İktidar, Sabit Gelirliyi İstikrarlı Biçimde Fakirleştiriyor

Hükümetin maliye politikaları toplumu bir köleler topluluğu olma tehlikesiyle karşı karşıya getirdi. Bir çeşit kast sistemi oluşturuldu. Ülke çok zenginler ve çok yoksullar olarak iki temel sınıfa ayrıldı.

Bir tarafta endişenin, çaresizliğin, güçsüzlüğün hayatlarını cehenneme çevirdiği devasa yığınlar diğer tarafta halkın gerçeklerinden kopuk bir yönetim ve bu yönetimin vergi muafiyetleri, vergi indirimleri ve aflarıyla semirttiği şımarık bir azınlık üst sınıf yer alıyor.

Zengin ve yoksul arasındaki makasın bu denli artması iktidarın otoriterleşmesini kolaylaştırıyor, ahlâksızlığı yaygınlaştırıyor.

Yoksuldan çok, zenginden az alınan ya da zenginden hiç alınmayan vergiler, dengesizlik ve eşitsizlik doğuruyor; güçsüzleri daha güçsüzleştiriyor, güçlüyü daha müreffeh ve güçlü hâle getiriyor.

Eşitsizliğe ve adaletsiz paylaşıma alan açan kötü ekonomi yönetimi, tüm yükü sabit gelirlinin omuzlarına yüklüyor.

O denli kötü yönetiliyoruz ki, dünyada enflasyonun en yüksek olduğu ilk 5 ülke arasındayız. Yıllardır savaşın içinde olan devletlerin bile enflasyonuna gıpta ile bakacak durumdayız.

Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından istikrarın bozulmaması, güven ortamının zedelenmemesi, para ve maliye politikalarının sarsılmaması için asgari ücretliye verilen açlık sınırındaki ücrete ses çıkartılmaması isteniyor. Sabır telkin ediliyor.
Nasıl oluyorsa para ve maliye politikalarının sarsılmaması için asgari ücretlinin, emeklinin, memurun düşük ücret alması; ağır vergilere ve yağmur gibi yağan zamlara sabretmesi gerekiyor. Yani iktidar, istikrarlı bir şekilde fakirleştirdiği vatandaşını soğan-ekmek yerken görmek istiyor.

Hükümet enflasyonla mücadele etmiyor. Hayat pahalılığını dindirmek ve alım gücünü yükseltmek gibi bir çaba içine girmiyor. Var olan vergileri ağırlaştırıp yeni vergiler icat ederek, döviz kurunu tutup sabit gelirlinin ücretini olabildiğince düşük tutarak enflasyonla mücadele ediyormuş görüntüsü veriyor.

Hükümet, kendisi için ayrı vatandaş için ayrı enflasyon oranları uyguluyor. Mesela yeniden değerleme oranını yüzde 43 olarak belirliyor. Bu, ekonomi yönetiminin yıl boyunca motorlu taşıtlar vergisine, trafik cezalarına, yol ve köprü ücretlerine, damga vergisi, pasaport vb. tüm harçlara minimum yüzde 43,93 oranında zam yapacağı anlamına geliyor. Ev kiraları için artış oranı da bu arada yüzde 60,45’e yükseliyor. Ama asgari ücrete yüzde 30, memura yüzde 11 artış yapılıyor. Bu nasıl bir cürettir, nasıl bir adalet, vicdan, merhamettir.

Hileli TÜİK enflasyonu bile yüzde 47 iken asgari ücrete yüzde 30 artış yapmak ne ile açıklanabilir? Bir yıl boyunca aynı maaşı alan çalışana uygun görülen bu artış, 2024 için öngörülenin üzerinde gerçekleşen enflasyonun farkını bile karşılamaktan uzak kalıyor.

Ortalama bir ev kirası bile etmeyen 22 bin lira ile ancak hayatta kalınabilir, yaşanmaz. Et yenmez, kitap alınmaz, çocuk okutulmaz, lokantaya, sinema-tiyatroya, tatile gidilmez; yalnızca hayatta kalınır.

Asgari ücrete yapılan artış geçen yılın enflasyon farkını dahi karşılamazken yeni yılla birlikte gelecek yoğun zamlarla birlikte şubat ayında alınacak olan zamlı maaş ele geçmeden erimiş olacak. Ekonomi yönetimi hiçbir şekilde bütçe harcamalarında kısıtlamaya yanaşmıyor. Korkunç boyutlara ulaşmış olan yolsuzlukları ve kontrolden çıkmış bulunan israfı önlemiyor. Büyük şirketlerden vergi almıyor, enflasyonla kesinlikle mücadele etmiyor. Halkın içinde bulunduğu darboğazdan o kadar bihaber ki yüzde 30’luk artışı din sosuna bandırıp müjde gibi sunuyor.  Bu nasıl bir gaflettir, nasıl bir cesarettir? Bu ne ciddiyetsizliktir?

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu