İktidar kamu çalışanlarına 8 dönemdir hor ve hoyrat davranıyor. Siyasal alan adalet ve hakkaniyete hiç ihtiyaç duymuyor. Yoksulluk ve gelir dağılımındaki adaletsizlik artarak devam ederken sorun çözme mevkiinde bulunan hükümetin, zam adı altında verdiği oranların iki yıllık toplamı bir yıllık gerçek enflasyonun yarısına ulaşmıyor.

Hükümet, memura reva gördüğü bu alçaltıcı ve pervasız yaklaşımla ekonomi politikalarını; dar gelirliyi ezme, sermaye sınıfını ihya etme gerçekliği üzerinden sürdüreceğini göstermiş oluyor. Paylaşım ve bölüşümde yapılan adaletsizliklerle çalışanlar ekonomik olarak güçsüzleştirilip itibarsızlaştırılırken patronlar vergi afları, indirimleri ve teşviklerle ihya ediliyor. En zengin yüzde 1’lik kesimin ülkedeki servetin yüzde 40’ını almasına ve Türkiye’nin Avrupa’da servet dağılımı adaletsizliği sıralamasında ilk sırada yer almasına baktığımızda bu çarpık gerçeklik açıkça görülüyor.  Uygulanan ekonomi politikaları üst sınıfı ihya ediyor. Üst gelir grubu semirirken alt ve orta gelir grubu eriyor, zenginle fakir arasındaki uçurum sürekli büyüyor. Dev şirketlerin affedilen vergi borçları orta gelirli memurdan alınan vergilerle telafi ediliyor.

İktidar, hiçbir zaman tutmayan hedeflenen (uydurulmuş) enflasyon üzerinden artış yapıyor. Bunun adına zam diyor fakat enflasyon farkının zam olmadığını, sıfır zam anlamına geldiğini artık herkes biliyor. Zam ancak, geçmiş dönemdeki kayıp ve erimelerin telafisi amacıyla seyyanen yapılacak bir artışın ardından enflasyon oranı ve refah payı verilmesi ile olur. O yüzden memur ve emeklisi yıllardır zam almıyor, sadece TÜİK’in açıkladığı gerçeği yansıtmayan rakamlar üzerinden enflasyon farkı ile idare ediyor. Zannedildiği gibi enflasyon farkını da tam olarak alamıyor. Keza 6 ay boyunca enflasyona ezildikten sonra verilen enflasyon farkı maaşlardaki erimenin yarısını bile telafi etmiyor.

Hükümet, kendisi için ayrı vatandaş için ayrı enflasyon oranları uyguluyor. Mesela yeniden değerleme oranını yüzde 43,93 olarak belirliyor. Bu, ekonomi yönetiminin yıl boyunca motorlu taşıtlar vergisine, trafik cezalarına, yol ve köprü ücretlerine, damga vergisi, pasaport vb. tüm harçlara minimum yüzde 43,93 oranında zam yapması anlamına geliyor. Ev kiraları %41 oranında artar elektrik ve doğalgaza bir hamlede yüzde 25’er zam yapılırken memur ve emeklisine iki yıl için sadece yüzde 27 reva görülüyor. Tüm toplu sözleşmelerde alçaltıcı oranlarla çırak çıkarılan sabit gelirli kıyıcı zamlar ve ağır vergilerle bilinçli bir yoksullaşmaya tabi tutuluyor.

Açlık sınırı Ağustos ayında 28 bin 444 liraya, yoksulluk sınırı ise 87 bin 910 liraya tırmandı. Asgari ücret hâlâ 22.100 lira ve 2026 yılının Ocak ayına kadar bu şekilde devam edecek. En düşük emekli memur aylığını 22.670 lira olarak ödeyen hükümet, ülke nüfusunun yüzde 70’lik bir bölümünü açlık sınırının altında yaşam savaşı vermeye zorluyor. 2002 yılında yüzde 36,6 olan çalışan veya iş arayan emeklilerin oranı Aralık 2024’te yüzde 65,7’ye yükselmiş durumda. Bugün 18 bin liraya tekabül eden seyyanen zammı, seçim öncesi söz verilmesine rağmen emekli maaşlarına yansıtmayan hükümet, emekliye hiç merhamet göstermiyor.

8. dönem Toplu Sözleşme, sadece oransal zam anlamında değil, kamu çalışanlarının can yakıcı devasa sorunlarının hiçbirinin masaya gelmemesi, ciddiye alınmaması anlamında da facia niteliğinde geçti. Ne anlamsız hale gelen ek ders ücretleri konuşuldu ne de artan oranlı vergi dilimi uygulamasına son verilmesi gündeme geldi. Muhatabı olan sendikaların niteliksizliğinin ve yandaşlığının gayet farkında olan Hükümet, sözleşmenin mali ayağında da özlük hakları ayağında da memur ve memur emeklisi milyonlara “Çok da umurumda değilsiniz!” mesajı verdi. İktidar, sendikalı kamu çalışanlarının dörtte üçünün kendi yandaşı sendikalara üye olduğunun bilinciyle hareket ediyor, üzerinde en ufak baskı hissetmeksizin çalışanlar hakkında ezici hükümler verebiliyor, pervasızca adaletsizlikler yapabiliyor, kamu çalışanlarının devasa sorunlarına karşı duyarsız kalabiliyor. O yüzden ekonomi yönetimi hiçbir şekilde bütçe harcamalarında kısıtlamaya yanaşmıyor, korkunç boyutlara ulaşmış olan yolsuzlukları ve kontrolden çıkmış bulunan israfı önlemiyor, büyük şirketlerden vergi almıyor. O yüzden eşitsizliğe ve adaletsiz paylaşıma rahatlıkla alan açabilen kötü ekonomi yönetimi, tüm yükü sabit gelirlinin omuzlarına yükleyebiliyor.

Nihayetinde çalışanların daha iyi yaşam koşullarına erişimi için bir imkân olan toplu sözleşme süreci maalesef elbirliğiyle fırsat olmaktan çıkarıldı. Çalışanlar aleyhine işleyen eski düzen ayakta tutuldu ve Türkiye açlığa, yoksulluğa, yoksunluğa mahkûm edildi. Bu düzen için çalışan herkes vebal altındadır. İlişkinin, işleyişin, düzenin sorgulanmadığı, değişmediği yerde bu yaşananlar kaçınılmazdır.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Hükümet Çalışanı Yoksulluğa, Emekliyi Açlığa Mahkûm Etti appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

2026-2027 dönemlerini kapsayan Toplu Sözleşme görüşmeleri sürerken memur ve memur emeklileri için ümit var olmayı gerektirecek bir şeyin olmayacağı görülüyor. Toplu Sözleşme görüşmelerine gelinen sürece kadar ki ilişki zaten sözleşme sürecinin ne olacağına, neyin ne kadar olabileceğine için yeterli fikir veriyor. Düzenin, ilişkinin değişmediği yerde sonuç nasıl değişsin, niçin değişsin?

 Mevzuyu laf kalabalığına indirgeyen, bağı/bağlantısı belirsiz bir retoriğe boğan yaklaşım toplu sözleşme görüşmelerinin teatral sunumuna dikkat edilen steril bir efelenmeyle biteceği anlaşılıyor. Hükümetin teklifi de yetkili sendikanın talebi de çalışanların dünyasını, koşullarını görünmez kılmaya çabalayan bir hassasiyetle ayarlanmış. Enflasyonist ortamda alım gücünün sürekli düştüğü, enflasyon rakamları ile alenen oynandığı bir yerde yürütülen süreç zaten ciddiyetsizlikle malul.

Toplu sözleşmeden anlamlı bir sonucun çıkması ciddiyetle mümkün. Ancak anlamlı sonucu temin edecek ciddiyet maalesef ne hükümet kanadında ne de yetkili sendikada mevcut.

Türkiye’de insanın onurunu zedelemeyecek bir ücret politikasının geçerli olmadığı ortada.

Türkiye’de adil bir bölüşümün yapılmadığı ortada.

İnsanların sistematik şekilde yoksulluğa mahkûm edildiği, bir takım küçük destek mekanizmalarıyla bağımlılaştırıldığı ortada.

Gelir adaletsizliğin gittikçe derinleştiği ortada.

Vergi adaletsizliğinin yaşandığı ortada.

Bırakın ücretlere zam yapılmasını ve yaşanan kayıpların telafi edilmesini oluşan kayıpların tespitinin bile yapılmadığı ortada.

Vergi aflarıyla, teşvik mekanizmalarıyla kimlerin desteklendiği, kayırıldığı ortada.

Servet transferlerinin nasıl sistemik bir şekilde hayata geçirildiği ortada vs.

Bütün bu şartları ısrarlı bir şekilde görmezden gelen ve ücret meselesini adil, özgür bir yaşamın en temel bileşeni olarak konumlandırmayan bir bakışın küresel ekonomi-politiğin en hoyrat işleyişlerinden birisine çalışanları kurban ettiği yerde çözüm üretmesi mümkün olabilir mi?

Sorunun doğrudan müsebbipleri ve parçası olanlar kendi varlıkalrını ve işleyişlerini tartışma dışı tutarak nasıl bir çözüm üretecekler?

Özgür Eğitim-Sen olarak daha önceki yıllarda yaşanan süreci ‘vodvil’ olarak tanımlamıştık. Bugün de değişen bir şey yok! Değişen bir şey yok, çünkü açık konuşmak gerekirse güzel bir haber alacağı beklentisi içinde olan yüz binlerce memur bir şeylerin değişmesi için üzerlerine düşen görevi yerine getirmedi. Onlar kendi nefislerinde olanı değiştirmedikçe Allah da başlarına geleni değiştirmiyor.

Abdulbaki DEĞER

Özgür Eğitim-Sen Genel Başkanı

The post Evet, vodvil devam ediyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Karşısında herhangi bir toplu güç görmeyen iktidar neden ve kiminle pazarlık etsin? Onu zorlayacak, pazarlığa oturtacak bir güç yoksa bu ihtiyacı niye duysun? Pazarlık olmayınca da milyonlarca memur ve memur emeklisi haklarından mahrum olur, yek ekmeğe muhtaç edilir. Zira son yedi dönemdir memur ve memur emeklilerini temsil eden Memur-Sen’in performansına bakıldığında ortada bir danışıklı dövüşün olduğu ve bu süreçte kamu çalışanlarının ekonomik açıdan ne kadar hak kaybına uğratıldığı açıkça görülecektir.

Kamuoyunu oyalama amaçlı hazırlanan senaryo gereği yine uzun talep listeleriyle girilen toplu sözleşmede hükümet tarafı bu listelerdeki taleplerin yanına bile yaklaşmayan hatta Merkez Bankası’nın 2024 yılı enflasyon beklentisinin bile altında kalan bir artış teklif etti. Pazarlık etmeye de gerek duymayan kamu işveren heyeti dayattığı bu rakamları açıklamayı da sözleşme sürecinin 14. gününde lütfetti.

4 milyon memur ve 2,5 milyon memur emeklisini ilgilendiren sözleşmede hükümet son olarak 2024 yılı için yüzde 15+10, 2025 yılı için de yüzde 6+5 gibi artış oranlarını uygun gördü. Kamu işçileri için birkaç ay önce taban aylığı 15 bin TL’ye yükseltip iki yıl için toplam yüzde 80 artış veren hükümet memur ve memur emeklilerini açlık sınırına sürükleyecek oranları uygun gördü. Bugün itibarıyla oransal zam kısmı hakem heyetinin kararına bırakılarak diğer konularda uzlaşma sağlandığı belirtildi. Yani kamu çalışanları ve emeklileri bir kez daha yokluğa, yoksulluğa, sefalete, borç batağına terk edildi. Ve belli ki 3600 ek gösterge, vergi dilimi adaletsizliği, enflasyon farkının yanı sıra ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması ve özlük haklarına dair çözülmeyi bekleyen yığınla sorun masaya getirilmemiş bile.

Çalışanlarla alay etmek anlamına gelen böyle bir ücret politikasının, böyle bir adaletsizliğin akılla mantıkla izahı yoktur. Özgür Eğitim-Sen olarak tüm kamu çalışanlarına sesleniyoruz: Mevcut sistem çürüme ve kokuşma üretiyor. Bu devran bu şekilde devam ettiği takdirde bizi sürü gibi görmeye ve sırtımızı kırbaçlamaya devam edecekler. Sonunda da baştan beri arzuladıkları gibi hepimiz asgari ücretli olacağız. Verilmeyen haklarımızı dile getirmemiz bile ihanet suçlamalarıyla karşılanacak. Bu açmazdan ancak pazarlık edebilecek güce ulaşabilirsek kurtulabiliriz. O yüzden, zaman iktidar sahipleriyle çatır çatır pazarlık edebilecek, grevli toplu sözleşme hakkı elde ederek çalışanın hakkını söke söke alabilecek bağımsız, bağlantısız sendikalara güç verme, kifayetsiz muhterislerin ise tüm yetkilerini sökme ve itibarsızlaştırma zamanıdır diyoruz.

The post Yazıklar Olsun! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Korkunç derecede kötü yönetilen Türkiye ekonomisi tarihinin en sıkıntılı krizlerinden birini yaşıyor. Enflasyon her ne kadar az gösterilmeye çalışılsa da gizlenemeyecek boyutta arttı. Türk lirası mütemadiyen değer kaybediyor; maaşlar erimeye, alım gücü düşmeye devam ediyor. Temel gıda maddelerinden ulaşıma, tekel ürünlerinden kitaba kadar her şey ateş pahası hale geldi. Ancak Hükümet her sözleşmede, resmi enflasyonun yarısına reel enflasyonun onda birine denk gelen hakaret gibi bir zam(!) ile çalışan ve emekliyi enflasyona ezdiriyor.

Paylaşım ve bölüşümde yapılan adaletsizliklerle çalışanlar ekonomik olarak güçsüzleştirilip itibarsızlaştırılırken patronlar vergi afları, indirimleri ve teşviklerle ihya ediliyor. Ayrıca devlet, özel sektörde çalışan aleyhine çıkardığı kanunlarla işvereni koruyup kollayarak çalışanı güvencesizleştirdiği gibi peykine aldığı karikatür sendikaları kullanarak devlet çalışanlarını da giderek güvencesizleştirme yolunu tercih ediyor. Bu adaletsiz ve haksız uygulamaların toplumsal maliyetinin bu ülkeye çok ağır yansıyacağı hiç hesap edilmeksizin “ben yaptım oldu” mantığıyla hareket ediliyor. Hükümet, uygun gördüğü komik oranlarla beş milyon iki yüz bin memur ve memur emeklisine ‘’umurumda değilsiniz’’ mesajı veriyor, kötü ekonomi yönetiminin bütün bedelini çalışana ödetmede kararlı olduğunu her sözleşmede vurguluyor.

Kamu çalışanının hakkını arayabileceği en önemli mecra olan kamu sendikacılığı, hem yasal yollarla hem de sözleşme imzalamaya yetkili olan sendikanın hükümet yandaşı ve paydaşı olmasından dolayı işlevsizleştirilmiş bulunuyor. Yaşam ünitesine bağlı şekilde hayatta kalma mücadelesi vermekte olan kamu sendikacılığı; hükümet, icazetli konfederasyon ve yıllardır onun tek yetkili olmasını sağlayan yüz binlerce üyesi eliyle fişi çekilerek katledilldi. Sendikacılık bugün hükümetler nezdinde caydırıcılık özelliğini kaybetmiştir. Hükümetler, üzerlerinde en ufak baskı hissetmeksizin çalışanlar hakkında ezici hükümler verebilmekte, pervasızca adaletsizlikler yapabilmekte, kamu çalışanlarının devasa sorunlarına karşı duyarsız kalabilmekteler.

Kamu işveren heyetinin teklifi her altı ay için % 3+3 olunca ‘’Aslında biz Ak Parti’nin 16. Yılı olduğu için ilk yıl %16 istedik, 2019’da da 18. Yılı olacağı için %18 istemiştik’’ diyerek temsil ettiği milyonları şok etmeyi başaran; %3’e kapalıyız deyip  %3,5’i müzakere edilebilir bulan ve % 4’ü imzalamayı kazanım addetmeyi başararak milyonlarca memurun hakkını masada bırakan bir konfederasyon tarafından temsil ediliyoruz. Sözleşme performansı bu tarz facia imzalarla dolu olan Memur-Sen, içinde bulunduğu ilişki ağı ve bugüne kadar sözleşmelerde gösterdiği performans itibariyle milyonlarca insanı temsil etmeye yeterli olmadığı gibi güven çıtası da oldukça düşük bir konfederasyon.

Muhatabının niteliksizliğinin ve yandaşlığının gayet farkında olan Hükümet, sözleşmenin mali ayağında memur ve memur emeklisi milyonlara “Çok da umurumda değilsiniz.” mesajı verirken memurlar için hayati derecede öneme sahip olan şu konuları da her seferinde sözleşme gündeminin dışında tutuyor:

3600 ek göstergenin 1. derecedeki tüm memurları kapsayacak hale getirilmesi,

Tüm sözleşmelilerin kadroya geçirilerek sözleşmeli öğretmenlik sistemine son verilmesi, 

Ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, 

Verilen zammı buharlaştıran artan oranlı vergi dilimi uygulamasına son verilmesi, 

Emek sömürüsüne dönüşen ücretli öğretmenliğin kaldırılması veya insani şartlarda yeniden düzenlenmesi ve mülakat sınavlarının kaldırılarak adil bir atama sisteminin getirilmesi, 

Enflasyon farkının yanı sıra kök maaşa yansıtılacak biçimde seyyanen zam, ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, 

Eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, 

Açlık sınırına terk edilen emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması,

Sistematik biçimde değersizleştirilen öğretmenin ve öğretmenlik mesleğinin onurunu koruyacak kapsamlı bir yasa teklifi hazırlanması…

Tüm bu görmezden gelmelerin ve her sözleşme döneminde oynanan vodvilin gayet farkında olan kamu çalışanı, bu yıl sözleşme görüşmelerini gündemine bile almaya gerek duymuyor.
Oysa umutsuz bekleyişe teslim olmak yerine yandaş sendikaya olan destek çekilmeli ve yetki hükümetle korakor mücadele ederek çalışanın hakkını hukukunu gerçek anlamda gözetecek güvenilir ellere teslim edilmeliydi. O yüzden Özgür Eğitim-Sen olarak öncelikle tüm çalışanları hukuklarını ihlal ettirmemeye, haklarını yedirmemeye, kendilerini aptal yerine koydurmamaya davet ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak yıllardır toplu sözleşme sürecinin kurmaca bir oyun olduğunu dile getiriyor, hükümetin bildiğini okuduğu bir sözleşme görüşmesini ciddiye almadığımızı kamuoyuyla paylaşıyoruz. Bu yüzden de diğer sendikalar gibi çarşaf çarşaf talep listesi yayınlama gereği duymuyoruz. Fakat hükümetin milyonları aşağılayan tutumunun kamu sendikacılığı konusunda yeniden yapılanma zorunluluğunu dayattığını düşünüyoruz. Bu anlamda da öncelikle kamu çalışanlarının iki yılda bir yaşanan rezaletleri görerek buna neden olan sendikaya gereken cezayı kesebilmeleri, sonrasında da gerçek anlamda bağımsız ve nitelikli sendikaların güçlendiği bir zeminde Toplu Sözleşme Kanunu’nun sendikacılığı buharlaştıran maddelerinin sendikacılığı güçlendirecek şekilde yeniden düzenlenmesi gerektiği yönündeki düşüncelerimizi kamu çalışanlarıyla paylaşıyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Toplu Sözleşmede Neden Hep Çalışanlar Kaybediyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

2010 Anayasa değişikliği referandumu öncesinde hükümetle memurlar arasında “Toplu Görüşme”ler yapılıyordu. 2002’den 2011 yılına kadar uygulanan toplu görüşmelerde uzlaşılan konular doğrudan değil, TBMM tarafından yasal düzenleme yapılması suretiyle uygulamaya geçilebiliyordu. Toplu Görüşme sürecinin işlevsel açıdan yetersiz ve kararlarının tam anlamıyla bağlayıcı nitelikte olmaması, görüşmeler sonucunda alınan kararların, gerekli yasal düzenlemeler yapılmamasına bağlı olarak kazanıma dönüşmemesi gibi bir sonucu doğuruyordu. 

2010 referandumu sonucunda 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Yasasında 2012’de yapılan değişiklik sonrası memurlara Toplu Sözleşme hakkı getirildi. Referandum öncesi devrim yasaları gibi sunulan değişiklikler memura Toplu Sözleşme yapabilme hakkı ve sendikal haklarda bir takım iyileştirilmeler getirmekle birlikte “dağ fare doğurdu” deyimini hak eden bir hayal kırıklığı yarattı. Düzenleme ile sendikalara grev hakkı verilmediği gibi getirilen sözleşme yetkisinin temsili de ciddi adaletsizliklerle malüldü. Ne demek istediğimizi açarsak;

Birincisi; Sendika, tanımı gereği toplu sözleşme ve grev hakkını içerir. Fakat düzenleme ile getirilen Kamu Görevlileri Hakem Kurulu’nun verdiği kararın kesin ve toplu sözleşme hükmünde olması yani zorunlu tahkim uygulaması grev hakkının önüne baraj koyan bir işlev görüyor. Yani Anayasanın 53. Maddesinde yapılan değişiklik grev hakkı vermediği gibi yapılan toplu sözleşmede son ve kesin sözü Hakem Kurulu’na vererek sendikaların yaptırımını sıfırlıyor. Dolayısıyla sözleşme göstermelik hale gelmiş oluyor.
Sözleşmede uzlaşmazlık olursa greve değil tahkime gidiliyor, bu da grev yolunun tamamen kapatılması anlamına geliyor. Madde aynen şu şekilde; ‘’Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Kamu Görevlileri Hakem Kuruluna başvurabilir. Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir.” Oysa altına imza attığımız ILO ve uluslararası çalışma normlarına göre memurların da işçiler gibi grev hakkı bulunuyor. Dolayısıyla getirilen düzenleme uluslararası hukuku bağlayıcı kabul eden anayasanın 90. maddesine aykırı olmuş oluyor. Ayrıca 11 üyeden oluşan Hakem Kurulu’nun 7 üyesi ile başkanının cumhurbaşkanı tarafından seçiliyor olması Hakem Kurulu’nun aldığı kararların hükümetin kontrolünde olduğunun teyididir.

İkincisi; Yapılan değişiklik grevsiz toplu sözleşme gibi bize özgü bir uygulamayı hayata geçirdiği gibi sendika tekelinin önünü de açıyor. En çok üyeye sahip olan konfederasyon dışındaki paydaşların Toplu Sözleşmede hiçbir rolü ve tesiri kalmıyor. Toplu Sözleşme görüşmeleri Kamu İşveren Heyeti ile Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti arasında gerçekleşiyor. Fakat sendika heyetinin belirlenme usulü çoğulculuğa ket vuran ve sendika tekeline neden olacak şekilde düzenlenmiş. Sendika heyeti başkan dâhil yedi üyeden oluşuyor ve en çok üyeye sahip konfederasyonun başkanı heyet başkanı oluyor. Toplu sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkiler heyet başkanına veriliyor. Diğer üyelerin itiraz hakkı ve hakem heyetine gitme imkânı bulunmuyor. ILO normlarına göre her sendikaya toplu sözleşmede üyelerini temsil hakkı verilirken mevcut düzenleme  buna imkân tanımıyor. Yetkiyi bu iktidar döneminde alan ve iktidara yakınlığı sınır tanımayan konfederasyonun tüm temsil ve imza yetkisini elinde bulundurması gerçeği mevcut yasayla da bütünleşince, toplu sözleşme görüşmelerinin göstermelik hal alması kaçınılmaz oluyor. 

Yukarıda özetlediğimiz içeriğe ve işleyiş usulüne sahip olan Toplu Sözleşme yasasının sendikal örgütlenmenin ana mantığına ters karakteri ve demokratik olmayan yapısı, milyonlarca memur ve memur emeklisinin mali ve sosyal haklarına yönelik iyileştirme umutlarını kıran bir rol oynuyor. Memurların güven vermeyen bir konfederasyon tarafından temsil edilmesi ve grev hakkını kadük bırakan Hakem Heyeti barajı sendika kavramını anlamsızlaştırıyor. Memurların tüm beklentisi hükümetin ağzından çıkacak rakamın insaflı olması temennileriyle sınırlı kalıyor. 

Özgür Eğitim-Sen olarak; grev hakkı olmayan bir Toplu Sözleşme sürecinin kamuoyunu oyalamaya yönelik bir tiyatro oyununun ötesine geçemediğini bir kez daha ilan ediyoruz. Ayrıca yetkili sendikanın belirlenmesinde ve yetkilendirilmesinde yaşanan adaletsizlik ile hakem kuruluna üye belirleme kriterleri ve son sözü söyleme yetkisindeki adaletsizlik giderilmediği sürece Toplu Sözleşmelerden bir şey beklemenin anlamsız ve oyalamadan ibaret kalacağını düşünüyoruz.

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu Sözleşme Bir Kandırmacadan İbaret! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

İktidarla danışıklı dövüş içinde olan bu yapılar içeriğini boşalttıkları sendika kavramının anlamsızlaşmasına, sendikacılığın itibarının yerle bir olmasına neden oldular. Hak ve özgürlük mücadelesi olan sendikal mücadeleyi imtiyaz arayışına dönüştürdüler.

Sendika üyeliğini kelle sayısına indirgediler, niceliği kutsadılar. Kendilerini ait hissettikleri siyasi partinin ön bürosu olarak işlev gören bu sendikalar, örgütsel yapıda sadece istatistikten ibaret olan üyelerini de asla özne olarak görmediler. Üyelerini para mesabesine, sendikacılığı da korku ve tehdit araçlarıyla üye kazanma derekesine düşürdüler.

Hükümete değil, diğer sendikalara karşı sendikacılık yaptılar. İktidara karşı mutlak bir itaat sergileyen ve bunun ödülünü kamu sendikacılığında bir anlamda tekel haline getirilerek alan bu yapılar hiçbir zaman memurun, emeklinin çıkarını ve faydasını düşünmediler. Cemaatçi bir mantıkla yürüttükleri sendikacılık faaliyetini kendi klanlarının menfaatleri ve kişisel ikballeri için araç olarak gördüler. Kendileri dışında hiçbir sendikanın var olmasını da söz söylemesini de istemediler. Diğer sendikaların imza yetkisi olmamasına rağmen sözleşme masasında oturmasını bile hazmedemediler.

Yaşam ünitesine bağlı şekilde hayatta kalma mücadelesi vermekte olan kamu sendikacılığı; hükümet, icazetli konfederasyon ve yıllardır onun tek yetkili olmasını sağlayan yüz binlerce üyesi eliyle fişi çekilerek katledilmiştir. Toplu sözleşme yasasından önce en azından memurlar seslerini duyurmak için meydanlara iner, eylem yapar, iş bırakır, hükümetlere baskı uygulardı. Ancak son 10 yıldır sendikacılık iktidar nezdinde caydırıcılık özelliğini kaybetmiştir. Hükümetler, üzerlerinde en ufak baskı hissetmeksizin kamu çalışanlarının devasa sorunlarına karşı duyarsız kalabilmekteler. Vereceğimiz birkaç örnek vaziyetin vahametini ortaya kotaya koyacaktır:

2012 yılında çıkarılan Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile sözleşme hakkı elde eden kamu çalışanlarısözleşmeye imza koyma yetkisininen çok üyeye sahip olan konfederasyona verilmesi nedeniyle mevcut iktidarın yan örgütü olan yapı tarafından temsil edildi ve 10 yıl içinde yapılan 6 toplu sözleşmenin her birinde maddi kayba uğratıldı.

2013’te hükümetin verdiği 3+3’ü kabul ettiği takdirde en az 223 TL zam alacakken seyyanen net 123 TL zam isteyerek büyük bir kayba yol açan icazetli sendika, hükümetin oransal zam teklifini reddederek aynı zamanda enflasyon farkı ve ek ders ücretinin artışı gibi ek ödemelerin de önünü kesmişti.

2017 görüşmeleri öncesinde ilk yıl için yüzde 10+6 isteyen icazetli sendika, kamu işveren heyetinin teklifi her altı ay için % 3+3 olunca, “Aslında biz Ak Parti’nin 16. Yılı olduğu için ilk yıl %16 istedik.” diyebilecek kadar memurdan çok partiyi gözetiyordu.

Kamu çalışanının hakkını masada bıraktıkları her sözleşme sonrası başarısızlıklarını köpürtmeyi ve insanları aptal yerine koyarak tarihi başarı gibi gösterme yolunu tercih ettiler. Mesela toplam yüzde 38+600TL seyyanen+yüzde 6 refah payı isteyip hükümetten bunun ancak dörtte birini alabilmelerine rağmen mahcup olma gereği bile duymadan “Bütçeden Hakkımızı, Refahtan Payımızı Aldık.” biçiminde başlıklar atarak böbürlenebilmeyi başardılar. Böyle bir kafa yapısına sahip olan bu yapı ve yöneticileri milyonlarca insanı temsil etmeye kesinlikle yeterli ve ehliyetli değildi.

Bu yetersizliklerini ve tekelciliklerini son toplu sözleşme görüşmelerinde bir kez daha gösterdiler. Ama bu kez yaptıkları unutulmayacak düzeyde utanç vericiydi. Daha önceki sözleşmelerde milyonlarca memurun hakkını masada bırakıyorlardı son sözleşmede bilfiil o hakları gasp ettiler. 100 TL seyyanen zamda ısrar etmek yerine hükümetle anlaşarak sözleşme aidatını 400 liraya çıkardılar. Bundan yararlanacak olan sendikaları da üye sayısı yüzde 1’in üzerindekilerle sınırlayarak üç dört büyük sendika dışındaki sendikaların yararlanmasının önüne geçtiler. Sözleşmeye ortak giren iktidar partilerinin iki sendikası ufakçılık yaptı ve kendi üyelerini önceledi.

Sendikaya üye olma hakkı olmayan 2 milyondan fazla memur emeklisini ve polis, subay, astsubay, mülki idare amiri, mit mensubu, hakim, savcı ve ceza infaz memurunu harcadılar, seyyanen zamdan mahrum kalmalarına neden oldular. Üye sayısı az olan sendikaları bu yolla tüketmek istediler. Farklı sesleri susturmanın, alternatif görüşleri yok etmenin ve sendikal tekelleşmeye gitmenin dolambaçlı bir yolunu da uygulamaya sokmuş oldular. Neyse ki Danıştay bu utanç vesikasını iptal etti de hevesleri kursaklarında kalmış oldu.

Hükümeti oluşturan iki partiye yandaş iki sendika, Milli Eğitim Bakanı’nın da itiraf ettiği üzere “sembolik” olmaktan öteye gitmeyen Öğretmen Meslek Kanunu’nun tasarım yapımında görev aldı. Ve tüm öğretmenleri aşağılayan ve değersizleştiren Öğretmenlik Kariyer Basamakları Yazılı Sınavı’na açık veya örtülü bir biçimde ikisi de destek verdi. Böylece, sendikacılık görünümü altında kamu sendikacılığının önüne set olan iki sendika da öğretmenden yana değil iktidardan ve nimetlerinden yana olduklarını bir kez daha ispatlamış ve gerçek yüzlerini açık etmiş oldular.

Kamu sendikacılığı için zaman, düştüğü yerden kalkma zamanıdır. Bu kirlenmiş ve çirkefe bulanmış yapıların artık miadı dolmuştur. Bunlarla yürünecek yol kalmamıştır. Kamu çalışanları bu köhne yapıları nasıl ki üye olarak büyüttülerse aynı şekilde üyeliklerini çekerek cezalandırmayı da bilmelidir. Zaman yeni bir şeyler söyleme, sendikacılığa yeni bir soluk getirme zamanıdır. ÖZGÜR EĞİTİM-SEN olarak bu göreve talibiz. Gücümüzü bağımsızlığımızdan ve söylemimizin gücünden alıyoruz. Alanımız olan eğitime dair düşünce üreten, ufuk açan, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını temsil ediyoruz. Bu özelliklerimiz nedeniyle itaat etmeyenin ezildiği bir vasatta yukarıda zikrettiğimiz yapılar tarafından yok edilmeye çalışılıyoruz. Ancak bunların tezgâhını bozacak güce ve müktesebata sahibiz. Yürünecek çok yolumuz, çözülmeyi bekleyen çok fazla sorunumuz var. Gelin hep birlikte; haklarımızı savunamayan, göbeğinden iktidara bağlı bu yapıların ayak bağından kurtulalım ve sendikal anlayışa yeni bir soluk aldıralım, toplu sözleşmeleri hükümetlerin rahatça at oynattıkları alanlar olmaktan çıkaralım…

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Eğitim Çalışanlarına Çağrımızdır! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Hükümet rakamlarla oynayarak enflasyonun kaç olduğunu iddia ederse etsin gerçekler ortada. Çarşı-pazara, markete giren herkes ekonominin nasıl yönetildiğini de enflasyonun gerçekte kaç olduğunu da çok iyi görüyor ve anlıyor.
Son bir yıl içine gıda ürünlerinden elektriğe, ulaşımdan doğalgaza her şey ateş pahası haline geldi fakat en dehşet vericilerden biri olan akaryakıt ürünleri üzerinden durumun vahametini örnekleyelim:

2021 yılında motorin yüzde 108, benzin yüzde 88, LPG yüzde 128 zamlandı.
Sadece LPG üzerinden örneklendirmek gerekirse, 1 Ocak 2021 tarihinde LPG’nin litre fiyatı 4,06 TL idi. 8 Ocak 2022 itibariyle 9,05 TL’ye yükseldi. 

2022’nin ocak ve şubat aylarında yani sadece son iki ayda akaryakıta gelen ürkütücü zamlara ise motorin üzerinden örnek verelim: Yılbaşında motorinin litresi 11 lira 51 kuruş iken gelen yedi zamla 19 lira 79 kuruşa yükseldi. Yani motorin iki ayda yüzde 75 civarında zamlandı. Son günlerde tamamen rayından çıkan akaryakıt fiyatları her gün 1,5-2 lira aralığında zamlanıyor. Yani günlük yüzde 10’a yakın zamlanıyor bu ürünler.

Peki, toplu sözleşme gereği memur ve memur emeklisinin maaşına 2022’nin ilk altı ayı için yüzde kaç zam yapıldı?
Sadece ve sadece YÜZDE 5.
Aralık ayı sonunda yaşanan döviz krizi ve zam yağmuru sonrası hükümet lütfedip rakamı YÜZDE 7,5 olarak güncelledi.

TÜİK’in manipüle edilmiş rakamları bile 2022 yılı Ocak ayında enflasyonun yüzde 11,10 olduğunu, şubat ayında ise yüzde 4,81 olduğunu söylüyor. Yani memur ve memur emeklisi için verilen yüzde 7,5’lik artış sadece ocak ayında anlamsızlaştı, yok oldu gitti. Bu gidişat sürdürülebilir olmaktan çıktı.

O yüzden Özgür Eğitim-Sen olarak; memur ve memur emeklilerini enflasyona ezdirmeyeceklerine dair sözler veren fakat ülkeyi derin bir krizin girdabına sürükleyen hükümeti çalışana verdiği sözleri yerine getirmeye, toplu sözleşme rakamlarını güncel ve reel enflasyon doğrultusunda arttırmaya, yoksulluk sınırının altında yaşamaya mecbur ettiği memur ve memur emeklilerinin tüm kayıplarını telafi etmeye çağırıyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Toplu Sözleşmenin Anlamsızlaşan Rakamları Güncellenmelidir appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Cumhurbaşkanının vaatleri arasında en kayda değer olanı öğretmenler arasında statü, özlük ve atama hakları yönünden ciddi anlamda eşitsizlik yaratan sözleşmeli öğretmenlikle ilgili olan vaatler. Sözleşmeli öğretmenlerin kadrolu öğretmenlerle aynı mali ve özlük haklara sahip olacakları ihtimali elbette çok değerli. Fakat öğretmenlik mesleğinin itibarını zedeleyen ve öğretmenleri kabul edilemez biçimde kadrolu ve sözleşmeli şeklinde tasnife tabi tutan sözleşmeli öğretmenlik uygulamasının devam edecek olması atılan olumlu adımı eksik bırakıyor. Ayrıca sözleşmeli öğretmenliğin aile bütünlüğüne zarar veren atama boyutuna hiç dokunulmaması, öğretmeni iş veya eş tercihinde bulunmaya zorlayan en az üç yıl çakılı görev yapma zorunluluğunun düzeltilmemesi de hazırlanan taslağın büyük bir eksiği olarak göze çarpıyor.

Cumhurbaşkanının “müjdeleri” içinde en sorunlu kısmı ise uzman öğretmen ve başöğretmenlik ayrımına dair olan bölüm oluşturuyor. Buna göre; 10 yıl çalışan öğretmen uzman olacak ve maaşında 1000 TL artış olacak. Uzman öğretmenler sınava girerek başöğretmen olabilecek. Bu durumda da maaşları 2 bin TL artacak.
Birinci sorun, kadrolu-sözleşmeli-ücretli şeklinde tasniflere tabi tutulan öğretmenler artık bunlara ek olarak çaylak-uzman-başöğretmen diye tasnif edilecek. En hazin tarafı da öğretmen 1000 lira zam alabilmek için sınav kazanmak zorunda kalacak. Aynı gün doktorlar için pratisyen doktorlara 2500, uzman doktorlara 5000 TL seyyanen zam yapılacağı bilgisi verilirken öğretmene verilecek artış için 10 yıl çalışma ve sınav şartı getirilmesi, “ne kadarını eleyebilirsek kardır” mantığıyla hareket edildiğini gösteriyor.

Oldu olacak 10 yıl çalışma ve sınav şartının üzerine mülakat da getirin. Hem böylece sadece yandaş sendikaya üye olan öğretmenleri uzman öğretmen-başöğretmen yapma imkânı da elde etmiş olursunuz.  

Bu şartları “müjde” addeden hükümete gerçekleri şöyle hatırlatalım:
Tüm ürünlerin son birkaç ayda yüzde yüz zamlandığı memlekette, 1 Kasım sabahı 9,53 olan Amerikan Doları/Türk Lirası kuru, 30 Kasım günü saat 23.59’da 13,75 oldu. Yaşanan devalüasyon gibi deprem sonrası TL’nin inanılmaz değer kaybı nedeniyle öğretmenin maaşı artık 400 dolara tekabül ediyor. En ucuz ev kirasının 2 bin TL’den başladığı ülkede öğretmen ciddi biçimde geçim sıkıntısı yaşıyor. Ocak ayında yapılacak asgari ücret zammı sonrası öğretmenin maaşı ile asgari ücret arasında pek bir fark kalmayacak. Yandaş sendika ile yapılan al takke ver külah tarzı sözleşme ile yüzde 5 zam verilen öğretmene en az üç bin TL seyyanen zam verilmesi gerekirken 10 yılın üzerindeki öğretmenlere sınav kazanma karşılığı bin lira verileceği vaadi, kimse kusura bakmasın ama müjde değil olsa olsa hakaret olabilir.

Tüm bu sebeplerle Özgür Eğitim-Sen olarak; Hükümeti gerçeklerle yüzleşmeye davet ediyoruz. Maaşı, yüksek enflasyon karşısında eriyen, toplu sözleşmelerde çırak çıkarılan ve bu yüzden maaşı asgari ücret seviyesine gerileyen öğretmene meslek kanunu vs beklemeksizin ve kıdem farkı gözetmeksizin derhal en az üç bin TL seyyanen zam yapılmasını talep ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim kurulu

The post Önce Gerçekleri Görelim Müjdenizi Bilahare Konuşuruz appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Memur-Sen geçtiğimiz haftalarda, rakamlarıyla oynanmış enflasyonun bile altında oranlara imza attığı toplu sözleşmeyi “bu zamana kadarki en karlı sözleşme” olarak nitelemiş ve bunu övünçle kamuoyuyla paylaşmıştı. Aynı Memur-Sen şimdi de aylık olarak açıkladığı “açlık-yoksulluk araştırması” verilerini paylaştı.

Buna göre yoksulluk sınırı  8.135 TL, açlık sınırı da 2.851 TL. Böylesi bir pişkinlik kamu sendikacılığı tarihinde görülmüş şey değil. Memurun maaşında indirim yapan sözleşmeye imza attılar ve yıllarca unutulmayacak bu rezaleti tarihin en büyük başarısı ilan ettiler. Şimdi de kalkmış öğretmenin 4900 TL maaş almasını imzalamamış gibi yoksulluk sınırını 8.135 lira olarak açıklıyorlar. 4 kişilik bir ailenin açlık sınırını 2.851 TL olarak ilan ediyorlar fakat en düşük memur emekli aylığının 3 bin lira civarında olmasındaki yani memur emeklisinin açlık sınırında yaşamasındaki veballerini görmezden geliyorlar.

Toplam yüzde 38+600 seyyanen+yüzde 6 refah payı isteyip bunun dörtte birine imza atan Memur Sen mahcup olma gereği bile duymadan “Bütçeden Hakkımızı, Refahtan Payımızı Aldık” biçiminde başlıklar atabildi, yandaş gazetelerin görüş sayfalarını, akademisyenlerinin yazdığı “zafer çığlığı” şeklinde özetlenebilecek yazılarla donattılar. İnsanlarda, yazanlar için acıma hisleri uyandıran bu yazılarda sendikacılığın düşebileceği en dip noktalara kadar düşmeyi kendilerine yakıştırabildiler.

Kendi üyelerinin üye olarak kalışlarını bir tür rüşvet üzerinden garantiye almak için sözleşme ikramiyesini 135 TL’den 400 TL’ye çıkardılar. Tüm memur ve memur emeklileri için seyyanen zamda ısrar etmek ve gerekirse onurluca masadan çekilmek yerine yalnızca dört büyük konfederasyona üye olan memurlar için yüzde 2’lik bir avantaya razı oldular. Böylece başta 2 milyondan fazla memur emeklisi olmak üzere kanunen sendika üyesi olamayan polis, subay, astsubay ve uzman erbaş, mülki idare amiri, mit mensubu, hâkim, savcı ve ceza infaz memurunun cebinden paralarını çaldılar.

Yıllardır iktidarla işbirliği yaparak hakkını masada bıraktıkları memur ve memur emeklisinin geçim sıkıntısı içinde yaşamasına neden oluyorlar. İmza attıkları her sözleşmede memuru ve memur emeklisini biraz daha fakirleştirdiler. Memur maaşının neredeyse asgari ücrete denkleşmesine ve kendi açıkladıkları açlık sınırına dayanmasına neden oldular. Ama açlık sınırının bir iki puan üstündeki artışı müthiş bir zafer olarak kutlamayı karakterlerine yakıştırabildiler. Vergi dilimi, sözleşmeli ve ücretli öğretmenlik, emekli maaşlarının içler acısı durumu gibi öncelikli onlarca konuyu gündeme dahi getirmediler, memura ihanet ettiler. Tüm bunları yapan başkasıymış gibi şimdi kalkmış memura küfredercesine açlık-yoksulluk sınırı rakamları açıklıyorlar. Şayet açlık-yoksulluk verileri açıkladığınız gibiyse sizin başarı diye sunduğunuz toplu sözleşmeyi ne yapacağız? Toplu Sözleşme gerçekten söylediğiniz gibi görülmemiş bir başarıysa o zaman memurlar/memur emeklileri için açıkladığınız bu “açlık-yoksulluk” rakamlarını nasıl değerlendireceğiz? Aynı durumla ilgili açıkladığınız beyanlar bir biriyle örtüşmediğine hatta birbirine taban tabana zıt olduğuna göre ya kamuoyuyla dalga geçiyorsunuz veya ne dediğinizi bilmiyorsunuz.

Özgür Eğitim-Sen olarak; böylesi aymazlık ve utanmazlıkla insanları aptal yerine koyarak, imza attıkları tarihi rezaleti başarı gibi gösterenleri, biraz olsun utanmaya, hakkını gasp ettiği milyonlarca insana karşı biraz olsun mahcup olmaya davet ediyoruz.
Tüm kamu çalışanlarını da; akıl, izan ve vicdandan yoksun biçimde açıklamalar yaparak pervasız ve umursamaz tavırlar içinde kendilerini aptal yerine koyan bu sendikalara hadlerini bildirmeye ve bu riyakârlığa son vermeye çağırıyoruz. 

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Bu Kadar Pişkinliğe Pes Doğrusu! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Öncelikle tüm kamu çalışanlarını aşağılama anlamına gelen bu teklifin zam olmadığını belirtelim. Resmi enflasyonun yüzde 18.95, Enflasyon Araştırma Grubu (Enag Grup) verilerine göre reel enflasyonun yüzde 45.40 olduğu bir ortamda, verilen yüzde 6+5’lik teklif zam değil maaşlarda indirime gitmektir. Ayrıca gerçek anlamda bir zamdan bahsedebilmek için geçmiş dönemdeki kayıp ve erimelerin telafisi amacıyla seyyanen yapılacak bir artışın ardından enflasyon oranı + refah payı verilmesi gerekir. Böyle bakıldığı takdirde memurun yıllardır zam almadığı, sadece TÜİK’in açıkladığı gerçek olmayan rakamlar üzerinden enflasyon farkı aldığı görülecektir.

Bu yılki toplu sözleşme görüşmelerine; hükümete yakınlığı ile maruf Memur-Sen ve hükümet ortağına yakınlığı ile maruf Kamu-Sen, siyasetteki Cumhur İttifakı’nın yansıması olarak ortaklaşarak katılıyorlar. Her ikisinin de hükümetin teklifi sonrası yaptıkları suya tirit açıklamalarda, verilen hakaretamiz teklifi normalleştirmeye çalıştıklarını görüyoruz. Geçmiş sözleşmelerde yağmasa da gürleyen Memur-Sen başkanı, şov amaçlı olarak ‘’Bu teklife kapalıyız’’ kartlarını havaya kaldırır veya  “Bu teklif elimize kalemi veriyor ama içine mürekkebi koymuyor.” gibi göstermelik çıkışlarda bulunurdu. Artık “-mış gibi” gibi yapmaya dahi gerek duymuyorlar.
Yani sözün özü şu ki; hükümetin sağında ve solunda konumlanan iki konfederasyon, altı milyon memurun hak ve hukukunu Cumhur İttifakı’nın bekasına acımasızca kurban ediyor.

Bir gün önce kamu işçilerinin sözleşmesini imzalayan hükümet, işçiye 2021 yılı için yüzde 12+5 ve 500 TL seyyanen zam verdi. Asgari ücrete ise sene başında yüzde 21.56 oranında zam yapıldı. Fakat memura gelince yüzde 6+5 ve sıfır seyyanen zam ile iktifa ediliyor. Görüşmecilerin yandaş sendikalardan oluştuğu, hakem heyeti üyelerinin hükümet tarafından seçildiği grevsiz toplu sözleşme görüşmelerinden ancak bu kadar adaletli olması beklenirdi.

Ekonomi çok kötü yönetiliyor ve ciddi bir krizden geçiyor. Çarşı pazar ateş pahası, sıradan evlerin kiraları asgari ücrete yaklaştı; doğalgaz, akaryakıt, elektrik ve temel gıda ürünleri biteviye zamlanıyor. Memur maaşları enflasyon karşısında eridi, yaklaşık yüzde 50 oranında değer kaybetti. Yüzde 45’i asgari ücretle geçinen memlekette memur maaşları asgari ücrete denkleştirilmeye, orta sınıf yok edilmeye çalışılıyor. Son üç yılda asgari ücrete sırayla yüzde 26, 26 ve 21.5 oranlarında zam yapılırken aynı dönemlerde memura yüzde 4+5, 4+4 ve 3+3 artış yapıldı. Bu gidişat asgari ücretin temel ücret olacağını gösteriyor. Dolar bazında bakıldığında da bu durum net olarak görülecektir. Yeni başlayan sözleşmeli öğretmen 2013 yılında 1179 dolar kazanırken, bu kazanç 2015’te 808 dolara düştü. 2021 yılı itibariyle de ayda ancak 569 dolar kazanabiliyor.

Tüm bu gerçekler orta yerde dururken hükümet kamu çalışanlarının çözüm bekleyen yüzlerce sorununu gündeme dahi getirme gereği duymadan yüzde 6+5 gibi maaşlarda indirim anlamına gelen tekliflerde bulunuyor. Yetkili sendika da hükümetin verdiği teklifin kümülatif olarak yüzde 8.1’e tekabül ettiğini bilmesine rağmen ilk yıl için toplam yüzde 11, iki yıl için de toplam yüzde 23 teklif edildi diyerek gerçeklere karartma uygulayabiliyor. Geçmiş yıllarda hükümetin verdiği zammı yüksek bularak daha düşük bir artışı imzalayan yandaş bir sendikadan çok şey beklemenin yersiz olduğunun altını tekrar çizmek istiyoruz.

O yüzden Özgür Eğitim-Sen olarak direkt hükümete sesleniyor ve hükümeti yaşanan ekonomik krizin faturasını kamu çalışanına ve emeklisine kesmemeye davet ediyoruz. Sadece vergi diliminin yüzde 15’e sabitlenmesinin bile zam görüntüsü altında yapılan (verilerle oynanarak düşük gösterilen) enflasyon güncelleştirmelerinden yeğ olduğunun bilinmesini istiyoruz. Ücreti her geçen gün enflasyon karşısında eriyen ve alım gücü düşen memurun daha fazla ezilmemesi, ekonominin kötü yönetilmesinin bedelinin dar ve orta gelirli çalışana ödetilmemesi gerektiğini dile getiriyor; hükümetin, memurun maaşından elini çekmesini ve teklif olarak sunduğu komik rakamları ciddi ve gerçekçi anlamda revize etmesini talep ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Hükümetin Memur Maaşında İndirim Teklifini Reddediyoruz! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.