Tekin’in, “Öğretmenlerin okullarda ‘bir eğitimciye yakışır şekilde’ giyinmesini beklediklerini” söyleyip valilikleri bu konuda göreve çağırarak beyaz önlük dayatması ile fitilini ateşlediği tartışmalar hiç hız kesmiyor. Eğitim sisteminin hayati önemde olan sayısız sorun alanı atıl biçimde dururken eğitim kamuoyu son derece gereksiz, faydasız tartışmalarla yoruluyor. İşin kötüsü ise, tartışmalara neden olan kararlar tamamıyla öğretmen camiasının arzusu hilafına gerçekleşiyor, öğretmenin hayatını daha da zorlaştırıyor. Yani MEB, eğitim sisteminin sorunlarına çözüm olmaktan çok sorunları içinden çıkılmaz hale getiren bir mantıkla iş görülüyor. Son bir yılda tartıştığımız konuların sadece başlıklarına bakıldığında bile eğitim mücadelemize dair umutları kıran ahvalimiz görülecektir.

-Eğitimi ideolojik bir aygıt olarak gören yapı içerisinde ideolojik-politik arzularla yenilenen müfredat konusundakitartışmalar henüz devam ederken öğretmen atamalarında adaletsizliği ayyuka çıkaracak mülakat düzenlemesi inatla dayatıldı.
-Eğitimciye yönelen şiddete dair bir çalışmaya şahitlik edilemezken yeni atanan öğretmenin Milli Eğitim Akademisi adlı paralel bir eğitim düzeneğinden geçirilip asgari ücretle çalıştırılması yasalaşma aşamasına getirildi.
-Bir yandan neye yarayacağını kimsenin izah edemediği, sadece öğretmenin iş yükünü artıran bir işlev gören ucube ortak sınav uygulaması apar topar hayata geçirilirken diğer yandan atanmayan 500 bin öğretmenin beklediği gerçeklikte bundan sonra yılda sadece 6-8 bin aralığında öğretmen alınacağı açıklandı.
-Öğretmenlik mesleğini küçük düşüren ve itibarsızlaştıran Kariyer Belirleme Sınavı hali hazırda devam ederken parça parça maddeleri sızdırarak kamuoyunu alıştırmaya çalıştıkları yeni ÖMK taslağı eğitim kamuoyundan saklanarak meclise gönderildi.
-Uzman ve başöğretmenlik bekleme sürelerinin beş yıla düşürüleceği sözleri verilmesine rağmen yeni süreçte bu sürenin önce sekize sonra tekrar on yıla çıkarıldığını, anlamsızlaşmak üzere olan ek ders ücretlerinin artırılması teklifinin reddedildiğini öğreniyoruz.
-Bir tanesi bile öğretmenin hayrına olmayan bunca gündemin başına şimdi de hiçbir yaraya merhem olmayacak rotasyon meselesi yerleştirildi.

MEB tarafından tüm bu kararlar alınırken şeffaf davranılmadı, oldubitti anlayışıyla hareket edildi, muhataplara “ben yaptım oldu” pervasızlığı ile dayatma yapıldı.

En hazin kısmı da şu ki; tüm bu tepeden dayatma kararlar, yoksulluk sınırının 59 bin 353 lira olduğu bir vasatta öğretmenin 34 bin liraya çalıştığı hazin bir gerçeklikte alındı. Belki de tüm bu anlamdan ve faydadan yoksun hengâme, öğretmene yoksulluğunu-yoksunluğunu unutturmak için yaratıldı, suni gündemlerle acıtıcı gerçeklerin üzeri örtülmek istendi.

Bekir BİRBİÇER

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post MEB Çözüm Değil Sorun Üretiyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Başta bulunduğu kurum tarafından horlanan, değersizleştirilen, ve itibarsızlaştırılan öğretmenlerin karşı karşıya bırakıldıkları durum içler acısıdır. Sürekli horlanan, değersizliği sürekli perçinlenen, yüzüne bakılmayan, sistemin yükünü sırtında taşıyan ancak kimseye de yaranamayan, özlük, mali ve sosyal durumu iyileştirilmeyen, ders dışında pek çok angarya ile prangalanmış, dersten çıkar çıkmaz nöbete koşan, lüzumsuz pek çok evrak işini ve etkinliği yapması beklenen, asker ve polisin dahi bulunmadığı yerlerde görev yapan öğretmenler, istikrarlı bir biçimde mesleki açıdan itibarsızlaştırılmaktadırlar. Kendi bakanlığında itibarı olmayan öğretmenin başka yerde itibar bulması mümkün müdür? En bakımsız, estetik incelikten yoksun alanlarda ve asgari güvenlik tedbirlerinden yoksun çalışmaya mahkûm edilen öğretmenler diğer taraftan eğitim sisteminin tüm sorun alanlarının doğrudan ve kaçınılmaz muhatabı durumundadır. 

Değişen yaşam koşulları okul ve okul merkezli zorunlu eğitimi tartışmaya açarken, Hükümet bunları görmezden gelerek zorunlu eğitimin süresini uzatmıştır. Hiç kimse zorunlu eğitimin kendisini sorgulamazken, bu süreçte neredeyse tek başına Özgür Eğitim-Sen uygulamanın bu zemin ve şartlar içerisinde anlamsız bir uğraş olduğunu ısrarla dile getirmişti. Zorunlu eğitim uygulamaları değişen sosyal hayatın beklentilerine cevap vermekten uzak bir yapıda oldukları gibi değişim sürecine karşı direnç odağı olarak ön plana çıkmışlardır. Modern devletlerin elinde şekillendirilen okulun, değişen koşullarda varlığı tartışma konusuna dönüşürken bütün bu gelişmelere kulaklarını tıkayan Hükümet’in zorunlu eğitimi iyice pekiştirmesi anlamsız ve beyhude bir girişimdir. Bu Don Kişotvari duruştan topluma hayırlı neticeler ummak devekuşu gibi kafasını kuma gömmekten başka bir şey değildir. Zorunlu eğitimin varlığını tartışmaya açan gelişmeleri es geçen bir şaşkınlık hali üzerinden mevcudu tahkim etmeye çalışmaktan ve karşılaşılan sorunları sürekli olarak arızi sorunlar olarak görme basitliğinden artık vazgeçilmelidir. Eğitim sistemindeki tüm sorunların yapısal bir takım uzantılardan kaynaklandığını görmek için başta MEB ve hükümet olmak üzere tüm kesimler; acaba kaç öğretmenin daha darp edilmesini, öğretmenlerin memnuniyetsizlik düzeylerinin daha ne kadar artmasını beklemektedirler?  Çözüm olarak ileri sürülen reçetelerin bile bu yapı üzerinden sorunu daha da büyütmekten başka bir işe yaramayacağı acaba ne zaman fark edilecektir?

Milli Eğitim Sistemi verimsizliği ve etkisizliği ile sorun yumağına dönüştüğü gibi bu durumun faturası da bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde sürekli olarak eğitim çalışanlarına fatura edilmektedir. Fatura bazen hükümet kanadının kesimlerin söylemlerinde, bazen öğrencilerin ve velilerin sözel ve fiziksel şiddetlerinde kesilmektedir. İlgili tüm kesimlerin görmesi gereken gerçek şu ki eğitim çalışanlarına dönük bu tip olaylar münferit olaylar değildir.  Sürekli bir hal alan bu eylemlerin eğitim sisteminin yapısal karakteri ile ilintili olduğu unutulmamalıdır. 

Bu vesileyle tekrar saldırıya maruz kalan meslektaşımıza geçmiş olsun dileklerimizi iletiyor ve durumun vahim bir noktaya geldiğini hatırlatarak en başta hükümet ve Milli Eğitim Bakanı olmak üzere tüm yetkilileri gereken tedbirleri almaya çağırıyoruz.

ÖZGÜR EĞİTİM-SEN YÖNETİM KURULU

The post Eğitimcilere Şiddet Rutinleşiyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

The post Gazze’den Sonra İnsan Kalmak appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Ulusça her yıl olduğu gibi bu yıl da Türkiye’de şüphe uyandıran çekince koyan hiçbir soruyu aklımıza getirmeden ‘yeni’ eğitim-öğretim yılına merhaba diyoruz. Devralındığından beri anlamlı hiçbir değişime konu olmadığı halde bu eğitim-öğretim faaliyetlerinin yapıldığı her bir yıl için de cüretkâr bir biçimde “yeni” ifadesini kullanıyoruz.

Yapıp ettikleri ile hemhal olan insanın düşünmek için durması ne kadar elzemse, yapageldiklerini aralıksız bir biçimde tekrar edenlerin düşünmek için durak olacak bir aralığı kaçırdıklarında düşünme yoksunluğu içinde olmaları o kadar mukadderdir. Eğitim alanında ortaya çıkan devasa düşünme açığımızın bir nedeni de bu olabilir. Zira klişeler, standartlaşmış ifade ve davranış kodları ile hiçbir yerde durmadan ve hiçbir engele takılmadan “pürüzsüz” bir biçimde ilerleyerek günleri, haftaları ve yılları geçirebilirsiniz. Arendt’in tabiriyle klişelerin, standartlaşmış ifade ve davranış kodlarının gerçekliğe karşı, yani tüm olayların ve olguların salt varoluşlarıyla düşünmemizde uyandırdıkları ilginin düşüncemiz üzerindeki taleplerine karşı bizi korumak gibi bir sosyal işlevi vardır. Kuşkusuz bu taleplere sürekli karşılık vermek durumunda kalınsa bir yorgunluk hali olurdu. Ne var ki böylesi bir talebin varlığından tamamen bihaber olmak yorgunluktan çok daha yüksek bir maliyeti karşımıza çıkarıyor. Türkiye sathında o maliyetle temelden yüzleşebilme adına öne çıkan herhangi bir düşünce, yaklaşım yahut kavrayışın henüz ortaya çıkmadığını acı da olsa söylemek durumundayız. Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in son paylaştığı veriler ışığında 74 bin eğitim öğretim kurumunda ve 878 bin derslikte ders başı yapacak 21 milyon öğrenci, anne babaları da düşünüldüğünde 60 milyon kişi işte böylesi bir vasatta “yeni” eğitim-öğretim yılına merhaba diyor.

Politik-ideolojik kanaat ve inançlarına sıkı sıkıya bağlı tarafların “polemik” içeren tartışmaları Türkiye’de eğitim üzerine konuşulduğu ve tartışıldığı izlenimi verebilir. Dolayısıyla yukarıda Türkiye’de eğitim alanında düşünme açığı bulunduğu yönündeki tespitim isabetsiz bulanabilir. Oysaki tam da Adorno’nun dediği gibi bir manzarayı doğrulamaktan öte gitmez bu tanık olduğumuz kuru gürültüler: “Yürüttükleri polemik, içerdiği yarım hakikatlerle, hakikatsizliğin tamamadır çoktan.”

Mevcut eğitim sisteminin yasal dayanakları, örgütlenme yapısı, bürokratik zihniyeti gibi yapısal özelliklerinin üzerinden atlanarak amaçlılığı ve o amaçlılığına mündemiç araçsallığına zerrece çekince koymadan yürütülen tartışmalar, birbirlerine düşman dahi olsalar kardeşler arası münakaşadan öte değildir. Onların kardeşlikleri metodolojiktir.

Türkiye’de toplum kesimleri konuyu da konu ile ilgili karşılaşılan sorunları da teknik-tali olarak görmektedirler. Dahası Milli Eğitim Bakanlığı üzerinden sahrada vaha ummaktadırlar. Öte yandan bürokrasi ile her sorunun çözümü olabileceğine dair batıl bir inançtan muztariptirler. Seküler ve muhafazakâr mahallelerin bu nedenle konu eğitim olduğunda aynı miyopluk içinde oldukları söylenebilir. Mesela iki mahalle için de “müfredat” bahsini önemli kılan işte bu miyopluktur. Müfredat esasında aracı elinde tutanın imzasından başka bir şey değildir. Müfredat tek tip eğitimin cari olduğu bu şartlar altında eğitim sistemi denilen bütüncül mekanizmayı tartışma dışında tutmaktadır ve yalnızca sisteme ilişkin mülkiyet iddiasının aparatıdır. Daha fazlası değil! Müfredatın bu şartları alıkoyarak daha fazlası olabileceğini düşünmek bu düşüncedeki herkesin uyuduğunun açık kanıtıdır.

Okul sosyal, siyasal ve ekonomik gerçekliği yansıtır. Gerçekliği kurmaz. Yeni bir gerçeklik kurmak bir yana var olanı tahkim eder ve yeniden üretir. Okulun gerçekliği inşa edebileceğine inanarak her şeyi okulda yapabileceğini düşünmek amaç-araç uyumsuzluğunu oldukça hafife almaktır. Bu inancı gerçekçi kılacak olumlu performans verilerinin elimizde olmadığını da ekleyelim. İlköğretimden yükseköğretime performansı son derece düşük bir sistemde aynı hat üzerinde kalarak farklı sonuçları elde edebileceğimizi umuyoruz. Kuşkusuz bunda klişeleri, basmakalıp fikirleri içtenlikle kabul edişimizin etkisi var. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Soru sorma sanatını unutan ya da bu sanatın kullanılamaz hale gelmesine izin veren hiçbir toplum, kendini kuşatan sorunlara cevap bulabileceğine güvenmemelidir, diyor Cornelius Castoriadis. Dikkat edilirse Castoriadis “soru sorma sanatı” diyor. Kuşkusuz bu sanatın icrası sadece soru sormakla sınırlı değil. Doğru soruları sorabilmek sorunun kendisinden de mühim. Zira bir sorunun şekli bizi doğru cevaplardan da uzaklaştırabilir. Bilge insanların muhataplarının seviyesini sordukları sorunun niteliği üzerinden tartması boşuna değil. Sınav sistemi, öğretmen atamaları, derslik sayıları, okul binalarının tamir-tadilat işleri, seçmeli dersler, müfredat vd. her biri bir öneme sahip olsalar bile sistemin yapısı ve gidişatına doğrudan tesir eden dolayısıyla sistemin bizatihi kendisini konu eden başlıklar değildir. Bu başlıklardan çıkan binlerce sorunun aradığımız – ya da arayacağımız- bir tek gerçek cevabı bize vermemesinin nedeni de budur.

Erken modern dönemin ihtiyaç ve isteklerine göre yapılandırılmış zorunlu –kitlesel eğitim düzeneğinin küresel çapta zemininin kaydığı bir aralıktayız. Bu açık biçimde bir kriz halidir. Modernliğin ve onun kurumlarının krizidir söz konusu olan. Devlet, ekonomi, eğitim, kültür ve aile gibi kurumlar yeni durumdan kaynaklı meydan okumalarla karşı karşıyadır. Krizi anlamak ve krizi derinleştiren unsurların bugünkü varlıklarını borçlu oldukları modern geçmişleri ile bağ ve bağlantılarını ortaya koymak ve bir düşünsel, entelektüel nitelik ile kamunun da dahil olacağı bir tartışmayı bu alanda sürekli beslemek önem arz ediyor.

Eğitimin erken modern dönemden bugüne düşünüldüğü şekliyle düşünülmesinin artık ikna ediciliği kalmamıştır. Karşı karşıya olduğumuz yeni gerçeklerin yüzümüze haykırdığı budur. Eğitim elbette “anlamsız” hale gelmemiştir; ne var ki eğitim üzerine düşünme şeklimizi değiştirme kudretine sahip sorulara ve o soruları yanıtlama biçimimizin inandırıcılığına muhtaç haldeyiz. Dolayısıyla Türkiye için artık kritik olan şudur: Bizim ülkece bir sorumuz olacak mı?

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

Karar Gazetesi / 11.09.2023

The post Eğitim yılı başlarken bir sorumuz olacak mı? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Karşısında herhangi bir toplu güç görmeyen iktidar neden ve kiminle pazarlık etsin? Onu zorlayacak, pazarlığa oturtacak bir güç yoksa bu ihtiyacı niye duysun? Pazarlık olmayınca da milyonlarca memur ve memur emeklisi haklarından mahrum olur, yek ekmeğe muhtaç edilir. Zira son yedi dönemdir memur ve memur emeklilerini temsil eden Memur-Sen’in performansına bakıldığında ortada bir danışıklı dövüşün olduğu ve bu süreçte kamu çalışanlarının ekonomik açıdan ne kadar hak kaybına uğratıldığı açıkça görülecektir.

Kamuoyunu oyalama amaçlı hazırlanan senaryo gereği yine uzun talep listeleriyle girilen toplu sözleşmede hükümet tarafı bu listelerdeki taleplerin yanına bile yaklaşmayan hatta Merkez Bankası’nın 2024 yılı enflasyon beklentisinin bile altında kalan bir artış teklif etti. Pazarlık etmeye de gerek duymayan kamu işveren heyeti dayattığı bu rakamları açıklamayı da sözleşme sürecinin 14. gününde lütfetti.

4 milyon memur ve 2,5 milyon memur emeklisini ilgilendiren sözleşmede hükümet son olarak 2024 yılı için yüzde 15+10, 2025 yılı için de yüzde 6+5 gibi artış oranlarını uygun gördü. Kamu işçileri için birkaç ay önce taban aylığı 15 bin TL’ye yükseltip iki yıl için toplam yüzde 80 artış veren hükümet memur ve memur emeklilerini açlık sınırına sürükleyecek oranları uygun gördü. Bugün itibarıyla oransal zam kısmı hakem heyetinin kararına bırakılarak diğer konularda uzlaşma sağlandığı belirtildi. Yani kamu çalışanları ve emeklileri bir kez daha yokluğa, yoksulluğa, sefalete, borç batağına terk edildi. Ve belli ki 3600 ek gösterge, vergi dilimi adaletsizliği, enflasyon farkının yanı sıra ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması ve özlük haklarına dair çözülmeyi bekleyen yığınla sorun masaya getirilmemiş bile.

Çalışanlarla alay etmek anlamına gelen böyle bir ücret politikasının, böyle bir adaletsizliğin akılla mantıkla izahı yoktur. Özgür Eğitim-Sen olarak tüm kamu çalışanlarına sesleniyoruz: Mevcut sistem çürüme ve kokuşma üretiyor. Bu devran bu şekilde devam ettiği takdirde bizi sürü gibi görmeye ve sırtımızı kırbaçlamaya devam edecekler. Sonunda da baştan beri arzuladıkları gibi hepimiz asgari ücretli olacağız. Verilmeyen haklarımızı dile getirmemiz bile ihanet suçlamalarıyla karşılanacak. Bu açmazdan ancak pazarlık edebilecek güce ulaşabilirsek kurtulabiliriz. O yüzden, zaman iktidar sahipleriyle çatır çatır pazarlık edebilecek, grevli toplu sözleşme hakkı elde ederek çalışanın hakkını söke söke alabilecek bağımsız, bağlantısız sendikalara güç verme, kifayetsiz muhterislerin ise tüm yetkilerini sökme ve itibarsızlaştırma zamanıdır diyoruz.

The post Yazıklar Olsun! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Korkunç derecede kötü yönetilen Türkiye ekonomisi tarihinin en sıkıntılı krizlerinden birini yaşıyor. Enflasyon her ne kadar az gösterilmeye çalışılsa da gizlenemeyecek boyutta arttı. Türk lirası mütemadiyen değer kaybediyor; maaşlar erimeye, alım gücü düşmeye devam ediyor. Temel gıda maddelerinden ulaşıma, tekel ürünlerinden kitaba kadar her şey ateş pahası hale geldi. Ancak Hükümet her sözleşmede, resmi enflasyonun yarısına reel enflasyonun onda birine denk gelen hakaret gibi bir zam(!) ile çalışan ve emekliyi enflasyona ezdiriyor.

Paylaşım ve bölüşümde yapılan adaletsizliklerle çalışanlar ekonomik olarak güçsüzleştirilip itibarsızlaştırılırken patronlar vergi afları, indirimleri ve teşviklerle ihya ediliyor. Ayrıca devlet, özel sektörde çalışan aleyhine çıkardığı kanunlarla işvereni koruyup kollayarak çalışanı güvencesizleştirdiği gibi peykine aldığı karikatür sendikaları kullanarak devlet çalışanlarını da giderek güvencesizleştirme yolunu tercih ediyor. Bu adaletsiz ve haksız uygulamaların toplumsal maliyetinin bu ülkeye çok ağır yansıyacağı hiç hesap edilmeksizin “ben yaptım oldu” mantığıyla hareket ediliyor. Hükümet, uygun gördüğü komik oranlarla beş milyon iki yüz bin memur ve memur emeklisine ‘’umurumda değilsiniz’’ mesajı veriyor, kötü ekonomi yönetiminin bütün bedelini çalışana ödetmede kararlı olduğunu her sözleşmede vurguluyor.

Kamu çalışanının hakkını arayabileceği en önemli mecra olan kamu sendikacılığı, hem yasal yollarla hem de sözleşme imzalamaya yetkili olan sendikanın hükümet yandaşı ve paydaşı olmasından dolayı işlevsizleştirilmiş bulunuyor. Yaşam ünitesine bağlı şekilde hayatta kalma mücadelesi vermekte olan kamu sendikacılığı; hükümet, icazetli konfederasyon ve yıllardır onun tek yetkili olmasını sağlayan yüz binlerce üyesi eliyle fişi çekilerek katledilldi. Sendikacılık bugün hükümetler nezdinde caydırıcılık özelliğini kaybetmiştir. Hükümetler, üzerlerinde en ufak baskı hissetmeksizin çalışanlar hakkında ezici hükümler verebilmekte, pervasızca adaletsizlikler yapabilmekte, kamu çalışanlarının devasa sorunlarına karşı duyarsız kalabilmekteler.

Kamu işveren heyetinin teklifi her altı ay için % 3+3 olunca ‘’Aslında biz Ak Parti’nin 16. Yılı olduğu için ilk yıl %16 istedik, 2019’da da 18. Yılı olacağı için %18 istemiştik’’ diyerek temsil ettiği milyonları şok etmeyi başaran; %3’e kapalıyız deyip  %3,5’i müzakere edilebilir bulan ve % 4’ü imzalamayı kazanım addetmeyi başararak milyonlarca memurun hakkını masada bırakan bir konfederasyon tarafından temsil ediliyoruz. Sözleşme performansı bu tarz facia imzalarla dolu olan Memur-Sen, içinde bulunduğu ilişki ağı ve bugüne kadar sözleşmelerde gösterdiği performans itibariyle milyonlarca insanı temsil etmeye yeterli olmadığı gibi güven çıtası da oldukça düşük bir konfederasyon.

Muhatabının niteliksizliğinin ve yandaşlığının gayet farkında olan Hükümet, sözleşmenin mali ayağında memur ve memur emeklisi milyonlara “Çok da umurumda değilsiniz.” mesajı verirken memurlar için hayati derecede öneme sahip olan şu konuları da her seferinde sözleşme gündeminin dışında tutuyor:

3600 ek göstergenin 1. derecedeki tüm memurları kapsayacak hale getirilmesi,

Tüm sözleşmelilerin kadroya geçirilerek sözleşmeli öğretmenlik sistemine son verilmesi, 

Ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, 

Verilen zammı buharlaştıran artan oranlı vergi dilimi uygulamasına son verilmesi, 

Emek sömürüsüne dönüşen ücretli öğretmenliğin kaldırılması veya insani şartlarda yeniden düzenlenmesi ve mülakat sınavlarının kaldırılarak adil bir atama sisteminin getirilmesi, 

Enflasyon farkının yanı sıra kök maaşa yansıtılacak biçimde seyyanen zam, ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, 

Eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, 

Açlık sınırına terk edilen emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması,

Sistematik biçimde değersizleştirilen öğretmenin ve öğretmenlik mesleğinin onurunu koruyacak kapsamlı bir yasa teklifi hazırlanması…

Tüm bu görmezden gelmelerin ve her sözleşme döneminde oynanan vodvilin gayet farkında olan kamu çalışanı, bu yıl sözleşme görüşmelerini gündemine bile almaya gerek duymuyor.
Oysa umutsuz bekleyişe teslim olmak yerine yandaş sendikaya olan destek çekilmeli ve yetki hükümetle korakor mücadele ederek çalışanın hakkını hukukunu gerçek anlamda gözetecek güvenilir ellere teslim edilmeliydi. O yüzden Özgür Eğitim-Sen olarak öncelikle tüm çalışanları hukuklarını ihlal ettirmemeye, haklarını yedirmemeye, kendilerini aptal yerine koydurmamaya davet ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak yıllardır toplu sözleşme sürecinin kurmaca bir oyun olduğunu dile getiriyor, hükümetin bildiğini okuduğu bir sözleşme görüşmesini ciddiye almadığımızı kamuoyuyla paylaşıyoruz. Bu yüzden de diğer sendikalar gibi çarşaf çarşaf talep listesi yayınlama gereği duymuyoruz. Fakat hükümetin milyonları aşağılayan tutumunun kamu sendikacılığı konusunda yeniden yapılanma zorunluluğunu dayattığını düşünüyoruz. Bu anlamda da öncelikle kamu çalışanlarının iki yılda bir yaşanan rezaletleri görerek buna neden olan sendikaya gereken cezayı kesebilmeleri, sonrasında da gerçek anlamda bağımsız ve nitelikli sendikaların güçlendiği bir zeminde Toplu Sözleşme Kanunu’nun sendikacılığı buharlaştıran maddelerinin sendikacılığı güçlendirecek şekilde yeniden düzenlenmesi gerektiği yönündeki düşüncelerimizi kamu çalışanlarıyla paylaşıyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Toplu Sözleşmede Neden Hep Çalışanlar Kaybediyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

2010 Anayasa değişikliği referandumu öncesinde hükümetle memurlar arasında “Toplu Görüşme”ler yapılıyordu. 2002’den 2011 yılına kadar uygulanan toplu görüşmelerde uzlaşılan konular doğrudan değil, TBMM tarafından yasal düzenleme yapılması suretiyle uygulamaya geçilebiliyordu. Toplu Görüşme sürecinin işlevsel açıdan yetersiz ve kararlarının tam anlamıyla bağlayıcı nitelikte olmaması, görüşmeler sonucunda alınan kararların, gerekli yasal düzenlemeler yapılmamasına bağlı olarak kazanıma dönüşmemesi gibi bir sonucu doğuruyordu. 

2010 referandumu sonucunda 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Yasasında 2012’de yapılan değişiklik sonrası memurlara Toplu Sözleşme hakkı getirildi. Referandum öncesi devrim yasaları gibi sunulan değişiklikler memura Toplu Sözleşme yapabilme hakkı ve sendikal haklarda bir takım iyileştirilmeler getirmekle birlikte “dağ fare doğurdu” deyimini hak eden bir hayal kırıklığı yarattı. Düzenleme ile sendikalara grev hakkı verilmediği gibi getirilen sözleşme yetkisinin temsili de ciddi adaletsizliklerle malüldü. Ne demek istediğimizi açarsak;

Birincisi; Sendika, tanımı gereği toplu sözleşme ve grev hakkını içerir. Fakat düzenleme ile getirilen Kamu Görevlileri Hakem Kurulu’nun verdiği kararın kesin ve toplu sözleşme hükmünde olması yani zorunlu tahkim uygulaması grev hakkının önüne baraj koyan bir işlev görüyor. Yani Anayasanın 53. Maddesinde yapılan değişiklik grev hakkı vermediği gibi yapılan toplu sözleşmede son ve kesin sözü Hakem Kurulu’na vererek sendikaların yaptırımını sıfırlıyor. Dolayısıyla sözleşme göstermelik hale gelmiş oluyor.
Sözleşmede uzlaşmazlık olursa greve değil tahkime gidiliyor, bu da grev yolunun tamamen kapatılması anlamına geliyor. Madde aynen şu şekilde; ‘’Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Kamu Görevlileri Hakem Kuruluna başvurabilir. Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir.” Oysa altına imza attığımız ILO ve uluslararası çalışma normlarına göre memurların da işçiler gibi grev hakkı bulunuyor. Dolayısıyla getirilen düzenleme uluslararası hukuku bağlayıcı kabul eden anayasanın 90. maddesine aykırı olmuş oluyor. Ayrıca 11 üyeden oluşan Hakem Kurulu’nun 7 üyesi ile başkanının cumhurbaşkanı tarafından seçiliyor olması Hakem Kurulu’nun aldığı kararların hükümetin kontrolünde olduğunun teyididir.

İkincisi; Yapılan değişiklik grevsiz toplu sözleşme gibi bize özgü bir uygulamayı hayata geçirdiği gibi sendika tekelinin önünü de açıyor. En çok üyeye sahip olan konfederasyon dışındaki paydaşların Toplu Sözleşmede hiçbir rolü ve tesiri kalmıyor. Toplu Sözleşme görüşmeleri Kamu İşveren Heyeti ile Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti arasında gerçekleşiyor. Fakat sendika heyetinin belirlenme usulü çoğulculuğa ket vuran ve sendika tekeline neden olacak şekilde düzenlenmiş. Sendika heyeti başkan dâhil yedi üyeden oluşuyor ve en çok üyeye sahip konfederasyonun başkanı heyet başkanı oluyor. Toplu sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkiler heyet başkanına veriliyor. Diğer üyelerin itiraz hakkı ve hakem heyetine gitme imkânı bulunmuyor. ILO normlarına göre her sendikaya toplu sözleşmede üyelerini temsil hakkı verilirken mevcut düzenleme  buna imkân tanımıyor. Yetkiyi bu iktidar döneminde alan ve iktidara yakınlığı sınır tanımayan konfederasyonun tüm temsil ve imza yetkisini elinde bulundurması gerçeği mevcut yasayla da bütünleşince, toplu sözleşme görüşmelerinin göstermelik hal alması kaçınılmaz oluyor. 

Yukarıda özetlediğimiz içeriğe ve işleyiş usulüne sahip olan Toplu Sözleşme yasasının sendikal örgütlenmenin ana mantığına ters karakteri ve demokratik olmayan yapısı, milyonlarca memur ve memur emeklisinin mali ve sosyal haklarına yönelik iyileştirme umutlarını kıran bir rol oynuyor. Memurların güven vermeyen bir konfederasyon tarafından temsil edilmesi ve grev hakkını kadük bırakan Hakem Heyeti barajı sendika kavramını anlamsızlaştırıyor. Memurların tüm beklentisi hükümetin ağzından çıkacak rakamın insaflı olması temennileriyle sınırlı kalıyor. 

Özgür Eğitim-Sen olarak; grev hakkı olmayan bir Toplu Sözleşme sürecinin kamuoyunu oyalamaya yönelik bir tiyatro oyununun ötesine geçemediğini bir kez daha ilan ediyoruz. Ayrıca yetkili sendikanın belirlenmesinde ve yetkilendirilmesinde yaşanan adaletsizlik ile hakem kuruluna üye belirleme kriterleri ve son sözü söyleme yetkisindeki adaletsizlik giderilmediği sürece Toplu Sözleşmelerden bir şey beklemenin anlamsız ve oyalamadan ibaret kalacağını düşünüyoruz.

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu Sözleşme Bir Kandırmacadan İbaret! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Dünyada olduğu gibi ülkemizde de sendikal örgütlenme işçi, işveren ve kamu sendikacılığı anlamında belli bir mücadele zemininde bugünlere geldi.  Ancak Türkiye’de yapılmakta olan sendikacılık, tarihi destansı direniş ve mücadelelerle dolu sendikal örgütlenmenin hatırasına ihanet eden bir noktaya savruldu. 80 öncesi döneme göre çok farklı bir görünüme evrilen sendikalar dünyada olduğu gibi ülkemizde de gücünü, etkisini ve belirleyiciliğini kaybetti.

Gelinen aşamada sendikaların ilgili oldukları alana dair bir katkı sunması, alanla ilgili devletin attığı adımlarda belirleyici bir rol oynaması söz konusu olmadığı gibi uygulanan politikalara karşı etkili bir sendikal muhalefet geliştirdiğine de şahit olmak pek mümkün değil. Hükümetler de basit birer çıkar ve imtiyaz mekanizmalarına dönüşmüş sendikaları ciddiye almıyor, onları muhatap alarak fikirlerini bile sormuyor.

Türkiye’de sendikal mücadelenin içi boşaltıldı, ruhu öldürüldü. 12 Eylül’le birlikte kolu kanadı budanan sendikal örgütlenme anayasal düzenlemelerle etkisizleştirildi, 28 Şubat darbesinde işçi ve işveren sendikalarının beşli çete kurarak darbenin sivil ayağını oluşturmalarıyla özünü ve ruhunu tamamen kaybetti.

Türkiye’deki sendikal anlayışa kamu sendikacılığı özelinde baktığımızda üye sayısı itibariyle öne çıkan belli başlı sendika ve bağlı bulundukları konfederasyonların her birinin bir siyasi parti ve siyasi geleneğin sendikal ayağı olarak işlev gördüğünü gözlemliyoruz.

Türkiye’de bilhassa kamu sendikacılığı üye aidatlarını devletin ödediği, üç ayda bir sözleşme aidatı gibi isimlerle sendikalılara para ödediği nevi şahsına münhasır bir abukluğu içinde barındırıyor. Hangi anlayış iktidarda ise o anlayışa yakın sendika destekleniyor, üye sayısı arttırılarak sözleşme masasına oturmaya yetkili hale getiriliyor. Dolayısıyla da yetkili sendika olarak üyelerinin haklarını korumak, çıkarlarını gözetmek amacıyla mevcut hükümetle masaya oturuyor. Ve emir komuta zinciri içerisinde üyelerin hakkı hukuku iktidarın çıkarları doğrultusunda gasp ettiriliyor. Bu anlamda yapılan görüşmelerin, bulunulan taleplerin, imzalanan sözleşmelerin ne kadar sahici olduğunu ayrıca belirtmeye gerek duymuyoruz.

Elbette sendikaları siyasetten bağımsız düşünemeyiz. Salt ücret sendikacılığı yapmak sendikal örgütlenmenin ruhuna aykırıdır fakat bu, her bir sendikanın bir siyasi partinin ön bürosu olarak işlev göreceği anlamına gelmiyor. Dolayısıyla ülkemizde çalışanlar açısından güçlü ve etkili bir sendikacılık hareketinden söz edemediğimiz gibi sendikal yapılanmanın muteber ve güvenilir olmadığını, üstelik çok ciddi bir yozlaşma ve çürüme içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Tüm müktesebatıyla ait hissettiği hükümetlerle kurduğu türlü ilişkilerle danışıklı dövüş içerisinde olan sendikalar, üyelerinin büyüyen tepkisini absorbe etmek gibi dengeleyici bir misyon yüklenmiş durumdalar. Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirdi. Ana hedefin her türlü yol ve yöntemi kullanarak üye sayısının artırılması olan bu sendikalarda üyeler de kesinlikle özne değiller ve örgütsel yapıda sadece istatistikten ibaretler.

Eğitim sendikaları özelinde baktığımızda ise; maalesef çoğunluğunun, eğitim sisteminin içinde bulunduğu devasa sorunların çözümüne yönelik sadra şifa olacak bir öneride bulunup kararlı bir duruş sergilediği vâki değil. İlişki ağları ve vizyonsuzlukları nedeniyle mevcut sorunların derinleşmesinin gerekçeleri arasında sayılmaları gerektiğini de ayrıca not etmeliyiz.

Gücünü üyelerinden, bağımsızlığından ve söyleminin gücünden alan, mücadele eden, düşünce üreten, ufuk açan, gündeme dokunan, siyasete yön tayin eden, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını mumla aradığımız vasatta Özgür Eğitim-Sen olarak türlü engellemelere karşın bu niteliklere sahip olarak sendikacılık yapma gayretimizi sonuna kadar devam ettireceğiz. Kendileri sendikacılık yapmadıkları gibi yapmak isteyene de engeller çıkararak, baskı, gözdağı veya makam vaadi gibi yöntemlerle üyelerini kopararak sendikacılık yaptırmama çabalarına rağmen hakkın, adaletin ve doğrunun yanında yer almaya devam edeceğiz. Sendikacılıkta tekel oluşturmak amacıyla bulunulan her türlü boğma girişimlerine karşı cevabımızı ilkeli duruşumuz ve söylem gücümüzle vereceğiz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Çalışanlar ehlileştirilen sendikalar üzerinden güçsüzleştiriliyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Yetkili ve yandaş sendikaların girişimi ile daha önce Danıştay tarafından Anayasaya aykırı bulunarak reddedilen bir düzenleme bu kanunun içine yedirildi ve TBMM’de pek çok milletvekilinin desteği ile yasalaştı.

Buna göre ;

“Kamu görevlileri sendikalarına üye olup, aylık veya ücretinden üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine ocak, nisan, temmuz ve ekim aylarında aylık veya ücretleriyle birlikte 750 gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda toplu sözleşme desteği yapılacak. Kurulu olduğu hizmet kolunda çalışan kamu görevlilerinin yüzde 2’sinden daha fazlasını üye kaydetmiş kamu görevlileri sendikalarına üye olan, aylık veya ücretinden üyelik ödentisi kesilen kamu görevlilerine ise ocak, nisan, temmuz ve ekim aylarında aylık veya ücretleriyle birlikte toplu sözleşme ile belirlenecek tutarda toplu sözleşme ikramiyesi ödenecek.”

Özetle şu anki cari rakamlar dikkate alındığında sendika üyesi olan kamu çalışanları üç ayda 250 TL toplu sözleşme ikramiyesi alırken yandaş sendika üyesi olan kamu çalışanları 750 TL toplu sözleşme ikramiyesi alacaklar. Bu ise yandaş sendika üyeliğinin günlük 5 TL (yazı ile beş) getirisi (!) olacak anlamına geliyor.

Şimdi, bu kanunun TBMM’den geçmesinden ötürü yandaş sendikalar çok mutlu olmuşlar.

İlkin insanın mutluluk hiç bu kadar küçülmemişti diyesi geliyor. İkincicisi mevzu 5 TL meselesi de değil sadece. Danıştay’ın da kararına gerekçe olduğu üzere düzenlemenin Anayasaya aykırılığı. Üçüncüsü böyle bir düzenlemenin sivil toplum alanına taammüden kast edişi. Dördüncüsü bu düzenlemenin örgütlenme özgürlüğünü “rüşvet” ile baltalama girişimi olması. Beşincisi günlüğü 5 TL olacak bir rüşvetin kamu çalışanlarının aklını çelebileceğine inanan dolayısı ile esasında kamu çalışanlarına doğrudan bir küfür mahiyetinde olan ahlaki açıdan kepaze bir derekeye düşülmüş olması.  

Bugün gördüm, yandaş sendika afiş hazırlamış. Afişte diyorlar ki “Gel vatandaş bize üye ol kazan!”. Bunların kazan dedikleri “Sendika üyeliğini 5 TL ‘ye bize sat”, teklifi.

Şimdi ben eminim ki bu afişi hazırlayanlar, utancı biliyorlar. Sorun olarak gördüğüm ve bir insan olarak kabullenemediğim şey ise asla utanmamaları! Adalet gibi bir derdi meselesi olanlar olarak bizim bu utanmazlığı anlamamız gerekiyor.

Kim böyle bir hukuksuzluğu kendisine hayrı olacak umuduyla sevinçle karşılar? Kim bir insanın hür iradesini kendisine 5TL’ye peşkeş çekebileceğine inanır? Bu insanlar nasıl insanlar? Belki bu insanların psikanalizinin yapılması gerekiyor. Ben yaptım ve bu insanların kim olabileceklerine dair ciddi yargılara ulaştım.

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, Hz. İbrahim olsalar gönderilen kurbanı pazarda satacak olanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, örümcek olsalar Hazreti Muhammed’in saklandığı mağaraya bir ağ örmeyecek olanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, kendi bedenlerine dokunmadıkça hiçbir acıyı duymayanlardır!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenler, komşusu aç yatarken tok olmaktan haya etmeyenlerdir!

Bu kanun düzenlemesini bir kazanım olarak görenleri alkışlayanlar ise Musa Kızıldeniz’i açsa önlerinde, o denizden geçmeyecek olanlardır! Onun için bu sözlerimiz onların sağırlaşmış vicdanlarının duvarlarına çarpıp o duvarları aşamayacaktır. Lakin biz biliyoruz ve inanıyoruz ki ahlaksızlıktan beri olmadan hiçbir insan bir ahlak edinemez.

Biz ahlaksızlıktan ve ahlaksızlardan beri olanlar olarak diyoruz ki;  Siz O 5 TL’yi Cebinize Sokun! Sendika Üyeliği Satılık Değildir!

Ali Aydın / Özgür Eğitim-Sen Genel Sekreteri

The post 5 TL’yi Cebinize Sokun! Sendika Üyeliği Satılık Değildir! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Günümüz dünyasının mümeyyiz vasfı kayıtsızlık olarak tanımlanabilir. Hayata ilişkin dikkatten, ciddiyetten, önem hatta anlam atfetmekten yoksun bırakan bir ilişki, bir tarz yürürlükte. Bu ilişki, bu tarz egemen hâle geldiği için farkına varmak, çekince koymak, alternatif bir arayışa girmek zannedildiğinden çok daha güç oluyor. Bunu biraz açmamız gerekiyor. Zira kayıtsız kalmak, hayata ilişkin dikkatten, ciddiyetten, önem ve anlam atfetmekten yoksun olmak her tür ihtimale alan açan bir pürüzsüzlük hâli gibi algılanmasın. Tersine yerleşik kanıları, tevarüs ede gelen gelenekleri, kerameti kendinden menkul ezberleri, klişeleri yarına taşıyan kaskatı bir satükoculuk üzerinden işliyor. Kendisini, kendi varlığını dirençsiz hale getiren bu konumun kanıları, klişeleri, ezberleri sahiplenme ve sürdürme noktasında kararlı olmasının anlamı da burada yatıyor. Bu kararlı görünümün, bu statükocu tavrın alt zemininde konformist bir konumlanış var. Gerçeklikten kopma var, gerçeklikle yüzleşmemede ısrar var.

Kayıtsızlık, bilişsel ve ahlaki anlamda yeterince gelişmemiş aktörlerin içine düştükleri bir kusur şeklinde anlaşılmamalı burada. Bilinçli bir tercihle karşı karşıyayız. Ne istediğini, ne yaptığını, yaptığı şeyin maliyetinin ne olduğunu bilen bir durumdan bahsediyoruz. Sokratik geleneğin “doğru bilgi eşittir doğru eylem” formülasyonunun atıl hale geldiği, bilgi ve eylem, teori ile pratik arasındaki bağın çözüldüğü bir tarihsel-toplumsal vasattayız. Slovaj Zizek bu açıdan bakıldığında “kinik (alaycı) bir çağ”da olduğumuzun altını haklı olarak çiziyor: “Kinik (alaycı) çağımızda, inanmamıza gerek yok. Kimse demokrasiyi veya adaleti ciddiye almıyor, hepimiz bunların yozlaştığının farkındayız ama onları uyguluyoruz – diğer bir deyişle, onlara inanç sergiliyoruz – çünkü biz onlara inanmasak da işlediklerini varsayıyoruz. Din konusunda, artık ‘gerçekten inanmıyoruz’, sadece, ait olduğumuz topluluğun ‘yaşam tarzı’na saygının bir parçası olarak (bazı) dini ritüelleri ve gelenekleri yerine getiriyoruz (söz gelimi, inançlı olmayan Yahudilerin ‘geleneğe saygı’ gereği koşer kurallarına uymadı gibi). “Dine gerçekten inanmıyorum, sadece kültürümün bir parçası” cümlesi, günümüzün karakteristik özelliği olan yerinden olmuş inancın hâkim biçimi gibi görünüyor. “Kültür”, sahiden inanmadan, fazla ciddiye almadan yaptığımız bütün o şeylerin adı. Köktenci inançlıları ‘barbarlar’ veya ‘ilkel’ diye, anti-kültürel, kültüre karşı bir tehdit olarak kapı dışarı etmemizin sebebi de bu – onlar, inançlarını ciddiye almaya cüret ediyorlar.

”Sıradışı bir dönemdeyiz. Anomalinin norm(al) olarak kabul edildiği bir düzlemde doğru söyleyenin dokuz köyden kovalanması, adının meczuba çıkarılıp hayatın marjinine püskürtülmesi vakayı adiyeden. Kendilerini, varlıklarını, yaşadıkları hayatı, inançlarını, ilişkilerini ciddiye alanların kinik çağımızda kapı dışarı edilmesi, ilişki ağımızın görünmeyen kuytu noktalarında markaja alınması kayıtsızlık hâlinin devamı. Aynı hâlin devamı olarak görünmez kılmadan, görmezden gelmeden, suskunluğa, sessizliğe mahkum etmeden de bahsedebiliriz. Yanlış anlaşılmasın. İdeolojik-politik bir blokajdan veya devletin ideolojik ve baskı aygıtlarının işe koşulduğu bir iktidar stratejisinden bahsetmiyorum. Gittikçe zamanın ruhuna dönüşen bir “insanlık hâli” karşımızdaki. O yüzden aidiyetleri, ideolojik-politik konumlanışları farklı kesimlerin mevcudiyeti bu hâl içerisinde sistemik bir karşıtlık anlamına gelmiyor. Tersine yüzeydeki karşıtlıkları içeren daha üst bir merkezin, bütün bu karşıtlıkları içeren ve problemsiz şekilde ileriye taşıyan derin ve bütüncül bir oydaşmanın varlığını gösteriyor.Bu sistematik dünü bugünde yaşattığı gibi problemsiz şekilde yarına da taşıyor. Dolayısıyla yakından bakıldığında bugünden ve yarından mahrum bırakılmak anlamına gelen kayıtsızlığın, kinizmin, yine Zizek’in ifadesiyle fetişist inkârın tasallutunda bir varlık, varoluş yanılsaması içindeyiz. Toplumsal hayatımızın organizasyonu, kamusal dil ve işleyiş, akademik vaziyet, sivil devinim; bu varoluş yanılsamasının sürdürülmesine ayarlanmış şeilde. Bu sahte şekillenme içerisinde bir tür “gerçeğin çölü”nde olduğumuzu haykıran, onu görmeye, yüzleşemeye çağıran girişimler olmuyor değil. Evet, bu tür çabalar, atılımlar oluyor ve bizi ablukaya alıp nefessiz bırakan bu kayıtsızlık hâlin anlaşılması ve aşılması için ümitvar kılıyor. Ulusal basında eğitim üzerine eleştirel yazı ve değerlendirmeleri ile tanıdığımız Ali Aydın’ın yeni çıkan Online Gençler Çevrimdışı Yetişkinler kitabı bu istisnai atılımlardan. Zorunlu-Kitlesel Eğitimin Krizi alt başlığıyla çıkan kitap spesifik olarak eğitimi mevzu ediniyor olsa da esasında eğitimin oturduğu bağlamı yani bizatihi hayatın kendisini merkeze alan, oradaki değişimi, dönüşümü ve alan üzerindeki yansımalarını derin bir vukufiyetle ele alıyor. Alanın ve alanın içinde gömülü olduğu hayatımızın ne tür bir “çaresiz stratejiler” yumağında fetişist inkâra kurban edildiğini, kutuplaşma-kamplaşma-gerilim görünümünün altında kolektif şekilde ne tür bir kayıtsızlıkla korunup kollandığını felsefe ve sosyoloji başta olmak üzere sosyal bilimlerin imkânlarından yararlanarak önümüze seriyor. Ali Aydın mevcut olanı gösteriyor, yürürlükte olanı sorunsallaştırıyor. Onun paradigmasını, mantığını, kurgusunu, açık ve örtük amaçlılığını önümüze seriyor.

Kayıtsızlıkla, kinizmle geçiştirileni ciddiye alıyor, ciddiyetle yüzleşmeye çağırıyor. Çünkü kendisini, hayatını, içinde bulunduğu ilişkiye ciddiye alıyor. Ciddi bir eğitim yapılanması ve faaliyeti olarak sahnelenen oyunun kendisini var eden siyasal, felsefi, ekonomik, teknolojik dayanaklarından nasıl yoksun hale geldiğini, kendisine iliştirilen hedef ve amaçları potansiyel olarak niçin gerçekleştiremeyeceğini ve bu sahte varlığıyla bizi nasıl bu tür arayışlardan yoksun bıraktığını “Nietzsche, Illich, Bauman, Bourdieu, Baudrillard, Postman gibi düşünür, filozof, ve sosyal teorisyenlerin düşünce izleklerini takip ederek kendi gözlem ve yorumlarından” hareketle akıcı bir dille yapıyor. Alan teknik tali yaklaşımların, süre gelen klişelerin etksisinde can çekişiyor. Egemen söylemin alet çantasını kullanarak alternatif bir imkândan bahsetmek ancak sistemin ezberlerini terennüm etmektir. Nitekim Ali Aydın da kitabıyla bu yerleşik düzmecenin yapı sökümüne girişiyor ve bizi kayıtsızlık halinde tutmak dışında bir anlamı olmayan düzeneğin ve işleyişin üzerine projektörleri çeviriyor. Projektör tutulanın görülmesi, gözden kaçırılmaması için kendisini, ilişkisini, hayatını ciddiye alanlar için davette bulunuyor Ali Aydın. Cesaretle ve yetkinlikle. Alternatif bir okuma biçimiyle, taze bir söylem mimarisiyle. Bugünü ve yarını fetişist inkârlarla tüketmemek için davet hepimizden karşılık bekliyor. Davetin kinizme kurban edilmemesini, hak ettiği karşılığı bulmasını umuyorum.

Abdulbaki Değer / Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Online Gençler Çevrimdışı Yetişkinler appeared first on Özgür Eğitim-Sen.