Refah seviyesi artmıyor alım gücü düşmeye devam ediyor!

TÜİK’in açıkladığı Haziran ayı verileri, malumun ilanından başka bir şey değildir; kamu görevlileri ve emeklilerinin alım gücünün resmen ve alenen eridiği tescillenmiştir. Haziran’da %0,99, altı ayda ise %17,76 olarak ilan edilen resmi enflasyon karşısında, Ocak ayında reva görülen %11’lik maaş artışı çoktan buhar olmuştur. Kamu çalışanlarının cebindeki para daha ilk yarıda %6,09 oranında erimişken, şimdi bu devasa kaybın üzerine %7’lik bir “ikinci dönem artışı” eklenerek adaletsizlik perdelenmek istenmektedir.

Bu trajik artışlarla birlikte;

• Bekâr bir en düşük memur maaşı (15/1): 56.731 TL’den ancak 64.367 TL’ye,
• Ortalama memur maaşı ise: 68.460 TL’den ancak 77.715 TL’ye yükselecektir.

Bu rakamlar bir refah artışını değil, planlı bir yoksullaşmayı göstermektedir. Mevcut sistem, kamu görevlilerini her altı ayda bir “önce enflasyona ezdirilme, ardından yetersiz zamla avutulma” şeklindeki bir kısır döngüye mahkûm etmektedir.

Gerçek Hayat Pahalılığı Çarşıda, Pazarda!

TÜİK’in kağıt üzerindeki verileri ile vatandaşın mutfağındaki yangın arasındaki makas her geçen gün daha da açılmaktadır. Kira, gıda, enerji, eğitim ve ulaşım maliyetleri artarken, kamu çalışanlarına reva görülen toplam %13,5’lik bu artış hayatın ve sokağın gerçekleriyle tamamen bağdaşmaz bir nitelik taşımaktadır.

Türkiye ekonomisinin büyüdüğü, milli gelirin arttığı ve vergi gelirlerinde rekorlar kırıldığı iddia edilirken; bu büyümenin tüm yükünü sırtında taşıyan kamu görevlileri ve emekliler ne yazık ki paylaşılan refahın tamamen dışarısında bırakılmaktadır. Bizler, enflasyonun arkasından sürüklenen ve sürekli değer kaybeden bir maaş modelini değil; enflasyonun önüne geçen, emeğin hakkını koruyan adil bir ücret politikası talep ediyoruz.

Mevcut sendikal düzenin ve yetkili yapıların pasif tutumuna karşı, kamu çalışanlarının insanca yaşam hakkı için acil taleplerimizi hayata geçirilmesi amacıyla haykırıyoruz:

1. Derhal İlave Zam: Temmuz ayında, geçmiş kayıpları telafi edecek ek bir zam oranının maaşlara yansıtılması kaçınılmazdır.
2. Hak Edilen Refah Payı: Ülkenin büyüme rakamları ve artan milli geliri, saray pencerelerinden veya şirket bilançolarından ibaret kalmamalı; bu büyümeyi var eden çalışanlara refah payı olarak dağıtılmalıdır.
3. Kesin Çözüm: Eşel Mobil Sistemi: Maaşların aylarca enflasyon karşısında erimesini seyretmek yerine, fiyat artışlarının maaşlara anlık ve otomatik olarak yansıtıldığı Eşel Mobil Sistemi derhal devreye sokulmalıdır.
4. Adil Toplu Sözleşme Düzeni: Gerçekleşen enflasyonun arkasından koşan mevcut etkisiz toplu sözleşme tiyatrosuna son verilmelidir. Sözleşme düzeni; enflasyonu öngören, çalışanın haklarını masada teslim etmeyen ve koruyan yeni bir ücret politikası ekseninde yeniden inşa edilmelidir.
5. Emeklilikte Adalet: Görev aylığı ile emekli aylığı arasındaki uçurum artık kabul edilemez bir boyuttadır. “İlave ek ödeme” adıyla yapılan kurnazca düzenlemelerin emekli maaşlarına yansıtılmaması, milyonlarca memuru emeklilikten korkar hale getirmiştir. Bu adaletsiz baraj yıkılmalı, tüm ek ödemeler emeklilik haklarına dahil edilmelidir.

Özgür Eğitim-Sen olarak; kamu görevlilerimizi ve emeklilerimizi her altı ayda bir sefalete mahkûm eden bu köhne ücret anlayışı değişinceye kadar, ek zam, refah payı ve eşel mobil sistemi mücadelemizi kararlılıkla sürdüreceğimizi ilan ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu