Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer, seçim öncesi milyonlarca dar gelirlinin cüzdanını eriten ekonomik olumsuzluklara değiniyor.

Rumen yazar Panait İstrati büyük tasfiyelerin yapıldığı, göstermelik mahkemelerin düzenlendiği 1920’li yılların sonlarında Sovyetler Birliği’ni ziyaret ettiğinde, düşmanlara şiddet uygulamak gerektiği konusunda kendisini ikna etmeye çalışan bir Sovyet yetkili ona şu deyişi hatırlatmış: “Yumurtaları kırmadan omlet yapamazsın.” Rivayete göre Istrati buna veciz bir şekilde şöyle cevap vermiş: ‘Peki. Kırılmış yumurtaları görebiliyorum. Ama sizin şu omlet nerede?’ Bizim genel görünümümüz de çok farklı gözükmüyor açıkçası. Omlet vaadi neredeyse yegane resmi anlatı. “Doğalgaz müjdesi”, “TOGG müjdesi”, daha önce konut kredilerine ilişkin müjde, seçimden sonra nasıl büyük müreffeh yarınlara ulaşacağımıza dair müjde muştulayan dil “kırılmış yumurtaların” elde edeceğimiz güzel omletin hatırına katlanılması gerektiğini tekrarlıyor. Bu muştulayan dilin vaatleriyle karşılaşmadığımız gün yok gibi. Hükümet yetkilileri de hükümeti hükümetten daha fazla destekleyenler de aynı şeyleri inançla tekrarlıyorlar. Durum artık muştulanan şeylerin gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine ilişkin maddi delillerin mevcudiyetinin ötesinde/dışında, sürreel bir boyutta.

Mantıkla, muhakemeyle ikna edilmek yerine sadakatle, inançla tavır almamız isteniyor. Bir inanç-itikat meselesine dönüşmüş durumda. Herhangi bir delil yerine sözün, sözü söyleyenlerin kendi kişiliklerine, kimliklerine referansta bulunduğu cemaate özgü davranış kalıplarıyla iş gördüğü bir düzlemdeyiz. İşin gerekliliklerine, gerçekleşme koşullarına değil gerçekleştirme iddiasında olanlar kendilerine atıf yapıyorlar. Vurgu, vaat usüle, yönteme değil kendilerine yapılıyor. Dikkate almamız ve ona göre davranmamız gereken şey bize vaat edilen politikalar, sorun tanılama mekanizması, çözümler ve stratejileri değil bizatihi “sorunlarla ben ilgileneceğim” diyen kişiler. Onlara bakmamız gerektiği söyleniyor. Nasıl yapacakları, söyledikleri şeyin söylendiği şekilde niçin olacağına ilişkin işin, alanın gerekliliklerinden ziyade söylemi dillendirenlerin itibarlarına güvenmemiz gerektiği dile geliyor. Şüphesiz bu durum çelişik bir durum yaratmıyor değil. Çoğu yerde durumun bu şekilde çözülemeyeceğine ilişkin bir tereddüt iddiayı dile getirenleri de, bu iddialara inanmak isteyenleri de sarıveriyor olacak ki vaat ve vurgu “onlar yapamaz”a kaydırılıyor. “Onlar yapamazlar, daha önce biz yaptık, yine yapacak olan biziz.” Şüphesiz daha önce yapmış olmanız yine yapmanızı sağlayabilir, yapmanızı daha kolay ve ikna edici kılabilir. Ancak daha önce yaptığınızı niye bozduğunuza ilişkin bir şey demiyorsanız tersine şimdi yaptığınızın daha önce yaptığınızdan daha doğru, daha makul ve daha stratejik olduğunu iddia ediyorsanız ortaya çözülmesi mümkün olmayan girift bir çelişkiler yumağından başka bir şey çıkmıyor. Eğer daha önce yaptığınız gibi işi yine siz doğru şekilde yapacaksanız ve bu süre zarfında iş yapma makamında başkası da olmadığına göre bunca yanlış işi niye yaptınız, yapmaya devam ediyorsunuz? Şu an yaptığınızı, yapma şeklinizi canla, başla, varoluşsal bir hamle olarak sunduğunuza ve savunduğunuza göre bunu nasıl ve niçin terkedip daha önce yürüttüğünüz ve bir anlamda bugün terk ederek yanlış olarak kodladığınız işlere döneceksiniz? Eski tarz doğru ise bugünkü hal ne, yok eskisi yanlışsa nasıl oraya referans gösteriyorsunuz? İnanılırlığınızı, itibarınızı, referanslarınızı bugün inkar ettiğiniz döneme ve uygulamalara yapmakla kalmayıp vaatlerinizi de onlara bağlıyorsunuz ancak fiilen yeni Türkiye ekonomisi, yeni paradigma, vs. üzerinden bütün onları inkar eden iş ve işlemleri de yürütmeye devam ediyorsunuz. Ortada garip bir durum var gerçekten. Ne yardan geçiliyor ne de serden.

Türkiye ortak dilden, ortak mantıktan, ortak muhakemeden yoksun. İdeolojik-politik yapısı o kadar zayıf ve kırılgan ki; müşterek bir hayata, anlamlı bir eleştiriye, yargılamaya, denetlemeye götürecek dil, mantık, muhakeme kullanımını atıl hale getiriyor. Bu yüzden kamusal denetimden yoksunuz, kamusal denetimi gerçekleştirecek asgari standartlardan yoksunuz. Görünümümüz denetimsiz, pürüzsüz, her şeyin giderinin olduğu postmodern bir karnavalı andırıyor. Denetimsiz, pürüzsüz çünkü ileri sürülen şeyi, kamusallığa aktarılan bir sözü, eylemi, söylemi tutacak, parçalarına ayıracak ve gerektiğinde sahibine fatura edecek bir bir işleyişten, bir mevcudiyetten, bir nitelikten yoksunuz.

Gittikçe derinleşen bir ekonomik krizin içinde savruluyoruz. Alım gücü düşüyor, milyonlarca insan sistematik şekilde açlık sınırına doğru süpürülüyor. Yürütülen ekonomi-politik toplumsal eşitsizliği azaltmak bir yana gittikçe derinleştiriyor, alt ve üst sınıflar arasındaki mesafe açılıyor. Sosyal, kültürel, ekonomik ve politik istikrarın bir göstergesi sayılan orta sınıf güneşin altına bırakılan buz gibi erimeye terkedilmiş durumda. Yoksulluk daha çok çalışmayanların yaşadığı bir durum olarak düşünülüyor. Türkiye’de ve şüphesiz dünyada yeterince konuşmadığımız husus ise çalışanların yoksullaşmasıdır. Çalışan yoksullar çalışırken sefalete mahkum edilenleri tanımlıyor. Hükümetin kamu politikasına dönüşen açlık sınırında çalıştırma şeklindeki fiili yönetimi çalışan yoksulluğunu maalesef milyonlarca insan için bir kadere dönüştürmüş durumda. Defaatle dikkatleri çekmeye çalıştığımız üzere yoksulluk basit bir şekilde alım gücünün sınırlılığıyla ilgili bir şey olarak değerlendirilmemelidir. Bu yüzeysel bakış meseleyi çözmek bir yana anlamaktan, anlamlandırmaktan yoksun. Yoksulluk alım gücünün düşüklüğü olduğu gibi insani kapasitenin sınırlandırılması, ufkun körelmesi, kuşaklararası sosyal, siyasal, kültürel, akademik eşitsizliğin derinleşmesi, yapısallaşması demektir. Çalışma basit şekilde insanların ekonomik bir faaliyeti yürütmesi olarak değerlendirilmemelidir. Çalışma şeklimiz, koşullarımız, aldığımız ücret aynı zamanda anlamlı toplumsal, ahlaki, politik failler olup
olmadığımızın kaderini belirliyor. Sadece mal ve hizmet satın alma kapasitemizi belirlemiyor aynı zamanda toplumsal-politik konumumuzu belirliyor, benlik algımızı, özgüvenimizi şekillendiriyor. Bu tarz devlet kaynaklı yoksullaştırma insan hakkı ihlali olduğu gibi çok açık bir biçimde vatandaşların devlet tarafından ihmal edilmesidir.

Milyonlarca emekli bugün açlık sınırın altında bir gelire sahip. Türkiye’de çalışanların yüzde doksanından fazlası yoksulluk sınırın altında bir ücrete çalışıyor. Bunların çok büyük bir kısmının geliri asgari ücret sınırında yani açlık sınırında. Asgari ücret maalesef ülkemizin temel çalışma ücreti. Milyonlarca insan için yoksulluk sınırında bir ücretle çalışmak bırakın arzulanmayı hayal edilebilir olmaktan bile çıkmış durumda. Sorun biyografik bir mesele değil, sistemik bir sorun olarak karşımızda duruyor. Siyaset tam da bu sistemik sorunların, özellikle biyografikleştirilmeye çalışılan yapısal sorunların her bir insanın temel ahlaki, psikolojik, özgür hüviyetini koruyacak ve geliştirecek şekilde çözülmesine yöneldiği için önemlidir, anlamlıdır. Siyaseti yoksullaştırma mekanizmasına çeviren, bu yönde işleyen bir gerçekliği perdeleyen siyaset Nuri Pakdil’in ifadesiyle kara siyasadır.

Hükümetin önemli isimlerinden Numan Kurtulmuş katıldığı televizyon programında şu an yaşadığımız ekonomik sıkıntıları Türkiye’nin bu özgül koşullarına has bir parantez olarak görmemiz gerektiğini söylüyor. Ne mevcut ekonomi-politiğe ne büyüyen toplumsal eşitsizliğe ne açlık sınırında insandışılaştıran bir yaşam formuna neyin, nasıl, niçin sebep olduğuna ilişkin bir şey sunuyor. Cumhurbaşkanı ve diğer hükümet yetkilileri gibi önümüzdeki dönemde parantezin kapanacağını ve bizi bekleyen omletin varlığıyla muştuluyor. Tamam da bu parantez ne zaman kapanacak, nasıl kapanacak? Parantez söylemi anlamı yutan kara delik gibi. Altı ay sonra uyanacaktık her şey bambaşka olacaktı, 2023’te dünyanın ilk on ekonomisi içine girecektik, kişi başı gelir yirmibeş bin dolar olacaktı, enflasyon tek haneye düşecekti, alım gücü yükselecekti vs. Kırılan yumurtalardan geçilmiyor, omlet yiyeceğimizi gösteren bir emare de yok. Acaba bu yoksulluk parkurunu, bu göz yaşı vadisini geride bırakmak için ne kadar daha dayanmamız gerekiyor? Psikolog Jung’un tespiti çok yerinde: “Hayatta en terajik şey ortadaki problemin kendimizden kaynaklandığını görmememizdir.”

The post Genel Başkan: Sistematik şekilde yoksullaştırılıyoruz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Türkiye’de siyaset de yozlaştı, sivil kuruluşlar da. Düşünün ki bir yetkili konfederasyon, memurları temsilen pazarlık için masaya oturduğu hükümet yetkilisine genel kurulunda miting imkânı sunuyor. Yetkili konfederasyonun başkanı mevcut cumhurbaşkanına oy verilmemesini ihanet olarak niteleyebiliyor. Bu nasıl bir sendikacılıktır, ne menem bir hak arama mücadelesidir? Sendikacılığın canına ot tıkadılar, al takke ver külah anlayışıyla altı dönemdir toplu sözleşmelerde memuru fakirleştirdiler, muhannete muhtaç hale düşürdüler.

Bir çeşit ekonomik teröre maruz bırakılan memur açlığa terk edildi. Geçim sıkıntısıyla imtihan edilen ve iyice bunaltılan memur kazandığı parayla ancak ev kirasını ödeyebilir hale getirildi. Hükümet memura alenen düşman gibi davranıyor, yokluk ve yoksulluğa itiyor. En düşük maaşlı kamu işçisinin  son sözleşmede alacağı zamlarla eline geçecek para 20 bin TL’yi geçerken öğretmen 12 bin 500 lira maaş ile geçim savaşı veriyor. Açlık sınırının 9 bin 591 TL’yi, yoksulluk sınırının 33 bin TL’yi aştığı bir ekonomik gerçeklikte Cumhurbaşkanı; her toplu sözleşmede yüzde iki buçuk, üç gibi komik oranlarda artışlarla alım gücünü biteviye düşürdükleri memuru, enflasyona ezdirmediklerini, temmuz ayında da ezdirmeyeceklerini söyleyebiliyor. Oysa biz unutmadık. Devlet kendi gelirlerine yüzde 122,9, özel sektör çalışanlarına (asgari ücrete) yüzde 55 zam yaparken memura ocak ayında yüzde 30 artış yaptı. TÜİK’in enflasyon rakamlarını manipüle etmesi nedeniyle gerçek enflasyon farkını alamayan memurun alım gücünü her yıl biraz daha düşürdüler, bilinçli bir yoksullaşmaya maruz bıraktılar.

Sadece öğretmenlerin değil hâkim, savcı, polis, doktor, avukat, mühendis, hemşire, subay-astsubay, akademisyen ve daha pek çok meslek grubunun hakları çalınıp bilinçli bir biçimde fakirleştirilirken onların haklarını koruma makamında olanlar kişisel ikballeri için egemen güçle işbirliği içine girdiler. Orta sınıf kirasını dahi ödeyemeyeceği bir ücrete mahkûm edilerek ortadan kaldırılıp tüm çalışanlar asgari ücrette eşitlenirken; yetkiyi ve gücü elinde tutanlar ile onların piyonu yandaş sendikalar el ele, koyun koyuna seçim propagandası yaptılar.

Yönetenler de, yönetenlerin semirttiği yandaş yapılar da gerçeklikten koptular, halkın dertlerine yabancılaştılar. Memurun sorunlarını da, ilginç biçimde oylarını da umursamıyorlar. Memurun içinde bulunduğu ekonomik sorunları çözmek gibi bir gündemleri olmadığı gibi kıyıcı zamlar ve ağır vergi yükü altında ezilen kamu çalışanı ve emekli ile alay edercesine geleceğe dair kuru vaatlerde bulunuyorlar.

Türkiye’de eğitimli olmak anlamsızlaştırıldı. İşçi maaşları memur maaşlarını neredeyse ikiye katladı. İnanılması güç bir pervasızlıkla orta sınıf yok edildi. Artık sadece alt ve üst sınıflar var ve alttakiler ideolojiyle, dini ve milliyetçi hamasetle idare ediliyor. Acemice ve kötü ekonomi yönetimi, yüksek enflasyon, hayat pahalılığı, gelir dağılımı adaletsizliği kamu çalışanını insanca yaşam standartlarının çok gerisine itiyor. Bunun ülkeye toplumsal bir bedeli olacaktır. En büyük bedeli şimdilik emekli, memur, çiftçi, işçi ödüyor fakat siyasiler ve onların alkış tutanları da bu yıkımın altında kalmaktan kurtulamayacaklardır.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Kamu Çalışanlarını Ne Güzel Fakirleştirdiniz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Derin anlamlar, misyonlar yüklediğimiz devlet nihayetinde iddia edilen anlamın ve misyonun taşıyıcılığını yapıp yapmadığını, ne kadar yaptığını, halinin ne olduğunu ancak uygulamadaki hassasiyetinden, işleri nasıl gördüğünden, hangi usulü takip ettiğinden anlaşılabilir. İddialarımızın sınandığı yer fiili işleyişimizdir çünkü. Bu açıdan bakıldığında mülakat uygulaması sadece kendi sınırlığı içinde bir anlamsızlığa, saçmalığa göndermede bulunmuyor aynı zamanda bu uygulamanın içinde yer aldığı genel kamusal işleyişimizin içler acısı halini gözler önüne seriyor. Bu hali görmek, yüzleşmek yerine ağdalı bir retoriğe yüklenmek, toplumun duygu dünyasının hassas kavram setlerini ileri sürmek gerçeklikten kaçıştır ve gerçeklikten kaçısın da malesef sonu yok.

İstihdam politikasında mülakatın seçici, kullanılabilir bir yöntem olduğunu fiilen savunmak mümkün olmadığı gibi teorik olarak da savunmak çok zor. Hele hele mevcut şekliyle 5-6 dakika içinde adayların işe uygunluğunu değerlendirmek, bu yönde karar vermek akla ziyandır. Daha da vahimi resmi olarak böyle gerekçelendirilse de fiilen mülakatın bunun için kullanılmadığının ifade edilmesidir. Yetkililer mülakatın güvenlik soruşturması olumsuz çıkan adaylara düşük not vermek için kullanıldığı, güvenlik soruşturması temiz çıkan adayların sınavda aldıkları puanlarının aynısının verildiği paravan bir uygulama olarak lanse ediliyor. Yani mülakat adı altında komisyonlar kuruluyor, görevliler tayin ediliyor, adaylar çağrılıyor vs. ancak bunların hepsi göstermelik. Nihayetinde belirleyici olan güvenlik soruşturması. İyi de bunun için mülakat gösterisi yapmanın ne anlamı var? Yüzbinlerce insanımızı bu tarz bir gösteride figüranlaştırmanın ne gereği var? Kamu yönetiminde bu tarz bir işleyişi olabilir mi? Bu tarz bir uygulamanın olduğu ilişkide insanın anlamından, öneminden, saygınlığından bahsetmek mümkün mü? Kendi eliyle kendini, vatandaşlarını aşağılamanın, iş ve işleri üzerinde şaibe oluşturmanın kime ne faydası var? Bütün bu işin ne anlama geldiğini, ne tür komplikasyonlar oluşturduğunu göremeyen bünyenin büyük iddialarla, derin anlamlarla kendini sarmalaması ciddiye alınabilir mi? Değişik vesilelerle bu sayfada da dile getirmeye çalıştım. Ciddiyete ihtiyacımız var. Mülakat gibi iler tutar yanı olmayan uygulamaların hüküm sürdüğü yerde bırakın derin anlamlar, büyük iddialarla sahne almayı hükmü şahsiyeti olan bir mevcudiyetin varlığı bir şüphe altındadır. Öyle olmasaydı bu tarz işler, bu tarz uygulamalar nasıl hayat bulacak? Hz. Peygamber’in hadis-i şerifi vaziyetin içler acısı halinin teyidini sunuyor: “Kim bir kötülük görürse, onu eliyle değiştirsin. Şayet eliyle değiştirmeye gücü yetmezse, diliyle değiştirsin. Diliyle değiştirmeye de gücü yetmezse, kalbiyle düzeltme cihetine gitsin ki, bu imanın en zayıf derecesidir.” Kötülük önümüzde, kötülük elimizle hayat buluyor. Nerede engel olma çabası nerede düzeltme gayreti?

Abdulbaki Değer

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Mülakat imtiyaz aracıdır! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Öğretmeni yek ekmeğe muhtaç eden hükümet, büyük şirketleri ve dev sermaye gruplarını bol keseden vergi indirimleriyle ihya ederken sabit maaşlı memurdan artan oranlı biçimde ezici bir vergi alıyor. Yılın başında yüzde 15 ile başlayan vergi dilimi önce yüzde 20’ye, yılın son dört ayında da yüzde 27’ye çıkıyor. Temmuz ayında 11.363 TL maaş alan ¼’ündeki bir öğretmenin maaşı Aralık ayında 9.858 TL’ye düşüyor. Yeni başlayan bir sözleşmeli öğretmen Temmuz ayında 10.272 TL alırken Aralık ayına ulaştığında eline sadece 8.550 TL. geçiyor. Devlet eğitimciden her ay 1.500 TL’yi geçen miktarda fazladan vergi alıyor. Maaşlar yükselmesi gerekirken her geçen ay biteviye düşüyor. Bu nasıl olabilir? Böyle bir vergi politikası vicdansızlıktır, eziyettir, zulümdür.

Sabit gelirli çalışandan vergi alırken kılı kırk yaran hükümet adeta sineğin kanadından yağ çıkarıyor. Bir sonraki yıl alacağı vergilerin artış oranını belirlerken bonkör davranan hükümet, gelir vergisi tarifesini belirlerken olabildiğince cimri davranıyor. 2021 yılında yeniden değerlendirme oranı yüzde 36,2 olarak belirlenmiş olmasına rağmen vergi dilimlerindeki miktarlar sadece yüzde 33 oranında artırıldı. Enflasyon yüzde 80’lere çıktığı halde yıl içinde herhangi bir güncelleme de yapılmadı. İlk dilim 24.000’den 32.000’e çıkarılırken ikinci dilim 53 binden 70 bine çıkarıldı. Yıl içinde artan enflasyona rağmen bu miktarlar yükseltilmediği için ilk üç aydan itibaren öğretmen maaşları yüzde 20’lik dilime girmiş oldu.

Ayrıca Devlet, hem enflasyon farkı ödemelerini 6 ay sonra başlatarak hem de her geçen ay daha fazla vergi alarak memurun maaşını tırpanlayıp kuşa çeviriyor.

Yıllık enflasyon yüzde 84 olmasına rağmen 2022 Yılı Yeniden Değerleme Oranını  yüzde 122,93 olarak açıklayan hükümetin vergi dilimi oranlarını da yüzde 122,93 oranında artırıp artırmayacağının takipçisi olacağız.

Kıyıcı zamlar ve ağır vergi yükü altında ezilen kamu çalışanının en azından vergi yükünün hafifletilmesi adına, vergi dilimi yüzde 15 olarak sabitlenmelidir. Sabit oranlı olan “Kurumlar Vergisi” gibi çalışandan alınan “Gelir Vergisi” de sabit oranlı olmalı, sosyal adaleti yok sayan vergi dilimi adaletsizliği bir an önce giderilerek bilinçli bir yoksullaştırmaya tabi tutulan kamu çalışanlarının uğradıkları hak mağduriyetleri giderilmelidir.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Vergi Dilimi Yüzde 15’e Sabitlenmelidir! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Ölü doğan ÖMK ve Kariyer Basamakları Sınavı’ndaki rollerinden dolayı yaşadıkları yoğun üye kaybının önüne geçebilmek için Anayasaya, eşitlik ilkesine, hakkaniyete, adalete ve insanlığa aykırı bir kanun çıkarttırmanın peşindeler. Bu, büyük bir acziyet ve panik içinde olduklarının resmidir. Zira güçlü hisseden ve doğru yolda olduğuna inanan bir yapı böylesi ahlaksız girişimler peşinde koşmaz.

 Hazırlanan kanun teklifine göre; bir sendikanın üye sayısı, toplam kamu görevlisi sayısının yüzde ikisinin altında ise o sendikaya üye kamu görevlilerine Ocak, Nisan, Temmuz ve Ekim aylarında ödenen “toplu sözleşme ikramiyesi” ödenmeyecek.

İlgili kanun teklifi bu haliyle kanunlaştığı takdirde Anayasanın eşitlik ilkesi ihlal edilmiş olacak, üye sayısı yüzde ikinin üzerinde olan dört sendika dışındaki tüm sendikalar büyük zarar görecektir. Bazı sendikalara ayrıcalık anlamına gelecek bu madde eşitlik ilkesine açıkça aykırı olacak; ayrıca yeni sendikaların kurulmasını engelleyeceği gibi var olan sendikaların üye kaybı yaşamasına ve hatta kapanmasına yol açacaktır. Bu durum kamu haklarından faydalanma ve sendika kurma hakkına aykırılık teşkil edecek, örgütlenme özgürlüğüne ket vuracaktır.

Aslında yandaş sendikalar bu planı ilk olarak 2021-2022 yıllarını kapsayan 6. Dönem Toplu Sözleşmesi’nde uygulamaya koymuşlardı. Orada örgütlenme barajı yüzde bir olarak belirlenmişti ancak kamu çalışanlarının yoğun tepkisiyle karşılaşan bu madde yargıya taşınmıştı ve Danıştay tarafından da Anayasa’nın eşitlik ilkesine aykırı görülerek iptal edilmişti.

Adaletsizliğin temelinin son sözleşmede nasıl atıldığını hatırlamakta fayda var. İlgili Bakan’ın beyanına göre, hükümet tüm emekli ve çalışanlara seyyanen 100 TL zam verecekti. Ancak yetkili sendika herkesin faydasına olacak 100 TL. seyyanen artış yerine, üç ayda bir verilen ve 135 TL olan sözleşme ikramiyesinin 400 TL’ye çıkarılması konusunda ısrarcı oldu. Bu durum hükümetin de işine geldi ve kabul edildi. İşine geldi çünkü sözleşme aidatını sadece sendikalı memurlar alabiliyordu. Hesap şuydu; üç aylık periyodlarla ödenen 400 TL’nin 120 TL’si sendikaya kesildikten sonra üyeye 280 TL kalacak yani sendika üyesi olan memurlara ayda 90 TL civarında bir avanta verilmiş olacaktı. Ancak bunu sadece sendikalılar hatta örgütlenme barajı olan yüzde birin üstünde üyeye sahip olan sendikaların üyeleri alabilecekti. Dolayısıyla sendikalı olma imkânı olmayan 2 milyondan fazla memur emeklisini ve 350 bin civarında polisi, 220 bin civarında subay, astsubay ve uzman erbaş ile on binlerce mülki idare amiri, MİT mensubu, hâkim, savcı ve ceza infaz memurunu harcadılar, seyyanen zamdan mahrum kalmalarına neden oldular. Kendi ikballeri için ufakçılık yaptılar, onursuz anlaşmalar imzaladılar, yüz binlerce çalışanın hakkını gasp ettiler.

Ama asla vazgeçmiyorlar. Şimdi de Danıştay’ın iptal kararına rağmen bu kez yüzde birlik barajı yüzde ikiye yükselterek Anayasaya aykırı bir kanun çıkarmaya çalışıyorlar. Çalışanların açlık sınırında can çekiştiği bir ortamda kamu çalışanlarına yönelik mesaiyi bu tür işlerde harcamak ahlaka, vicdana, insafa sığmadığı gibi akla, mantığa da uymuyor.

Bu kanun teklifinin yasalaşması, toplumda “tek ses, tek renk, tek görüş, tek tip anlayış olsun, farklı olan herkes sussun” yaklaşımının bir tezahürü olacaktır.

Özgür Eğitim-Sen olarak; bu kanun teklifini oylayacak tüm milletvekillerine çağrıda bulunuyoruz: Bu teklifin yasalaşması Türkiye’de sivil toplumu güçsüzleştirmek, farklı sesleri susturmak, alternatif görüşleri yok etmek ve sendikal tekelleşmeye gitmek anlamına gelecektir. Ne sendikacılığın ruhu ne de güçlü sivil toplum yapılarının gereksinimleri açısından kabulü mümkün olmayan bu tarz imtiyaz taleplerini ülke gündeminden çıkarmak hepimizin tarihi sorumluluğudur. Bu ahlaksız tekliflerin dümen suyunda yol alacak her vekil vebal altındadır, maşeri vicdanda mahkûmdur.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Danıştay’dan dönen ahlaksız teklif TBMM’de! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Eğitimcilerin, sivil toplum yapılarının bir anlamda varlık alameti sayılması gereken bu etkinlikler esasında Türkiye için büyük bir anlam ve önem taşımaktadır. Bir ülkenin katılıma, eleştiriye açıklığı da aynı şekilde ülke için, yarınları için hayati önem taşımaktadır. Bu açıdan iki gün önce duyurusunu yaptığımız ve ÖMK’nın yanlışlığına ilişkin sembolik bir gösterge olan AYM önünde “Meslek Nöbetindeyiz” etkinliği maalesef bugün gereksiz bir polis müdahalesi ve göz altılarla eğitimcilerin aşağılanmasının yeni bir halkasına dönüştü, dönüştürüldü.

Ülkenin eğitimi, eğitimcileri devlet eliyle, devletin güçleri marifetiyle itibarsızlaştırıldı, değersizleştirildi.

Maalesef eğitimin ve eğitimcilerin aşağılanması sistematik bir şekilde sürüyor.

ÖMK ile ilgili AYM’nin karar açıklayacağı gün kararın açıklanacağı yerde beklemenin, uygulamadaki yanlışlığa dikkat çekmenin, buna ilişkin itiraz ve eleştirileri kamuoyu gündemine taşımanın, taşıma derdinde olmanın kime ne zararı var?

Eğitimcileri hukuken aşağılayan bu düzenlemeler yetmiyormuş gibi bir de bu tarz müdahalelerle fiilen aşağılamanın emniyet güçlerine, hükümete, bu ülkeye ne yararı var?

AYM önünde çocukların geleceği ve mesleklerinin onuru için mücadele eden sendikalarımızın başkan ve yöneticilerine yapılan hukuksuz müdahaleyi şiddetle kınıyoruz.

Tartaklanan, değersizleştirilen eğitimcilerdir, eğitimdir.

Tartaklanan, değersizleştirilen Türkiye’dir.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Eğitimcilere Polis Müdahalesini Kınıyoruz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

“Kapalı bir gruptaki herkesin bazı kirli ayrıntıları bildiği (ve diğerlerinin de bunu bildiğini bildiği) ama içlerinden birisi bu ayrıntıyı yanlışlıkla yumurtladığında (veya bir şekilde ortaya çıktığında), bildikleri halde hepsinin aynı anda utandığı o durumu hatırlayın- neden? Eğer kimse zaten yeni bir şey öğrenmediyse, neden hepsi birden utanırlar? Çünkü artık hiçbiri bunu bilmiyor numarası yapamaz (bilmiyor gibi davranamaz)- bir başka deyişle artık büyük Öteki biliyordur. Burada Hans Christian Andersen’in “Kral Çıplak” hikâyesindeki ders yatmaktadır: Görünümün gücü asla hafife alınmamalıdır. Bazen yanlışlıkla görünümü bozarsak, onun ardından herşey yıkılır.” Lacan üzerine yaptığı çözümlemeden aktardığım bu pasaj Slovaj Žižek’e ait. Žižek, herkesin bildiği sırrın açığa çıkmasının ardından yürürlükteki suskunluk sözleşmesinin devam edemeyeceğine ilişkin bir analiz koyuyor önümüze. Herkesçe bilinen ancak bilinmiyormuş gibi davranılarak sürdürülen ‘görünüm’ bir şekilde suskunluk sözleşmesinin korumasından yoksun kaldığında varlığını devam ettiremez, bilinmiyormuş gibi davranılarak sürdürülen düzen aynı kalamaz. Herkesin utanmasına ve bağlantılı olarak suskunluk/bilmezlik perdesi altında sürdürülen yanlışa çekince koymaya götüren bu analiz çarpıcı şüphesiz. Ancak çarpıcı analizleri de takatsiz bırakan pis gerçekler hep oldu, olmaya devam ediyor. Birkaç gün önce basına yansıyan benzer bir kaç haber üzerinden hem bu gerçeğe hem de bu gerçeğe zemin teşkil eden gerçekliğimize, işleyişimize değinmek istiyorum.

Detayları ve aktörleri başka bir tartışmanın konusu olan gerçekler şöyle: “Belediye Başkan Yardımcısının, Okul Müdür Yardımcısı olan eşi 76. maddeden sınavsız Şube Müdürü olarak atandı.” Aynı tarihlerde aldığım başka bir haber: “MEB Bakanı, ÖSYM başkanlığı yaptığı dönemde devlet memuru olmayan makam şoförünü Bakan atanınca sözleşmeli işçi statüsünde yanında getirmişti. Özel Kalem Müdürlüğü kadrosuna istisnai kadro/atama ile alıp devlet memuru yapılan kişi Özel Kalem kadrosunda birkaç gün görev yaptıktan sonra 76. madde kullanılarak şube müdürü olarak atandı.”

Basında benzer haberler değişik bakanlıklar, kurumlar için de dile geliyor. Genel anlamda kamuoyu bu tarz işlerin olduğunu biliyor, bu tür işlemlerin yapıldığı kurumlarda herkes bilmezlikten gelse de neyin yapıldığını gayet iyi biliyor. Yürürlükte bir suskunluk sözleşmesi var, herkesin utanç duymasına yol açacak görünümün bozulmamasına ilişkin bir çekingenlik hâli yürürlükte. İlk bakışta böyle görünüyor olabilir. Yukarıda aktardığım analiz de bu görünüm üzerinden anlam kazanıyor.

Ancak açık konuşmak gerekirse Türkiye’de bu tarz haberlerin ardından deneyimlediğimiz kamusal kayıtsızlık hali gösteriyor ki bu çarpıcı analiz durumumuzu izah etmekte son derece yetersiz kalıyor. Yetersiz kalıyor çünkü bizim bilmiyor numarası çekemeyeceğimiz, suskunluk sözleşmesinin geçersizleştiği, görünümün bozulduğu kısacası görmediğimizi, duymadığımızı, bilmediğimizi söylediğimiz şeyin toplum olarak önümüze çıktığı noktada ne mevcudu askıya alacak bir utanç durumu yaşıyoruz ne de işleme ve müsebbiblerine hesap çıkaran bir performans sergiliyoruz. Basına yansıyan bu ve benzeri haberler üzerinden ne “Kral Çıplak!” benzeri bir görünüm yıkılması yaşadık ne de altından kalkamadığımız bir utanç haline gark olduk. Artık utanç duymuyoruz anlamında bir şey söylemiyorum. Daha önce bu tip işler için utanç duyduğumuzu gösteren bir emare de yok açıkçası. Zaten bu tarz bir durumumuz olsaydı ne bu tarz işler olmaya devam ederdi ne de bu işlerin olmasından hiçbir şekilde etkilenmeyen bu sistem varlığını sürdürebilirdi. Ortada ciddi bir durum var. Sessizlikle, suskunlukla, herhangi bir utanç belirtisi göstermeden, birşey yokmuşcasına geçiştiremeyeceğimiz bir vaziyetle karşı karşıyayız. Tarkovsky‘in Solaris filminde şöyle bir replik geçiyor: “Ingmar Bergman’a sormuşlar; “Gidişat kötü, dünya nasıl kurtulacak?” “Utanç” demiş Bergman. “Dünyayı bir tek utanç kurtarabilir!” Gidişat kötü ve mesele kurtuluşumuzla ilgili. Hz. Peygamber seferden döndüğünde asıl büyük cihad şimdi başlıyor demişti. İşlerimizi yürütürken hakka, hukuka, adalete riayet etmeyeceksek, ehliyeti-liyakati gözetmeyeceksek, karşımızdaki en azılı düşmanımız bile olsa en hayati borcumuzun “adalet” olduğunu unutacaksak “savaşıyor” ve hatta “yaşıyor” oluşumuzun ne anlamı olabilir?

“Hak yemek , sol elle yemek yemek kadar dikkat çekmedi bu ülkede” tespitinde bulunmuştu İsmet Özel. Mesele sadece atanana kişilerin atandıkları yere usülüne uygun gelip gelmedikleriyle sınırlı değil. Meselenin içeriği, aktöleri, meselenin gerçekleştiği yer, zaman, ilişki ağı ve gördüğü muamele bütün olarak değerlendirildiğinde ne tür sevimsiz bir görünüm arz ettiğine değinmeye çalıştım. Diğer taraftan aktardığım bu hadiseler dikkat edilirse ülkemizin eğitim-öğretim faaliyetlerini yürütmekle sorumlu bakanlığında gerçekleşiyor. Yani memleketin eğitim-öğretim faaliyetini yürüten bakanlık hakka, hukuka riayet eden, eleştirel düşünen, yorumlama kabiliyeti yüksek, milli ve manevi değerlerine bağlı vs. gibi gençler yetiştirmek için son derece rafine, steril bir “resmi anlatı”da bulunuyor diğer taraftan bu resmi anlatının kaderini tayin eden asıl belirleyici pratiğin hoyratlığını ise dert etmiyor. Bu hadiseyle yeniden deneyimliyoruz, Türkiye’nin eğitim kavrayışı o kadar çarpık, o kadar teknik, o kadar yüzeysel ki asıl önemli ve belirleyici faaliyeti göz ardı edip etki kapasitesi son derece sınırlı, teknik ve tali olan okul içi eğitim-öğretim faaliyeti için kıyametler koparıyor. Kişilikleri, karakterleri kalıcı bir terbiyeden geçiren öldürücü, ifsat edici uygulamalar destursuzca hayata geçirilirken ses çıkarmayıp eğitim-öğretim faaliyetleri için sayısız proje yürütmek gibi bir çabada yol almak en iyimser ifadeyle eğitim-öğretimin neye karşılık geldiğinden bihaber olmaktır. Bir şey yapılırken yapılan ve yapılmayan bütün halinde değerlendirilmediğinde sapla saman birbirine karışıyor. Örneğin ÖSYM sınav yapıyor, alınan abartılı tedbirlere bakınca ilk bakışta kurumun titizliği, ciddiyeti, milletin hakkına-hukukuna gösterdiği hassasiyeti görüylüyor. Ancak tüm titizlik, ciddiyet, hassasiyet abartılı tedbirlerle birleştiğinde şaibeli kılınan bir öğrenci ve gözetmen veya toplumun kendisi olup çıkıyor. Oysa toplum (adaylar, gözetmenler) bu tedbirlerle şaibeli kılınırken öğrenmiştik ki ÖSYM’nin mahreminde olmadık işler çevrilmiş, milletin hakkına-hukukuna tecavüz edilmiş. Eğitim-öğretim faaliyetimizde de durum buna benziyor açıkçası. Basına yansıyan bu tarz atamalar tekraren altını çizerek belirtelim, yerleşik işikiyi, yerleşik tarzı onamakla kalmıyor. Terbiye ediyor, kalıcı bir terbiyeden geçiriyor toplumu. Eğitimi hayatımızın sınırları özenle çizilmiş belirli bir anında/alanında gerçekleşen ikincil, eklektik, mekanize bir faaliyet zannediyoruz.

Oysa asıl eğitim faaliyetimiz bu. Devletin işleyişi, usule erkâna riayet, toplumun siyasal, ekonomik, kültürel, ahlaki düzeyi, sivil toplum yapılarımızın, basının, akademinin nitelikleri kısacası mevcudiyetimizin kalitesi-kalibresi geçerli eğitim-öğretim faaliyetinin ne olduğunu ortaya koyuyor. Karakterimizi, kişiliğimizi, ilişkilerimizi, yarınlarımızı belirleyen eğitim bu. Okul içindeki eğitimin önemli ölçüde başarısız, etkisiz olmasının sebebi de bu. Okul düzeneği üzerinden adeta suyu tersine akıtmaya çalışıyoruz. Kodifikasyonu bambaşka bir hayat yaşayıp kurumsal/kitlesel bir faaliyetten mucizevi bir sonuç bekleyemeyiz. Hayat akışımızla okul içinde yürüttüğümüz faaliyet arasında dağlar kadar fark var. Arada devasa bir açık var hatta karşıtlık var.

Bu tarz uygulamalar yukarıda da belirtildiği gibi ehliyet-liyakat ilkelerine uygunsuzlukta tüketilemez. Bu uygulamalar bizi eğitiyor. İnsanların talep ve beklentileri önündeki setleri kaldırıyor, ihtirasları körüklüyor. Özel bir ilişki ağının parçası olmanın temel atama-yükselme kriteri olarak öne çıkması sadece vicdanları rahatsız etmiyor. Aynı zamanda yeterliliğe, yetkinliğe ilişkin her türlü iş ve işlemi anlasızlaştırıyor. Belirli pozisyonlara gelmenin belirli ölçütlere bağlanması sadece bürokratik bir gereksinim, sağlıklı bir işbarışı için değil aynı zamanda toplumsal terbiyenin makuliyeti için de kaçınılmazdır. Mustafa Şahin “Sayın Efendim” öyküsünde çarpıcı şekilde dile getirdiği gibi “kalp ritmi düzene girmemiş aramızdaki sayılı genç için böyle konuşmaya mecburum. Zira can güvenliğimiz, neslin emniyeti onların korunmalarına bağlı.” Gidişat kötü, sanırım kalp ritmi düzene girmemiş kimsemiz kalmadığı için bırakın yanlışı engellemeyi konuşmuyoruz bile. Bir itirazımız yok bu düzene, öfkemiz taksimattan payımıza düşenle ilgili.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

Karar/8.06.2022

The post Liyakat, utanç veya gidişat kötü appeared first on Özgür Eğitim-Sen.