Açlık, yoksulluk, eşitsizlik, sömürü devam ediyor.

Dünya nüfusunun neredeyse yarısı günde 2 dolardan az bir parayla geçinmek zorunda.

Milyarlarca insan temiz suya hasret.

Milyarlarca insan asgari sağlık koşullarından mahrum.

Açlık, yoksulluk artan imkânlara, yükselen standartlara rağmen devam ediyor, artıyor.

Güvencesiz ve sağlıksız iş koşulları mevcut sistem içerisinde varlığını her geçen gün şiddetlendirerek devam ediyor.

Mültecilerin nüfusu yüz milyonu aştı.

Açlık, yoksulluk sınırlarında bir yaşama mahkûm edilen milyonlarca çalışan var.

Sosyal, kültürel haklarından mahrum bırakılan, inançlarından, ideolojik-politik görüşlerinden dolayı baskı ve şiddet gören, mağduriyet yaşayan insanların sayısını saymak mümkün değil.

Asimilasyonun, yok saymanın, baskının, şantajın, manipülasyonun sistematik bir şekilde işlediği, insan onurunu periyodik şekilde aşındıran politikaların ve ekonomi-politik bir ilişki ağının yürürlükte olduğu da ortada.

Mevcut düzenin ve yerleşik ilişki biçiminin beslediği sömürü, yağma ve talanın insanlık tarihi açısından baş edilmesi güç bir risk olarak önümüzde olduğu bugünlerde mevzuyu ütopik-distopik spekülasyonlarla geçiştirmek yerine ciddi, kuşatıcı ve yapısal yaklaşımlarla ele almak durumundayız.

Etkin bir sosyal ve hukuk devleti, katılım ve müzakere kanalları açık bir siyaset, sosyal adalet, eşitlik, sosyal barış, kardeşlik ve dayanışmayı hedefleyen bir mücadele; gerçekleştirilmek için müdafilerini bekliyor.

Gelir dağılımındaki kabul edilemez adaletsizliğin, her türlü ahlaki ilkeyi hiçe sayan amansız rekabetin, güvencesiz, insan hak ve onuruna yakışmayan sözleşmeli, kuralsız, çalışanları her türlü insan dışılığa mahkûm eden düşük ücretle çalışmanın giderilmesi için ciddi ve kararlı bir mücadele de bizleri bekliyor.

Güvencesiz ve kayıt dışı çalıştırılarak sömürülen milyonlarca insan, her gün eve dönmeme riskiyle işe gidenlerin yaşadığı tedirginlik, işin doğasının ve iş ilişkilerinin yapısal dönüşümünün beraberinde getirdiği ‘karakter aşınması’, ‘prekarizasyon’, şiddetlenen ‘belirsizlik ve güvensizlik’ bizi yeni komplikasyonlarla karşı karşıya getiriyor.

Sağlık ve emeklilik koşullarında yaşanan gerileme küresel ölçekte devam ediyor.

Bu nedenle, küresel düzensizliğin tahripkâr yapısını ifşa etmek, yeryüzünde cenneti kurma iddiasıyla her şeyi sömürü ilişkisine indirgeyen ilerleme mitosunu sorgulamak olmazsa olmazdır.

Adaletin ve özgürlüğün talep edildiği bu günü vesile kılarak çarpan etkisi yapacak bu acil sorunlarımızı görmek ve konuşmak durumundayız.

Kısacası 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü, hayatımıza ve hayatımızın niteliğine ilişkin bir muhasebe ve mücadele çağrısıdır. Salt çalışanların ve emekçilerin değil, her gün sömürülen, yok sayılan, katledilen kimsesizler için, yağmalanan toprak için, kirletilen hava için, doğal yaşam alanları yok edilen, nesilleri tüketilen hayvanlar için, henüz doğmamış çocuklarımız ve onlara bırakılacak yaşanabilir bir dünya için çağrı…

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü Kutlu Olsun appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Bir gün Sakallı Celâl’e Kadıköy vapurunda rastlamıştım. ‘Sizi hâlâ huzura kavuşmuş göremiyorum. Ne istiyorsanız, ne düşünüyorsanız, hatta şimdiye kadar düşünmediklerinizin hepsini Mustafa Kemal Paşa yaptı. Neden hâlâ memnun değilsiniz?’ diye sordum. Bana, ‘sen hiç tiyatroya gitmedin mi?’ diye sorup devam etti: ‘Perde açılır, karyolaya uzanmış bir hasta görürsün, başında ilaç veren bir de hemşire vardır. Biraz sonra doktor içeri girer, nabız yoklar, reçete yazar… Aslında ortada ne hasta, ne hemşire ne de doktor vardır. Bunların hepsi bilirsin ki rolden ibarettir. İşte bizim cumhuriyetimiz de öyle. Yaşasın cumhuriyet rolünden ibaret’ diye karşılık verdi!” Mahir İz’in Sakallı Celâl’e ilişkin naklettiği bu hatıraya benziyor durumumuz. Gerçekliğimizin sahnede icra edilecek rolden farkının kalmadığı enteresan bir performans gösteriyoruz. Gerçi günümüz dünyasına ilişkin gerçeklik kaybı veya Baudrillard’ın ifadesiyle yapay olanın gerçekten ayırt edilemediği, gerçeğin yerini simülakrların aldığı tespitleri eski heyecanı uyandırmıyor. Ancak bu durum toplumsal gerçekliğimizin, ilişki ve işleyiş biçimimizin eleştirel bir gözle değerlendirmemenin mazereti olamaz, olmamalı. Tersine dünyanın bilimsel-teknolojik gelişmelerin baskısıyla yönlendirildiği bu ‘bulanıklıktan’ ancak hakkı verilmiş bir eleştirellikle baş edebiliriz.

Gerçek mi şaka mı olduğu belli olmayan iş ve işlemler bireysel keyfe kederlikten kaynaklansa nisbeten tolere edilebilir. Ancak bu ‘bulanıklık’ en hayati kamu politikalarımızın ayrılmaz bir parçasına dönüşüyorsa durumun ciddi ve acil olduğu ortadadır. Hazine ve Maliye Bakanımız paramızın döviz karşısında değer yitimini “Dolarla mı maaş alıyorsunuz? Dolar borcunuz mu var? Dolarla bir işiniz var mı?” şeklinde değerlendirmekte bir beis görmedi. Yine benzer şekilde Yeni Ekonomi Programı sunumundan sonra döviz kurlarına ilişkin soruları ”Kur benim için hiç önemli değil, hiç oraya bakmıyorum” şeklinde cevap vermekte de bir tuhaflık görmedi. Anayasa Mahkememiz ile İçişleri Bakanlığımız arasında bir süredir devam edegelen diyalog da varlığı ve çağrışımlarıyla Türkiye için tuhaf görülmüyor taraflarca. Aynı şekilde yapılan açıklamaya göre 2014 yılında DT’de Türkçe olarak sahnelenmiş bir oyun, ardından 2017 yılından itibaren pek çok kez Kürtçe sahneye konulmuş ancak şimdi ne olmuş ve nasıl olmuşsa aynı oyunun sahnelenmesi sorun teşkil ediyor. Türkçe sahnelenirken sorun görülmeyen oyun Kürtçe sahnelenince mi sorun oluyor? 2014’de, 2017’de sahnelenince sorun olmayan oyun 2020’de sahnelenince niye sorun oluyor? Uzatılabilecek bu tarz örnekler siyasi nitelikleri itibariyle gerilimli gündemimizde anlamlı bir tartışmaya yol vermekten ziyade bir ‘kavga taşı’ olarak kullanılmaya daha çok müsaitler. Bu yüzden bu ve benzer hadiselerin ait oldukları alana dair önemli birer gösterge olduklarını belirterek görece daha geniş bir uzlaşı alanı olma izlenimi veren eğitim-öğretim alanımıza ilişkin bazı hususlara değinmek istiyorum. Burada da egemen olan bir “bulanıklık” tarafından yutuluyoruz, yön yitiminize maruz kalıyoruz. Değişik vesilelerle alandaki açmazlarımıza tarihsel-toplumsal arkaplana yaslanarak değinmeye çalışıyoruz. Alan kavrayışımızın problemli, tutarsız ve dolayısıyla bir çıkmaz olduğu, mevcut düzeneğin ve işleyişin Türkiye’nin maddi ve manevi enerjisini emen bir kara deliğe dönüştüğü önümüzdedir. Bunun günlük, anlık, sıradışı, beklenmedik gelişmelerin yol verdiği bir “kaza” durumu olduğunu düşünmeyelim. Mart ayından bu yana küresel salgın nedeniyle zorunlu olarak yaşadığımız ve yönetmeye çalıştığımız şekilde mevzumuz, hal yoluna koyduğumuz işimizin istisnai koşullar nedeniyle yapılamıyor oluşu değil. Elbette salgını ve neden olduklarını küçümseyemeyiz. Ancak salgın nedeniyle yaşadıklarımızı görmek kadar hatta ondan çok daha fazla salgının görünür kıldıklarını görmek zorundayız.

Bu noktada yaptıklarımızın “yaşasın cumhuriyet rolü”nden ibaret olup olmadığını, küresel salgından önce yakalandığımız ve bazı yönleriyle salgından aşağı olmayan küresel ‘bulanıklık’la ne kadar malul olduğunu dolayısıyla hem eğitim-öğretim alanında hem de bütün halinde yaşam stratejimizin bize nasıl bir varlık imkânı taşıdığına/tanıdığına bakmamız gerekiyor. Bilindiği üzere “uzaktan eğitime” geçtik. Normal zamanlarda okullarda sürdürdüğümüz bir formatı yeni koşullar altında yeni teknolojik araçlara vermeye odaklı bir strateji yürütüyoruz. Her şeyden önce bu yaklaşım pedagojik değil. Şartlar değişmişse, ortam değişmişse, ilişki farklılaşmışsa yürüteceğiniz iş ve işlemlerin aynı kalması düşünülemez. Eğitim-öğretim sistemimizdeki müfredat aktarımı temelinde şekillenmiş haftalık, aylık, yıllık programın layusel olduğu inancı, ısrarı başlı başına operasyonel bir iddiadır, pedagojik olmaktan ziyade örtük ancak pür politik bir karardır. Bu sürecin görünür kıldıkları vesilesiyle bir kez daha Sosyolog Ritzer’in ifadesiyle modern akılcılık iddiasının(özellikle de bürokratik iddianın) nasıl bağrında baş edilmesi güç bir akıldışılık taşıdığını deneyimliyoruz. Bürokratik işleyişin açık ve anlaşılır şemasını vermesi gereken resmi yazışmaları en az lisans mezunu olan insanlar anlamakta zorluk çekiyorlar. Açık ve anlaşılır olması beklenen resmi dil alanı karartıyor. Görüş ve yorum ayrılıklarını gidermiyor tersine arttırıyor, çoğaltıyor. Bu durumu düzeltmek iddiasıyla gelen yazı işi biraz daha içinden çıkılmaz hale getiriyor. Yüz yüze eğitime geçiyoruz ancak bu isteğe bağlı. İsteyen geliyor isteyen gelmiyor. Okulları açıyoruz ancak pansiyonlu okulların nasıl açılacağını bilmiyoruz. Taşımayla eğitim-öğretime devam edecek öğrencilerin durumunun nasıl olacağını düşünemiyoruz. İşin bir tarafını yapmaya dönük yaptıklarımızın diğer taraftan bir enkaza neden olduğunu fark etmiyoruz bile. 13 bin civarında EBA Destek Noktası oluşturduk ancak birinci elden biliyorum ki pek çok EBA Destek Noktasından şu ana kadar bir öğrenci bile faydalanmamış. MEB verilerine göre uzaktan eğitime katılan öğrencilerimizin kahir ekseriyeti cep telefonlardan bağlanmış. Zorunlu eğitim kadememizdeki öğrencilerin yaş aralığını dolayısıyla fiziksel, psikolojik, sosyal ve akademik gelişimlerini dikkate aldığımızda kullandığımız araç ile gerçekleştirdiğimiz faaliyet ve gözettiğimiz amaç arasında bir ilişkinin olduğunu söylemek mümkün mü? Uzaktan eğitim çalışmalarına öğrenci katılımının düşük ve sınırlı olması hala çok önemli. Diğer taraftan katılımların öğrenci ve öğretmen açısından nasıl bıktırıcı bir hal aldığı gerçeği ise sahayı bilenlerin malumu. İnternet erişimi başlı başına bir sorun, çıkardığı ekonomik maliyet ayrı bir sorun. Aynı şekilde ‘uzaktan eğitim’de eba platformunun yetersizliği nedeniyle öğrencilerin-öğretmenlerin Zoom, Meet veya Teams gibi programlara yönlendirilmesi diğer handikapları yanında önemli bir güvenlik meselesidir aynı zamanda. Sabah 9’da dersi olan bir öğrenci veya öğretmenin akşam 7’de başka bir canlı dersi olabiliyor. Sosyal hayatın insicamını ayrıca felç eden bu tür uygulamaların öğrenci, veli, aile için nasıl bir angarya oluşturduğunu da sanırım düşünmek gerekiyor?

Bu tür aksaklıkları/eksiklikleri/yanlışları uzatmak istemiyorum. İki tür eksiklikle/yanlışlıkla boğuşuyoruz. Birincisi içinden geçtiğimiz koşulların olağanüstülüğünden kaynaklanan eksiklilkler/yanlışlıklar. İkincisi ve açıkçası çok daha önemlisi bu olağanüstülüğü yönetme noktasındaki eksikliklerimiz/yanlışlarımız. Birinci kısımdaki eksiklikleri/yanlışlıkları da belirli düzeyde giderebilecek bir yönetsel performansı sergilememiz gereken noktada bırakın sorunları hafifletmeyi çarpan etkisiyle büyütecek iş ve işlemlere yol alıyoruz. Bir gram lezzet almak için kilolarca keçiboynuzu çiğnemek gibi zevksiz, gereksiz bir duruma dönüştürdük, dönüştürüyoruz hala.

Dolayısıyla kaş yapıyorum derken göz çıkarmamak, abartılı bir söylem, ağdalı bir retorik, açıklamaktan çok muğlaklaştıran bir yazışma, basitleştirmekten ziyade zorlaştıran, sevdirmekten ziyade nefret ettiren, anlamı/manayı korumaktan ziyade saçmaya/absürde alan açan dolayısıyla kendisini, öğretmeni, öğrenciyi, veliyi kısacası bütün bir ülkeyi itibarsızlaştıran, değersizleştiren, ikiyüzlüleştiren devlet merkezli bir kandırmacaya yol vermemek durumundayız

Çok basit ve yüzeysel ön kabullerden hareket ediyoruz. Eğitim-öğretim dediğimiz şeyin belirlenmiş bir alanda icra edilen teknik bir şey olduğunu düşünüyoruz hala. Ülkece nasıl yaşadığımızın eğitim-öğretimle alakasını kurmuyoruz. Öğretmenlerle, öğrencilerle, velilerle kurduğumuz ilişkinin, bu ilişkinin niteliğinin aktarmak için yana yakıla didindiğimiz teknik bilginin de kaderini doğrudan tayin ettiğini hiç düşünmüyoruz. Pedagojinin dibacesinde yer alan “ne söylediğiniz değil, ne yaptığınız önemlidir” gerçeğini hiç düşünmüyoruz. Bu gerçeğin hiç farkında değiliz. Yaptıklarımızın akıbetini tayin eden şeyin öncelikle ne şekilde yaptığımız olduğunu düşünmüyoruz. Eğitim-öğretimi resmi yazı, ağdalı retorik, gerçeklikten bağımsız dile gelen iddialar olduğunu zannediyoruz.

Öğrencilerin, velilerin, öğretmenlerin ve ülkenin gerçekliğini dikkate almayan bir tedbirin anlamlı olması mümkün mü? Bu gerçekliği dikkate almayan eğitim-öğretim temalı iş ve işlemlerin sisteme, ülkeye maliyet çıkarıcı olduğunu neden düşünmüyoruz? Yaptığımız iş ve işlemlerin doğrudan ve dolaylı etkilerini hesaplamayan bürokratik bir aklın yaşatmaya çalıştığı işlevsiz bir görenek uğruna ülkenin insan kalitesine nasıl kast ettiğini niye göremiyoruz?

***

Eğitim-öğretim işi evvel emir de bir iklim işidir, bir atmosfer işidir. Anlamlı, insani bir ilişki zeminini gerektirir. İklimi zehirleyip, ilişkiyi tahrip ettikten sonra hangi eğitimi vereceksiniz, hangi öğretimi gerçekleştireceksiniz? Veya verdiğiniz eğitimden, gerçekleştirdiğiniz öğretimden ne hayır alacaksınız? Spekülatif bir şey sormuyorum. Bugüne kadar eğitim-öğretimde ne kadar mesafe alabildiysek aynı kafayla o kadar yol alabileceğiz. Onun için ciddi, makul, mantıklı olmak zorundayız. Onun için iddialarımızla mütenasip olmayan iş ve işlemlerle ancak iddialarımızdan vurulacağımızı görmek zorundayız artık. Onun için “yaşasın cumhuriyet rolü” gibi gerçekliği bulanıklaştıran rollere değil gerçekliği dikkate alan ve bizi uyanık kılacak sorgulayıcı/eleştirel bir tavra muhtacız.

Abdulbaki Değer/ Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post “Yaşasın Cumhuriyet rolü”nden mi ibaret her şey? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Kültürün insanların nesiller arası aktardıklarının genetik olmayan tüm unsurları şeklinde tanımlandığını belirten Uçar, bu aktarımın esas itibariyle aynı zamanda eğitimin kendisi olduğunu belirtti. Tarihsel olarak çok uzun dönemler boyunca eğitimin şifahi olarak aktarıldığını ve bu aktarımın da zannedilenin aksine son derece etkili olduğunu ve neredeyse matbaanın kullanımına kadar geçen sürede eğitimin ana niteliğinin bu şekilde gerçekleştiğini ifade etti. Matbaa ile birlikte eğitimin kitleselleşme sürecine girdiğini, devletlerin tekelinde indoktrinasyon aygıtı olarak konumlandırılıp kullanıldığını ifade eden Hoca “Bugün geldiğimiz noktada tüm bunları anlamsızlaştıran ve bildiğimiz ‘insanın sonu’ anlamına gelen malesef kimsenin de pek farkında olmadığı bambaşka bir süreç yaşanıyor”  dedi.

Devlet, ideoloji, din vs. hiç bir yapının insanların ne tür bir eğitimden geçirileceğine dair karar mercii olamayacağını hele zorla eğitim gibi bir uygulamanın ne adına olursa olsun meşru görülmeyeceğini belirten Şahin Uçar, mahdut duyu ve algı kapasitesi olan, konuştuğu dil sınırlı olan, en mükemmele yakın kabul edilen matematik ve mantık gibi alanlardan ilime, tarihe, sanata, felsefeye uzanan tüm alanlardaki gelişmeler zorunlu eğitimin en hafif ifadeyle çok cüretkar bir girişim olduğunu belirtti. Amazon ormanlarında yaşayan ibtidai kabilelerden Tolstoy’a, Sokrates’ten ‘post-hüman’ tezlere uzanan geniş bir alandan verilen somut örneklerle zenginleşen sohbet Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer’in Prof. Dr. Şahin Uçar’a ve katılımcılara teşekkür etmesiyle sona erdi.

The post Özgür Eğitim Sohbetleri’nde Eğitimin Geçmişi ve Geleceği Konuşuldu appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Katılımcıların yoğun ilgi gösterdiği transhümanizmin eğitim bağlamında ele alındığı sohbete Ahmet Hoca Özgür Eğitim-Sen’in böylesi bir konuya olan ilgisinin çok değerli olduğunun altını çizerek giriş yaptı.  Türkiye’de transhümanizmi eğitim bağlamında değerlendiren birkaç makale dışında çalışma olmadığını belirten Dağ, yeni çalışmasında eğitim ilişkisi bağlamında ayrı bir başlık olacağı bilgisini verdikten sonra henüz yabancı olunan transhümanizm kavramına açıklık getirerek ufuk açıcı sunumuna başladı.

Kavramın ilk olarak 1957 yılında Julian Huxley tarafından felsefi bir kavram olarak kullanıldığını, evrimci bir düşünce içerisinde insanın neandertal insandan homofabere, homo faberden de homo sapiense geçiş yaptığını, homo sapiens sürecinde ise 150 bin yıl kaldığı için transhümanist düşünürlerin artık insanın değişmesi dönüşmesi gerektiği düşüncesinde olduklarını ve bu düşüncelerin transhümanizm üzerinden gerçekleştirilmek istendiğini belirten Ahmet dağ, Transhümanizmin içinde birçok disiplini barındıran, mühendislik, matematik, tıp ve teolojik unsurlar taşıdığını, postmodernizm gibi belirsizlikler barındıran bir süreç olmadığı gibi her yönüyle üzerimize gelen ciddi bir süreç olduğunu belirtti.

Doç Dr. Ahmet Dağ’ın beyin fırtınası şeklinde geçen sunumundan öne çıkarabildiğimiz vurguları şu şekilde belirtebiliriz:

Transhümanizm, bir anlamda katalizör olarak kullandığı yapay zekadan faydalanıyor. Yapay zeka üzerinden sadece insana yönelik bir değişim dönüşümü değil dünyaya yönelik bir değişim dönüşümün mümkünlüğü savunuluyor. Gen aktarımı, gen seçilimi çalışmalarıyla daha güçlü, daha zeki ve daha az hastalanan insanın mümkün olduğuna ilişkin bilimsel yaklaşımlar söz konusu. Bu yönüyle postmodernizm gibi salt söylemden ibaret değil.

Bu sürecin devletler tarafından kontrol edilmesi düşüncesinin çok iyi niyetli olmadığını düşünüyorum. Çünkü devletlerin kontrolü ele geçirmesi durumunda diğer toplumların bu gelişmelerden mahrum bırakılması söz konusu olabilecektir. Güçlü daha güçlü, zayıf daha zayıf hale gelirken sınıfsal farklılıklar büyüyecektir. 

Belli bir süre sonra çok üst topluluklarla, çok alt topluluklar meydana gelecektir. Homo sapiens’in homo faber’e üstün olması gibi robo sapiens de homo sapiens’e üstün olacaktır. Mesela Harari, transhümanist teknolojilerin yaygınlaşmasıyla birlikte bir “gereksizler sınıfı” meydana gelecektir. Toplumlar ve devletler bu gereksizler sınıfını nasıl tasfiye edeceklerini düşüneceklerdir, diyor. Yani bir anlamda “öjeni”ye yer açıyor. Nick Bostrom, şu an itici gelen öjeni, devletler daha güçlü duruma geldikleri zaman insanlara doğal gelmeye başlayacak ve devletler öjeni uygulamalarına başlayacak.

Yapay zeka üzerinden insanlık çok büyük bir sorunla karşılaşacak: İşsizlik. İnsanın yapacağı işler yapay zeka tarafından yapılacak. Sanayileşmeyle mavi yakalıların sorun yaşadığı gibi transhümanist süreçte beyaz yakalılar sorun yaşayacak. Davalara bakan, ameliyat yapan yapay zekalar, sürücüsüz otomobiller söz konusu ve bunlar giderek artacak.

Bu süreçte en büyük zararı aile mekanizması görecek. Tranhümanist film ve romanlarda aile yoktur. Aile itibarsızlaştırılıyor. Neslin devamını sağlayan ailenin ortadan kaldırılmasıyla nesiller azaltılacak. Neslin artımı engellenecek ki işsizlik gibi sorunlar kaosa yol açmasın.

Bu bir evrim süreci olarak görülüyor. Human’dan transhuman’a, human1’den human2’ye, insan 1.0’dan insan 2.0’a geçilebileceğini, transhuman’ın ara geçiş varlığı olduğu, sonrasında posthuman sürece geçileceği belirtiliyor.

Peki bu süreçte eğitim nerede duracak? Bu konuda transhümanistler çok çeşitli yaklaşımlara sahipler ve konuyu şu sorularla tartışıyorlar. Okul var olmaya devam edecek mi? Seçilimi yapılan, geni iyileştirilen insanlar diğerleriyle aynı ortamda karma eğitim mi yapacak, yoksa ayrı bir eğitime mi tabi tutulacaklar? Bunlara özel müfredat mı hazırlanacak? Belli bir işleme tabi tutulmayan insanları nasıl bir eğitime tabi tutmalıyız ki seçilmişlerden kopmasınlar ve varlıklarını alt seviyede de olsa sürdürebilsinler?

Transhümanist süreç kaçamayacağımız bir süreç ancak MEB’in 2013 vizyon belgesine baktığımızda meselenin anlaşılamadığını, önemsenmediğini görüyoruz. Yarım sayfalık bir bölüm ayrılan bu konuda söylenen de retorikten öte gitmiyor. “Onlar yapay zeka üretiyor, insan zihnindekini bilgisayara, bilgisayardakini insan zihnine aktarıyorlar ancak biz kalple aklı birleştireceğiz.” gibi bir ifade altı doldurulamamış sloganik bir ifadedir, süreci görememektir.

İnsanlık için merhamet ve ahlak kaygısı olanlar sürecin içinde olmalıdırlar. Zira Bostrom, etik, duygu, ahlak, değer gibi kavramların anlamsız olduğunu insanlık zamanla öğrenecek, der. Çünkü onlara göre rasyonel olan, daha güçlü olan makuldür. Batı düşüncesi güç, hırs ve tutku üzerine kuruludur. Bu bağlamda bu süreç batıya bırakılmayacak kadar önemlidir.

Transhümanizm üç esas üzerine oturmuştur: Dünyanın Nietzsche’ci yıkımı, Darwinci evrimci ve seleksiyoncu yaklaşım ile siber ve nano teknoloji üzerinden yürünmesidir.

Sınıfsal farklılık mutlaka olacaktır ve bu farklılığın eğitim üzerinden sağaltılabileceğini düşünüyorum.

Transhümanistler geri kalmış toplumların aradaki mesafeyi kapatamayacağı gibi ileri ülkeler ile aralarındaki bu mesafenin sürekli açılacağını söylüyor. Harari, “İslam toplumları 20. Yüzyılda teknolojiyi ıskalayarak büyük bir felaket yaşadılar. 21. Yüzyılda ise bizim sorduğumuz soruların ne anlama geldiğini bile anlayamayacaklar.” yani daha büyük bir felaketi yaşayacaklar diyor.

“Peki biz bu sürece eğitim bağlamında nasıl müdahale edebiliriz?” sorusunu sorarak konuyla ilgili mevcuda dair yakıcı sorgulamalar yapan Dağ, sunumunun ardından dinleyicilerin sorularını cevaplandırdı. Abdulbaki Değer’in etkili ve oldukça faydalı geçen sunumu değerlendirmesinin ardından katılımcılara teşekkürü ile Özgür Eğitim Sohbetleri’nin bu sezonun sekizincisi olan program son buldu.

The post Doç.Dr. Ahmet DAĞ “Trans-Posthuman Çağ’da insan ve bilgi-eğitimin durumu” appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

11 Temmuz Srebrenitsa katliamının yıldönümüydü. “Krivaya 95 Harekâtı”nın bir parçası olarak Srebrenitsa’yı Temmuz 1995’te işgal eden Ratko Miladiç komutasındaki ağır silahlı Sırp ordusu en az 8 bin 372 insanı genç-yaşlı demeden öldürdü. Sırpların sistematik kıyımlarına Avrupa/Batı, en hafif ifadeyle yardım ve yataklık etti. BM’nin Srebrenitsa’yı güvenli bölge ilan etmesi ve sözüm ona “Barış Gücü” olarak kentte bulunan 600 Hollandalı askerin katliama alan açması, bu suçun en somut örnekleri.

EN AĞIR İHANET

15 Temmuz ise tarihimizin en ağır ihanet kalkışmalarından birinin yıldönümü. 15 Temmuz 2016’da doğrudan millet iradesini prangalamaya yeltenen ve ardında 248 şehit, 2 bin 196 yaralı ve sayısız mağdur bırakan bir yapının sınır tanımayan ihanetine maruz kaldık. Ve yine bu ihanet ağının üzerinden aralayabildiğimiz örtünün altında, tüm ilkesizliği ve ahlaksızlığı ile işleyen küresel sistemi, bu sistemin merkez ülkelerini ve mevcut yağma düzeninin işlerliği için retorikle cilalanan ilke ve değerlerin operasyonel birer araç olarak kullanılmasını gördük, görüyoruz ve muhtemelen görüyor olacağız.

Hatırlamak, yaşadıklarımızdan ders almaktır

Bu önemli hadiselerin, yıldönümü vesilesiyle yapılan anmaların gerçekçi bir nitelik kazanması için birkaç hususun altını çizmekte fayda var. En ihtişamlı günlerinde bile kuytu köşelerinde ihanetlerin tezgâhlandığı, karanlık mahfillerinde dolapların çevrildiği, akla-hayale gelmedik oyunların kotarıldığı bir coğrafyadayız. Koşulların zorlaştığı sancılı süreçlerde ise güç-çıkar-iktidar ve istikbal mücadelesinin düşüncede, inançta ve eylemde ne tür savrulmalara yol açacağını, ne tür imkânsız ittifakları mümkün kılacağını ve ihanette hangi sınır tanımazlığı önümüze koyacağını acı tecrübelerle öğrendik, öğreniyoruz. Bildik, biliyoruz. Lakin ne öğrenmenin ne de bilmenin sınırı var. Hele hele öğrenme ve bilme kapasitemize eşlik eden amelimiz yoksa öğrenme/bilme anlamsız varlığı da tartışmalıdır zaten. Zira bilme/öğrenme, zihin dünyamızla mukayyet soyut bir kazanımı değil, geçerliliği-güvenilirliği tavır, tutum ve davranışlarımızla sınanan performatif bir vaziyeti zorunlu kılıyor. O yüzden mesele çok şey yaşamak, ağır ve travmatik yaşantılar geçirmek, sınır tanımayan belalar ve musibetlerle sınanmak değil. Tecrübeli olmak da yaşadığımız şeylerin çokluğu ve ağırlığı ile ilintili bir şey değil. Tecrübeli olmak sizin veya başkasının yaşadıklarından alınması gereken dersi almak ve istikameti bu dersler üzere tayin etmektir. Yoksa yaşadığımız şeylerin çokluğu, başımıza gelen bela ve musibetlerin fazlalığı engin deneyimimize değil tersine akılsızlığımıza, tedbirsizliğimize, yetersizliğimize ve yüzeyselliğimize işaret eder. Aksi halde tekerrür eder miydi tarih. Bu işin bir kısmı.

“Bugünü ihya, düne en güzel vefadır”

Bağlantılı bir diğer husus ise hafıza sahibi olmaktır. Balık hafızalı olmamaktır. Bu da, tıpkı tecrübeli olmak gibi, zihinde muhafaza edilen şeylerin çokluğu-azlığı ile ilgili değil. Yaşadığınız şeyleri unutmamaktır. Yaşatılanları, yaşatanları bilmek, farkında olmaktır. O yüzden Aliya İzzetbegoviç şu tarihi uyarıyı yapıyordu: “Soykırımı unutmayın, çünkü unutulan soykırım tekrarlanır.” Ancak unutmamanın veya hatırlamanın keyfiyeti de ayrı bir önem arz ediyor. Unutmamanız veya hatırlamanız yetmiyor, bunu nasıl yaptığınız önemli hale geliyor. Örneğin; toplama kamplarında insanlık tarihinin en büyük trajedilerinden birisine maruz kalanlar, aynı trajediyi başkalarına yaşatmakta çok da zorlanmıyorlar. Çünkü unutmamak veya hatırlamak, çoğunlukla yaşadıklarına esir düşmektir. Hafızanın esaretine girmektir. Bazen hatırla(t)mak/unut(tur)mamak bugüne karartma uygulamaya dönüşür. Bugünü gözden kaçıran, sorumluluğu öteleyen ve yanlışları perdeleyen bir işlev görür. Denilebilir ki dünyanın pek çok yerinde atlatılan her büyük hadise, esbabı mucibince kavranmamış ve hak ettiği muameleden muaf tutulmuş ise bu eksikliği gölgeleyecek abartılı sembolizmde buharlaşması kaçınılmazdır. Baudrillard’ın ifadesiyle meselenin pornografikleşmesi, içerik yitimine maruz bırakılmasıdır. Türkiye siyaset geleneğinde mekanik bir hal alan vesayet sistematiğinin nevzuhur bir uzantısı olan 15 Temmuz darbe kalkışmasını ve temel aktörü FETÖ’yü, unutmama/hatırlama yükümlülüğümüz sadece söz konusu kalkışma ve örgütün nevi şahsına münhasırlığı üzerinden değil, aynı zamanda bireysel ve kurumsal işleyişimizdeki eksiklikler, yanlışlıklar temelinde ele alınmayı zorunlu kılıyor. Devlet yapılanmamızdaki yapısal sorunlardan, insan kalitemizdeki eksikliklere ve zaaflara uzanan bir özeleştiriyi de gerektiriyor.

Hatırlama, tarihe/hayata meydan okumaktır

Hatırlamak/unutmamak/hafıza sahibi olmak dikkat edilmezse bugünü ve yarını işgal girişimine dönüşebilir. Dünün bugünü istila etme teşebbüsü olabilir. İbn-ul vakt olamayanların sığındıkları bir mazerete dönüşebilir. O nedenle neyi niçin yaptığımızın farkında olmalıyız. Neyin niçin anlam taşıdığını bilmek durumundayız. 15 Temmuz’un, Srebsenitsa katliamının ve benzer her hadisenin iki boyutu var: Birincisi hadisenin failleri, müsebbipleri, tarih, toplum ve adalet önünde zaten mahkûm ve meşruiyetsiz olanlar. İkincisi ise olayın mağdurları, mazlumları, onların konumları, eksiklikleri, yanlışlıkları. Hatırlama, bugünü/yarını belirli bir duyarlılık üzerinden şekillendirme iddiası ise ki öyledir, bu iddianın zalimler üzerinden değil tersine mağdurların/mazlumların hayatları, söylemleri, duyarlılıkları üzerinden sınandığını görmek durumundayız. Hatırlama, anma tarihe/hayata karşı bir meydan okumadır. Uyanık olunduğunun, hatalarından, eksikliklerinden, zaaflarından gerekli derslerin alındığının bir ilanıdır özü itibariyle hatırlama/anma.

FETÖ’NÜN İLİŞKİ AĞI

Mazlum olmaları da meşru bir pozisyon olarak görülmeyen Müslümanların, başlarına gelen musibetlerin çetelesini tutup, celallenmeleri ve zalimlerin/yedi düvelin saldırılarına maruz kalmış olmanın mazeretinde teskin bulmayı değil, ne zalimliği ne de mazlumluğu kabul ederek, hak ve adalet mücadelesini yükseltmeyi öne almalılar. 15 Temmuz, FETÖ’nün milleti hedef alan hain saldırısıdır. Ancak aynı zamanda 15 Temmuz ve FETÖ, bu ihanet ve şer şebekesi için mümbit bir zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin varlığının da işaretidir. Bizim anma ve hatırlamamızda 15 Temmuz şanlı direnişi ve hain FETÖ kadar bu zeminin, yapının, ilişki ağının ve iklimin sorun edilmesidir. Aynı zamanda FETÖ ile mücadelenin esas önemli ayağının zemini, yapıyı, ilişki ağını ve iklimi dönüştürme mücadelesi olduğunu bilmek ve ona göre davranmaktır. 15 Temmuz’un sene-i devriyesinde de odaklanmamız gereken yer budur.

Abdulbaki Değer – Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post 15 Temmuz’u unutmamak vesayet sistematiğini dönüştürmektir appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Genel Başkan son olarak kaleme aldığı yazısında MEB ve YÖK’ün birbirini tekzip eden açıklamalarına dikkat çekerek  “Yeni Ortaöğretim Sistemi’nin akıbeti sizce de belli değil mi?”, diye sordu.

Yeni Ortaöğretim Sistemi’nin akıbeti sizce de belli değil mi?

‘Bir problemle karşı karşıyayım demek, karşı karşıya olduğum şeyi anlamaya, tanımlamaya, şerh etmeye, çözmeye başladım demektir. Benim temel iddialarımdan biri de Türkiye’de problem idrakinin Türkiye’yi taşıyacak, Türklere yakışır bir seviyede olmadığıdır.’ İsmail Kara’ya ait bu sözleri alıntılamamın nedeni geçenlerde açıklanan Yeni Ortaöğretim Sistemine ilişkin YÖK’ün en yetkili kişisi tarafından yapılan açıklama. Eğitimcilerin, eğitimi dert edinmiş kişilerin yeni sistemin içeriğine ilişkin tartışmalarını, katkılarını anlamsızlaştıran bu açıklamayı bürokratik geleneğimizin istisnai bir örneği olarak değil ‘problem idraki’ Türkiye’yi taşımaktan aciz ve mümeyyiz vasfı ‘mış gibi yapmak’ olan devlet yapılanmamızın evlere şenlik işleyişini gösterdiği için dikkatlerinize sunmak istiyorum.

MEB ve YÖK birbirlerini tekzip ediyorlar

Hatırlanacağı üzere MEB, yeni sistemi Türkiye’nin önümüzdeki on yıllarını inşa edecek sistem olarak kamuoyuna sundu. Sistemin uygulama basamaklarını detaylandırdı, takvime bağladı. Önümüzdeki yıldan itibaren yeni sistem uygulamaya geçecek ve uygulama temel eğitim ve yükseköğretim alanında ciddi uyarlamaları gerektireceğinden bunların da uyum içerisinde yapılacağını dile getirdi. Güzel, görüntüde bir sıkıntı yok, bir mantıksızlık, bir tuhaflık yok! Düzenlemenin içeriğine dair bir takım eleştiriler, hoşnutsuzluklar olabilir. Dünyanın en iyi sistemini getirseniz bile -ki böyle paket bir sistem yok- eleştiriler, hoşnutsuzluklar olabilir. Nitekim kamuoyunda da yeni sisteme ilişkin eleştiriler, hoşnutsuzluklar paylaşılırken YÖK Başkanından gelen açıklama hem usul hem de içerik itibariyle İsmail Kara’dan yaptığım alıntının neden önemli olduğunu ve MEB’in büyük umutlarla açıkladığı sistemin akıbetinin daha uygulamaya geçmeden ne olacağını gösterdi.

Peki, gelecek yıl uygulamaya konulacak sisteme ilişkin YÖK Başkanı ne demişti? İsterseniz önce usul açısından başlayalım. Türkiye’nin eğitim sistemini haliyle yükseköğretimini doğrudan etkileyen bir düzenlemeye ilişkin YÖK’ün yaklaşımını meselenin ciddiyetine yaraşır bir açıklama, bir toplantı ile değil başkanının katıldığı bir iftar programında basın mensuplarının ısrarcı soruları üzerinden öğrenebiliyoruz. İkincisi ve daha vahim olan ise YÖK Başkanı’nın düzenlemeye, düzenlemenin yapılışına dair açıklamaları. YÖK Başkanı kısaca bu düzenleme sürecinde kendilerine danışılmadığını, herhangi bir paylaşımda bulunulmadığını, bu düzenlemenin bilimsel ve pedagojik gerekçesini bilmediğini söylüyor ve yeni düzenlemeyi ele almak, değerlendirmek için bir kurul oluşturacaklarını ve bu kurulun çalışmaları doğrultusunda MEB’e de gerekli katkıları sunacaklarını belirtiyor.

Eğer kurumlar arası planlı bir çatışma söz konusu değilse o zaman neden yukarıda problem idrakimizin ve kamusal işleyişimizin evlere şenlik olduğu da açıklığa kavuşmuş oluyor. MEB Bakanı resmi, gayrı resmi tüm paydaşlarla konuştuk, görüş alışverişinde bulunduk ve hepimize sorumluluk yükleyen bu alanda işbirliği ile böyle bir sonuca ulaştık diyor. Uygulamaya girecek bu sistem için gerekli uyarlamaları da birlikte yapacağız diyor. Örnek olarak da 4 yıl sonraki üniversiteye geçiş sisteminde yapılması gereken değişikliği gösteriyor. Bakanın sözleri kulaklarımızda yankılanırken YÖK Başkanı yükseköğretimi yeni sistemle nasıl uyumlulaştıracaklarına dair bir şey söylemediği gibi böyle bir şeyi yapmak için ortada bir sebep göremediğini, henüz ne olduğunu bilmedikleri muhayyel bir sisteme don biçemeyeceklerini belirtiyor. Uygulama takvimi açıklanmış bir sisteme ilişkin kurul oluşturmaktan, kurulun çalışmaları sonucunda MEB’e de gerekli paylaşımlarda bulunmaktan bahsediyor. Ayrıca yeni düzenlemenin niçin yapıldığını, hangi bilimsel ve pedagojik gerekçeye dayandırıldığını bilmediğini, bu konuyla ilgili kendileriyle herhangi bir paylaşımın olmadığı şeklindeki açıklamalarının altını tekraren çizelim.

Tuhaflığı fark etmeyişimiz çok tuhaf!

MEB mi YÖK mü haklı şeklinde bir şeyden bahsetmiyorum. Mesele yeni sistemin ne olduğundan çok sanırım açıklanan yeni sistem dolayısıyla eğitimden sorumlu iki büyük kurumsal yapımızın aynı mevzuya ilişkin nasıl oluyor da bu kadar birbirinden bağımsız hareket edebildikleri? Ve bu şartlar içerisinde nasıl oluyor da yeni sistemle önümüzdeki on yılların inşa edileceği söyleminde bir tuhaflık hissetmeyişimiz?

The post Tuhaflığı fark etmeyişimiz çok tuhaf! Yeni Ortaöğretim Sistemi’nin akıbeti sizce de belli değil mi? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Geride bıraktığımız yerel seçimlerin sonuçlarına ilişkin partilerimizden gelen ‘sonuçlardan memnunuz’ açıklamaları Samuel Beckett’in ‘Godot’yu Beklerken’ kitabından alıntıladığım yukarıdaki diyaloğu hatırlattı. Seçimleri geride bıraktığımıza ve herkes de sonuçlardan memnun olduğuna göre normalde ‘her şeyi olduğu gibi sürdürmeye devam edelim’ şeklinde düşünülebilir. Ancak Estragon ve Vladimir’in ‘mutluyuz’ şeklindeki diyalogları nasıl içine battıkları monotonluğun, anlamsızlığın ve eylemsel felçliliğin maskesi ise ‘sonuçlardan memnunuz’ açıklamaları da bazı göstergelerle belirgin şekilde görülen başarısızlığın, memnuniyetsizliğin politik dile tercümesi olarak önümüzdedir.

İktidar partisi genel oy oranını korumuş olmakla birlikte önemli belediyeleri kaybetmiş, muhalefet ise kimi önemli belediyeleri kazanmış ancak genel oy oranında kritik eşiği aşamamıştır. Dolayısıyla mevcudun muhalefete göz kırpar vaziyette tasdik edildiği bu kritik düzlemde partilerin ve kamuoyunun yaptığı gibi ‘kim nereyi nasıl kazandı ve nereyi niçin kaybetti’ çünkü ‘oylar çalındı, dış güçlerin tezgâhı var, bazı kibirliler yüzünden oylar kaybedildi, Erdoğan’ın çevresi kötü vs.’ gibi meseleyi basitleştiren, gizemlileştiren ölçekten çıkarıp biraz daha sofistike ele almamızı gerektiriyor.

Örneğin ‘iktidar bloğunun oyu niçin düşmesin’ veya ‘muhalefet bloğunun oyu niye yükselsin’ gibi esaslı sorularla yüzleşilmesi gerekiyor. İktidar ne tür işler yapıyor, ne tür söylem ve vaatlerde bulunuyor ki mevcudu muhafaza etsin, mevcut oyunu korusun hatta onu yükseltsin? Veya muhalefet bu topluma, bu toplumun yarınlarına ilişkin ne söylüyor, ne yapıyor ki kendisine oy vermemiş insanlar ona destek versin? Genel oy oranları Ankara ve İstanbul gibi özel bazı yerleri saymazsak stabil bir durumu gösteriyor. Yani insanlar partilerine ilişkin memnuniyetsizlikleri olduğu halde pozisyonlarını koruyorlar. O halde önümüzde; anlamlı bir seçmen kitlesi için en azından, partilerinden memnuniyeti düşük olduğu halde başka yerde bir umut görmemekten, başka yerde bir alternatif görmemekten kaynaklanan çaresizlik, mahkûmiyet durumu var denilebilir. Açıkçası Türkiye için, Türkiye’nin yarınları için kimin kaç tane belediyeyi kazandığından daha önemli olan husus bu çaresizlik ve mahkûmiyet halidir. 
Yani bir an Türkiye’deki bütün belediyelerin iktidar bloğu tarafından kazanıldığını veya tersi şekilde muhalefet bloğu tarafından kazanıldığını varsayalım. Oluşacak politik çalkantıları bir kenara bırakırsak bu durumun devlet-toplum ilişkimizde, ekonomi yönetimimizde, küresel konumlanışımızda, mevcut ilişki biçimimizde, zihniyet tarzımızda kısacası temel paradigmatik vaziyetimizde ne tür farklılıklar oluşturacağını düşünüyoruz? Türkiye’nin seçimlerden, seçimleri kimin kazandığından (zira kimin seçimi kazandığı tam da bu paradigmatik vaziyette dönüşüme yol açacak söylem ve eylemleri gerektiriyor) daha önemli olan mevzusu budur. Bu seçimler de açıkçası tarihsel olarak tahkim edilmiş siyaset tahterevallisindeki düzeneğin işlerliğini teyit etmiştir. Bu tahterevalli düzeneği kendisini platform olarak kabul ettirdiğinde hangi ucun yükseldiği veya hangi ucun geri çekildiği bir noktadan sonra anlamsızlaşıyor. AK Parti kendi tarihsel serencamı içerisinde bu tahterevallinin bir ucunda yükseldiği için değil bu platforma ilişkin yapıbozucu tavrı dolayısıyla hayati bir rol oynamıştır. Türkiye’yi istikbale taşıyabilecek, Türkiye’nin istikbalini taşıyabilecek yeni bir platform inşası yerine hep kendisinin yükseldiği eski tahterevallinin işlerliğine kanmak Türkiye siyasetinin statükocu doğasına yenik düşmektir.

Dolayısıyla seçimlerin sıcak gündeminde geçmişi ve geleceğiyle ülkemizi tüketmek yerine geçmiş ve gelecek perspektifi içinden seçimlere bakabilmeliyiz. Türkiye gelinen noktada ulusal, bölgesel ve küresel ölçekteki problemlerin de etkisiyle siyasal bir tıkanmışlık içerisinde. Aynı tıkanıklık tarihsel-toplumsal korkularını, kaygılarını, karşıtlıklarını sağaltmada mesafe alamayan toplumun kendisi için de geçerli. Yaptığımız seçimler, seçimlerin sonuçları ve değerlendiriliş biçimleri bu yönüyle de yeterli veriyi önümüze koymaktadır. Bu gerçeklik üzerinden yerel seçimleri de vesile kılarak birkaç hususun altını çizmekte fayda var. Öncelikle, Türkiye’de toplumun önemli bir kesimini ‘yasa dışı’ olarak konumlandıran siyasal dilin ağır bedellerle de olsa aşındırıldığını görmemiz gerekiyor. Yani varlıkları görünmez kılınan veya sert bir operasyona tabi tutulan kesimler tahripkâr siyaseti işlevsiz kıldılar, geri püskürttüler. Ancak ağır ve kalıcı darbeler de aldılar. Bu süreç toplumun önemli bir kesimi için siyaseti sosyolojik mevcudiyetin payandası kılma veya bizatihi sosyolojik müktesebatın savunu söylemi olarak siyaseti konumlandırma gibi kısırlığa neden oldu. Oysa Prof. Aksu Bora’nın belirttiği üzere politik özne sosyolojik özneden farklı bir şekilde kurulmak zorundadır. Hegel’den beri bildiğimiz ‘kendinde’ ve ‘kendi için’ kavramlaştırmalarını dikkatleri çeken Bora: (Kendinde) bir şey zaten neyse odur, onun hesabı verilmez. ‘Kendi için’ ise politik olandır. Onun hedefleri hesabını vermek gerekir. … Politik özne, sosyolojik özneyi temsil etmez. Politik özne, politik hedefleri ve değerleri temsil eder.’ Sıradışı koşulların baskısı altında varoluş mücadelesi veren toplumsal kesimlerin politik özneyi sosyolojik özneye, siyaseti de sosyolojinin (bir anlamıyla amansız bir saldırı altında olan mevcudun) muhafazasına indirgemesi şaşılacak bir şey değil. Aynı zamanda bu tarz bir politik özne inşası, neden toplumsal uzlaşıya gidemediğimizi, devraldığımız cemaat yapısını sürdürdüğümüzü de açıklıyor.
Ancak onca tecrübenin ardından olağandışı koşulların cenderesinde şekillenmiş bir pratiği sürdürerek varoluş mücadelesini veremeyiz. Geldiğimiz noktada başkanlık sisteminin de zorladığı ittifak arayışına sosyolojik öznelerin kısırlığı ve kısıtlığı ile malul politik özneleri yerine günümüz gerçekliğinin ve yarının olumsallığının farkında yeni bir siyasete, siyasal söyleme ve politik öznelere ihtiyacımız var. Türkiye tarihin belirli dönemlerinde şekillenmiş, açığa çıkmış dört başı mamur (!) birtakım ‘öz(ne)leri’ ne pahasına olursa geleceğe taşımak şeklinde bir misyona kendisini mahkûm edemez. Türkiye tarihten devraldığı bir ‘anlam akıntısını’ günümüzün ve geleceğin gereksinimleri doğrultusunda, temel ilke ve değerleri muhafaza kaygısını taşıyarak yeni şartlara uyarlama çabasında olmalıdır.

Bunun ‘yaralı bir bilincin’ korkuları, kaygıları üzerinden gerçekleşmeyeceği, sosyal kimliğin radikalleşmesine taşıyıcılık yapan ve biteviye ötekinin varlığını sorun gören bir siyasetle olmayacağı önümüzdedir. Dolayısıyla bu genetik üzerinden ve bu seçimleri de dikkate alarak Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın’ın belirttiği üzere; devlet-toplum ilişkisinin değişen aktörlere rağmen değişmeyen doğasını, Türkiye’ye dair iddiası olanların kendi iddiaları üzerinden vurdurtan yapıyı, coşkun bir nehir gibi çağlarken şimdi bir iki sembol ile var kalmaya çalışan söylemin çoraklaşmasını, temel hak ve hürriyetlerin yara bere içinde kalmadan ayakta ve hayatta kaldığı herkes için adil ve özgür bir ülke idealini, keyfiliğe ve hukuksuzluğa asla imkân ve fırsat tanınmamasını, son 200 yılımızın sancısı olan eğitim sistemini, üretimi, ekonomiyi, adil bölüşümü, yasayla kayıt altına alınmış bir personel rejimini, niteliksiz yayınlar ve keskin nişancı yazarlardan geçilmeyen matbuat ve youtuber seviyesinde bir TV yayıncılığı ile medyayı, kültürü, sanatı, nasıl bir geleceğe hazırladığımızın idrakinden yoksun olduğumuz yeni nesilleri, tarihi ve kültürel dokularını soldurduğumuz şehirlerimizi kısacası hayatı bir bütün halinde kavrayacak, nitelikli ve derinlikli şekilde kavrayacak sosyolojik ve siyasal bir atılıma muhtacız. Varlığımızın niteliği bu atılımın niteliğiyle doğru orantılı olacaktır. 

The post Seçim sonuçları ne söylüyor veya ‘Şimdi ne yapıyoruz Vladimir?’ appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Estragon: Mutluyum.
Vladimir: Ben de.
Estragon: Ben de.
Vladimir: Mutluyuz.
Estragon: Mutluyuz. Eee, şimdi ne yapıyoruz mademki mutluyuz?
Vladimir: Godot’yu bekliyoruz….

Geride bıraktığımız yerel seçimlerin sonuçlarına ilişkin partilerimizden gelen ‘sonuçlardan memnunuz’ açıklamaları Samuel Beckett’in ‘Godot’yu Beklerken’ kitabından alıntıladığım yukarıdaki diyaloğu hatırlattı. Seçimleri geride bıraktığımıza ve herkes de sonuçlardan memnun olduğuna göre normalde ‘her şeyi olduğu gibi sürdürmeye devam edelim’ şeklinde düşünülebilir. Ancak Estragon ve Vladimir’in ‘mutluyuz’ şeklindeki diyalogları nasıl içine battıkları monotonluğun, anlamsızlığın ve eylemsel felçliliğin maskesi ise ‘sonuçlardan memnunuz’ açıklamaları da bazı göstergelerle belirgin şekilde görülen başarısızlığın, memnuniyetsizliğin politik dile tercümesi olarak önümüzdedir.

İktidar partisi genel oy oranını korumuş olmakla birlikte önemli belediyeleri kaybetmiş, muhalefet ise kimi önemli belediyeleri kazanmış ancak genel oy oranında kritik eşiği aşamamıştır. Dolayısıyla mevcudun muhalefete göz kırpar vaziyette tasdik edildiği bu kritik düzlemde partilerin ve kamuoyunun yaptığı gibi ‘kim nereyi nasıl kazandı ve nereyi niçin kaybetti’ çünkü ‘oylar çalındı, dış güçlerin tezgâhı var, bazı kibirliler yüzünden oylar kaybedildi, Erdoğan’ın çevresi kötü vs.’ gibi meseleyi basitleştiren, gizemlileştiren ölçekten çıkarıp biraz daha sofistike ele almamızı gerektiriyor.

Örneğin ‘iktidar bloğunun oyu niçin düşmesin’ veya ‘muhalefet bloğunun oyu niye yükselsin’ gibi esaslı sorularla yüzleşilmesi gerekiyor. İktidar ne tür işler yapıyor, ne tür söylem ve vaatlerde bulunuyor ki mevcudu muhafaza etsin, mevcut oyunu korusun hatta onu yükseltsin? Veya muhalefet bu topluma, bu toplumun yarınlarına ilişkin ne söylüyor, ne yapıyor ki kendisine oy vermemiş insanlar ona destek versin? Genel oy oranları Ankara ve İstanbul gibi özel bazı yerleri saymazsak stabil bir durumu gösteriyor. Yani insanlar partilerine ilişkin memnuniyetsizlikleri olduğu halde pozisyonlarını koruyorlar. O halde önümüzde; anlamlı bir seçmen kitlesi için en azından, partilerinden memnuniyeti düşük olduğu halde başka yerde bir umut görmemekten, başka yerde bir alternatif görmemekten kaynaklanan çaresizlik, mahkûmiyet durumu var denilebilir. Açıkçası Türkiye için, Türkiye’nin yarınları için kimin kaç tane belediyeyi kazandığından daha önemli olan husus bu çaresizlik ve mahkûmiyet halidir. 
Yani bir an Türkiye’deki bütün belediyelerin iktidar bloğu tarafından kazanıldığını veya tersi şekilde muhalefet bloğu tarafından kazanıldığını varsayalım. Oluşacak politik çalkantıları bir kenara bırakırsak bu durumun devlet-toplum ilişkimizde, ekonomi yönetimimizde, küresel konumlanışımızda, mevcut ilişki biçimimizde, zihniyet tarzımızda kısacası temel paradigmatik vaziyetimizde ne tür farklılıklar oluşturacağını düşünüyoruz? Türkiye’nin seçimlerden, seçimleri kimin kazandığından (zira kimin seçimi kazandığı tam da bu paradigmatik vaziyette dönüşüme yol açacak söylem ve eylemleri gerektiriyor) daha önemli olan mevzusu budur. Bu seçimler de açıkçası tarihsel olarak tahkim edilmiş siyaset tahterevallisindeki düzeneğin işlerliğini teyit etmiştir. Bu tahterevalli düzeneği kendisini platform olarak kabul ettirdiğinde hangi ucun yükseldiği veya hangi ucun geri çekildiği bir noktadan sonra anlamsızlaşıyor. AK Parti kendi tarihsel serencamı içerisinde bu tahterevallinin bir ucunda yükseldiği için değil bu platforma ilişkin yapıbozucu tavrı dolayısıyla hayati bir rol oynamıştır. Türkiye’yi istikbale taşıyabilecek, Türkiye’nin istikbalini taşıyabilecek yeni bir platform inşası yerine hep kendisinin yükseldiği eski tahterevallinin işlerliğine kanmak Türkiye siyasetinin statükocu doğasına yenik düşmektir.

Dolayısıyla seçimlerin sıcak gündeminde geçmişi ve geleceğiyle ülkemizi tüketmek yerine geçmiş ve gelecek perspektifi içinden seçimlere bakabilmeliyiz. Türkiye gelinen noktada ulusal, bölgesel ve küresel ölçekteki problemlerin de etkisiyle siyasal bir tıkanmışlık içerisinde. Aynı tıkanıklık tarihsel-toplumsal korkularını, kaygılarını, karşıtlıklarını sağaltmada mesafe alamayan toplumun kendisi için de geçerli. Yaptığımız seçimler, seçimlerin sonuçları ve değerlendiriliş biçimleri bu yönüyle de yeterli veriyi önümüze koymaktadır. Bu gerçeklik üzerinden yerel seçimleri de vesile kılarak birkaç hususun altını çizmekte fayda var. Öncelikle, Türkiye’de toplumun önemli bir kesimini ‘yasa dışı’ olarak konumlandıran siyasal dilin ağır bedellerle de olsa aşındırıldığını görmemiz gerekiyor. Yani varlıkları görünmez kılınan veya sert bir operasyona tabi tutulan kesimler tahripkâr siyaseti işlevsiz kıldılar, geri püskürttüler. Ancak ağır ve kalıcı darbeler de aldılar. Bu süreç toplumun önemli bir kesimi için siyaseti sosyolojik mevcudiyetin payandası kılma veya bizatihi sosyolojik müktesebatın savunu söylemi olarak siyaseti konumlandırma gibi kısırlığa neden oldu. Oysa Prof. Aksu Bora’nın belirttiği üzere politik özne sosyolojik özneden farklı bir şekilde kurulmak zorundadır. Hegel’den beri bildiğimiz ‘kendinde’ ve ‘kendi için’ kavramlaştırmalarını dikkatleri çeken Bora: (Kendinde) bir şey zaten neyse odur, onun hesabı verilmez. ‘Kendi için’ ise politik olandır. Onun hedefleri hesabını vermek gerekir. … Politik özne, sosyolojik özneyi temsil etmez. Politik özne, politik hedefleri ve değerleri temsil eder.’ Sıradışı koşulların baskısı altında varoluş mücadelesi veren toplumsal kesimlerin politik özneyi sosyolojik özneye, siyaseti de sosyolojinin (bir anlamıyla amansız bir saldırı altında olan mevcudun) muhafazasına indirgemesi şaşılacak bir şey değil. Aynı zamanda bu tarz bir politik özne inşası, neden toplumsal uzlaşıya gidemediğimizi, devraldığımız cemaat yapısını sürdürdüğümüzü de açıklıyor.
Ancak onca tecrübenin ardından olağandışı koşulların cenderesinde şekillenmiş bir pratiği sürdürerek varoluş mücadelesini veremeyiz. Geldiğimiz noktada başkanlık sisteminin de zorladığı ittifak arayışına sosyolojik öznelerin kısırlığı ve kısıtlığı ile malul politik özneleri yerine günümüz gerçekliğinin ve yarının olumsallığının farkında yeni bir siyasete, siyasal söyleme ve politik öznelere ihtiyacımız var. Türkiye tarihin belirli dönemlerinde şekillenmiş, açığa çıkmış dört başı mamur (!) birtakım ‘öz(ne)leri’ ne pahasına olursa geleceğe taşımak şeklinde bir misyona kendisini mahkûm edemez. Türkiye tarihten devraldığı bir ‘anlam akıntısını’ günümüzün ve geleceğin gereksinimleri doğrultusunda, temel ilke ve değerleri muhafaza kaygısını taşıyarak yeni şartlara uyarlama çabasında olmalıdır.

Bunun ‘yaralı bir bilincin’ korkuları, kaygıları üzerinden gerçekleşmeyeceği, sosyal kimliğin radikalleşmesine taşıyıcılık yapan ve biteviye ötekinin varlığını sorun gören bir siyasetle olmayacağı önümüzdedir. Dolayısıyla bu genetik üzerinden ve bu seçimleri de dikkate alarak Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri Ali Aydın’ın belirttiği üzere; devlet-toplum ilişkisinin değişen aktörlere rağmen değişmeyen doğasını, Türkiye’ye dair iddiası olanların kendi iddiaları üzerinden vurdurtan yapıyı, coşkun bir nehir gibi çağlarken şimdi bir iki sembol ile var kalmaya çalışan söylemin çoraklaşmasını, temel hak ve hürriyetlerin yara bere içinde kalmadan ayakta ve hayatta kaldığı herkes için adil ve özgür bir ülke idealini, keyfiliğe ve hukuksuzluğa asla imkân ve fırsat tanınmamasını, son 200 yılımızın sancısı olan eğitim sistemini, üretimi, ekonomiyi, adil bölüşümü, yasayla kayıt altına alınmış bir personel rejimini, niteliksiz yayınlar ve keskin nişancı yazarlardan geçilmeyen matbuat ve youtuber seviyesinde bir TV yayıncılığı ile medyayı, kültürü, sanatı, nasıl bir geleceğe hazırladığımızın idrakinden yoksun olduğumuz yeni nesilleri, tarihi ve kültürel dokularını soldurduğumuz şehirlerimizi kısacası hayatı bir bütün halinde kavrayacak, nitelikli ve derinlikli şekilde kavrayacak sosyolojik ve siyasal bir atılıma muhtacız. Varlığımızın niteliği bu atılımın niteliğiyle doğru orantılı olacaktır. 

The post Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı Abdulbaki Değer yerel seçimleri Karar Gazetesine değerlendirdi appeared first on Özgür Eğitim-Sen.