Ankara ili örneği üzerinden yaşanan kaotik ortamı kronolojik olarak aktaralım: 2 Mart 2021 tarihinde ara sınıflar da dahil tüm kademelere hibrit uygulama şeklinde açılan okullar, geçtiğimiz hafta yazılıların yapılıp yapılmaması konusunda büyük bir çalkalanma yaşadı. Önce okullara “hemen yarın yazılıları yapın” diye talimat gönderildi. Veliler ve öğrenciler panik halde tepki gösterince yeni bir yazıyla ara sınıfların (5-6-7-9-10-11) yazılıları 3 Mayıs tarihine ertelendi. Yalnız sınavlar ertelenmekle birlikte öğrenciler haftada iki gün okula gitmeye devam ettiler. Okul açık olmasına rağmen sınavların kırk gün sonraya ertelenmesi, “Virüs sadece sınav anlarında mı aktif hale geliyor?” sorusunu sordurdu. Bu arada okulların bir kısmı sınavları 3 Mayıs’a ertelerken büyük bir kısmı da resmi yazıyı farklı yorumlayıp sınavlarını bu hafta yapıyor.

Dün itibariyle de Cumhurbaşkanlığı Kabinesi kararları açıklandı ve ilk açıklamada okulların tamamen uzaktan eğitime geçmesine dair net bir bilgi verilmedi. Ancak MEB’in okullara gönderdiği “Okulların Açılma ve Uygulama Kriterleri” başlıklı risk tablosunda “çok yüksek risk” anlamına gelen kırmızı bölgelerde ara sınıfların tamamen uzaktan eğitime geçeceği bilgisi verildi. Bu talimata uyarak okulların büyük bölümü Salı günü itibariyle öğrencilere ara sınıflarda uzaktan eğitime geçildiği bilgisini verdi. Okul müdürlerinin bir bölümü de net bir kararın çıkmasını beklemeye karar vererek yüz yüze eğitime devam etti.

30 Mart akşam ise İl Umumi Hıfzıssıhha kararının yayınlanmasıyla hibrit eğitime tekrar devam edilmesi kararı verildi. Valiliğin yayınladığı Hıfzıssıhha Kurulu kararının 10. Maddesinde, 2 Mart 2021 tarihinde alınan kararların aynen devam ettirileceği belirtiliyor. Peki bu durumda çok yüksek riskli bölge durumunda olan Ankara hangi mantıkla eğitime devam edebiliyor? Eğer dikkate alınmayacak idiyse risk gruplarına göre illeri renklendirip her renge ayrı uygulama yüklemenin ne anlamı kaldı? Devletin iki kurumu aynı durum için farklı kriterler koyuyor, birinin söylediği diğerini nakzediyor ve her biri farklı uygulamalar dikte ediyor. Koyulan bir kural hiçbir gerekçe gösterme gereği duymadan ihlal ediliyor ve kuralın tam tersi bir uygulama yapılıyor.

Ayrıca çok kötü bir Türkçeyle kaleme alınan resmi yazılar net ve anlaşılır olmaktan çok uzak olduğu için eğitim kurumları tarafından farklı tefsirlere tabi tutuluyor, bu da farklı uygulamalara neden oluyor. Okul Whatsapp gruplarında her biri farklı şeyler söyleyen resmi yazılar uçuşuyor, okul idarecileri öğretmenlere, öğretmenler de öğrencilere sürekli son yeni durumu-değişikliği haber veriyor. Her sabah yeni bir uygulamaya uyanan çocuklar ne zaman sınav olacaklarını da okula gidip gitmeyeceklerini de bilemez durumdalar. Devlet kurumlarının ciddiyet, kararlılık ve netlikten uzak tutarsız tutumları pandemi ile mücadele sürecini sekteye uğrattığı gibi öğrencilerde de devlete ve kurumlara olan güven duygusunu tahrip ediyor. Pandeminden başından bu yana basitleştirin, sadeleştirin diyoruz. Lakin ne edip edip işi içinden çıkılmaz hale getirmeyi başarmaya devam ediyoruz. Yazık, gerçekten yazık!

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Kafa karışıklığıyla akıl-ruh sağlığı nasıl felç edilir? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Eylül ayından itibaren okulları kademeli olarak açmakta olan MEB, Covid-19 salgınının kontrolden çıkmasıyla yeni bir karar alarak 23 Kasım itibariyle 4 Ocak 2021 tarihine kadar tüm okulları kapattı. Yurt genelinde tüm merkezi sınavları da yılsonuna kadar erteleyen MEB, eğitim-öğretim faaliyetlerinin tamamen uzaktan eğitim yoluyla yapılacağını duyurdu. Bu süreçte yaşlılar ve yirmi yaş altı ile başlayan sokağa çıkma kısıtlaması genişletilerek tüm vatandaşlar için hafta sonu tamamen, hafta içi de 21.00-05.00 arasında sokağa çıkma kısıtlaması getirildi.

Tüm bu alınan önlemler durumun vahametini ortaya koyarken, MEB yayımladığı genelge ile aldığı bu önlemleri anlamsızlaştırırcasına tüm öğretmenlerin, rehberlik servisi ve zümre öğretmenleri ile değerlendirme toplantıları yapmak ve ders defterlerini işlemek üzere haftada en az bir gün okula gitmelerini zorunlu kıldı. Tatmin edici açık ve anlaşılır amaç ve gerekçe belirtilmeden tek bir cümle ile getirilen zorunluluk, kimse tarafından anlamlı bulunamazken bazı okul idarecileri tarafından iki üç gün şeklinde uygulamaya sokuldu. Okulda tek bir öğrenci yokken, tüm eğitim-öğretim online eğitim şeklinde yürütülürken, akşama kadar bir odasında kendisinin diğer odalarında çocuklarının canlı ders yaptığı öğretmenlerin evleri internet kafeye dönmüşken, öğretmenler sabah 8.00’de başlayıp dağınık bir programla akşam 20.30’a kadar ekran başında ders anlatmaya çalışırken, öğretmeni defter imzalatmak için okula çağırmak nasıl bir mantıkla izah edilebilir sormak istiyoruz. Zümre öğretmenleri çok rahat bir şekilde Zoom gibi programlar üzerinden istedikleri an değerlendirme yapabilecekleri gibi dijital ortamdan ders defterini de kolayca doldurabilir. Zira zaten EBA’ya tüm dersler tanımlanıyor ve konu-kazanım detaylıca yazılıyor.

Vaka sayılarında ve ölüm oranlarında dünyada ikinci sırada bulunduğumuz şu netameli günlerde pandemi ile mücadele “Evde Kal” veya “Hayat Eve Sığar” gibi terkiplerle ifade edilirken bir milyon öğretmenin sırf defter imzalamak için okula çağırılmasının, yollara düşürülmesinin izahı yoktur. Mümkün mertebe insanları eve sokmaya çalışırken öğretmeni, öğrencinin olmadığı boş binalara anlamsız ve amaçsız bir şekilde çağırmak pandemiyle mücadelede yapılanları da anlamsızlaştırmaktadır. Ayrıca öğretmeni anlamı ve amacı olmayan işler yapmaya zorlamak koca bir meslek grubunu da, onu bu manasız işlere zorlayan MEB’i de itibarsızlaştırmaktadır.

Anlamaya çalıştığımızda, MEB’in bu tuhaf dayatmayı iki gerekçeyle yaptığı sonucuna varıyoruz: Okula çağırarak, öğretmenlerin diğer meslek grupları nezdinde çalışmadıkları imajını kırmak ve öğretmenlerin görev yaptıkları ilden ayrılmalarını önlemek. Haftada en az bir gün bomboş okula giderek birkaç saat vakit geçirip eve dönme dayatmasının altında yatan nedenler bunlar ise dayatmanın kendisi kadar facia bir durum söz konusu demektir.
Birincisi öğretmenler evde, okulda çalıştıklarından daha fazla ve yoğun bir şekilde çalışıyorlar. Uzaktan ders anlatmak yüz yüze ders anlatmaktan çok daha zor ve yıpratıcı olduğu gibi mekanik ve ruhsuz olduğu için öğretmenin mesleki haz alabilmesinden olabildiğince uzak bir eğitim biçimi. İkincisi ise, okulunun en az bir buçuk ay kapalı kalacağı belli olan öğretmeni, görev yaptığı şehirde bulunmaya zorlamak da en az boş okulu bekleme zorunluluğu kadar gereksiz ve amaçsız. Tüm eğitim işlerini uzaktan yapabilen öğretmenin hangi şehirde olduğunun da sorun olmaması gerekir.

Özgür Eğitim-Sen olarak diyoruz ki; Öğretmenlerin haftada en az bir gün öğrencisiz okullara çağırılarak boş işle iştigal ettirilmesi evvelemirde pandemiyle mücadeleyi sekteye uğratmakta, sosyal trafiği artırmakta, öğretmenleri de risk altına sokmaktadır. Dolayısıyla öğretmenlerin okulların açılması planlanan 4 Ocak tarihine kadar okula gitme zorunluluğunun kaldırılması gerekmektedir. MEB’i gerekçesini izah edemediği bu anlamsız dayatmanın öğretmenin ve MEB’in saygınlığından götürdüğünü görmeye ve ciddiyete davet ediyoruz.

Bekir Birbiçer / Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu Üyesi

The post Pandemide öğretmeni okula çağırmanın mantığı nedir? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İzleyiciler canlı yayınlanacak programa soru ve görüşleriyle katkı sunabilecekler.

Değer ve Aydın programda şu sorulara cevap arayacaklar:

MEB uzaktan eğitim sürecini nasıl yönetiyor? MEB’in konuya ilişkin attığı adımlar yerinde ve yeterli mi? Uzaktan eğitim sürecine öğrenci katılımı nasıl? Erişim problemleri var mı? Eğitimde fırsat eşitliği derinleşiyor mu? Attığımız taş ürküttüğümüz kurbağaya değiyor mu? Bir kriz anında kriz koşullarına uygun sosyal-psikolojik tedbirler mi uyguluyoruz yoksa ehem-mühim dengesini yitirerek krizi mi derinleştiriyoruz? Krizi bir fırsata dönüştürecek şekilde eğitim-öğretim faaliyetlerimizi köklü bir kavrayışla mı ele alıyoruz yoksa şartlar ne olursa olsun bildiğimiz ezberimizi devam mı ettiriyoruz?

Programa linkten ulaşabilirsiniz.

The post Canlı Yayında Uzaktan Eğitimi Tartışacaklar appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Kovid-19 salgını nedeniyle okulların kapatıldığı mart ayından itibaren özel okullar ve MEB uzaktan eğitim sürecini başlattı. MEB’in daha önce bu konuya dair herhangi bir altyapı çalışması olmamasından dolayı uzaktan eğitim büyük aksaklıklarla başladı ve aradan geçen yedi aya rağmen yaşanmakta olan karmaşa ve kafa karışıklığında pek bir değişim yaşanmadı. İlk ve orta kademelerde 1 milyon öğretmen her gün dijital yollarla 18 milyon öğrenciye ulaşmaya ve eğitim-öğretim yapmaya çalışıyor. Ancak öğrencilerin büyük kısmı gerekli imkânlara sahip olmadığı için bu derslere erişim sağlayamıyor. Bu da Türkiye’de zaten sıkıntılı olan eğitimde fırsat eşitliğini geniş bir öğrenci kitlesi için imkânsız hale getiriyor.

Genel anlamda hal böyle iken yapılabilen derslerin de ne kadar verimli olduğu tartışılır bir hal arz ediyor. Uzaktan eğitimle ilgili herhangi bir ön eğitim almayan öğrenci ve öğretmenin el yordamıyla öğrenerek kotarmaya çalıştığı canlı derslerin, MEB’in müfredat ve içeriği yüz yüze eğitim yoğunluğuyla vermeye çalışması ve öğrenci ile öğretmen arasında etkileşimin çok sınırlı olması nedeniyle, beklenen faydayı sağlamaktan oldukça uzak olduğunu görüyoruz.

Altyapı sorunlarını ve öğrencilerin büyük kısmının yaşadığı erişim problemini aşamayan MEB’in, canlı ders uygulamasının koordinasyonunda da büyük bir organizasyon beceriksizliği içerisinde olduğunu görüyoruz. Ülkenin dört bir yanında yapılan farklı uygulamalar tamamen okul yönetimlerine bırakılıyor, bu da ciddi bir karmaşaya neden oluyor. Bir ilde uzaktan eğitimde dersler birleştirilerek yapılırken başka bir ilde ayrı ayrı yapılıyor, bazı okullarda canlı ders için sadece EBA kullanılırken pek çok okulda idareciler tarafından, Zoom, Meet, Teams gibi farklı uygulamalar üzerinden ders tanımlaması yapılıyor.

Aynı il veya ilçe içinde bile farklı uygulamalar yaşanırken MEB, üstesinden gelemediği organizasyonun bedelini öğretmene ödetmeyi tercih ediyor. Şöyle ki;
EBA’nın ders saati kısıtlamasından ve sistemin kaldırmamasından dolayı Ortaöğretim kurumlarında EBA’dan hariç Zoom veya diğer platformlardan öğretmenlerin ders yapması isteniyor. Ders saatleri programlanıp öğretmenlere Whatsapp üzerinden bildirilerek öğrencilerle iletişim kurulması ve derslerin bu programa uygun yapılması isteniyor. Zoom ve benzeri programların güvenilirliği ile ilgili olarak dünyada da tartışmalar devam ederken milyonlarca öğrenci ve öğretmeni bu platformları kullanmaya zorlamak ne kadar sağlıklıdır. Ayrıca MEB, öğretmen ve öğrencilere eba.gov.tr ve EBA mobil uygulamasında kullanılması için her ay aylık 8 GB ücretsiz internet hakkı sunarken aynı hakkı Zoom ve muadilleri için sunmuyor. Dolayısıyla bu programların dayatıldığı okullarda öğretmenler de öğrenciler de maddi olarak mağdur ediliyor. Sanıyoruz MEB, Türkiye’nin genelini Çankaya veya Beşiktaş gibi varlıklı ilçeleri baz alarak organize ediyor.

Bunların yanı sıra, bazen aynı saatte hem EBA hem de Zoom üzerinden tanımlanan dersler çakışırken bazı okullarda da öğretmene hem EBA’dan hem de Zoom’dan ayrı ayrı ders tanımlandığı görülüyor. Günün farklı saatlerine yayılan dersler öğretmenin günlük yaşamını felce uğratıyor. Sabah 8.30’da başlayan dersler gün içine rastgele dağıtılıyor ve akşam 20.00’de bitiyor. Hafta içi ve cumartesi günlerine bu şekilde dağıtılan dersler kişisel yaşamı göz ardı edilen öğretmenin ne kendisine ne de ailesine zaman ayırabilmesine imkân tanıyor. Yüz yüze eğitime geçen sınıflarda devam zorunluluğu olmadığından, derslere okulda katılmayan öğrencilere uzaktan eğitimle ulaşılması isteniyor ki bu durum, tespiti ve planlamasıyla yeni bir karmaşa anlamına geliyor.

Bir başka sorun Zoom, Meet veya Teams gibi programlar üzerinden yapılan dersler için öğretmene ek ders ödemesi yapılıp yapılmayacağına dair bir netliğin söz konusu olmaması. Bu konuda sorun yaşamak istemeyen okul yöneticileri, öğretmenleri haftanın belli günlerinde okula çağırıp ders defterlerini ve çizelgelerini doldurtarak kendilerini garantiye almayı tercih ediyor. Bazı okullarda yüz yüze eğitime devam etmek istemeyen aynı sınıf öğrencilerine uzaktan eğitim programı yapılıp uygulanacağı bunun için de ek ücret ödenmeyeceği söyleniyor. Aynı işin iki defa yapılıp ücret ödenmemesi angaryadan başka ne olabilir? İşin ironik yönü de tüm gün öğretmenler canlı yayınlarla sınırlı da olsa öğrencisine ulaşmaya çalışırken, MEB aynı anda EBA TV üzerinden sistemli ve düzenli bir şekilde ders yayını yapıyor. Bu kadar karmaşaya yol açmak yerine öğretmenleri ve okul idarelerini, öğrencileri EBA TV imkânını düzenli şekilde kullanmaya yönlendirmek üzere görevlendirseydi çok daha faydalı bir iş yapılmış olurdu. Zira şu an yarım yamalak yapılabilen canlı dersler nedeniyle EBA TV için harcanan onca emek heba ediliyor.

Türkiye’de eğitim, bütçeden ayrılan paydan tutun öğretmene verilen değere kadar “leyleğin yuvadan attığı yavru” muamelesi görüyor. Milli eğitim sistemi hantallaşmış gövdesiyle kımıldamaya çalışırken pandemi süreciyle birlikte ağır gövdesini sürüklemekten bile aciz bir konuma düştü. Karmaşa ve kaosun hâkim olduğu sistem tam anlamıyla bir kilitlenme hali yaşıyor. Özgür Eğitim-Sen olarak diyoruz ki; ön görüldüğü üzere pandemi süreci uzunca bir süre devam edecek ve eğitim, bu haliyle yarardan çok zararı olan uzaktan eğitim yöntemiyle sürecek. Öğrencilerin yarısından çoğunu dışarıda bırakan ve kafa karışıklığı içinde yalan yanlış uygulanan uzaktan eğitim, bu haliyle hızla giderilmesi gereken altyapı, koordinasyon ve organizasyon eksiklikleriyle verimsiz ve faydasız olduğu kadar hem zaman hem de emek israfına yol açıyor. MEB’i yukarıda belirttiğimiz akla ziyan yanlışların önlenmesi için, sahadan gelen uyarıları dikkate almaya, zaman kaybetmeden konuyla ilgili uzmanlarla, ilgili sendikalarla bir araya gelip istişare etmeye ve ne yapılması kadar nasıl yapılması gerektiğine dair net kararlar almaya davet ediyoruz.

Bekir Birbiçer / Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu Üyesi

The post MEB Uzaktan Eğitimde Karmaşaya Son Vermelidir appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

“Ben henüz bir gençken, henüz komünist olan bir ülkede yaşamaktayken göreceli olarak liberal, fakat yine de komünist bir ülkede yaşamaktayken, beni büyüleyen şey şuydu: Eski Yugoslavya’daki komünizmin en azından son 20 yılında resmi ideolojiye inanmamak yalnızca “eh, sorun değil” gözüyle bakılan bir şey olmaktan ibaret değildi. İnanıp inanmadığınızı umursanmamakla kalmıyordu. Eski Yugoslavya’da bir adım daha ileri gitmişlerdir. Hatta şu gözle bakıyorlardı; şayet Yugoslav komünist ideolojisini ciddiye aldığınızı tespit ederlerse “Biz kendine özgür bir özyönetim sosyalizmine sahibiz ki bu da Sovyet bürokratik sosyalizminden çok daha iyidir” gibi şeyleri ciddiye aldığınızı tespit ederlerse, bütün bunları ciddiye almaya tehlikeli bir şey nazarıyla bakılırdı. Geri plandaki fikir de şuydu: Şayet bu ideolojiyi ciddiye alırsanız, çok geçmeyecek ve siz fark edeceksiniz ki işler aslında öyle anlatıldığı gibi değil. Dolayısıyla şöyle bir fikir vardı: Resmi ideolojiyi ciddiye almak, muhalif olmaya giden yolun ilk adımıdır. Bunun arka planında yatan fikir de şudur: Bu durum, ANCAK CİDDİYE ALINMADIĞI TAKDİRDE işe yarayacak olan bir ideolojinin harika bir örneğidir.”

Slovaj Žižek’ten yaptığım bu alıntı, sanırım bize de pek yabancı değil. Çünkü açık konuşmak gerekirse bizde de “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayacak” bir yaşam tarzı/formu egemen. Bunu hayatımızın diğer alanlarında da olduğu gibi eğitim alanında da görmek mümkün. Eğitime inanmamanız, ciddiye almamanız, ciddiye alıyormuş gibi yapmanız ve hatta Žižek’in değinmediği ancak ekleme yapmamız gereken ciddiyeti belirlenmiş ve yönlendirilmiş bir çerçeve içinde kalmak koşuluyla da sürdürebilirsiniz. Eğitim üzerinden devam edersek, bizde genel anlamda eğitime ilişkin kayıtsızlık hali egemen. Bu kayıtsızlığa genel anlamda hayatın diğer alanları karşısında eğitime daha az önem atfedilmesi neden olur. Eğitimin retorik olarak, teknik bir unsur olarak fetişleştirilmesi elbette söz konusudur. Ancak eğitime ilişkin düşünsel felsefi kavrayıştan arayışa, alana verilen önem ve itibardan gösterilen kamusal ilgiye baktığımızda mevzunun nasıl sınırlanmış ve yönlendirilmiş olduğunu, nasıl öldürücü bir kayıtsızlığa mahkûm edildiğini görmek mümkün oluyor. Dolayısıyla önem, itibar ve ilgi kamuflajı altında karşılaştığımız fetişleştirme; olanı, kayıtsızlığı gösteren değil, onu maskeleyen olarak işlev görmektedir, iş başındadır. Kamufle edilen kayıtsızlığı, özenle organize edilmiş bir kaçış rampasında ontolojik bir görev gibi göstermekte ve buna inanmakta muazzam bir performans gösteriyoruz.

Bu aralar “uzaktan eğitim” dolayımında yaşadıklarımıza bakınca işler çok daha somut ve çarpıcı hale geliyor. Milli Eğitim Bakanı Eğitim Bilişim Platformu Tanıtımı vesilesiyle dijital eğitim anlamında dünyanın ilk birkaç ülkesi olduğunu açıkladıktan kısa bir süre sonra Türkiye’de haber sitelerinin manşetlerinde “EBA çöktü” haberi yer alıyordu. Sistem çökse de çökmese de “bu konuşma, bu tarz bir konuşma, bu içerikte bir konuşma” “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayacak” bir yaşam/yaklaşım tarzı/formu olduğu için problemlidir. Sistemin çökmesi üzerinden MEB’i ve MEB’in uygulamalarının yargılanması, eleştirilmesi tam da özenle yapılandırılmış kaçış rampasına uygun hal ve hareketlerdir. O yüzden bu hareketler biraz keyif kaçırıcı olsa da MEB için de, genel eğitim kamuoyu için de istenen ve arzulanandır.

O halde önemli ve anlamlı bir yere yaklaşmış oluyoruz. Ne demişti Žižek: “Resmi ideolojiyi ciddiye almak, muhalif olmaya giden yolun ilk adımıdır.” Eğitimi ciddiye almak mevcudu aşmaya giden yolun ilk adımıdır. Peki, biz modern zorunlu eğitimin tarihinin başlangıcından bu yana bu ilk adımı –ki bu adım tarihi bir adımdır ve devrimci bir adımdır– niye atamıyoruz? Yıllarca MEB müsteşarlığı yapmış olan kişinin bizimle dalga geçer gibi dile getirdiği “Cumhuriyet’in başından beri MEB’de paradigmatik hiçbir değişiklik yapılmamıştır. Teknik, tali konularda kimi minimal düzenlemeler yapılmıştır” sözünde berraklaşan “ancak ciddiye alınmadığı takdirde işe yarayan” iş görme tarzının/formunun/yaklaşımının anlamıyla yüzleşmek istemediğimiz içindir belki. Gerçek hayatın hızlı akışında varoluşsal bir mücadele yerine kaçış rampasının sahte güvenliğinde kayıtsızlığı tercih ettiğimiz içindir belki de..

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Uzaktan eğitim, kaçış rampası ve kayıtsızlık appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Koronavirüs salgını nedeniyle milyonlarca öğrenci okullar kapalı olduğu için uzaktan eğitim sistemiyle eğitim ve öğretim hayatını sürdürüyordu. Pazartesi sabahı milyonlarca öğrenci ders başı yapacakken Eğitim Bilişim Ağı (EBA) sistemi çöktü. Öğretmen ve öğrencilerin giriş yapmak istediği sistem “çok kalabalık” uyarısı verdi. Öğretmenlerin de sisteme girememesi üzerine online eğitim durdu.

EBA Yeni Yayın Dönemi Tanıtımı’nda konuşan Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk yeni döneme hazırız mesajı vermişti. Selçuk “Dünyanın en iyi dijital eğitim altyapısını kuruyoruz. Çok iddialı olarak söylüyorum. Uzaktan eğitimde dünyadaki 3-5 ülkeden bir tanesi Türkiye. Bu hizmetin genişleyerek yüz yüze eğitime geçildiğinde de sürekli biçimde devam edeceğinin müjdesini vermek isterim” ifadelerini kullanmıştı.

EBA’nın çökmesinin ardından ise basın mensuplarının sorularını cevaplayan Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk şöyle konuştu: “Öncelikle EBA’daki yoğunluktan söz edeyim. Bu bizim için mutlu bir edici bir haber çünkü inanılmaz bir talep var. Bu özellikle yüz yüze eğitimin başladığı günlerde büyük bir sıçrama oldu. Teknik arkadaşlarımız konuyla ilgili çalışıyorlar. Dünyanın bütün büyük sitelerinde kimi zaman duraklıklar aksaklıklar oluyor. Belli bir süre sonra bunlar gideriliyor. Şu anda da arkadaşlarımız bu çalışmanın içindeler. Bu altyapı giderek daha da güçlenecek. Bu talebi karşılanması için tüm çalışmaları yapıyoruz, yapmaya devam edeceğiz. EBA destek merkezlerinin yarım saat öncesi itibariyle 8 bin 668, akşam kadar 9 bin olur sanırım. Oralarda çok daha rahat erişim olacak.”

***

Birincisi; biz ısrarla olağandışı bir süreci olağanlaştırmaya çalışıyoruz. Tüm dünyada salgın nedeniyle olağandışı bir süreç yaşanıyor: Karantina uygulamaları, gündelik hayatta başvurulan kısıtlamalar, çalışma sürelerine ilişkin düzenlemeler, okulların kapatılması…

Hepsi yaşanan bu olağandışılığın neticesinde atılan adımlar. Uzaktan eğitim ve bunun MEB bünyesindeki platformu olan EBA maalesef olağandışılığı sona erdirip bizleri bir an önce olağan olana ulaştırılacak sihirli bir platform olarak görülmeye başlandı. Bu hem pandemi öncesindeki eğitim gerçeğimiz hem de pandemi sonrasında eğitim sürecinin yönetilmesi ile ilgili olumsuz bir durumun içine bizleri soktu. İki gündür EBA’da yaşanan aksaklık bunun sadece teknik altyapı ile ilgili kısmına dairdir. İfade edilmeyen kısmı ise çok daha önemlidir.

İkincisi; EBA çökmeseydi, teknik altyapı aynı anda sisteme yapılan çoklu girişi kaldırabilecek bir seviyede olsaydı da sorun devem edecekti. Çünkü uygulamaya konulan uzaktan eğitim modelinin öğretmen, öğrenci ve velilerin teknik donanıma sahip olup olmamaları ve zaman planlaması ile ilgili sıkıntıları dikkate almadığı görülüyor.

Mesela bir ilkokul öğretmenisiniz. Bakanlık tarafından öğrencileriniz için EBA dışında, farklı bir uygulama ile 30 saatlik canlı ders oluşturmanız talep ediliyor. İki çocuğunuz var. Onlar da kendi öğretmenleri ile 30’ar saatlik canlı ders saatini dolduracaklar. Sizin ve çocuklarınızın haftalık olarak 90 saat internette bulunmanız demek bu. Bu 90 saat çakıştığında evinizde birden fazla bilgisayarın bulunması gerekecek. Aynı anda sisteme gireceğiniz için sistemin kapasitesi bu durumu Sayın Bakanın dediği gibi kaldırabilecek bir noktaya gelse bile kullanmış olduğunuz ev internet paketinizin takati buna yetecek mi orası meçhul.

Tamam, öğretmen değilsiniz. Velisiniz. Üç çocuğunuz var farklı kademelerde ya da aynı kademede olsalar bile farklı sınıf ve okullarda. İnternet paketi+3 bilgisayar, buna hazırlıklı mısınız? Kaç kişinin evinde eli yüzü düzgün bir bilgisayar vardır? Peki, evinde birden fazla bilgisayarı olan kaç kişi vardır?

Üçüncüsü; şöyle bir itiraz gelebilir: EBA destek noktaları oluşturuldu. İsteyen veliler öğrencileri oraya yönlendirerek EBA’ya erişim sağlayabilirler. İyi de öğrenciler okula EBA destek noktasına ulaşmak için geleceklerse ve saatlerce orada bulunacaklarsa yüz yüze eğitim neden yok diye düşünülmez mi? Yüz yüze eğitim salgın açısından taşıdığı risk yüzünden durdurulmuştu. EBA destek noktalarına gelen öğrenciler önlemler alınmış olsa bile risk altında olmayacaklar mı?

Dördüncüsü; canlı dersler şu ana kadarki dönütlere bakıldığında düşük öğrenci katılımı ile gerçekleşiyor. Bunun sebepleri arasında ailelerin büyük çoğunluğunun canlı derslere katılım için gereken donanımdan yoksun olmaları gösterilebilir. 2-3 öğrenci katılımı ile ilkokullar için haftalık 30, ortaöğretim için ise 30’un da üstü ders saatleri ile gerçekleşecek canlı dersler yerine yaygınlığı itibariyle erişebilirliği ve kullanımı çok daha kolay olan televizyon yayınları ön plana çıkarılmalı.   

***

Uzaktan eğitimin salt teknik boyutunun öne çıkarılarak yapılması ve değerlendirilmesini sakıncalı buluyorum. Mesele MEB ile başlayıp onunla bitmiyor. 20 milyon öğrenci bir milyon öğretmenden söz ediyoruz. Aileler de dikkate alındığı zaman neredeyse tüm Türkiye’nin içinden olduğu bir süreç bu. Bu süreci nasıl yönettiğimiz çoğu zaman içeriğin kendisinin önüne geçiyor ve içerikten daha önemli hale gelebiliyor. Dolayısıyla ister ihtimam gösterilen ister ihmal edilen olsun, süreçte her bir adımımız asıl vaziyetimize ışık tutuyor.

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

Milat / 23.09.2020

The post Ali Aydın MEB’in uzaktan eğitim uygulamasını değerlendirdi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer ve Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın Fikircoğrafyası YouTube kanalı için yorumladılar.

The post Uzaktan eğitim ve EBA seferberliği abartıldı mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Gelelim, ikinci hususa. Krizle birlikte eski düzenin işlevsiz kaldığı ve baş etmede yetersiz kaldığı görüldüğünde ne tür bir performans sergilediğimiz hususudur. Yeni olana ilişkin zihinsel hazırlığımız ayrı bir fasıl bu hazırlığın ne kadarını uygulayabileceğimizi gösteren eylem kapasitemizin olup olmadığı bir diğer fasıl. Bu nokta üzerinde durmamız gerekiyor. Burası önemli ve maalesef tecrübenin, alışkanlığın zihinleri ve eylemleri ‘yeni’ görünümü altında ‘bloke’ ettiği operasyonel bir hal meydana geliyor. Şimdi yeniye ilişkimizin zihinsel hazırlığımızın varlığına ve niteliğine ilişkin en somut gösterge eski düzenin hükümran olduğu dönemde eskiye dönük yürüttüğümüz sorgulamanın ve eleştirelliğin çapı ve derinliği gösteriyor. Bunu hayatın tüm alanlarındaki işleyişe teşmil etmemiz de mümkün.

Ben, örneği eğitim alanından vermek istiyorum. Yürüttüğümüz eğitim-öğretim hizmetlerine ilişkin ne tür bir sorgulama ve eleştirellik içinde olduk. Mevcudun yegane form, alternatifsiz hatta ideal form olduğunu mu tahkim etmeye çalıştık, yoksa bambaşka alternatiflere, modellere yol veren bir üretkenliğin içinde mi olduk? Zihinsel anlamda; bu alanda (ve hayatın diğer alanları da pekala söylenebilir) sergilediğimiz performans, yani mevcudun muhafazası ve müdafaası üzerine oturtulmuş konformist tutum bugün yaşadığımız krizde eski düzenin işlevsizleşmesini beraberinde getirmiyor sadece. Aynı zamanda yeni durumun imkan ve şartlarına uygun yeni modeller, çözümler üretmemimizi de engelliyor. Normal dönemlerde çözümlerimiz ve sorunlara yaklaşım tarzımız veya çözüm üretme sistematiğimiz derde deva olma kapasitesi bir tarafa bu tür anlarda yukarıda bahsettiğim ‘blokaj’ nedeniyle çok daha büyük bir bedelle karşımıza çıkıyor.

Gelelim bu mevzunun ikinci faslına yani zihinsel hazırlığımızın yanında eylem kapasitemizin durumu. Bütün zihinsel performansımızı elde olanın gerekliliğine, güzelliğine ve dolayısıyla örtük bir şekilde başka bir şeye ihtiyacımız olmadığı yanılsamasına hamlettiğimiz için eylem durumumuz tarihsel-toplumsal varoluş koşulları ve çözüm üretme kapasitesi belli bir formu her hal ve şart altında yürürlüğe koymak oluyor. Erken modernleşme safhamızda da motivasyonumuz buydu bugün geç modern veya postmodern koşullarda da motivasyonumuz bu. Her şeyin süt liman olduğu koşullarda da temel derdimiz buydu bugün neredeyse eylem yasaklısı hale geldiğimiz ve ev merkezli bir hayat sürmeye mecbur kaldığımız günlerde de motivasyonumuz bu. Hâla temel motivasyon okulda sürdürdüğü yapı ve formatı şartların zorlaması nedeniyle yeni teknolojik araçlar üzerinden vermek. Fi tarihinde karara bağlanmış ‘belirli nüfusa mutlak surette belirlenmiş şeylerin belirlenmiş şekilde verilmesi gerekliliği’ bir ön kabul olarak alınıyor ve bunun ne şekilde verileceği hususunda da uzaktan eğitimin imkanlarına dönük abartılı bir yabancılaşma hali içindeyiz. Eylemimiz buna hasredilmiş durumda, herkes uzaktan ders yapıyor, herkes yeni teknolojik imkanlar veya tekno-oyuncaklar üzerinden toplantı yapıyor, eğitim-öğretimi nasıl aksatmadan yürüteceklerini görüşüyor. Yani önceki dönemin pratiğine yeni zamanlarda halel getirmemek içi uğraşıyor veya bu pratiğe halel geleceği endişesi taşıyor insanlar. Bayezid-i Bestami’nin bir elinde ateş bir elinde kova su ile şehrin içinde koşarak geçtiğini gören ahaline peşinden merakla koşup yakalamışlar. Nereye koşuyorsunuz bu halde? diye sormuşlar. Cevap vermiş ahaliye Bayezid-i Bestami: “Şu elimdeki ateşle cenneti yakmaya, bu elimdeki suyla da cehennemi yakmaya gidiyorum. Ki o zaman kimin cennet sevgisi ve cehennem korkusu olmadan gerçekten Allah sevgisiyle ibadet ettiği anlaşılsın.” Şimdi, bu zor şartlarda şu soruyu soralım. Bizim derdimiz ne? Biz ne yapıyoruz? Diploma arzusu, statü arayışı mı, zayıf alma korkusu mu, alışkanlığımızı mı, devraldığımız bir geleneği mi… sürdürüyoruz? Yoksa insanı insanlaştıran, insanlaştırması gereken, insani bir etkinlik alanı olan eğitim ile ilgili bir şey mi yapmak istiyoruz? İstiyorsak o zaman eğitim nedir ve bizim harale gürele yeni tekno-oyuncaklar üzerinden sürdürdüğümüz bu tuhaflık neyin nesidir?   

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Yeni köyde tekno-oyuncaklarla eski adet appeared first on Özgür Eğitim-Sen.