Seçim öncesinde en yüksek makamdan “Mülakatı kaldıracağız.” sözü verilmesine rağmen Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin “Mülakatı mülakat gibi yapacağız.” diyerek uygulamada inat etti. “Ben adaleti tesis etmeye çalışıyorum. Kul hakkından korkarım.” diyerek adaletsizlik, mağduriyet, haksızlık, kul hakkı gibi kavramlarla özdeş hale gelmiş mülakat uygulamasında ısrarcı oldu.

Gelinen noktada MEB, aylar sonra açıklanan mülakat sonuçlarını, facianın boyutları gözükmesin diye sıralamaları gizleyerek açıklamak zorunda kaldı. Çünkü mülakat komisyonlarının her ilde farklı bir puanlama sistemi uygulaması nedeniyle müthiş bir adaletsizliğe imza atıldığını fark etti. İstanbul, Bursa, Mersin’de komisyonlar KPSS puanını yuvarlayarak atamanın kaderine müdahale etmemeyi tercih ederken İzmir, Diyarbakır, Ankara, Konya gibi kentlerdeki komisyonlar KPSS puanına +5,+10 etki edecek puanları bol keseden dağıttılar. O kadar ki, KPSS puanı 79,04 olan adaya 100 puan verip atama puanını 89,52’ye yükselten komisyonlar oldu. 0,1 puanın sıralamaları etkilediği hassas bir atamada mülakat komisyonları sıralama katliamı gerçekleştirdi.

Dolayısıyla adaletli bir ölçme değerlendirme için tüm komisyonlarda standart bir uygulamaya gidilmemesi nedeniyle mülakata girilen il, öğretmenlerin kaderi oldu. İstanbul ve Bursa’da mülakata giren kontenjan içindeki binlerce öğretmen kontenjan dışında kaldı.

Çok büyük ve ağır bir vebale girildi, aylarca büyük emek vererek hazırlanılan KPSS anlamsızlaştı. 45 dakika süreceği söylenen mülakatlar 5-10 dakikalık sürelerle geçiştirildi. Oysa Bakan Tekin, mülakatın gerekçesi olarak öğretmenlerin ÖABT netlerinin düşük olmasını öne sürmüştü. Mülakatlarda sözümona en liyakatli öğretmeni tespit edip atayacaklar, kimseye haksızlık yapmayacaklardı. Ancak laf ola beri gele kabilinden yapılan mülakatlarda belirleyici tek şey mülakata girilen şehir oldu.

Tüm bu açık rezalete rağmen MEB yönetimi hâlâ mülakatların adaletli, hakkaniyete uygun ve objektif ölçme-değerlendirme ile yapıldığını iddia ediyorsa; adayların KPSS puanları ve mülakat puanlarını değişen sıralamaları ile birlikte il il, komisyon komisyon net bir şekilde açıklamalıdır.

En son, bu boyutta bir mülakat kıyımı 2016’da yine Yusuf Tekin’in müsteşarlığı zamanında yaşanmış, mülakat puanının KPSS puanını tamamen yok saydığı bir uygulama ile on binlerce öğretmen kontenjan dışı bırakılmıştı. 526 bin 947 öğretmenin, atanacak 20 bin kişi arasına girebilmek için ter döktüğü KPSS’nin puanı 2024 yılında yine Yusuf Tekin marifetiyle buharlaştırıldı, bu sınav için harcanan emekler çöpe atıldı.

Adil bir mülakat yapamayan MEB, süreci beceriksizce yöneterek eline yüzüne bulaştırdı. Şu aşamada yapılması gereken çok açıktır. Bakan Tekin kameralar önüne çıkmalı ve “Farklı illerde farklı komisyonların farklı kriterler uygulaması nedeniyle ciddi mağduriyetler oluşmuş, adaletli bir puanlama yapılamamıştır. Bu nedenle mülakat sonuçlarını değerlendirme dışı bırakıp KPSS puanlarını baz alarak atamaları yapıyoruz.” demelidir. Bu onu küçültmeyecek aksine büyütecek, binlerce öğretmenin vebaline girmekten kurtaracaktır.

Unutulmamalıdır ki; KPSS her türlü iltimas, kayırmacılık ve şaibenin önüne geçebilecek adaletli bir seçme-yerleştirme imkânı sunduğu için getirilmişti. Sonuç itibariyle KPSS de mülakat da nitelik açığını gideren bir enstrüman değildir. Nitelik açığının nasıl giderileceği bambaşka bir konudur. Mülakat; adaletsizliği, istismarı ve iltiması üst seviyeye çıkarıp büyük  mağduriyetlere sebebiyet veren, nesnelliği ve güvenilirliği olmayan bir uygulamadır. O yüzden yapılması gereken çok açıktır. Mülakat sonuçları tamamen iptal edilerek yok sayılmalı ve KPSS puanına göre sıralama ile atamalar yapılmalıdır.

Bekir BİRBİÇER

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Mülakat iptal edilsin! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Tekin’in, “Öğretmenlerin okullarda ‘bir eğitimciye yakışır şekilde’ giyinmesini beklediklerini” söyleyip valilikleri bu konuda göreve çağırarak beyaz önlük dayatması ile fitilini ateşlediği tartışmalar hiç hız kesmiyor. Eğitim sisteminin hayati önemde olan sayısız sorun alanı atıl biçimde dururken eğitim kamuoyu son derece gereksiz, faydasız tartışmalarla yoruluyor. İşin kötüsü ise, tartışmalara neden olan kararlar tamamıyla öğretmen camiasının arzusu hilafına gerçekleşiyor, öğretmenin hayatını daha da zorlaştırıyor. Yani MEB, eğitim sisteminin sorunlarına çözüm olmaktan çok sorunları içinden çıkılmaz hale getiren bir mantıkla iş görülüyor. Son bir yılda tartıştığımız konuların sadece başlıklarına bakıldığında bile eğitim mücadelemize dair umutları kıran ahvalimiz görülecektir.

-Eğitimi ideolojik bir aygıt olarak gören yapı içerisinde ideolojik-politik arzularla yenilenen müfredat konusundakitartışmalar henüz devam ederken öğretmen atamalarında adaletsizliği ayyuka çıkaracak mülakat düzenlemesi inatla dayatıldı.
-Eğitimciye yönelen şiddete dair bir çalışmaya şahitlik edilemezken yeni atanan öğretmenin Milli Eğitim Akademisi adlı paralel bir eğitim düzeneğinden geçirilip asgari ücretle çalıştırılması yasalaşma aşamasına getirildi.
-Bir yandan neye yarayacağını kimsenin izah edemediği, sadece öğretmenin iş yükünü artıran bir işlev gören ucube ortak sınav uygulaması apar topar hayata geçirilirken diğer yandan atanmayan 500 bin öğretmenin beklediği gerçeklikte bundan sonra yılda sadece 6-8 bin aralığında öğretmen alınacağı açıklandı.
-Öğretmenlik mesleğini küçük düşüren ve itibarsızlaştıran Kariyer Belirleme Sınavı hali hazırda devam ederken parça parça maddeleri sızdırarak kamuoyunu alıştırmaya çalıştıkları yeni ÖMK taslağı eğitim kamuoyundan saklanarak meclise gönderildi.
-Uzman ve başöğretmenlik bekleme sürelerinin beş yıla düşürüleceği sözleri verilmesine rağmen yeni süreçte bu sürenin önce sekize sonra tekrar on yıla çıkarıldığını, anlamsızlaşmak üzere olan ek ders ücretlerinin artırılması teklifinin reddedildiğini öğreniyoruz.
-Bir tanesi bile öğretmenin hayrına olmayan bunca gündemin başına şimdi de hiçbir yaraya merhem olmayacak rotasyon meselesi yerleştirildi.

MEB tarafından tüm bu kararlar alınırken şeffaf davranılmadı, oldubitti anlayışıyla hareket edildi, muhataplara “ben yaptım oldu” pervasızlığı ile dayatma yapıldı.

En hazin kısmı da şu ki; tüm bu tepeden dayatma kararlar, yoksulluk sınırının 59 bin 353 lira olduğu bir vasatta öğretmenin 34 bin liraya çalıştığı hazin bir gerçeklikte alındı. Belki de tüm bu anlamdan ve faydadan yoksun hengâme, öğretmene yoksulluğunu-yoksunluğunu unutturmak için yaratıldı, suni gündemlerle acıtıcı gerçeklerin üzeri örtülmek istendi.

Bekir BİRBİÇER

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post MEB Çözüm Değil Sorun Üretiyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Başta bulunduğu kurum tarafından horlanan, değersizleştirilen, ve itibarsızlaştırılan öğretmenlerin karşı karşıya bırakıldıkları durum içler acısıdır. Sürekli horlanan, değersizliği sürekli perçinlenen, yüzüne bakılmayan, sistemin yükünü sırtında taşıyan ancak kimseye de yaranamayan, özlük, mali ve sosyal durumu iyileştirilmeyen, ders dışında pek çok angarya ile prangalanmış, dersten çıkar çıkmaz nöbete koşan, lüzumsuz pek çok evrak işini ve etkinliği yapması beklenen, asker ve polisin dahi bulunmadığı yerlerde görev yapan öğretmenler, istikrarlı bir biçimde mesleki açıdan itibarsızlaştırılmaktadırlar. Kendi bakanlığında itibarı olmayan öğretmenin başka yerde itibar bulması mümkün müdür? En bakımsız, estetik incelikten yoksun alanlarda ve asgari güvenlik tedbirlerinden yoksun çalışmaya mahkûm edilen öğretmenler diğer taraftan eğitim sisteminin tüm sorun alanlarının doğrudan ve kaçınılmaz muhatabı durumundadır. 

Değişen yaşam koşulları okul ve okul merkezli zorunlu eğitimi tartışmaya açarken, Hükümet bunları görmezden gelerek zorunlu eğitimin süresini uzatmıştır. Hiç kimse zorunlu eğitimin kendisini sorgulamazken, bu süreçte neredeyse tek başına Özgür Eğitim-Sen uygulamanın bu zemin ve şartlar içerisinde anlamsız bir uğraş olduğunu ısrarla dile getirmişti. Zorunlu eğitim uygulamaları değişen sosyal hayatın beklentilerine cevap vermekten uzak bir yapıda oldukları gibi değişim sürecine karşı direnç odağı olarak ön plana çıkmışlardır. Modern devletlerin elinde şekillendirilen okulun, değişen koşullarda varlığı tartışma konusuna dönüşürken bütün bu gelişmelere kulaklarını tıkayan Hükümet’in zorunlu eğitimi iyice pekiştirmesi anlamsız ve beyhude bir girişimdir. Bu Don Kişotvari duruştan topluma hayırlı neticeler ummak devekuşu gibi kafasını kuma gömmekten başka bir şey değildir. Zorunlu eğitimin varlığını tartışmaya açan gelişmeleri es geçen bir şaşkınlık hali üzerinden mevcudu tahkim etmeye çalışmaktan ve karşılaşılan sorunları sürekli olarak arızi sorunlar olarak görme basitliğinden artık vazgeçilmelidir. Eğitim sistemindeki tüm sorunların yapısal bir takım uzantılardan kaynaklandığını görmek için başta MEB ve hükümet olmak üzere tüm kesimler; acaba kaç öğretmenin daha darp edilmesini, öğretmenlerin memnuniyetsizlik düzeylerinin daha ne kadar artmasını beklemektedirler?  Çözüm olarak ileri sürülen reçetelerin bile bu yapı üzerinden sorunu daha da büyütmekten başka bir işe yaramayacağı acaba ne zaman fark edilecektir?

Milli Eğitim Sistemi verimsizliği ve etkisizliği ile sorun yumağına dönüştüğü gibi bu durumun faturası da bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde sürekli olarak eğitim çalışanlarına fatura edilmektedir. Fatura bazen hükümet kanadının kesimlerin söylemlerinde, bazen öğrencilerin ve velilerin sözel ve fiziksel şiddetlerinde kesilmektedir. İlgili tüm kesimlerin görmesi gereken gerçek şu ki eğitim çalışanlarına dönük bu tip olaylar münferit olaylar değildir.  Sürekli bir hal alan bu eylemlerin eğitim sisteminin yapısal karakteri ile ilintili olduğu unutulmamalıdır. 

Bu vesileyle tekrar saldırıya maruz kalan meslektaşımıza geçmiş olsun dileklerimizi iletiyor ve durumun vahim bir noktaya geldiğini hatırlatarak en başta hükümet ve Milli Eğitim Bakanı olmak üzere tüm yetkilileri gereken tedbirleri almaya çağırıyoruz.

ÖZGÜR EĞİTİM-SEN YÖNETİM KURULU

The post Eğitimcilere Şiddet Rutinleşiyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

MEB, 2023 yılı itibariyle; öğrencilerin gelişimini takip etmek, müfredatın işlenmesinde okullar arasında bütünlüğü sağlamak ve uygulama birliği oluşturmak amacıyla ortak sınav uygulaması başlatıyor. 11 Ekim 2023 tarihi itibarıyla yayımlanarak yürürlüğe giren “Yazılı ve Uygulamalı Sınavlar Yönergesi” ile ortaokul ve liselerde ülke, il ve okul genelinde 3 farklı ortak sınav uygulamasına gidiliyor. Buna göre bu yıl 6. Sınıflarda Türkçe ve İngilizce derslerinin, 9.sınıflarda Türk Dili ve Edebiyatı ile İngilizce derslerinin iki sınavı ülke genelinde ortak yapılacak. Yönerge’ye göre iki aşamada gerçekleştirilecek olan Türkçe ve yabancı dil derslerinin sınav puanları; yazılı sınavın %50’si, dinleme sınavının %25’i ve konuşma sınavının %25’i alınarak hesaplanacak. Türk Dili ve Edebiyatı dersinin sınav puanları ise yazılı sınavın %70’i, dinleme sınavının %15’i ve konuşma sınavının %15’i alınarak hesaplanacak. Böylelikle “dinleme, konuşma, okuma ve yazma” becerileri ölçülecek.

Ulvi hedefler amaçlanan ve kâğıt üzerinde makul gibi görünen uygulamanın sahada nasıl sorunlara yol açacağı belli ki ne öngörülmüş, ne de düşünülmüş. Ortalama 30 kişilik sınıflarda hem yazılı, hem de her öğrenciye yeterli süre tanınarak konuşma ve dinleme sınavları yapılacak. Derslik başına düşen öğrenci sayısının daha da arttığı okullarda uygulamanın nasıl içinden çıkılmaz bir hal alacağını öngörmek kehanet olmasa gerektir. Tüm bu sınavların yapılması, 17 haftalık bir dönemin en az yarısının bu sınavlarla geçmesi anlamına gelecektir. Ayrıca haftalar boyunca bu sınavlar yapılırken “sözlü” sınava alınan öğrenci dışındaki tüm öğrenciler pasif biçimde beklemede kalacaklardır. Kaldı ki konuşma ve dinleme gibi sınavların ne kadar pedagojik olduğu ayrıca tartışmalıdır. Konuşma ve dinleme ancak eğitim yılı içerisinde süreç odaklı değerlendirilebilir, uygulamalı sınavla ölçülemez. Bir öğrencinin, öğretmenin ve arkadaşlarının önünde sözlü sınava tabi tutulması bütün bireysel farklılıkları ve psikolojik etmenleri göz ardı etmek olacaktır. Güzel ve etkili konuşma eğitimi verilebilir fakat sınav yapılamaz. Bu nasıl bir sınav fetişidir? Hayatın her safhasının sınava tabi tutulması mıdır eğitim?

Yönergede dikkat çeken bir unsur da sınavlarda açık uçlu sorular sorulması. Bu öğretim yılına mahsus olmak üzere ülke genelinde yapılacak ortak yazılı sınavlarda çoktan seçmeli sorular kullanılacağı, gerekli alt yapı hazırlandıktan sonra bu sınavlarda da açık uçlu sorular kullanılabileceği belirtiliyor. Bunun dışında kalan tüm ortak yazılı sınavların açık uçlu veya açık uçlu ve kısa cevaplı sorulardan oluşacağı vurgulanıyor. Sınavları ders öğretmeni yapacak ancak sınavın değerlendirilmesi ölçme değerlendirme merkezi müdürlüklerince yapılacak deniyor. Açık uçlu soruların değerlendirilmesinin merkezi yapılmasına neden gerek duyulduğu izaha muhtaç olduğu gibi uygulamada nasıl bir kaosa yol açacağı öngörülememiş belli ki. Ayrıca sınavı yaparken güvenilen öğretmeni değerlendirme aşamasında devre dışı bırakmanın izahı nedir? Aynı şekilde sistem, eğitimin her aşamasında nesneleştirdiği öğretmenin, ortak sınavlarda da hiçbir şekilde inisiyatif kullanmasına zemin bırakmıyor. Ortak sınav konu ve soru dağılımı merkezde hazırlanarak 10 farklı senaryo şeklinde okullara gönderiliyor ve öğretmene bunlardan birini seçmek dayatılıyor.

Görünen o ki MEB, 2017 yılında sene ortasında Cumhurbaşkanı’nın TV canlı yayınında mesnetsiz bir çıkışı sonucu apar topar kaldırdığı TEOG sınavının ucube bir varyantını getiriyor. Milli Eğitim Bakanı, zaaflarını aşarak TEOG sistemine geri dönüyoruz demiyor tabii. TEOG sisteminin karikatürü diyebileceğimiz, ciddi zaaflar taşıyan, sorunları artıracak bir uygulama getiriyor. Dolayısıyla okullardan uzak ve sahanın gerçeklerinden kopuk bürokratlar süslü cümlelerle anlamsız uygulamalar dayatıyor, öğretmene ve öğrenciye ise bu uygulamaların hevesli alıcısı ve nesnesi olmak düşüyor.

Bekir BİRBİÇER

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Ortak Yazılı ve Uygulamalı Sınavlar Yönergesi Mutlaka Değiştirilmelidir! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Karşısında herhangi bir toplu güç görmeyen iktidar neden ve kiminle pazarlık etsin? Onu zorlayacak, pazarlığa oturtacak bir güç yoksa bu ihtiyacı niye duysun? Pazarlık olmayınca da milyonlarca memur ve memur emeklisi haklarından mahrum olur, yek ekmeğe muhtaç edilir. Zira son yedi dönemdir memur ve memur emeklilerini temsil eden Memur-Sen’in performansına bakıldığında ortada bir danışıklı dövüşün olduğu ve bu süreçte kamu çalışanlarının ekonomik açıdan ne kadar hak kaybına uğratıldığı açıkça görülecektir.

Kamuoyunu oyalama amaçlı hazırlanan senaryo gereği yine uzun talep listeleriyle girilen toplu sözleşmede hükümet tarafı bu listelerdeki taleplerin yanına bile yaklaşmayan hatta Merkez Bankası’nın 2024 yılı enflasyon beklentisinin bile altında kalan bir artış teklif etti. Pazarlık etmeye de gerek duymayan kamu işveren heyeti dayattığı bu rakamları açıklamayı da sözleşme sürecinin 14. gününde lütfetti.

4 milyon memur ve 2,5 milyon memur emeklisini ilgilendiren sözleşmede hükümet son olarak 2024 yılı için yüzde 15+10, 2025 yılı için de yüzde 6+5 gibi artış oranlarını uygun gördü. Kamu işçileri için birkaç ay önce taban aylığı 15 bin TL’ye yükseltip iki yıl için toplam yüzde 80 artış veren hükümet memur ve memur emeklilerini açlık sınırına sürükleyecek oranları uygun gördü. Bugün itibarıyla oransal zam kısmı hakem heyetinin kararına bırakılarak diğer konularda uzlaşma sağlandığı belirtildi. Yani kamu çalışanları ve emeklileri bir kez daha yokluğa, yoksulluğa, sefalete, borç batağına terk edildi. Ve belli ki 3600 ek gösterge, vergi dilimi adaletsizliği, enflasyon farkının yanı sıra ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması ve özlük haklarına dair çözülmeyi bekleyen yığınla sorun masaya getirilmemiş bile.

Çalışanlarla alay etmek anlamına gelen böyle bir ücret politikasının, böyle bir adaletsizliğin akılla mantıkla izahı yoktur. Özgür Eğitim-Sen olarak tüm kamu çalışanlarına sesleniyoruz: Mevcut sistem çürüme ve kokuşma üretiyor. Bu devran bu şekilde devam ettiği takdirde bizi sürü gibi görmeye ve sırtımızı kırbaçlamaya devam edecekler. Sonunda da baştan beri arzuladıkları gibi hepimiz asgari ücretli olacağız. Verilmeyen haklarımızı dile getirmemiz bile ihanet suçlamalarıyla karşılanacak. Bu açmazdan ancak pazarlık edebilecek güce ulaşabilirsek kurtulabiliriz. O yüzden, zaman iktidar sahipleriyle çatır çatır pazarlık edebilecek, grevli toplu sözleşme hakkı elde ederek çalışanın hakkını söke söke alabilecek bağımsız, bağlantısız sendikalara güç verme, kifayetsiz muhterislerin ise tüm yetkilerini sökme ve itibarsızlaştırma zamanıdır diyoruz.

The post Yazıklar Olsun! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Korkunç derecede kötü yönetilen Türkiye ekonomisi tarihinin en sıkıntılı krizlerinden birini yaşıyor. Enflasyon her ne kadar az gösterilmeye çalışılsa da gizlenemeyecek boyutta arttı. Türk lirası mütemadiyen değer kaybediyor; maaşlar erimeye, alım gücü düşmeye devam ediyor. Temel gıda maddelerinden ulaşıma, tekel ürünlerinden kitaba kadar her şey ateş pahası hale geldi. Ancak Hükümet her sözleşmede, resmi enflasyonun yarısına reel enflasyonun onda birine denk gelen hakaret gibi bir zam(!) ile çalışan ve emekliyi enflasyona ezdiriyor.

Paylaşım ve bölüşümde yapılan adaletsizliklerle çalışanlar ekonomik olarak güçsüzleştirilip itibarsızlaştırılırken patronlar vergi afları, indirimleri ve teşviklerle ihya ediliyor. Ayrıca devlet, özel sektörde çalışan aleyhine çıkardığı kanunlarla işvereni koruyup kollayarak çalışanı güvencesizleştirdiği gibi peykine aldığı karikatür sendikaları kullanarak devlet çalışanlarını da giderek güvencesizleştirme yolunu tercih ediyor. Bu adaletsiz ve haksız uygulamaların toplumsal maliyetinin bu ülkeye çok ağır yansıyacağı hiç hesap edilmeksizin “ben yaptım oldu” mantığıyla hareket ediliyor. Hükümet, uygun gördüğü komik oranlarla beş milyon iki yüz bin memur ve memur emeklisine ‘’umurumda değilsiniz’’ mesajı veriyor, kötü ekonomi yönetiminin bütün bedelini çalışana ödetmede kararlı olduğunu her sözleşmede vurguluyor.

Kamu çalışanının hakkını arayabileceği en önemli mecra olan kamu sendikacılığı, hem yasal yollarla hem de sözleşme imzalamaya yetkili olan sendikanın hükümet yandaşı ve paydaşı olmasından dolayı işlevsizleştirilmiş bulunuyor. Yaşam ünitesine bağlı şekilde hayatta kalma mücadelesi vermekte olan kamu sendikacılığı; hükümet, icazetli konfederasyon ve yıllardır onun tek yetkili olmasını sağlayan yüz binlerce üyesi eliyle fişi çekilerek katledilldi. Sendikacılık bugün hükümetler nezdinde caydırıcılık özelliğini kaybetmiştir. Hükümetler, üzerlerinde en ufak baskı hissetmeksizin çalışanlar hakkında ezici hükümler verebilmekte, pervasızca adaletsizlikler yapabilmekte, kamu çalışanlarının devasa sorunlarına karşı duyarsız kalabilmekteler.

Kamu işveren heyetinin teklifi her altı ay için % 3+3 olunca ‘’Aslında biz Ak Parti’nin 16. Yılı olduğu için ilk yıl %16 istedik, 2019’da da 18. Yılı olacağı için %18 istemiştik’’ diyerek temsil ettiği milyonları şok etmeyi başaran; %3’e kapalıyız deyip  %3,5’i müzakere edilebilir bulan ve % 4’ü imzalamayı kazanım addetmeyi başararak milyonlarca memurun hakkını masada bırakan bir konfederasyon tarafından temsil ediliyoruz. Sözleşme performansı bu tarz facia imzalarla dolu olan Memur-Sen, içinde bulunduğu ilişki ağı ve bugüne kadar sözleşmelerde gösterdiği performans itibariyle milyonlarca insanı temsil etmeye yeterli olmadığı gibi güven çıtası da oldukça düşük bir konfederasyon.

Muhatabının niteliksizliğinin ve yandaşlığının gayet farkında olan Hükümet, sözleşmenin mali ayağında memur ve memur emeklisi milyonlara “Çok da umurumda değilsiniz.” mesajı verirken memurlar için hayati derecede öneme sahip olan şu konuları da her seferinde sözleşme gündeminin dışında tutuyor:

3600 ek göstergenin 1. derecedeki tüm memurları kapsayacak hale getirilmesi,

Tüm sözleşmelilerin kadroya geçirilerek sözleşmeli öğretmenlik sistemine son verilmesi, 

Ek derslerle birlikte tüm ek ödemelerin temel ücrete ve emeklilik hesaplamalarına dâhil edilmesi, 

Verilen zammı buharlaştıran artan oranlı vergi dilimi uygulamasına son verilmesi, 

Emek sömürüsüne dönüşen ücretli öğretmenliğin kaldırılması veya insani şartlarda yeniden düzenlenmesi ve mülakat sınavlarının kaldırılarak adil bir atama sisteminin getirilmesi, 

Enflasyon farkının yanı sıra kök maaşa yansıtılacak biçimde seyyanen zam, ekonomik büyüme ve refah payı oranı verilmesi, 

Eş ve çocuk yardımı gibi ek ödemelerin komik rakamlar olmaktan çıkarılması, 

Açlık sınırına terk edilen emekli maaşlarının insanca yaşam standartlarına kavuşturulması,

Sistematik biçimde değersizleştirilen öğretmenin ve öğretmenlik mesleğinin onurunu koruyacak kapsamlı bir yasa teklifi hazırlanması…

Tüm bu görmezden gelmelerin ve her sözleşme döneminde oynanan vodvilin gayet farkında olan kamu çalışanı, bu yıl sözleşme görüşmelerini gündemine bile almaya gerek duymuyor.
Oysa umutsuz bekleyişe teslim olmak yerine yandaş sendikaya olan destek çekilmeli ve yetki hükümetle korakor mücadele ederek çalışanın hakkını hukukunu gerçek anlamda gözetecek güvenilir ellere teslim edilmeliydi. O yüzden Özgür Eğitim-Sen olarak öncelikle tüm çalışanları hukuklarını ihlal ettirmemeye, haklarını yedirmemeye, kendilerini aptal yerine koydurmamaya davet ediyoruz.

Özgür Eğitim-Sen olarak yıllardır toplu sözleşme sürecinin kurmaca bir oyun olduğunu dile getiriyor, hükümetin bildiğini okuduğu bir sözleşme görüşmesini ciddiye almadığımızı kamuoyuyla paylaşıyoruz. Bu yüzden de diğer sendikalar gibi çarşaf çarşaf talep listesi yayınlama gereği duymuyoruz. Fakat hükümetin milyonları aşağılayan tutumunun kamu sendikacılığı konusunda yeniden yapılanma zorunluluğunu dayattığını düşünüyoruz. Bu anlamda da öncelikle kamu çalışanlarının iki yılda bir yaşanan rezaletleri görerek buna neden olan sendikaya gereken cezayı kesebilmeleri, sonrasında da gerçek anlamda bağımsız ve nitelikli sendikaların güçlendiği bir zeminde Toplu Sözleşme Kanunu’nun sendikacılığı buharlaştıran maddelerinin sendikacılığı güçlendirecek şekilde yeniden düzenlenmesi gerektiği yönündeki düşüncelerimizi kamu çalışanlarıyla paylaşıyoruz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Toplu Sözleşmede Neden Hep Çalışanlar Kaybediyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

2010 Anayasa değişikliği referandumu öncesinde hükümetle memurlar arasında “Toplu Görüşme”ler yapılıyordu. 2002’den 2011 yılına kadar uygulanan toplu görüşmelerde uzlaşılan konular doğrudan değil, TBMM tarafından yasal düzenleme yapılması suretiyle uygulamaya geçilebiliyordu. Toplu Görüşme sürecinin işlevsel açıdan yetersiz ve kararlarının tam anlamıyla bağlayıcı nitelikte olmaması, görüşmeler sonucunda alınan kararların, gerekli yasal düzenlemeler yapılmamasına bağlı olarak kazanıma dönüşmemesi gibi bir sonucu doğuruyordu. 

2010 referandumu sonucunda 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Yasasında 2012’de yapılan değişiklik sonrası memurlara Toplu Sözleşme hakkı getirildi. Referandum öncesi devrim yasaları gibi sunulan değişiklikler memura Toplu Sözleşme yapabilme hakkı ve sendikal haklarda bir takım iyileştirilmeler getirmekle birlikte “dağ fare doğurdu” deyimini hak eden bir hayal kırıklığı yarattı. Düzenleme ile sendikalara grev hakkı verilmediği gibi getirilen sözleşme yetkisinin temsili de ciddi adaletsizliklerle malüldü. Ne demek istediğimizi açarsak;

Birincisi; Sendika, tanımı gereği toplu sözleşme ve grev hakkını içerir. Fakat düzenleme ile getirilen Kamu Görevlileri Hakem Kurulu’nun verdiği kararın kesin ve toplu sözleşme hükmünde olması yani zorunlu tahkim uygulaması grev hakkının önüne baraj koyan bir işlev görüyor. Yani Anayasanın 53. Maddesinde yapılan değişiklik grev hakkı vermediği gibi yapılan toplu sözleşmede son ve kesin sözü Hakem Kurulu’na vererek sendikaların yaptırımını sıfırlıyor. Dolayısıyla sözleşme göstermelik hale gelmiş oluyor.
Sözleşmede uzlaşmazlık olursa greve değil tahkime gidiliyor, bu da grev yolunun tamamen kapatılması anlamına geliyor. Madde aynen şu şekilde; ‘’Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Kamu Görevlileri Hakem Kuruluna başvurabilir. Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir.” Oysa altına imza attığımız ILO ve uluslararası çalışma normlarına göre memurların da işçiler gibi grev hakkı bulunuyor. Dolayısıyla getirilen düzenleme uluslararası hukuku bağlayıcı kabul eden anayasanın 90. maddesine aykırı olmuş oluyor. Ayrıca 11 üyeden oluşan Hakem Kurulu’nun 7 üyesi ile başkanının cumhurbaşkanı tarafından seçiliyor olması Hakem Kurulu’nun aldığı kararların hükümetin kontrolünde olduğunun teyididir.

İkincisi; Yapılan değişiklik grevsiz toplu sözleşme gibi bize özgü bir uygulamayı hayata geçirdiği gibi sendika tekelinin önünü de açıyor. En çok üyeye sahip olan konfederasyon dışındaki paydaşların Toplu Sözleşmede hiçbir rolü ve tesiri kalmıyor. Toplu Sözleşme görüşmeleri Kamu İşveren Heyeti ile Kamu Görevlileri Sendikaları Heyeti arasında gerçekleşiyor. Fakat sendika heyetinin belirlenme usulü çoğulculuğa ket vuran ve sendika tekeline neden olacak şekilde düzenlenmiş. Sendika heyeti başkan dâhil yedi üyeden oluşuyor ve en çok üyeye sahip konfederasyonun başkanı heyet başkanı oluyor. Toplu sözleşme imza yetkisi de dâhil bütün yetkiler heyet başkanına veriliyor. Diğer üyelerin itiraz hakkı ve hakem heyetine gitme imkânı bulunmuyor. ILO normlarına göre her sendikaya toplu sözleşmede üyelerini temsil hakkı verilirken mevcut düzenleme  buna imkân tanımıyor. Yetkiyi bu iktidar döneminde alan ve iktidara yakınlığı sınır tanımayan konfederasyonun tüm temsil ve imza yetkisini elinde bulundurması gerçeği mevcut yasayla da bütünleşince, toplu sözleşme görüşmelerinin göstermelik hal alması kaçınılmaz oluyor. 

Yukarıda özetlediğimiz içeriğe ve işleyiş usulüne sahip olan Toplu Sözleşme yasasının sendikal örgütlenmenin ana mantığına ters karakteri ve demokratik olmayan yapısı, milyonlarca memur ve memur emeklisinin mali ve sosyal haklarına yönelik iyileştirme umutlarını kıran bir rol oynuyor. Memurların güven vermeyen bir konfederasyon tarafından temsil edilmesi ve grev hakkını kadük bırakan Hakem Heyeti barajı sendika kavramını anlamsızlaştırıyor. Memurların tüm beklentisi hükümetin ağzından çıkacak rakamın insaflı olması temennileriyle sınırlı kalıyor. 

Özgür Eğitim-Sen olarak; grev hakkı olmayan bir Toplu Sözleşme sürecinin kamuoyunu oyalamaya yönelik bir tiyatro oyununun ötesine geçemediğini bir kez daha ilan ediyoruz. Ayrıca yetkili sendikanın belirlenmesinde ve yetkilendirilmesinde yaşanan adaletsizlik ile hakem kuruluna üye belirleme kriterleri ve son sözü söyleme yetkisindeki adaletsizlik giderilmediği sürece Toplu Sözleşmelerden bir şey beklemenin anlamsız ve oyalamadan ibaret kalacağını düşünüyoruz.

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Toplu Sözleşme Bir Kandırmacadan İbaret! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Dünyada olduğu gibi ülkemizde de sendikal örgütlenme işçi, işveren ve kamu sendikacılığı anlamında belli bir mücadele zemininde bugünlere geldi.  Ancak Türkiye’de yapılmakta olan sendikacılık, tarihi destansı direniş ve mücadelelerle dolu sendikal örgütlenmenin hatırasına ihanet eden bir noktaya savruldu. 80 öncesi döneme göre çok farklı bir görünüme evrilen sendikalar dünyada olduğu gibi ülkemizde de gücünü, etkisini ve belirleyiciliğini kaybetti.

Gelinen aşamada sendikaların ilgili oldukları alana dair bir katkı sunması, alanla ilgili devletin attığı adımlarda belirleyici bir rol oynaması söz konusu olmadığı gibi uygulanan politikalara karşı etkili bir sendikal muhalefet geliştirdiğine de şahit olmak pek mümkün değil. Hükümetler de basit birer çıkar ve imtiyaz mekanizmalarına dönüşmüş sendikaları ciddiye almıyor, onları muhatap alarak fikirlerini bile sormuyor.

Türkiye’de sendikal mücadelenin içi boşaltıldı, ruhu öldürüldü. 12 Eylül’le birlikte kolu kanadı budanan sendikal örgütlenme anayasal düzenlemelerle etkisizleştirildi, 28 Şubat darbesinde işçi ve işveren sendikalarının beşli çete kurarak darbenin sivil ayağını oluşturmalarıyla özünü ve ruhunu tamamen kaybetti.

Türkiye’deki sendikal anlayışa kamu sendikacılığı özelinde baktığımızda üye sayısı itibariyle öne çıkan belli başlı sendika ve bağlı bulundukları konfederasyonların her birinin bir siyasi parti ve siyasi geleneğin sendikal ayağı olarak işlev gördüğünü gözlemliyoruz.

Türkiye’de bilhassa kamu sendikacılığı üye aidatlarını devletin ödediği, üç ayda bir sözleşme aidatı gibi isimlerle sendikalılara para ödediği nevi şahsına münhasır bir abukluğu içinde barındırıyor. Hangi anlayış iktidarda ise o anlayışa yakın sendika destekleniyor, üye sayısı arttırılarak sözleşme masasına oturmaya yetkili hale getiriliyor. Dolayısıyla da yetkili sendika olarak üyelerinin haklarını korumak, çıkarlarını gözetmek amacıyla mevcut hükümetle masaya oturuyor. Ve emir komuta zinciri içerisinde üyelerin hakkı hukuku iktidarın çıkarları doğrultusunda gasp ettiriliyor. Bu anlamda yapılan görüşmelerin, bulunulan taleplerin, imzalanan sözleşmelerin ne kadar sahici olduğunu ayrıca belirtmeye gerek duymuyoruz.

Elbette sendikaları siyasetten bağımsız düşünemeyiz. Salt ücret sendikacılığı yapmak sendikal örgütlenmenin ruhuna aykırıdır fakat bu, her bir sendikanın bir siyasi partinin ön bürosu olarak işlev göreceği anlamına gelmiyor. Dolayısıyla ülkemizde çalışanlar açısından güçlü ve etkili bir sendikacılık hareketinden söz edemediğimiz gibi sendikal yapılanmanın muteber ve güvenilir olmadığını, üstelik çok ciddi bir yozlaşma ve çürüme içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Tüm müktesebatıyla ait hissettiği hükümetlerle kurduğu türlü ilişkilerle danışıklı dövüş içerisinde olan sendikalar, üyelerinin büyüyen tepkisini absorbe etmek gibi dengeleyici bir misyon yüklenmiş durumdalar. Üyeleri tatmin etmek için muhalefet yaparmış gibi gözüken yöneticilerin, aldıkları emanetleri siyasi ikbal ve hedefleri için basamak olarak kullandıkları kamu sendikacılığı anlamını ve özünü tamamen yitirdi. Ana hedefin her türlü yol ve yöntemi kullanarak üye sayısının artırılması olan bu sendikalarda üyeler de kesinlikle özne değiller ve örgütsel yapıda sadece istatistikten ibaretler.

Eğitim sendikaları özelinde baktığımızda ise; maalesef çoğunluğunun, eğitim sisteminin içinde bulunduğu devasa sorunların çözümüne yönelik sadra şifa olacak bir öneride bulunup kararlı bir duruş sergilediği vâki değil. İlişki ağları ve vizyonsuzlukları nedeniyle mevcut sorunların derinleşmesinin gerekçeleri arasında sayılmaları gerektiğini de ayrıca not etmeliyiz.

Gücünü üyelerinden, bağımsızlığından ve söyleminin gücünden alan, mücadele eden, düşünce üreten, ufuk açan, gündeme dokunan, siyasete yön tayin eden, ilkeli, kararlı ve tutarlı sendika anlayışını mumla aradığımız vasatta Özgür Eğitim-Sen olarak türlü engellemelere karşın bu niteliklere sahip olarak sendikacılık yapma gayretimizi sonuna kadar devam ettireceğiz. Kendileri sendikacılık yapmadıkları gibi yapmak isteyene de engeller çıkararak, baskı, gözdağı veya makam vaadi gibi yöntemlerle üyelerini kopararak sendikacılık yaptırmama çabalarına rağmen hakkın, adaletin ve doğrunun yanında yer almaya devam edeceğiz. Sendikacılıkta tekel oluşturmak amacıyla bulunulan her türlü boğma girişimlerine karşı cevabımızı ilkeli duruşumuz ve söylem gücümüzle vereceğiz.

Özgür Eğitim-Sen Yönetim Kurulu

The post Çalışanlar ehlileştirilen sendikalar üzerinden güçsüzleştiriliyor! appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Özel Öğretim Kurumu Öğretmenlerinin Sömürülmesinin Yasal Dayanakları

5580 Sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun Özlük Hakları ve Sorumluluklar başlıklı 9. Maddesi’ndeki ‘…Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez.’  hüküm cümlesi, özel okulların, öğretmenine resmi okullardaki öğretmenden daha düşük ücret vermesinin önünü kesiyordu. Ancak 2014 yılı itibariyle 9. maddenin bu cümlesi yürürlükten kaldırıldı ve böylece devlet korumasından mahrum kalarak patronun istismarına ve sömürüsüne açık hale getirilen öğretmenin özel sektördeki asgari ücret mahkûmiyeti başlamış oldu.

Özel okullarda Özel Öğretim Kurumları Kanunu’na tabi olarak görev yapan öğretmenler ‘süreli sözleşme’ ile çalışıyorlar. Öğretmenin kaderi sözleşmenin belirli süreli mi yoksa belirsiz süreli mi olduğuna göre değişiyordu ve bu konuda yakın zaman kadar Yargıtay’ın daireleri arasında ciddi bir ihtilaf söz konusuydu. Öğretmenin yaptığı sözleşme ‘belirli süreli sözleşme’ kapsamında değerlendirilirse özlük hakları büyük oranda tırpanlanıyor ve pek çok haktan yararlanamıyor. Eğer ‘belirsiz süreli sözleşme’ kapsamında değerlendirilirse ihbar, kıdem tazminatı, işe iade gibi iş güvencesine ilişkin hükümlerden yararlanabiliyor. Çünkü 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde, iş güvencesinden yararlanmak için sözleşmenin belirsiz, yani süresiz olması öngörülüyor.

Eğer işveren, öğretmen ile yıllar içerisinde zincirleme olarak birden fazla sözleşme yenilerse sözleşme, ‘’belirsiz süreli sözleşme’’ halini alıyor ve öğretmen iş güvencesine kavuşuyordu. İşte bu noktada Yargıtay devreye girdi ve 2018 yılında Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu oy çokluğuyla belirli süreli sözleşmenin zincirleme yapılmasının, sözleşmenin belirli süreli olma niteliğini ortadan kaldırmayacağına hükmetti. Bunun üzerine artık özel eğitim kurumları sözleşme yenilemediği öğretmene, 10 yıl çalıştırmış olsa dahi kıdem tazminatı ödemiyor, öğretmen ihbar tazminatı talep edemiyor, işe iade davası açamıyor ve iş güvencesinden mahrum kalmış oluyor. Yukarıdaki iki yasal operasyon ile her türlü istismara açık hale gelen öğretmen asgari ücrete mahkûm ve pek çok özlük hakkından mahrum olarak çalışmak zorunda bırakılmakta, öğretmenin çaresizliği ise işveren tarafından fırsata çevrilmektedir.

ÖZGÜR EĞİTİM-SEN olarak, Sayın Bakan’a KPSS kazanamadığı için aşağıladığı öğretmenlerin de kendi öğretmeni olduğunu hatırlatıyor, Bakan Bey’i, devletin yasal zemin sunarak sömürülmelerini kolaylaştırdığı bu öğretmenlerin özlük ve ekonomik haklarını korumaya çağırıyoruz.

Bekir Birbiçer

Özgür Eğitim MYK Üyesi

The post Özel Öğretim Kurumları Öğretmenleri Nasıl Sömürüyor? appeared first on Özgür Eğitim-Sen.

Yüz binlerce alternatifi olduğu için kolayca gözden çıkarılabilen Özel Öğretim Kurumlarında çalışan öğretmenler çok ciddi sorunlar ve hak mağduriyetleri yaşıyorlar. Seslerini duyuramayan ve işsiz kalma korkusuyla çoğunlukla kaderlerine razı olan 200 bin öğretmenin sorunlarını şu şekilde sıralayabiliriz:

1) Resmi okullara öğretmen alımlarının giderek azaldığı ve zorlaştığı süreçte özeldeki şartlar öğretmen aleyhine dönmüş, öğretmenler ekonomik ve mesleki açıdan güç şartlar altında çalışmak zorunda bırakılmış, bu konuda devlet tarafından da yalnızlığa terk edilmiştir.

Öğretmene gereken değeri veren çok sınırlı özel öğretim kurumunu ayrı tutmakla beraber özel okulların pek çoğu öğretmene maaşının bir kısmını elden vererek çalışanının sigortasını asgari ücret üzerinden yapmaktadır. Öğretmene asgari ücretin altında bir miktara sözleşme imzalatan bazı özel okullar da öğretmenin hesabına asgari ücret yatırıp üstünü elden geri alarak hem öğretmeni sömürüyor hem de devletten vergi kaçırıyorlar. Hatta eski Bakan Selçuk’un “özel kurslardaki öğretmen sayısı net değil’’ itirafında dile geldiği gibi binlerce öğretmen sigortasız sözleşmesiz çalışmak zorunda kalıyor.

2) Resmi okullarda eğitim sezonu başında öğretmenin aldığı eğitim öğretim ödeneğini alamayan özel kurum öğretmeni haftada birden fazla nöbet tutmasına rağmen nöbet ücreti de alamamaktadır. Hatta kadrolu öğretmen için hayati öneme sahip ek ders ücreti dahi söz konusu edilmemektedir. Bazı okullarda birisi MEB’e verilmek üzere resmî fakat kâğıt üzerinde kalan, diğeri ise öğretmenle aralarındaki asıl ilişkiyi belirleyen iki ayrı sözleşme bile yapılmaktadır. Nasılsa ellerinde istedikleri şartlarda imza attırabilecekleri, her türlü angaryayı yükleyebilecekleri, iş başvurusu yapan öğretmenlere ait bir tomar CV vardır.

3) Her yıl sözleşmesinin yenilenip yenilenmeyeceği, yenilenirse hangi şartlarda yenileneceği, yenilenmezse ne yapacağı kaygısıyla, işsizlik baskısı altında sezonu bitiren ve daimi bir gelecek endişesi içerisinde çalışan öğretmen; kadın ise evlenmeme, hamile kalmama şartları altında sözleşmelere imza atmak zorunda kalmaktadır. Ders ücreti karşılığı anlaşma yaptığı için büyük bir bölümü yaz aylarında görevi olmadığı gerekçesiyle iki veya üç ay maaş alamamakta, maaşını sair zamanda düzenli alabilen de kendini şanslı addetmektedir.

4) Eşit işe eşit ücret ilkesinden uzak şartlarda çalışan özel okul öğretmeni test merkezli ve başarı odaklı eğitim anlayışıyla çalışmak zorunda olduğundan mesleğine yabancılaşmakta, mesleki tatmin yaşayamamaktadır. Resmi okullardaki öğrenciden farklı olarak kendisini müşteri, öğretmeni de eğitim hizmeti veren görevli olarak gören bir öğrenci ve veli kitlesine hizmet etmektedir.

5) Aday öğretmenler tecrübesiz olmaları ve işlerini kaybetme kaygısı nedeniyle çok düşük ücretlere emek vermekte, adaylıklarının kaldırılmasında işverenin inisiyatifinde olmalarından dolayı stres yükü altında çalışmaktadır. Ağır iş yükünü kaldıramadığı için işi sezon ortasında bırakmasın diye kimi okullar öğretmene boş senet imzalatmaktadır. Ayrıca yeni öğretmenle deneyimli öğretmen arasında da çok ciddi ücret farkları olabilmektedir.

6) İdareci-öğretmen ilişkisinden ziyade işçi-işveren ilişkisi kurulan öğretmen, öğretmenin olması gereken saygınlığını yaşayamamaktadır. İdare tarafından izni dahi alınmadan notlarına müdahale edilen, hafta sonları görev verilerek dinlenme hakkı elinden alınan, ders dışı etüt, soru çözümleri vs gibi etkinliklerle 60 saate kadar çalıştırılan ve herhangi bir ek ders ücreti ödenmeyen, yönetimin mobing uygulamalarına maruz kalan ve hakkını arama kapıları kapalı olan, her an kapı önüne konulma riskiyle onurundan taviz vererek çalışması beklenen, güven duyulmadığı için dersleri sınıf kapısının gerisinden dinlenen, herhangi bir statüsü olmayan, idealizmi öldürülen, özsaygı yitimine uğratılan öğretmen ne kadar mutlu olabilir, ne kadar kendisini öğretmen hissedebilir?

Özel öğretim kurumlarında çalışan yüzbinlerce öğretmen, kendilerini “öteki” konumuna koyan ve yetersiz bularak aşağılayan Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’den; yasal mevzuat kanalıyla öğretmenin sömürülmesinin önüne geçilmesini, yapılacak bütüncül bir yasal düzenlemeyle resmi okullar ile özel okullarda görev yapan öğretmenler arasındaki ekonomik ve özlük haklarındaki uçurumun kapatılmasını, özel okulların devlet tarafından gereği gibi denetlenmesini ve istismarın önlenmesini talep ediyorlar.

Bekir BirbiçerÖzgür Eğitim-Sen MYK Üyesi

The post Öğretmen Pahalı Özel Okullarda Ucuz Dram Yaşıyor appeared first on Özgür Eğitim-Sen.