? İş başındaysa niye iş başında? Hala iş başında olan bu kadro daha önce yapamadığı bu işleri sizin döneminizde niye yapsın, yapabilsin? Yeni modelle okulları fabrikaların, otellerin ve işletmelerin içine taşıdığınızı belirtiyorsunuz. Nedir bu model? Öncekilerden ne farkı var? İzleme-değerlendirme verileri bu modele ilişkin ne söylüyor? Anadolu’nun orta halli bir ilinin kasaba görünümlü bir ilçesindeki meslek lisesi yeni modelle hangi fabrikanın, hangi otelin, hangi işletmenin içine taşınıyor?

*

‘Okumayan çocuğu meslek lisesine göndereyim’ algısını yıkmalıyız diyor Sayın Bakan. Şüphesiz öyle! Peki, bu algıyı nasıl yıkıyoruz? Bu algının niye var olduğunu biliyor muyuz? Bu algının Türkiye’de yürütülen eğitim politikaları ile bir ilintisi var mı? Varsa nedir? Bu politikaların hangisinde yapısal anlamda bir değişiklik oldu da kamu algısını değiştirsin? Mesele kamu diplomasisiyle giderilecek bir şey mi? Yoksa kamunun olumsuz algısını besleyen ve büyüten nahoş bir gerçeklik mi var?

*

Dönüşümü sektörle birlikte, istihdam ihtiyacına göre gerçekleştireceğiz. Sanayici bizden nitelikli ara iş gücü istiyor diyorsunuz. Bunlar da çok yerinde, kimsenin itiraz etmeyeceği sözler. Lakin mesele şu: Doğru şeyleri sıraladığımızda ortaya çözüm çıkmıyor. Çözüm bu doğru ve haklı tespitlerden hareketle uygulanabilir, ölçülebilir, gözlemlenebilir bir şeyler hayata geçirmektir. Meslek Liselerinin işleyişini bırakın 1,5 yıl öncesinden 20 yıl öncesinin işleyişinden farklı kılan nedir? Ne tür bir zihniyet, paradigma, yöntem değişikliğine gidildi? Meslek Liselerine alım sistematiğinde gerçek anlamda ilgi, istidat belirleyici oldu mu? Bu tarz bir sistemde böyle bir şey olabilir mi? Sektörle birlikte, istihdam ihtiyacına göre yapılan şey ne? İstenen nitelikli işgücü karşılanmış mı? Karşılanmışsa, planlamalar doğru ve etkinse nedir bu işsizlik? Nedir bu yana yakılan çekilen nitelikli ara eleman sıkıntısı?

*

Türkiye’nin sorunları da büyük, eğitimin sorunları da. Yapmamız gereken sorunlarımızı sıralayarak bir çözüm geliştirdiğimiz yanılgısı oluşturmak değil. Meslek liselerimizin eskiyen makine parkını yenilemekten önce sorun tespit etme ve çözüm oluşturma sistematiğimizi gözden geçirmemiz gerekiyor. AB projeleri kapsamında Avrupa’ya giden pek çok Meslek Lisesi öğretmeninin teknik donanım anlamında çok daha yeni ve modern araç gerece sahip olduğumuz tespitini dinledim. Türkiye’de sorun alanlarına ilişkin bir tanılama ve çözüm bulma pratiği yerleşmiş. Başlı başına baş edilmesi gereken temel bir sorun olan bu tanılama ve çözüm üretme sistematiğinin dışına çıkmadan gelen bakanın veya yeni hükümetin çözüm olacağını düşünmek tecrübeyle sabittir ki büyük bir yanılgıdır. Türkiye’nin eğitim alanındaki en büyük sorunu budur. Ne makine parkurunun yenilenmesi ne olumsuz olan toplumsal algı ne de ‘sen ağa ben ağa’ tutumu! Eğitimdeki en temel problemimiz neredeyse Osmanlı son döneminden itibaren varlığı geniş bir uzlaşıyla kabul edilmiş sorun başlıklarına iliştirilmiş standart, klişe çözümleri ve bu çözümlerin mantığını aşamamış olmamız. Bu öyle bir patinaj parkuru ki alana ilişkin formasyonu en gelişkin kişiyi bile anlamsızlaştıran, etkisini sıfırlayan bir etki yaratıyor. Egemen klişelere, ezberlere, anlamsız sözlere prim vermeden yol alabilirsek bu patinaj parkurundan çıkma şansımız olabilir. Heidegger şeylerin gizini, anlamını açmamızı sağlayan düşünme biçimi olarak ‘sükûnetle düşünen düşünme’den bahseder. Günümüz dünyasında ‘hesaplayıcı düşünme’nin baskısı altında gittikçe görünmez hale gelen ‘sükûnetle düşünen düşünme’ üzerinden kendimizle ve çevremizle ilişkiye girebilirsek işlerimizi gerçekten çözmenin bir yolunu bulabileceğiz. Evet, alışkanlıkları, yerleşik uygulamaları değiştirmek çok zor! Ancak şunu rahatlıkla söyleyebiliriz; bu yolu bulmak bugün sürdürdüğümüz ve etkisizliği, başarısızlığı apaçık olan uygulamaları sürdürmekten daha zor ve daha maliyetli değil.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer’den Önemli Tespitler appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

“Dünya yeni bir çağa hazırlanıyor; biyolojik olanla dijital olan aynı bedende buluşacak. Sanal gerçeklik araçlarının derslerimizde, öğretmen eğitiminde daha çok kullanılacak olması bizi heyecanlandırıyor. Sanal ve Artırılmış Gerçeklik Mükemmeliyet Merkezi için teşekkürler…”

Sayın Bakanın bahsettiği biyolojik olanla dijital olanı aynı bedende buluşturmak Transhümanistlerin ütopyası. Sayın Bakanın Transhümanizim okuması nasıl, çok bilmiyorum. Biyolojik olan dijital olan ile birleşince bizler daha iyi mi daha fena mı bir yerde olacağız?  Dünya daha adil, müreffeh ve insan onuruna yakışır bir dünya mı olacak, o bahsi diğer. Fakat şurası kesin Ziya Selçuk ivme kazanmış ve dünyanın çehresini değiştiren ve değiştirmeye devam eden bir süreçten bahsediyor. Bu değişimin kendisini heyecanlandırdığını söylüyor. Eğitim sistemimizin bu sürece ayak uyduracağını ilan ediyor. Öte yandan bu sürecin eğer düşünüldüğü gibi devam edeceği varsayılıyorsa okulun kendisini sanallaştırdığı da görülüyordur herhalde…

Eğitim bahsinde, Türkiye için konuyu ilginç kılan bir nokta var: Retorik hep parlak ve ışıltılı pratik hep resmi ve alabildiğine gri!

Türkiye’de eğitim meselesinde tüm kesimlerin ittifak halinde benimsedikleri yaklaşım; ana akım – statükocu yaklaşımdır. Burada muhtemelen karşınıza çıkacak olan ton farklarıdır. Öte yandan eleştirel-özgürlükçü yaklaşımlar ise varlıklarından kimsenin haberi yokmuş gibi yapılarak konu dışı kılınmaya çalışılır. Eleştirel-özgürlükçü yaklaşımı benimseyenler ana akım-statükocu yaklaşıma karşı şu an için sadece akıl-dışı pratiğe dikkat çekerek başta eğitimciler olmak üzere kamuoyunda bir farkındalık yaratmaya çalışıyorlar.

Buna karşın eğitimde ana akım-statükocu yaklaşımın mensupları ve temsilcileri mevcut olanın muhafazasını garanti altına alarak bugüne kadar eğitim sistemi üzerinden maruz kaldıklarımızın bundan sonra da çocuklarımızın istikbalini şekillendireceğine ön ayak olmaktadırlar.

Düzeneğin rahle-i tedrisinden geçenler karşı bir zihinsel hamle ile maruz kaldıkları epistemik şiddete karşı önlem alma yoluna gitmemişler ise tahsil, statü ve mesleki konumları ne olursa olsun aynı tekerlemeler ile bir ömür avunabiliyorlar. Böylece yanılsamalar birer hakikate, çaresiz stratejiler çözüm reçetelerine dönüşebiliyor.

Okulu ve eğitimi konuşmak, yanılsamalar üzerinden bir yere götürmüyor bizi.

Henry A. Giroux’un öğretim sürecine ve okula dair bir analiz zemini olarak sıraladığı şu tespitler bir eğitim ve okul konuşmasının girizgâhında bulunmak durumundadır bence.

Buna göre;

Birincisi; okullar içinde bulundukları sosyal-ekonomik bağlamdan bağımsız olarak analiz edilemezler.

İkincisi; okullar söylem, anlam ve öznel görüşlerin üretildiği ve kontrol edildiği politik alanlardır.

Üçüncüsü; derslik pratiğini yönlendiren ve yapılandıran sağduyuya dayalı değerler ve inançlar, a priori evrensel esaslar değil, spesifik normatif ve politik çıkarımlara dayalı sosyal yapılandırmadır.

Öğretim süreci ve okulun bu yönü ve yönelimi ile güç-iktidar-sınıf ilişkileri içinde; Kim için? Kime karşı? Ne amaçla? Nasıl?, yer tuttuğunu sorgulamaksızın okulu ve eğitimi konu ediyormuş gibi görünen konuşmaların bilgisayarları enfekte eden casus yazılımlardan bir farkı yok.

Bu türden konuşmayı sürdürenleri yalnızlaştırarak ve esasa taalluk edenin peşinde olanları güçlendirerek belki gündemi değiştirebiliriz.

Ne var ki kimsenin kulağı ezanda olmadığı için namazda da gözü yok kimsenin!

Dolayısı ile iş dönüyor dolaşıyor ezberletilen şarkının sözlerinde takılıyor;

“Sevinçliyiz hepimiz yaşasın okulumuz…”

The post Ali Aydın yazdı: “Sevinçliyiz hepimiz yaşasın okulumuz” appeared first on Özgür Eğitim-Sen.